คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 52 : ตอนที่ 49 เมื่อความเชื่อใจพังทลาย


     อัพเดท 14 มิ.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,202 Overall : 3,846,722
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 52 : ตอนที่ 49 เมื่อความเชื่อใจพังทลาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 61271 , โพส : 592 , Rating : 43% / 249 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 49 เมื่อความเชื่อใจพังทลาย

 

 

 

          ‘แพตตี้จะเข้าไปหาพี่พอร์ชพรุ่งนี้นะคะ

 

          ‘ไม่ใช่ที่นี่แพตตี้ พี่ไม่ต้องการคุยกับแพตตี้ในห้องพี่

 

          ‘แต่พี่ต้องทำอย่างนั้นค่ะ หรือพี่อยากให้เราไปคุยกันในโรงแรมสักแห่งให้คนอื่นคิดล่ะคะว่าเราหายขึ้นไปทำอะไรกันบนห้อง ซึ่งพี่พอร์ชไม่ต้องการแน่ เพราะฉะนั้น พรุ่งนี้แพตตี้จะเข้าไปหาพี่...ตามลำพังนะคะ หมายความว่าไม่มีไอ้เด็กนั่น

 

          ‘อย่าเรียกเดียร์ว่าไอ้เด็กนั่น!’

 

          ฮึ ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้แพตตี้จะเข้าไปหา อ้อ หวังว่าพี่พอร์ชจะเป็นลูกผู้ชาย ไม่เรียกยัยพี่ดรีมมาแอบในห้องหรอกนะคะ

 

            บทสนทนาก่อนที่เขาจะเลี้ยวรถเข้ามาจอดในคอนโดแว่วเข้ามาในหัว ขณะที่พูรินมองหน้าจอที่เปิดซีรีส์ฝรั่งซึ่งไล่ยิงกันอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ แต่คนดูกลับไม่สามารถจับภาพเหล่านั้นได้เลย ในหัวก็คิดวนแค่เรื่องเดียว...เขาไม่ต้องการให้เจ้าลูกหมาคิดมาก

 

            แกร๊ก

 

            “ฮู้ว หนาววว พี่พอร์ช พี่เปิดแอร์เท่าไหร่อะ โคตรหนาวเลย” แล้วเจ้าตัวเล็กที่ก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพกางเกงบอลกับเสื้อบาสโชว์แขนขาวๆ ก็ร้องพลางทำท่าขนลุกที่ดูน่ารักยังไงไม่รู้ เรียกความสนใจคนตรงหน้าจอให้หันไปมอง

 

            “มานี่มา อาบน้ำแล้วทำไมไม่เช็ดหัวให้แห้ง”

 

            “สะบัดๆ เดี๋ยวก็แห้งเองล่ะ” เดียร์ยิ้มกว้างส่งให้ ทั้งยังโชว์ท่าสะบัดหัวที่ทำให้คนมองหัวเราะ

 

            “ไปเอาผ้าขนหนูแล้วมานั่งนี่ ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น พี่ไม่ทำอะไรหรอก จะเช็ดหัวให้” เท่านั้นแหละ เจ้าลูกหมาก็ยิ้มกว้าง พยักหน้าแรงๆ วิ่งกลับเข้าห้องไปหาผ้าขนหนูผืนเล็ก แล้ววิ่งกลับมาหา ให้พูรินพิงหลังกับพนักโซฟา นั่งแยกปลายเท้า เหลือที่ให้เดียร์

 

            “นั่งนี่เนี่ยนะ เดียร์นั่งพื้นได้ป่ะ”

 

            “พี่ขี้เกียจก้ม นั่งนี่แหละดีแล้ว” ว่าแล้วก็ตบเบาะที่เหลือที่ให้เบาๆ จนเจ้าเด็กตัวเล็กทำท่าลังเลแวบหนึ่ง แต่ก็ยอมมานั่งด้านหน้าเขา ส่งผ้าขนหนูให้

 

            “เออ ตกลงพี่เปิดแอร์ฯ เท่าไหร่ หนาวว่ะ”

 

            “หนาวแล้วทำไมใส่เสื้อกล้าม”

 

            “เสื้อบาสต่างหาก” ไม่วายยังส่งเสียงเถียงให้คนฟังยิ้มกว้าง ใช้ผ้าขนหนูยีผมสีดำสนิทอย่างเบามือ ซึ่งเดียร์ก็ก้มหน้าหลับตา ปล่อยให้เขาจัดการตามสบาย

