คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 40 ตามใจ


     อัพเดท 19 เม.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,935 Overall : 3,846,455
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 43 : ตอนที่ 40 ตามใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58431 , โพส : 517 , Rating : 51% / 327 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 40 ตามใจ

 

 

 

            “ไอ้เดียร์ รายชื่ออยู่นี่ แกอย่าติดชื่อผิดกล่องเด็ดขาดเลยนะ”

 

            “คร้าบๆ”

 

            “ทำดีๆ สิ ถ้าลูกค้าด่าเจ้ เจ้จะมาด่าแกต่อ”

 

            “คร้าบ รู้แล้วคร้าบ”

 

            ในบ่ายวันเสาร์ที่แสนจะสดใส นายดรัณภัทรกำลังก้มหน้างกๆ นั่งแพ็คของให้พี่สาวจะเอาไปส่งไปรษณีย์วันจันทร์ ตามประสาคนที่ขายของผ่านอินเทอร์เน็ต ซึ่งเจ้แกรับเข้ามาจากทั้งจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และไต้หวัน (ไอ้ที่หนก่อนบินไปด่าคนจีนถึงที่นั่นแหละ) มือก็ทำงาน แต่หัวก็คิดไปด้วย

 

          อาทิตย์นึงแล้วนะ ไม่เห็นมีเรื่องอะไรเลย หรือกูจะคิดมากไปเองวะ

 

            นี่ก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วตั้งแต่เจอยัยคุณกางเกงในประกาศศึกแย่งพี่พอร์ช แต่ตั้งแต่นั้นเขาก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นมาป้วนเปี้ยนรอบตัวพี่พอร์ชเลย

 

          หรือพี่พอร์ชไม่เล่าให้กูฟังวะ เออ มีความเป็นไปได้

 

            “ไอ้เดียร์ นั่นแกทำอะไรของแก”

 

            “หืม” แต่แล้วจู่ๆ เสียงของพี่สาวสุดที่รักก็ดังแหวกความคิดเข้ามาให้ต้องก้มลงมองมือตัวเอง

 

          นี่กูพยายามเอาเชือกฟางมาผูกแทนเชือกไปรษณีย์เนี่ยนะ ลูกค้าได้ไปดีใจตายเลย

 

            “อ่า แหะๆ ขอโทษครับ เดียร์เหม่อไปหน่อยเดียวเอง” คนเป็นน้องรีบเอ่ยแก้ตัว เมื่อพี่สาวทำตาวาวๆ ว่าตกลงเขามาช่วยให้งานมันเสร็จเร็วขึ้นหรือช้าลง นี่ถ้าบังเอิญคนทำงานพิเศษที่ช่วยเจ้ดรีมจัดการข้าวของพวกนี้ไม่ลาหยุดนะ มันคงเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ

 

            “ไม่หน่อยแล้วมั้ง มีเรื่อง?” เจ้ดรีมถามพลางหรี่ตาลงนิด ให้คนที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่บอกตัวเองว่าจัดการได้หน้าหงอยลงทันตา จะส่ายหน้าแล้วล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “แกรู้นะว่าแกโกหกเจ้แล้วอะไรจะตามมา”

 

          แม่งงงงง พี่กูเป็นแม่ค้าหรือมาเฟียวะ ขู่ได้ตลอด!

 

            “แล้วหยุดด่าเจ้ในใจด้วย”

 

          ตกลงเป็นมาเฟียหรืออับดุลวะ รู้แม่งทุกเรื่อง

 

            เดียร์ได้แต่มองพี่สาวที่ฉีกยิ้มหวาน เกิดระแวงขึ้นมาว่า...หรือพี่กูจะอ่านใจกูมาตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมาวะ ทำไมมีเรื่องอะไร รู้ตลอด ไม่เก่งจริง ก็เสือกจริงล่ะ

 

            “ตกลงจะเล่าไม่เล่า” คำถามที่คนฟังถอนหายใจ แล้ววางมือจากงาน จะขยับเข้ามาหาพี่ แล้วทำท่าเหมือนเด็กห้าขวบที่วิ่งโร่มาฟ้องพี่สาวว่าถูกเด็กแถวบ้านแกล้ง แต่เหมือนเจ้ดรีมจะรู้ทัน เพราะเล่นชี้ไปยังข้าวของรอบตัวเขาแล้วบอกเสียงหนัก

 

            “ปากก็เล่า มือก็ทำ อย่าอู้” เดียร์ได้แต่แอบแบะปาก แต่ปัญหาหนักอกที่เก็บกับตัวเองมาตลอดสัปดาห์ ทำให้เจ้าตัวได้แต่เล่าออกมาอย่างจำยอม

 

            “เดียร์เจอคุณกางเกงในของเจ้ดรีมเมื่อวันจันทร์ว่ะ พอดีไปกับพวกไอ้ปอนด์ แล้วเขาก็จำเดียร์ได้เลยเข้ามาทัก”

 

            “เดี๋ยวนะ ยัยกางเกงในใช้แล้วทิ้งน่ะนะ ทำไม มันหาเรื่องแกใช่มั้ย” พอได้ฟังชื่อคู่อริเก่าเท่านั้นแหละ ดารินพรรณที่ว่าเวลาเป็นเงินเป็นทองก็ขยับมานั่งข้างน้อง ตีหน้าเครียดขึ้นนิด มองไอ้น้องชายที่พยักหน้าหงึกๆ แล้วอดจะกวาดตามองมันไม่ได้

 

          ไม่ต้องอยู่ในเหตุการณ์ก็เดาได้เลย ไอ้เดียร์ทำได้แต่ยืนอึ้งเป็นหมาโง่ให้เขาแว้ดๆๆๆ ใส่แน่

 

            จากนั้น ทุกคำ ทุกประโยคที่สาวสวยคนนั้นฝากมาก็ถูกถ่ายทอดจากแฟนตัวจริงของนายพูรินขนาดที่คนฟังได้แต่เบิกตากว้าง นึกโกรธแทนคนเป็นน้องไปเรียบร้อยแล้ว แต่ก่อนอื่นจะช่วย ต้อง...