 

            “นั่นแหละ ทำไมใส่เสื้อบาส” คำถามที่คราวนี้เจ้าตัวเล็กเงียบลงทันที เม้มปากเข้าหากันหน่อย อยากจะเหล่ไปมองคนที่ต้นขาแนบกับสะโพกของเขาอยู่หรอกนะ แต่ติดที่มือใหญ่ยังเช็ดผมให้ก็เลยสูดหายใจเข้าลึกๆ

 

          อ้อนไงมึง อ้อนเข้าไว้ เป็นหมาต้องอ้อนเจ้าของเข้าไว้ เจ้าของจะได้รักมากๆ

 

            “อืม ง่า ก็...”

 

            “ก็อะไรเจ้าลูกหมา”

 

          ฮึ่ย อายว่ะ แต่ก็เอาวะ!

 

            “ก็...ก็เดียร์รู้ไงว่าเดี๋ยวพี่พอร์ชก็กอดเดียร์ แล้วเดี๋ยวมันก็อุ่น จะใส่เสื้อมีแขนไปทำไม”

 

            กึก

 

            คนฟังนิ่งไปทันที ตาโตขึ้นหน่อยอย่างไม่อยากเชื่อว่าเจ้าเด็กขี้อายจะกล้าพูด และนั่นก็ทำให้เดียร์เอี้ยวตัวมามองด้วยแก้มแดงๆ ถามเสียงไม่แน่ใจเท่าไหร่

 

            “ใช่ป่ะ”

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย!!!” คราวนี้เดียร์ได้แต่ร้องลั่น เมื่อพี่พอร์ชรวบตัวเขาเข้ามากอด จนแผ่นหลังแนบไปกับอกกว้าง สองมือก็รัดเอวแน่นจนแทบไม่กล้าขยับตัว แน่ล่ะ แม้จะไม่หันไปมอง แต่องศานี้นี่รู้นะเว้ยว่าเป้ากางเกงทิ่มก้นพอดี ขืนขยับตัวซี้ซั้วแล้วเจอมังกรผงาดนี่ไม่ขำนะ

 

            “เอาอุ่นหรือเอาร้อน” พูรินถามเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะที่ขยับเข้ามาจนแก้มแนบแก้มเย็นๆ เจ้าตัวเล็กให้เดียร์งึมงำเบาๆ

 

            “นี่กอดหรืออุ่นอาหาร มีเลือกได้ด้วยว่าอุ่นหรือร้อน”

 

            “หึๆ ว่าไง เอาอุ่นหรือร้อน” พูรินยังยืนยันคำเดิม ทั้งยังหัวเราะสองหึให้คนฟังขนลุกซู่ ร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาทันที ไอ้หนาวๆ เมื่อกี้เหมือนจะอุ่นขึ้นแล้ว

 

            “เอ่อ ต่างกันไงวะพี่”

 

            “อุ่นน่ะ แค่กอด...” แล้วชายหนุ่มก็กอดร่างบางกว่าแน่น ราวกับบอกว่านี่คือระดับอุ่น แล้วก็ขยับมากระซิบริมหู

 

          “แต่ร้อนน่ะ...จะกด”

 

            ฟึ่บ

 

            “ว๊ากกกกกก อุ่น!!! เอาอุ่นเว้ย เอาอุ่นก็พอ อุ่นครับพี่พอร์ช อุ่นนนนนนน!” จะไม่ให้เดียร์ร้องลั่นได้ยังไง เมื่อพอจบคำว่ากดปุ๊บ พี่พอร์ชแม่งสอดมือเข้ามาในเสื้อบาสแล้ว ถ้ามันลูบขึ้นจะไม่ว่าอะไรสักคำ (เออ ผมแรด ผมรู้ อย่าด่า) แต่นี่ทำท่าจะล้วงลงต่ำก็เลยทำได้แค่คว้าข้อมือหมับ แก้มร้อนซู่แบบหาสีเดิมไม่เจอ

 

            “แต่พี่ว่าเดียร์หนาวๆ เอาร้อนดีกว่านะ”

 

            “ไม่เว้ย!!!” เจ้าลูกหมาออกแรงดิ้นทันที ทั้งยังหันมาแยกเขี้ยวใส่ว่าไม่ยอมหรอก เมื่อวานเจอไอ้พวกเวรทักว่ามีรอยที่คอไปทีนึงนี่เสียเซลฟ์มาก เพราะฉะนั้น วันนี้ไม่เอาเด็ดๆ ล่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย

 

            “โอเคๆ เอาอุ่นก็เอาอุ่น” พูรินว่าอย่างขำๆ แล้วเปลี่ยนมากอดเจ้าลูกหมาหอมกลิ่นแชมพูเอาไว้หลวมๆ แทน มีลูบแขนราวกับส่งผ่านความอบอุ่นไปให้ ทั้งที่สีหน้ายังมีแววครุ่นคิด ซึ่งเดียร์ก็ไม่รู้เลย นอกจากงึมงำ ไอ้อุ่นๆ ร้อนๆ อยู่กับตัวเอง

 

            จากนั้นก็เหมือนมีเพียงอ้อมกอดอุ่นที่ทำให้เจ้าตัวเล็กเอนหลังพิง ตาจ้องหน้าจอไปด้วย

 

            “เดียร์...พรุ่งนี้พี่กลับดึกนะ”

 

            “หืม” แต่แล้ว ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นมา

 

            “พี่มีงาน คงกลับมาสามสี่ทุ่มเลย”

 

            “งั้นพี่จะกินมาเลยป่ะ เดียร์จะได้ไม่ทำอะไรเผื่อ” เจ้าเด็กตัวเล็กว่า ทั้งที่ตายังจ้องหน้าจอให้คนฟังโยกหัวทุยๆ ว่าด้วยรอยยิ้ม

 

            “นี่กะจะทำกินเองทุกวันเลยใช่มั้ย ออกไปหาอะไรกินข้างนอกก็ได้”

 

            “ไม่เอาอะ ไม่มีเพื่อนแดก ต้มมาม่ากินในห้องยังอร่อยกว่า”

 

            “หึๆ พูดเหมือนไม่มีเพื่อน”

 

            “มีก็เหมือนไม่มีว่ะพี่ ไอ้ซันแม่งก็ติดเมีย ไอ้ห่าชินจังก็ชอบหายไปกับคนโน้นทีคนนี้ที ทิ้งเดียร์อยู่คนเดียวตลอด” แล้วเดียร์ก็โวยวายเบาๆ แต่ออกแนวฟ้องยังไงไม่รู้ให้คนฟังหัวเราะลั่น มองคนที่หันตาโตๆ มามอง แล้วทำหน้าแบบ...พวกมันทิ้งเดียร์!

 

            “เดี๋ยวพี่โทรบอกซันว่ามาพาเมียพี่ไปกินข้าว เดี๋ยวพี่ออกเงินให้”

 

          โหย เรียกว่าเมียไม่อายปาก มองหน้าไอ้เดียร์นี่ จะไหม้แล้วครับ!

 

            “พี่ไม่อยู่ก็ออกไปกับเพื่อนซะบ้าง เดี๋ยวเขาจะหาว่าพี่กักตัวไม่ให้เดียร์ออกไปไหน วันๆ เรียนเสร็จก็กลับมาทำข้าวเย็นให้พี่”

 

            “ก็เดียร์ชอบนี่ อยู่บ้านเดียร์ก็ทำข้าวเย็นประจำอะ ทำให้พี่พอร์ชยังง่ายกว่าเจ้ดรีมเยอะ รายนั้นโคตรเรื่องมาก” เล่าอย่างสยอง แค่นึกถึงตอนเจ้ดรีมอยากแดกอะไรแล้วเป็นหน้าที่เขานะ ไอ้ตอนหกโมงเย็นไม่เท่าไหร่ บางทีเจ้แกอยากกินตอนสี่ทุ่ม...แม้จะติดเกมก็ต้องลุกมาทำให้ล่ะวะ

 

            “แล้วจะไปมั้ย” คราวนี้พูรินถามยิ้มๆ ให้คนฟังยิ้มร่า แบมือมาตรงหน้าทันที

 

            “แต่ถ้าพี่พอร์ชเลี้ยง เดียร์ยอมออกไปกินข้างนอกก็ได้ อูย เป็นเจ้ามือสั่งได้ทุกอย่าง รับรองจะติดเมีย จะชอบหายหัว ถ้าของฟรีพวกมันต้องมา” ว่าแล้ว เจ้าตัวก็หัวเราะ แน่ล่ะตังค์ไม่เสียสักบาท ไม่ต้องเหนื่อยทำกินเอง แถมอาจจะเลยไปเล่นกับพวกมันต่อ ทำไมจะไม่เอา