 

            “แล้วแกโง่ให้เขาประกาศแย่งแฟนทำไมห้ะ! ปากก็มีบอกมันไปสิว่าแกน่ะเมียไอ้พอร์ช โอ๊ย น้องชายฉัน ทำไมมันเซ่อได้ขนาดนี้วะ!” แน่นอน ก่อนจะหาทางช่วยต้องด่าไอ้ลูกหมาที่ทำหน้างอ ก้มหน้าก้มตาเหมือนเด็กทำผิดซะก่อน แต่พอมันเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าแบบจะร้องไห้...ก็สงสาร

 

            “เจ้ดรีม เดียร์ทำไงดีวะ”

 

            “เฮ้อออออออ” ดรีมจงใจถอนหายใจยาวเหยียด เหลือบมองน้องชายที่ยิ่งหน้าหดเหลือสองนิ้ว มองก็รู้ว่าเห็นมันทำเหมือนไม่มีอะไรๆ ในใจมันต้องคิดมากแน่ๆ ก็เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เด็กจนโต

 

            “เจ้สิต้องถามแกว่าจะให้เจ้ทำยังไง แกยัดเยียดเจ้ให้เป็นแฟนพอร์ชมันแล้วนี่ ให้เจ้ไปประกาศักดาบอกว่านี่ผัวฉันใครก็ห้ามแตะมั้ยล่ะ”

 

            “ได้ก็ดี”

 

            โครม!

 

            เจ้ดรีมแม่งโยนหมอนอิงใส่หน้าทันทีที่เดียร์เอ่ยจบ พร้อมกับเสียงด่ายาวเหยียดที่ทำให้คนเป็นน้องได้แต่ยิ้มแห้ง

 

            “แต่จริงๆ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะเจ้ นี่ก็เงียบไปเป็นอาทิตย์แล้ว”

 

            “แกเป็นน้องเจ้จริงๆ หรือเปล่าห้ะไอ้เดียร์ คนเรามันต้องรู้จักวางแผนรับมือ ไอ้อาทิตย์เดียวที่มันหายไปมันต้องเป็นช่วงระยะฟักตัวแน่ๆ หลังจากนี้มันต้องสยายปีกมาตามดูดเลือดไอ้พอร์ชชนิดเอาน้ำเกลือราดก็เกาะไม่ปล่อยแน่!

 

          อื้อหือ คุณกางเกงในเป็นตัวอะไรวะ มีระยะฟักตัว (?) สยายปีกได้ (?) ดูดเลือดได้ (?) แถมมีตีนตุ๊กแก (?) ด้วย

 

            “นั่นคนหรือวะ”

 

            “เออ แกไม่เคยเห็นมันตามติดพอร์ช ยัยนี่ยิ่งกว่าปลิงไฟลัมชะนีซะอีก”

 

          ไม่อยากจะเถียงหรอกนะเจ้ดรีม แต่ในฐานะคนเรียนสายวิทย์ที่ท่องไฟลัมมาแล้ว ปลิงอยู่ในไฟลัมแอนเนลิดาว่ะ คนละตระกูลกับชะนีเลย

 

            คนไอคิวสูง แต่อีคิวต่ำได้แต่เถียงในใจ ขืนพูดออกไป หมอนอีกใบได้ฟาดเต็มหน้าแน่

 

            “แล้วเดียร์ควรทำยังไงอ่ะเจ้ดรีม” ได้แต่ถามเสียงแห้งให้พี่สาวถอนหายใจใส่อีกที

 

            “ตกลงแกไม่คิดจะบอกยัยนั่นแน่ๆ ใช่มั้ยว่าแกเป็นแฟนพอร์ช”

 

            “อืม เดียร์ไม่อยากให้ใครมองพี่พอร์ชแปลกๆ ว่ะ ไม่รู้ว่าคุณแพนตี้จะเอาไปพูดอะไรบ้าง เดียร์ไม่อยากให้พี่พอร์ชเสีย” คนเป็นน้องนั่งหางลู่ หูตก บอกก็รู้ว่าคิดมาก และนั่นก็ทำให้พี่สาวได้แต่มองด้วยแววตานิ่งๆ ก่อนที่จะโยกหัวมันเบาๆ

 

          อยากให้มันเก่งกว่านี้ ช่วยตัวเองได้มากกว่านี้ แต่พอมันทำหน้าหงอย ไอ้ต่อมรักน้องก็กำเริบจนได้

 

            “เอาเป็นว่าตอนนี้ยัยนั่นอาจจะยังหาที่อยู่พอร์ชไม่เจอ ถ้ามันโผล่มาก็โทรบอกเจ้แล้วกัน” เท่านั้นแหละ ไอ้เด็กหน้าขาวปากแดงก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มด้วยความหวัง ขยับเข้ามานวดไหล่ทั้งสองข้างให้อย่างเอาใจ ทั้งยังถามด้วยเสียงอ้อนๆ

 

            “เจ้ดรีมอยากกินไรป่ะ เดียร์ทำให้ทุกอย่างเลย”

 

            “ขนมจีบ ซาลาเปาไส้หมูแดง ฮะเก๋า ซี่โครงหมูเต้าซี่ ไข่จักรพรรดิ...” ไม่อยากจะบอกเลยว่าคนที่ยกมือนวดไหล่แทบจะอ้าปากค้าง มองเมนูของพี่สาวคนสวยที่มือยังนั่งแพ็คของ แต่ถามหน่อยเถอะ เจ้เอาอะไรคิดวะว่าน้องเจ้จะมีปัญญาทำไอ้ทั้งหมดนั่นได้

 

          แล้วนี่บ่ายสอง fuck mortar (เย็ดครก) (ผมรู้ว่าพวกคุณเข้าใจมุก) เถอะ กูคงทำทันมื้อเย็นเนอะ แค่ซื้อของก็หมดเวลาแล้ว

 

            ครืดดดดดด

 

            “หืม ใครมา”

 

            “จะมีใคร เปิดปิดประตูไม่ถามเจ้าของบ้านสักคำก็มีแค่คนข้างบ้านนั่นแหละ เออ ไปเรียกมันมาช่วยเจ้แพ๊คของมา” เจ้ดรีมว่าพลางโบกมือไล่ ที่ทำให้เดียร์ลอบถอนหายใจ โล่งอกว่าคงไม่ต้องทำไอ้ที่เจ้ดรีมพ่นมาทั้งหมดนั่น แล้วโกยอ้าวไปทางหน้าบ้านทันที ทันเห็นผู้บุกรุกที่กำลังปิดรั้วบ้านให้เขาอีกแน่ะ

 

            จึ้ก

 

            “คุณถูกจับแล้วข้อหาบุกรุก” ภาพแผ่นหลังกว้างที่ดึงรั้วปิดให้ ทำให้เดียร์ยิ้มกว้าง ยกสองนิ้วขึ้นจี้ลงกลางหลังเหมือนปืน และนั่นก็ทำให้พี่พอร์ชยกมือเสมอไหล่

 

            “ว้า ถูกจับได้ซะแล้ว”