 

            “งั้นเดี๋ยวพี่โทรไปกำชับซันให้”

 

            “โอเคครับผม บอกมันด้วยว่าห้ามแกล้งเดียร์” ได้ทีรู้ว่ามีคนหนุนหลังก็เอาใหญ่ ให้พูรินขำ โยกหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ แล้วเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้มาต่อสายหาซัน โดยมีดวงตากลมๆ มองมาอย่างชอบอกชอบใจ

 

            ไอ้ซันเกรงใจพี่พอร์ช นับถือพี่พอร์ช แม่งแทบจะบูชาเป็นไอดอลประจำใจเลยด้วยซ้ำ รับรองพี่พอร์ชสั่งกริ๊กเดียว มันยอมทำตามแทบทุกอย่างล่ะ

 

          เออ ของในบ้านหมด พรุ่งนี้ต้องลากมันไปซื้อของ! หึๆ

 

            เดียร์คิดแบบมีแผนการร้ายที่ไม่รู้เลยว่าผู้ชายอีกคนกำลังเครียดมากแค่ไหน

 

.........................................................

 

           ต่อค่ะ

 

.           “ขอบคุณนะคะที่ทำตามข้อตกลง”

 

            “แล้วตกลงเรื่องที่จะพูดคือเรื่องอะไร”

 

            ในเวลาเย็นของวันถัดมา พูรินกำลังยืนกอดอกอยู่กลางห้อง มองหญิงสาวที่เขาอนุญาตให้เข้ามาในห้อง ซึ่งพอมาถึงแพตตี้ก็บอกกับเขาชัดเจนว่าไม่เชื่อใจว่าเขาจะทำตามข้อแม้ที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น ดังนั้น เลยขอเข้ามาดูทุกห้อง และแม้ว่าจะหงุดหงิดมากแค่ไหน แต่ชายหนุ่มก็อยากจะคุยธุระให้เสร็จเร็วที่สุด

 

            เขาไม่มั่นใจเลยว่าเดียร์จะกลับมาเมื่อไหร่

 

            หลังจากเปิดประตูไปดูห้องนอนของเขาเป็นห้องสุดท้าย แพตตี้ก็กลับมายืนเผชิญหน้ากับแฟนเก่าด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ให้พูรินถามเสียงเข้ม

 

            ตุบ

 

            “มีแขกมาเยี่ยมทั้งที พี่พอร์ชจะไม่เอาอะไรมาเสิร์ฟเลยหรือคะ”

 

            “แพตตี้ พี่ต้องการคุยธุระให้เสร็จเร็วที่สุด แพตตี้ต้องการอะไรก็ว่ามา” พูรินถามเสียงเข้ม เมื่อผู้หญิงตรงหน้านั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ทำท่าเหมือนว่าจะคุยยาว และเหมือนว่าเสียงเข้มๆ ของเขาจะทำให้คนฟังถอนหายใจ ท่าทางถือดีในตอนแรกเปลี่ยนเป็นเม้มปากแน่น ในดวงตาฉายแววไม่แน่ใจ

 

            “แพตตี้อยากคุยกับพี่พอร์ชจริงๆ ค่ะ อยากคุยเปิดอกว่า...เรื่องที่เกิดขึ้นมันคืออะไรกันแน่ ตอนนี้แพตตี้ตั้งตัวไม่ทัน และยอมรับว่าแพตตี้อาย อายมากที่รู้ว่าเคยคบกับ...หวังว่าพี่พอร์ชจะเข้าใจ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่คล้ายจะรังเกียจกันนิด และนั่นก็ทำให้คนฟังคลายใจลงอีกหน่อย

 

            เขาคิดว่าเขาพอเข้าใจ ผู้หญิงที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบคงทำใจไม่ได้เมื่อคิดว่าเคยนอนกับผู้ชายที่หันไปชอบผู้ชาย

 

            ดังนั้น คนที่รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นจึงถอนหายใจแรงๆ

 

            “งั้นรอพี่แป๊บนึง” สุดท้าย พูรินก็ยอมหมุนตัวเข้าไปในห้องครัวเพื่อเทน้ำให้ เพราะเขาก็ต้องการซื้อเวลาสักครู่เพื่อเรียบเรียงคำพูดให้ผู้หญิงคนนี้จากไปง่ายๆ

 

            ตอนนี้ เรื่องมันง่ายขึ้นเยอะเลยเมื่อรู้ว่าแพตตี้รังเกียจ เพราะผู้หญิงคนนี้คงไม่มีทางทำตามที่ขู่ด้วยการพูดออกไปหรอกว่าตัวเองเคยคบกับเกย์

 

            ความคิดของพูรินที่ยกมือนวดขมับเบาๆ รู้ว่าหนทางนี้มันไม่มีทางราบรื่น แต่เพียงการแสดงออกของคนนอกคนแรกที่รู้ก็ทำให้เขาเหนื่อยใจได้มากขนาดนี้

 

            ไม่นาน ชายหนุ่มก็กลับมาพร้อมกับน้ำสองแก้ว

 

            “ขอหลอดด้วยได้มั้ยคะ” แม้จะอยากคุยให้จบๆ แต่เขาก็ยอมหมุนตัวกลับไปอีกครั้ง และเมื่อกลับมาอีกทีก็เห็นว่าแพตตี้กำลังสูดหายใจลึกๆ ราวกับรวบรวมแรงใจ

 

            “แพตตี้จะมาถามพี่พอร์ชแค่ไม่กี่เรื่อง...” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะถามต่อ

 

            “...ตอนที่พี่พอร์ชคบกับแพตตี้ พี่พอร์ชเป็นแบบนี้หรือเปล่าคะ” พูรินจ้องตาคนที่ต้องการคำตอบนิ่ง ไม่ชอบใจคำถามขึ้นมาทันที เพราะเหมือนดูถูกว่าเขาปิดบังตัวเองตั้งแต่ตอนนั้น

 

            “ทำไมแพตตี้ต้องอยากรู้เรื่องพวกนี้ด้วย”

 

            “ทำไมน่ะหรือคะ! เพราะแพตตี้ทนไม่ได้ยังไงคะที่ตอนนั้นแพตตี้อาจจะคบกับผู้ชายที่สนใจผู้ชาย!!! คนอื่นจะมองแพตตี้ยังไง ถ้ารู้ว่าแพตตี้โง่ขนาดมองไม่ออก!!!” หญิงสาวสวนกลับมาทันทีด้วยเสียงหวีดแหลม ราวกับว่าไม่อาจจะทนความอัปยศครั้งนี้ได้ ก่อนที่จะยกมือปิดหน้า จากนั้นก็สูดหายใจลึกๆ ราวกับตั้งสติ

 

            “ขอโทษค่ะ แพตตี้แค่ตั้งตัวไม่ทัน”

 

            พูรินเกลียดความรู้สึกของการเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนและการตกเป็นรอง แต่พอผู้หญิงตรงหน้าแสดงความรู้สึกออกมาว่าที่ทำตัวท้าทายเขาในตอนแรกเพราะกำลังรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ เขาก็ใจเย็นลง รู้แล้วว่าจะจับจุดอ่อนอีกฝ่ายยังไง

 

            “ไม่เป็นไรครับ...ตอนนั้นพี่ไม่ได้เป็น ถ้านี่คือสิ่งที่แพตตี้อยากรู้” อีกฝ่ายจ้องมองเขาราวกับหาความจริง สีหน้าดูจะไม่เชื่อมั่นขึ้นมาทันที จนต้องเอ่ยเสริม

 

            “พี่เพิ่งจะมาคบกับเดียร์ได้สองเดือน และก่อนหน้านั้นพี่เป็นผู้ชายธรรมดา...”

 

            “แล้วทำไมล่ะคะพี่พอร์ช ทำไมพี่ถึงหันไปชอบผู้ชาย ผู้ชายอย่างพี่ที่แค่กระดิกนิ้วก็มีผู้หญิงมาให้เลือกไม่ซ้ำหน้า ผู้ชายอย่างพี่ที่ผู้หญิงแทบจะตบตีแย่งกันด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ!!!” เป็นอีกครั้งที่แพตตี้ถามเสียงสูง มองด้วยสายตาที่เหมือนเขาทำผิดคดีอุกฉกรรจ์ สองมือที่จับแก้วไว้บีบแน่นขึ้น

 

            และเป็นครั้งแรกที่พูรินส่งยิ้มจริงใจไปให้

 

            “ไม่ใช่ว่าพี่หันไปชอบผู้ชาย แต่เพราะมีแค่ ผู้ชายคนนี้ ต่างหากที่ทำให้พี่รู้สึกพิเศษกว่าคนอื่น”