 

          โหย ก็กล้าเล่นกับกูเนอะ

 

            “ใช่ เพราะฉะนั้นเอามือวางลงบนหัวแล้วหมอบลงช้าๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน” เดียร์เก๊กเสียงเข้มว่าเสียงขึงขัง กลั้นเสียงหัวเราะเต็มที่

 

          นี่ต้องโทษพี่พอร์ชเลย ชอบดูนัก ไอ้ซีรี่ส์ฝรั่งน่ะ แต่ละเรื่องนี่ตำรวจจับผู้ร้ายทั้งนั้น กูเลยติดเลยเห็นมั้ย

 

            “โอเคๆ” พี่พอร์ชก็ยังเล่นด้วย ด้วยการค่อยๆ วางมือลงบนหัวตามคำสั่งแบบที่คนมองก็จะหัวเราะก๊ากอยู่แล้ว ก็เพิ่งรู้ว่าพี่พอร์ชยอมเล่นอะไรแบบนี้ด้วย แต่ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะย่อตัวให้...

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย!!!” คนที่ค่อยๆ ย่อตัวลงกลับหมุนตัวมาหาอย่างรวดเร็ว สองมือก็รวบร่างของเขาเข้าไปกอด มีการดันมือเขาไปไพล่หลังอย่างรวดเร็วชนิดเดียร์ถึงกับร้องลั่นอย่างตกใจ แล้วพอเงยหน้าขึ้นสบตาพี่พอร์ช...ไอ้รอยยิ้มหล่อๆ นี่มันหมายความว่ายังไง

 

            “เอาล่ะ ตอนนี้สถานการณ์พลิก...อยู่นิ่งๆ ห้ามขยับ ห้ามร้อง ไม่งั้น...” ใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ ทำตานิ่งๆ เสียงโหดๆ แต่ไอ้ริมฝีปากที่ยกขึ้นนี่ก็ทำให้ตำรวจที่ถูกโจรจับทำสู้ด้วยการเชิดหน้าถาม

 

            “ถ้าไม่เงียบแล้วจะทำไม”

 

            “นั่นสินะ ถ้าไม่เงียบ...” พี่พอร์ชลากเสียงยาว ตอนที่โน้มเข้ามาจนปลายจมูกแตะกัน ดวงตาคู่คมพราวขึ้นอย่างขบขัน แล้วเหลือบมองปากแดงๆ ที่ทำให้เจ้าของปากหน้าร้อนซู่

 

          “โจรจะจูบตำรวจเบาๆ สักที”

 

ต่อค่ะ

 

            สิ้นเสียงกระซิบแผ่วๆ ริมฝีปากอุ่นก็แตะลงมาที่เนื้อนิ่มหยุ่นเบาๆ กดคลึงเบาๆ ไปตามริมฝีปากบนและล่าง ขบเม้ม ก่อนจะผละออกมามองตำรวจที่ตอนนี้หน้าแดงจัด ไม่หือไม่อือสักคำ เรียกว่า...เขินจนแข็งก็ว่าได้

 

          แม่ง กูจะไม่เล่นอีกแล้วมุกตำรวจผู้ร้ายเนี่ย เอาเปรียบกูเห็นๆ เลย!

 

            เจ้าตัวเล็กได้แต่คิดอย่างงอแงในใจ เพราะยังไงก็เสียเปรียบเห็นๆ หลบสายตาเป็นพัลวัน เมื่อพี่พอร์ชยังกอดเอวเขาหลวมๆ แบบเดิม แต่ยังใช้ปลายจมูกคลอเคลียที่แก้มไม่ห่าง แล้วเสียงทุ้มพร่าที่กระซิบทีแทบจะสั่นทุกเส้นประสาทของคนฟังก็ว่าต่อ

 

            “แล้วพี่ก็ไม่ได้บุกรุกนะ”

 

            “ที่ไหนเล่า เข้าบ้านเดียร์มาไม่กดออดสักกริ๊ง แบบนี้มันบุกรุกชัดๆ” คนที่ยืนตัวแข็งเถียงเสียงเบา และนั่นก็ทำให้เดียร์ได้ยินเสียงหัวเราะนุ่มๆ ดังชิดหู แล้วเจ้าของเสียงยังมีหน้ามากดจูบที่กกหูเบาๆ อีกแน่ะ

 

          “เคยได้ยินมั้ย บ้านของเมียก็เหมือนบ้านของเรา พี่เข้าบ้านเมีย...พี่ผิดตรงไหน”

 

          ง่า งือ ฮือ ฮ่อลลลลล กูยอมแพ้!

 

            เดียร์ที่หน้าร้อนแทบระเบิดได้แต่ก้มหน้างุด กัดฟันกรอด รู้สึกว่าวันนี้พี่พอร์ชแม่งโคตรหยอดเลย หยอดแต่ละทีทำเอาเถียงไม่ออก ได้แต่ยืนตัวแข็งให้พี่พอร์ชกอดเอวเอาไว้หลวมๆ อยากจะเถียงว่าขี้โกงหรอกนะ แต่อารมณ์นักสู้ (?) มันยังอยู่ในตัว เลยถามกลับเสียงสั่น

 

            “งะ...งั้นบ้านพี่ก็เหมือนบ้านเดียร์อ่ะดิ ในเมื่อ...”

 

          ง่า ทำปากเก่งสิมึง บอกไปเลย บอกไป

 

            “ใช่สิ บ้านพี่ก็บ้านเดียร์เพราะพี่เป็นผัวเดียร์นี่นะ”

 

          ฮือ กูยอมแพ้อะเกน

 

            เดียร์กัดฟันกรอด มองคนข้างบ้านที่ต่อคำเขาหน้าตาเฉย อดรู้สึกไม่ได้ว่าพี่พอร์ชต้องไปซึมซับความหน้าด้านของไอ้ซันมาแน่ๆ แต่ละคำนี่ทำเอาผู้ชายแมนๆ (มันยังเชื่อเนอะว่าตัวเองแมน) อย่างเขาแทบจะเขินม้วนไปซ่อนอยู่ใต้กระเบื้องปูพื้นเลย

 

            “ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว...นี่ทำอะไรอยู่หรือเปล่า”

 

          เออ แกล้งกูจริงด้วย

 

            ไอ้ลูกหมาคิดด้วยหน้ามุ่ยๆ มองหน้าคนที่ส่งยิ้มให้ จนอดไม่ได้ที่จะจิ้มมุมปากทั้งสองข้างแล้วดึงมันลงอย่างหมั่นไส้ ก็ดูสิ พี่พอร์ชอารมณ์ดีขนาดนี้ แล้วดูเขาดิ นั่งคิดมากมาเป็นอาทิตย์ แล้วเรื่องอะไรจะบอกพี่พอร์ชล่ะว่ามีผู้หญิงคิดจะยุ่ง ขืนเล่นด้วย เขาก็ซวยสถานเดียวสิ

 

            ความคิดหมั่นไส้ที่ทำให้เจ้าลูกหมาเดินอ้อมมาด้านหลังแบบที่พูรินก็เหลียวมามองตาม

 

            “ฮึ่บ”

 

            “เฮ้ย!” ชายหนุ่มร้องเบาๆ เมื่อจู่ๆ เดียร์ก็โถมทั้งตัวมาด้านหลัง กระโดดขี่คอจนแทบเซ ดีที่ช้อนขามันทัน ไม่งั้นได้ล้มไปกลิ้งโคโร่บนพื้นทั้งคู่แน่

 

            “ทำอะไรน่ะเดียร์ เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

 

            “ก็พี่พอร์ชแกล้งเดียร์ อุ้มเดียร์เข้าบ้านเลย” คนขี่หลังทำเสียงเข้มแก้เขิน ทำให้พูรินหัวเราะเบาๆ กระชับร่างเจ้าลูกหมาอีกนิด แล้วเริ่มก้าวเข้าบ้านหลังใหญ่

 

            “อุ้มสำหรับพี่คือช้อนคอช้อนขานะ แบบนี้บ้านพี่เรียกว่าขี่หลัง”

 

            แล้วให้ตายเถอะ คนฟังดันคิดถึงท่าอุ้มที่ครั้งล่าสุดพี่พอร์ชอุ้มเขาอย่างไม่น่าให้อภัย มากเสียจนต้องซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง ทั้งยังถูไปมาแก้เขิน จนเจ้าของหลังหัวเราะ

 

            “เป็นอะไร ทำตัวน่ารักนะเรา”

 

            “เจ้ดรีมอ่ะดิ ใช้งานเดียร์ นี่เดียร์อู้ออกมาหาพี่เลยนะ” พอมีแบล็กดี เดียร์ก็เลยกระซิบฟ้องด้วยน้ำเสียงขนลุกนิดๆ ให้คนฟังหัวเราะในลำคอ

 

            “งั้นอู้ไปเล่นบ้านพี่มั้ย”

 

          “แล้วนายคิดว่าฉันตามไปลากไอ้เดียร์จากบ้านนายกลับมาไม่ได้หรือไงพอร์ช”

 

            เฮือก!

 

            เดียร์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยหน้าอีกที นางมารคนสวยก็ยืนเท้าเอวอยู่ตรงกรอบประตู ไม่รู้เหมือนกันว่ายืนฟังอยู่นานแค่ไหนแล้ว และนั่นก็ทำให้พูรินส่งยิ้มให้ แล้วว่าขำๆ

 

            “ก็อย่าใช้งานเดียร์หนักนักสิ”

 

            “ใช้งานหนัก? แหม น้องรักจ๋า พอมีผัวเข้าหน่อยนี่ฟ้องใหญ่เลยนะ”

 

            ให้ตายเถอะ เวลาเจ้ดรีมใช้คำว่า น้องรักจ๋า ทีไร ขนแขนแสตนด์อัพอย่างพร้อมเพรียง ขนาดที่รีบดิ้นลงจากหลังพี่พอร์ช หันไปยิ้มให้แห้งๆ แล้วก็มองซ้ายมองขวาเอาตัวรอด

 

            “เออ เดียร์ลืมเก็บผ้า เจ้ดรีมตากผ้าปูที่นอนไว้ใช่ป่ะ เดี๋ยวเดียร์ไปเก็บก่อนนะ” ว่าจบปุ๊บ ก็วิ่งปรู๊ดไปหลังบ้าน ให้คนเป็นพี่มองตามด้วยสายตาหน่ายๆ แล้วหันกลับมามองเพื่อนสนิทที่มองตามเจ้าน้องชายของเธอด้วยรอยยิ้ม

 

            “พอร์ช...”

 

            “หืม”

 

            “ยัยแพนตี้ไปหานายที่บริษัทหรือเปล่า”

 

            กึก

 

            พอเพื่อนสนิทเอ่ยปากถาม พูรินที่มองตามคนตัวเล็กก็หันกลับมาสบตา จนเห็นแววตารู้ทันที่ทำให้ถอนหายใจอีกเฮือก ก้าวตามหญิงสาวเข้ามาในบ้านอย่างไม่อยากให้ใครอีกคนได้ยิน

 

            “รู้ได้ไง”

 

          ก็ยัยนั่นฝากความอาฆาตมาถึงฉันน่ะสิ!

 

            ดารินพรรณได้แต่คิดในใจ แต่ในเมื่อเจ้าน้องชายมันไม่อยากบอกแฟนมัน ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่เธอจะต้องพูด ก็เลยว่าเรื่อยๆ เหมือนตัวเองคาดเดาเอาไว้

 

            “ดูจากนิสัยเก่าก็รู้แล้ว วันนั้นก็เห็นกันอยู่ว่าแพนตี้อยากจะกลับมาหานายตัวสั่นระริกระรี้ ฉันก็เดาไปเรื่อยว่าต้องไปหานายที่บริษัท แล้วเป็นไง เจอกันบ้างมั้ย”

 

            “ไม่ ก็หลบหน้าอยู่ ตอนนี้อยู่แต่ที่โรงงาน” แล้วชายหนุ่มก็เอ่ยออกมาตรงๆ ทรุดนั่งแทนที่เดียร์ มองบรรดาข้าวของมากมายที่ยังแพ๊คไม่เสร็จ แล้วคว้าห่อที่แพ๊คอย่างดีขึ้นมาดู

 

            “แล้วนายจะทำยังไง” ดรีมกอดอกถามเพื่อน ให้คนต้องตอบนิ่งไปนิด

 

            “คิดว่าจะหลบหน้าไปเรื่อยๆ ฉันบอกเลขาแล้วว่าไม่ต้องให้เบอร์ฉัน แพตตี้ไม่รู้เบอร์ส่วนตัว ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน แล้วก็คงไม่คิดตามไปที่โรงงาน นิสัยอย่างแพตตี้ถ้ารู้ว่าไม่มีทางเดี๋ยวก็เลิกไปเอง” พูรินว่าพลางถอนหายใจ ยอมรับว่าตั้งแต่คุยกับเดียร์ เขาก็ไม่อยากมีปัญหา รู้อยู่แล้วว่าเจ้าลูกหมาต้องแอบคิดมาก