 

            “พี่จะบอกว่าเด็กนั่นทำให้พี่รู้สึกดีกว่าตอนที่คบกับแพตตี้งั้นหรือคะ!” หญิงสาวผุดลุกขึ้นด้วยความโมโห และนั่นก็เหมือนจะทำให้พูรินเข้าใจแล้วว่าทำไมแพตตี้ถึงต้องการคุยกับเขาตามลำพัง

 

            ก็เพื่อที่จะได้แสดงอารมณ์ออกมาโดยไม่ต้องแคร์ใครว่าโกรธมากแค่ไหน

 

            “ถ้าเด็กนั่นหมายถึงเดียร์ ใช่ครับ เดียร์ทำให้พี่รู้สึกพิเศษกว่าที่คบกับแพตตี้...หรือผู้หญิงคนไหน”

 

            ตุบ

 

            “ไม่อยากเชื่อ คนอย่างฉันแพ้ผู้ชายเนี่ยนะ!” หญิงสาวทรุดตัวไปนั่งที่เดิม ก่อนที่จะใช้สองมือปิดหน้าอย่างอับอายกับความจริงที่ตีแสกหน้า ท่าทางที่ทำให้คนฟังหันไปมองทางอื่น ไม่ชอบความรู้สึกผิดที่เหมือนเขาไปหลอกลวงแบบนี้เลย

 

            ถ้าแพตตี้ร้ายใส่เขา เขาก็พร้อมจะร้ายกลับถ้านั่นสามารถรักษาความสัมพันธ์ของเขากับเดียร์ไว้ได้

           

            มันเพิ่งเริ่มต้น และเขาไม่ต้องการให้อะไรก็ตามมาทำลายมันลง

 

            “มันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

            “ตั้งแต่เดียร์ย้ายมาอยู่กับพี่...สามเดือนได้แล้ว”

 

            “เป็นโชคดีของแพตตี้สินะคะที่เคยคบกับพี่เมื่อสามปีก่อน ถึงไม่ต้องมาทนรู้ว่าแฟนตัวเองหันไปชอบผู้ชาย” หญิงสาวเม้มปากแน่น เชิดหน้าใส่ ราวกับพยายามดึงความมั่นใจตัวเองกลับมาว่าฉันต้องไม่แคร์ แม้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่ได้ชอบผู้หญิงก็ตาม

 

            “แล้วแพตตี้จะเอายังไงกับเรื่องนี้” นั่นคือสิ่งที่เขาอยากรู้

 

            “แพตตี้จะไม่บอกใครหรอก...แพตตี้ไม่มีความคิดจะประจานตัวเองว่าเคยคบกับพี่แน่ๆ เพราะสักวันคนรอบตัวพี่ก็ต้องรู้จนได้ว่าพี่เป็นเกย์...แต่แพตตี้มีข้อต่อรอง...” คนฟังขมวดคิ้วฉับ หรี่ตาลงนิด รู้สึกว่าร่างกายตื่นตัวขึ้นมาทันที

 

            “อะไร”

 

            “แพตตี้ยอมรับค่ะว่าที่กลับมาหาพี่เพราะฐานะ หน้าที่การงาน แวดวงสังคมของพี่ เพราะฉะนั้น แพตตี้จะยอมรับอย่างหน้าด้านๆ เลยว่าต่อไปนี้แพตตี้ต้องการให้พี่พอร์ชช่วยเรื่องงานของแพตตี้” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ ทั้งยังบอกต่อ

 

            “แพตตี้รู้ว่าพี่ช่วยแพตตี้ได้ แพตตี้จะย้ายงาน และพี่พอร์ชต้องทำให้แน่ใจว่าแพตตี้จะต้องได้งานที่สูงขึ้น ใกล้ชิดกับผู้ชายที่มีทรัพย์สมบัติใกล้เคียงกับพี่...พอจะฟังขึ้นมั้ยคะ”

 

            “แพตตี้กำลังบอกว่าทางเดียวที่พี่จะทำให้แพตตี้หลุดจากวงโคจรของพี่คือการหาเป้าหมายใหม่ให้”

 