 

            วิธีที่ง่ายที่สุดก็เลยไม่ต้องเจอหน้ากันคงดีที่สุด

 

            “พอร์ช ฉันจะบอกอะไรให้นะ” แต่แล้ว หญิงสาวตรงหน้าก็เอ่ยเสียงจริงจัง

 

            “ตอนที่เลิกกันน่ะ แพนตี้รู้ว่านายต้องไปเรียนแล้วยังคิดจะทำงานที่นั่นสักปีสองปี เลยยอมเลิกง่ายๆ แต่นายคิดดูนะพอร์ช ตอนนี้นายไม่ใช่แค่เดือนคณะสุดหล่อที่มีประวัติเพอร์เฟคเท่านั้น นายเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลอัครเมธากรที่มีทั้งรูปทรัพย์ ทั้งทรัพย์สมบัติ ทั้งคุณวุฒิ ผู้ชายที่เข้ามาบริหารงานของครอบครัว มีหน้ามีตาในสังคม มีทุกอย่าง...นายคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะปล่อยนายไปง่ายๆ หรือไง” คำพูดตรงๆ และหากใครได้ยินจะคิดว่านั่นคือคำชม แต่สำหรับพูรินแล้ว เขาคิดว่าดรีมกำลังว่าเขา

 

            “แต่เธอเป็นคนบอกฉันเอง ผู้ชายที่มีทุกอย่างคือผู้ชายที่ควรจะถอยห่างให้ไกล”

 

            “ใช่ เพราะผู้ชายพวกนี้มักจะนิสัยเสีย อีโก้สูง เชื่อมั่นในตัวเอง อ่อนให้ไม่เป็น!” ตอนแรกว่าด่าทางอ้อม ตอนนี้น่ะด่าของจริงให้คนที่มีทุกอย่างถอนหายใจ

 

            “และอย่างที่บอก ยัยกางเกงในใช้แล้วทิ้งไม่สนหรอกว่านายนิสัยยังไง มันสนแค่คุณสมบัติทั้งหมดนั่น และฉันจะบอกเลยว่าการที่นายมีทุกอย่างจะทำให้นายนั่นแหละแย่เอง” ดรีมว่าพลางส่ายหน้า ก็ไม่แปลกใจหรอกที่ไอ้เดียร์จะคิดมาก ในเมื่อแฟนมันเล่นมีทุกอย่างจนอดระแวงไม่ได้ว่าจะมีใครมาแย่งไปน่ะสิ

 

            สำหรับเธอ ขอแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่รักเธอจริงก็พอ

 

ต่อค่ะ

 

            “ฉันรู้ แต่จริงๆ ฉันไม่ได้มีดีขนาดนั้น ข้อเสียฉันก็เยอะ และใครจะมองยังไง ฉันก็อยากเป็นแค่ พี่พอร์ชของเดียร์ เท่านั้น” แต่แล้ว พูรินก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงหนักแน่น ให้ดรีมหันมาสบตา

 

            “นี่ฉันควรภูมิใจใช่มั้ยเนี่ยที่น้องฉันมีดีขนาดที่ทำให้นายหลงมากขนาดนี้” คราวนี้คนฟังหัวเราะอย่างชอบใจ แล้วพยักหน้ารับ

 

            “ก็มากกว่าหลงไปหลายขั้นน่ะนะ”

 

            “เห็นซื่อๆ แบบนั้น ท่าทางตอนอยู่บนเตียงคงเด็ดสินะ”

 

            กึก

 

            ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่นั้น เด็กที่เด็ดตอนอยู่บนเตียงก็หอบผ้าปูที่นอนมาจากหลังบ้าน แล้วเป็นอันชะงักกึก เบิกตากว้าง เมื่อเสียงของพี่สาวแว่วมาให้ได้ยิน

 

            “ก็...”

 

            “เฮ้ย!!! พี่พอร์ชจะตอบเจ้ดรีมทำไม เงียบเลยนะ เงียบเว้ย!” แล้วพอพี่พอร์ชจะตอบเท่านั้นแหละ เดียร์ก็ถึงกับแหกปากร้องลั่น หน้าแดงก่ำอย่างไม่อยากรู้ทั้งนั้นแหละว่าจะเด็ดหรือจะดวก แล้วมันเรื่องอะไรวะที่พี่สาวต้องมายุ่งเรื่องบนเตียงเขาด้วย

 

            “หุบปากไปเลย เจ้อยากรู้ว่าซื่อๆ อย่างแกนี่มีอะไรมัดใจพอร์ชให้อยู่หมัดได้”

 

            “ก็มีดีหลายอย่างนะ”

 

            “ว๊ากกกกก ไม่ฟัง ไม่เอา เงียบเลยพี่พอร์ช เงียบ!” คนที่หน้าแดงหูแดงปากสั่นเพราะถูกเอาเรื่องแบบนั้นมาแฉถึงกับร้องลั่น ทิ้งตะกร้าผ้าแล้ววิ่งมานั่งข้างพี่พอร์ช พยายามทำตาโตๆ หน้าเหี้ยมๆ แต่ปากดันแบะออกที่มันดูเหมือนน่ารักมากกว่าน่ากลัว

 

            “ว่ามาพอร์ช ฉันอยากรู้”

 

            “เฮ้ย! เจ้ดรีม!

 

            “หึๆ บอกไม่ได้ เดียร์ไม่ให้ฉันพูด ฉันก็พูดไม่ได้” เดียร์พยักหน้าแรงๆ ทันทีอย่างพอใจที่พี่พอร์ชยอมเงียบ แต่มันก็ตงิดๆ กับเสียงหัวเราะสองหึอยู่นะ คือหัวเราะแบบนี้ทีไร เรื่องมันมักจะจบลงที่เขินแทบตายทุกที และนั่นก็ทำให้เจ้ดรีมว่าพลางเบ้ปาก

 

            “ตามใจมันจริงนะ” คำที่ผู้ชายตัวโตหันมาโยกหัวเขาเบาๆ ยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดี ผิดกับคำพูดที่เอ่ยออกมาลิบลับ

 

            “อืม กลับกันไง เวลาอื่นเดียร์ก็ตามใจฉันทุกอย่าง

 

            กึก

 

          เดี๋ยวนะ ตามใจอะไรวะ ทำไมพี่พอร์ชทำตาแบบนั้น

 

            “อ้อออออ ไม่น่าล่ะ เวลาอยู่บนเตียง ไอ้เดียร์มันตามใจนายทุกอย่างเลยสินะ ถึงหลงมันขนาดนี้” เดียร์ได้แต่อ้าปากค้าง หันไปมองพี่สาวที่กรีดยิ้มร้าย นั่งเท้าคางแบบไม่สนใจงานตัวเองแล้ว และพอหันไปมองพี่พอร์ช แม่ง ยิ้มแบบตัวร้ายชัดๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคู่นี้เป็นเพื่อนสนิทกัน!

 

            ตึง ตึง ตึง

 

            เดียร์เลยเดินลงส้นหนักๆ ด้วยใบหน้าที่พยายามทำให้บูดที่สุด ทั้งที่ทั้งหน้าทั้งตัวทั้งคอแดงแทบหาสีเดิมไม่เจอ แล้วเดินไปเทผ้าปูที่นอน สองมือก็ฟาดมันหนักๆ ราวกับบอกว่านี่โกรธนะเว้ย โกรธทั้งพี่ โกรธทั้งผัวนั่นแหละ เออ กูเกิดมาให้เขาแกล้งนี่ เป็นเบี้ยล่างเจ้ดรีมมาสิบแปดปี ตอนนี้ยังต้องตกเป็นเบี้ยล่างพี่พอร์ชอีก

 

          เออ หนหน้ากูจะอยู่บนบ้างแล้ว! เอาให้พี่พอร์ชบอกไม่ได้เลยว่ากูตามใจ เฮ้าะ

 

            คิดไปก็ฟาดหมัดกับผ้าปูที่นอนอย่างระบายอารมณ์

 

            “แกอย่าทำขาดเชียวนะ ผืนนึงไม่ใช่ถูกๆ”

 

            “แต่ถูกมากอ่ะดิ ไม่เห็นนิ่มเลย ผ้าก็หยาบ ไม่เห็นเหมือนที่คอนโดเลย”

 

          เออ กูพาลอ่ะ มันก็ไม่ได้ไม่นิ่มหรอกนะ แต่กูพาลไง มีแต่คนแกล้ง

 

            “แน่อยู่แล้ว ก็นั่นมันผ้าไหม เจ้ไม่ซื้อ เปลือง ผ้าอะไรก็นอนได้เหมือนกัน” เจ้ดรีมก็ไม่มีเอาใจเลย บอกพลางยักไหล่ ให้คนที่พยายามปลุกปล้ำกับผ้าผืนใหญ่ทำปากขมุบขมิบ และนั่นก็ทำให้คนที่มองอยู่แล้วหัวเราะเบาๆ

 

            “เอามั้ยล่ะ พี่ซื้อให้ บ้านนี้เดียร์นอนเตียงเท่าไหร่นะดรีม”

 

            “ห้าฟุต...อย่าไปตามใจมันมากได้มั้ย เดี๋ยวมันหัวสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วฉันจะซวย” พี่พอร์ชกับเจ้ดรีมแม่งคุยกันไม่เห็นหัวกูเลย แต่พอพี่พอร์ชหันมาถาม เขาก็ตอบทันควัน

 

            “เอาสีอะไรดีเดียร์”

 

            “สีฟ้า! ห้องเดียร์ผนังสีฟ้า” เรื่องอะไรของฟรีจะไม่เอาล่ะ และนั่นก็ทำให้คนเป็นพี่สาวเบ้ปากใส่พี่พอร์ช

 

            “ฉันบอกแล้วว่าอย่าตามใจมัน” หญิงสางยังคงเอ่ยดักคอ และนั่นก็ทำให้คนเป็นน้องได้แต่หันไปมองอย่างเคืองๆ

 

            “ไม่ต้องมางอนเจ้ ไหนล่ะมื้อเย็นของเจ้วันนี้” คนฟังได้แต่อ้าปากน้อยๆ เหมือนถามว่าไอ้เมนูยาวเหยียดเหมือนไปกินร้านติ่มซำแถวเยาวราชนี่เอาจริงหรือวะ ซึ่งคนเป็นพี่ก็กรีดยิ้มสวย พยักหน้าอย่างบอกว่า แกต้องทำให้ฉัน

 

            คราวนี้เดียร์นิ่งไปนิด ก่อนที่จะวางของทุกอย่างที่จัดการลงบนพื้น แล้วเดินกลับมาหาคนตัวโตที่มองอยู่ ข่มความอายนิด แล้วทรุดนั่งด้านหลัง

 

            แปะ

 

            “พี่พอร์ช...ช่วยเดียร์หน่อยดิ”

 

            “ว่าไงหืม” พูรินเกือบจะหัวเราะกับคนที่นั่งขัดสมาธิด้านหลังเขา แล้วเอาหัวมาพิงหลังหรอกนะ แต่น้ำเสียงเคืองๆ เมื่อกี้ที่เปลี่ยนเป็นเสียงอ้อนๆ ก็พอใจเสียจนไม่อยากแกล้งต่อ

 

            “เจ้ดรีมอยากกินขนมจีบ ซาลาเปา ฮะเก๋า ซี่โครงหมูเต้าซี่ ไข่จักรพรรดิ...เหมาเยาวราชมาเลยก็ได้ พี่พอร์ช...จัดการให้เดียร์หน่อยดิ นะ ถ้าทำหมดนั่นสี่ทุ่มคงยังไม่ได้กินหรอก” แล้วคนเป็นพี่ที่เลี้ยงน้องมาตั้งแต่เด็กจนโต เห็นเทคนิคการอ้อนแข้งของมันมาแล้วสารพัดรูปแบบยังต้องแปลกใจเลย

 

            “นะครับ”

 

          อื้อหือ น้องฉันอ่อยได้ขนาดนี้เลยหรือเนี่ย

 

            “นะ” คนพูดเอาหน้ามาถูที่แผ่นหลังกว้าง ข่มความอายที่พี่สาวมองอยู่ จะโชว์ให้เห็นเลยว่าไอ้เดียร์คนนี้มีดีให้พี่พอร์ชตามใจนะเว้ย

 

            “นะครับ จัดการให้เดียร์หน่อย”

 

            “เอาสิ เดี๋ยวพี่ให้คนที่บ้านขับรถไปซื้อให้” ท่าทางที่ทำให้พูรินก็ยิ้มกว้าง คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมต่อสายหาคนขับรถที่บ้านไปซื้อมาให้ แต่ก่อนจะโทรหา ใบหน้าคมก็หันมามองก่อนที่จะทำตาพราว

 

            “คืนนี้” แล้วคนฟังเสือกเข้าใจไงว่าคืนนี้หมายถึงอะไร

 

            “ไม่ กลับคอนโดก่อน”

 

            ฟอด

 

            “โอเคพรุ่งนี้ก็ได้” ว่าจบ คนที่ได้ข้อเสนอสุดพิเศษจากไอ้ลูกหมาที่หน้าแดงก่ำก็โน้มตัวมาหอมแก้มใสเสียฟอดใหญ่ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นไปโทรหาคนที่บ้านให้ขับรถไปซื้อติ่มซำร้านดังมาให้หน่อย และนั่นก็ทำให้เดียร์เกือบจะยิ้มออกมาแล้วที่พี่พอร์ชยอมทำตามคำเขา แต่เพียงเงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละ

 

            “อ่า เจ้ดรีมมองแบบนั้นเดียร์ทำไมวะ”

 

            ก็เจ้ดรีมเล่นมองเหมือนเห็นตัวประหลาด ก่อนที่เจ้าตัวจะบอกด้วยน้ำเสียงทึ่ง   ๆ

 

            “ไอ้เดียร์ แกรู้ตัวมั้ย...แกแรดกว่าผู้หญิงแท้ๆ อย่างเจ้อีก”

 

            กึก

 

            ว่าจบ คนพูดก็หันไปจัดการงานตัวเองต่อ แต่ทำให้คนฟังอ้าปากค้าง แม้ว่าจะรู้ตัวว่าแรดขึ้น แต่ไม่คิดว่าจะถูกพี่สาวพูดใส่หน้าแบบนี้นี่หว่า แต่พอหันไปมองคนที่กำลังสั่งมื้อเย็นให้ แล้วหันมายิ้มให้เขา

 

          เออ กูแรดก็แรดวะ ก็แรดกับพี่พอร์ชคนเดียว ใครจะทำไมล่ะ!

 

.............................................................

 

            หลังอาหารเย็นที่ส่งตรงมาจากเยาวราช พูรินก็กลับบ้านมาอ่านเอกสารการประชุมสำหรับวันจันทร์ แต่แล้ว โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์ที่โชว์ว่าเป็นเพื่อนสนิททำให้เขากดรับอย่างไม่ลังเล

 

            “ว่าไงไอ้โอม”

 

            “ไอ้พู กูว่าความซวยกำลังไปเยือนมึงแล้วล่ะ”

 

            “อะไรของมึง” พูรินถามอย่างขำๆ กับน้ำเสียงสยองขวัญของเพื่อน แต่เพียงอีกฝ่ายเอ่ยต่อ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่ามันซวยแค่ไหน

 

            “ยัยน้องแพตตี้น่ะสิ กูเพิ่งรู้ว่าทำงานอยู่ที่เดียวกับไอ้ดล แล้ววันนี้ไปบังเอิญเจอกันเพราะมันพาลูกน้องไปเลี้ยง แพตตี้เลยรู้ว่าไอ้ดลเป็นเพื่อนมึงด้วย ตอนนี้แพตตี้ได้ที่อยู่พร้อมเบอร์โทรมึงจากไอ้ดลครบถ้วนหมดแล้วนะ กูเลยโทรมาเตือน”

 

            พูรินยกมือนวดขมับเรียบร้อยแล้ว ไม่คิดว่าโลกจะกลมได้ขนาดเพื่อนในกลุ่มตอนม.ปลายของเขาดันเป็นหัวหน้าแพตตี้

 

            “เฮ้ออออ”

 

            “เออ เท่านี้แหละ อย่าลืมเตือนเด็กมึงด้วยนะ รับรอง...งานนี้ตามถึงประตูห้องแน่นอน”

 

            ตอนนี้พูรินชักอยากย้อนอดีตกลับไป แล้วเขาสาบานได้ว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาดเลย

 

......................................................

 

            ครบค่ะ สองวันนี้หายไปอ่านเพอร์ซี่ แจ็กสัน สองวัน 5 เล่ม ปวดตาผุดๆ อ่านแบบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ใช่อะไรหรอก อยากรู้ว่ามันจะจบยังไง เวลาอ่านอะไรสักอย่างเป็นโรคจิตที่ต้องอ่านให้จบ ถ้าอ่านในเว็บต้องอ่านถึงตอนล่าสุดถึงจะหยุด เหมือนกัน อ่านหนังสือก็ขอให้อ่านจบ พอจบแล้วก็สบายใจแล้ว ทำอย่างอื่นได้ นิสัยไม่ดีเลยเนอะ T^T

            เอาล่ะจ้า มาอัพแล้วงับ ยังไม่ได้อ่านคอมเม้นท์เลย แฮ่ เดี๋ยวมาอ่านทีเดียวรวมกับที่อัพตอนนี้ ไม่รู้เจ้าหนูเดียร์กับพี่พอร์ชจะเป็นไงบ้าง สำหรับตอนนี้ก็ตามชื่อตอน ตามใจไง เขาว่าฟ้าจะสงบผิดปกติ ก่อนที่พายุจะเข้าอ่ะเนอะ เพราะงั้น เวลาเจอตอนสบายๆ ต้องคาดเดาว่าคลื่นลมอาจจะไม่สงบอย่างที่เห็น XD

            อ้อ เมย์ลงเอ้พีทตอนที่สองแล้วน้า เผื่อใครจะแวะไปชม คุคุ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^


ปล. ส่วนเรื่องที่บอกว่าพี่พอร์ชน้องเดียร์ไม่เด่น เมย์เห็นแล้วนะคะ น่าจะคนเดียวกันที่บอกทั้งในเฟซกะคอมเมนท์ จริงๆ เรื่องเทสเลิฟ เมย์ยอมรับเลยว่าเป็นเรื่องทดลองเขียน เมย์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวายไทยเลย แบบนี้ใช่มั้ย เออ บรรยายแบบนี้นะ บุคลิกแบบนี้ได้มั้ยหว่า แรกๆ กว่าจะมาสักตอนนี่ลากเลือดเลย มันยากสำหรับเมย์อย่างที่บอกไป มันไม่มีอะไรที่เหมือนฟิคเลย ต้องปรับสมอง ปรับความคิดหลายอย่าง และที่บอกว่าซันริวกลบ ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะซันริวถือเป็นคู่ที่สองที่เมย์เขียนวายไทย มันก็เริ่มจับจุดถูกไง เมย์ก็รู้นะว่าตอนนี้ซันริวเด่นกว่า เพราเมย์เริ่มไม่เกร็ง เริ่มไม่เครียดกับมันแล้วว่าเขียนแล้วจะโอเคหรือเปล่า ยังไงสำหรับคอมเมนต์ที่บอก เมย์จะพยายามปรับปรุงและแก้ไขนะคะ ^^ ยังไงก็ขอบคุณที่แม้เคมีเขาไม่เข้ากัน แต่ก็ยังอ่านเรื่องนี้อยู่ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 43 : ตอนที่ 40 ตามใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58431 , โพส : 517 , Rating : 51% / 327 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20
# 517 : ความคิดเห็นที่ 62918
พี่เมย์คะ หนูก็เป็นแบบพี่เนี่ยแหละค่ะ อ่านอะไรต้องตะบี้ตะบันอ่านมันให้จบให้หมด กรุณาอัพเร็วๆด้วยนะคะ 55555
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 115.87.234.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2561 / 21:12
# 516 : ความคิดเห็นที่ 62742
จะไปดักอยู่หน้าคอนโดพอร์ชเพื่อรอตบนังแพนตี้
Name : thee_pattarapon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ thee_pattarapon [ IP : 223.24.186.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2561 / 03:00
# 515 : ความคิดเห็นที่ 62600
ขอ ncหน่อยค่ะ
suansawanb@gmail.com
Name : beambabubeboom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ beambabubeboom [ IP : 223.24.83.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:10
# 514 : ความคิดเห็นที่ 62479
ตื้อไม่เลิกจริงๆ
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 27.55.126.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2560 / 08:33
# 513 : ความคิดเห็นที่ 62394
เราชอบเรื่องนี้นะ
Name : Pornlapat_mook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornlapat_mook [ IP : 182.232.217.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2560 / 22:31
# 512 : ความคิดเห็นที่ 62348
ซวยแล้วค่ะซวยแล้ว ยัยนี่จับไม่ปล่อยเลย
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.209.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2560 / 21:53
# 511 : ความคิดเห็นที่ 62193
ซวยแล้วพูรินเอ้ยยย
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 223.24.2.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2560 / 17:42
# 510 : ความคิดเห็นที่ 62065
กรี๊ดดเดียร์ทำไมแรดอย่างนี้
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.24.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:23
# 509 : ความคิดเห็นที่ 61875
นี่ผู้หญิงหรือเจ้ากรรมนายเวร ถึงได้ตามติดขนาดเน้
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.10.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2559 / 11:55
# 508 : ความคิดเห็นที่ 61524
เอาแล้วไง แล้วใครจะจัดการยัยกางเกงในใช้แล้วทิ้งคนนี้ให้เดียร์ล่ะ พี่ดรีมไหวไหม
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.22.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2559 / 18:47
# 507 : ความคิดเห็นที่ 61383
แ_ดอะ 55555 ชอบใจเดียร์
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.1.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 19:39
# 506 : ความคิดเห็นที่ 61237
เด็ดดวงอย่างเดียร์ ชะนีจะเอาไรมาสู้คะ โว้ะ ออกไป๊
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 19:26
# 505 : ความคิดเห็นที่ 60936
แต่เราชอบพี่พอร์ชกะน้องเดียร์นะ
Name : Boom [ IP : 103.26.23.249 ]

วันที่: 1 มกราคม 2559 / 11:13
# 504 : ความคิดเห็นที่ 60930
เกลียด เกลียดแพตตี้
PS.  บนโลกแห่งเทมป์จี
Name : Ying_VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ying_VIP [ IP : 202.28.35.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2558 / 10:10
# 503 : ความคิดเห็นที่ 60730
เดียร์ อย่าไปยอมนะ เราต้องสู้ !!
Name : smilejaebeer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smilejaebeer [ IP : 171.5.210.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2558 / 08:51
# 502 : ความคิดเห็นที่ 60718
ทำไมยิ่งอ่านแล้วยิ่งอยากถวายหัวให้เจ้ดรีมวะ ผู้หญิงอะไร แม่งโคตรน่าหมั่นไส้และน่าชื่นชมในเวลาเดียวกันได้ โคตรชอบอ่ะ
*เพิ่งจะมาอ่านวายครั้งแรก คือแบบชอบทุกคู่เลยอ่ะ ประเด็นคือกลายเป็นผญหื่นซะงั้น 555555
Name : กุหลาบปลายฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กุหลาบปลายฟ้า [ IP : 223.204.136.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2558 / 23:58
# 501 : ความคิดเห็นที่ 60657
ตัวมารกำลังจะมาแล้ว ต้องเจ็บปวดแน่ๆเลย ฮืออออออ
Name : Susu [ IP : 210.86.135.13 ]

วันที่: 19 ตุลาคม 2558 / 12:41
# 500 : ความคิดเห็นที่ 60578
แร..น่ารักขนาดนี้ หยวนๆน้า เจ้ดรีม 555 มารมาและ
Name : ma_jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma_jung [ IP : 101.108.100.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 22:36
# 499 : ความคิดเห็นที่ 60529
กะลังมุ๊งมิ๊งเลย ยัยกางเกงในหาพี่พอร์ชเจอซะละ
Name : phakh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phakh [ IP : 223.206.248.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2558 / 16:25
# 498 : ความคิดเห็นที่ 60380
น่ารักมาก เลย นู๋เดียร์
PS.  nice to meet you
Name : love_forever @Forever_loveA7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love_forever  @Forever_loveA7 [ IP : 202.29.244.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กันยายน 2558 / 10:36
# 497 : ความคิดเห็นที่ 60209
ฮรืออ เดีร์ยอ้อนน่ารักมาก
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2558 / 08:28
# 496 : ความคิดเห็นที่ 59740
นี่ขนาดทดลองเขียนยังสนุกขนาดนี้ต่อไปคงได้ติดคุณเมย์งอมแงมแน่ๆ สู้ๆ นะคะ
Name : crystal [ IP : 1.47.72.5 ]

วันที่: 15 พฤษภาคม 2558 / 16:06
# 495 : ความคิดเห็นที่ 59239
งานงอกชะมั้ยล่ะะ เดียจะทำไงล่ะทีนี้
PS.  รักเด็ก <3
Name : GIFT'TAUN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT'TAUN [ IP : 183.88.230.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2558 / 07:48
# 494 : ความคิดเห็นที่ 57179
พอร์ชรวยมากอะ เดียร์ก็ซื่อมาก แต่พี่เมย์นิสัยเหมือนหนูเลยอะ
Name : Bingbing_Y.Girl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bingbing_Y.Girl [ IP : 171.6.144.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2558 / 10:29
# 493 : ความคิดเห็นที่ 56220
พี่เมย์นิสัยเหมือนหนูเลยย 55555
Name : i-pad+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ i-pad+ [ IP : 1.46.102.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2558 / 18:23
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android