            “ค่ะ ว่ากันตามตรงคือพี่ต้องเขี่ยแพตตี้ไปหาคนอื่น ฟังดูดีมั้ยคะ” คนฟังไม่อยากจะเชื่อความคิดของผู้หญิงคนนี้เลย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะชอบหรือรู้สึกใดๆ กับแฟนเก่าคนนี้ แพตตี้ไม่เคยจริงจัง สิ่งเดียวที่ต้องการตรงกับที่ดรีมพูดทุกอย่าง

 

          แพตตี้ต้องการเงินเขา ไม่ใช่...หัวใจของเขา

 

            ความคิดนั้นเหมือนจะทำให้ตัวเขาร้อนขึ้นอย่างไม่รู้ว่าด้วยความโกรธหรือสมเพชตัวเอง

 

            เขามั่นใจตามประสาผู้ชายที่มีทุกอย่างว่าผู้หญิงอยากอยู่ใกล้ แต่เพิ่งจะเข้าใจชัดเจนก็วันนี้ มันเพราะเงินที่ครอบครัวเขามีต่างหากล่ะ

 

          มันก็แฟร์ดีนะไอ้พอร์ช ตอนที่คบกัน มึงไม่ได้รักเขา เขาไม่ได้รักมึง

 

            และแล้ว ชายหนุ่มก็ส่งยิ้มให้

 

            “ตกลง พี่จะทำตามที่บอก”

 

            เขายอมเป็นคนร้ายเอาผู้หญิงคนนี้ไปประเคนให้ใครก็ได้ที่ห่างจากตัวให้มากที่สุด แม้จะถูกใครก็ตามที่เป็นเป้าหมายใหม่ประณามเขาก็ไม่สนใจ

 

          นี่ไง เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่เดียร์คิดเสมอหรอกนะ

 

            ความคิดที่ทำให้พูรินนิ่วหน้านิด เขารู้สึกว่าใจเขาเต้นเร็วขึ้น ลมหายใจหอบกว่าเดิม รู้สึกร้อนไปทั้งตัว และกว่าจะทันตั้งตัวแพตตี้ก็ขยับมานั่งข้างๆ แล้ว มือเรียวก็แตะลงบนหัวไหล่ที่ทำให้เขาสะดุ้ง

 

            สัมผัสนิดเดียวแต่ทำให้เขาร้อนเป็นไฟ

 

            “ดีแล้วล่ะค่ะที่พี่พอร์ชตกลง แต่จริงๆ แพตตี้ก็ยังอยากได้พี่มากกว่าอยู่ดี”

 

            แปะ

 

            หญิงสาววางมือลงบนหน้าขาเขา ทั้งยังลูบเบาๆ อย่างอ้อยอิ่ง ท่าทางอ่อนแรงเมื่อครู่กลายเป็นรอยยิ้มยั่วยวน ปลายเล็บก็กำลังไล้ผิวเนื้อผ่านกางเกงที่ทำให้เนื้อตัวคนได้รับร้อนจนน่ากลัว...ร้อนจนต้องกัดฟันกรอด

 

            บัดซบ เขาโดนยา!!!

 

            “แพตตี้!!!!” พูรินคำรามเสียงต่ำ ยามที่ดึงร่างหนี แต่ติดว่าหญิงสาวขยับตามมาติดๆ สองมือก็ยกขึ้นกอดรอบไหล่ของเขา แล้วดันเรือนร่างอวบอิ่มมาเบียดชิดร่างกายที่ร้อนเพราะความต้องการ

 

            “ท่าทางตอนนี้พี่พอร์ชจะไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับเด็กนั่นคนเดียวซะแล้ว เห็นทีกับแพตตี้...อาจจะรู้สึกมากกว่าด้วยซ้ำ” แพตตี้โน้มตัวไปกระซิบริมหู ก่อนจะเม้มเบาๆ ให้คนที่ตัวสั่นเพราะระงับความต้องการสะดุ้ง ลุกพรวดขึ้นทันที ตาคมตวัดไปมองแก้วน้ำที่หมดเกลี้ยงบนโต๊ะ

 

          เขาพลาดไปแล้ว

 

            “ออกไป!!!” ไม่หลงเหลือความใจเย็นใดๆ เมื่อพูรินตวาดลั่น แล้วจับร่างของหญิงสาวเพื่อดันออกจากห้อง และนั่นก็ทำให้แพตตี้ตวัดตัวกลับมากอดรอบลำคอ ทั้งยังเบียดกายเข้ามาหา

 

            “ต้องการให้แพตตี้ออกไปจริงๆ หรือคะ...หืม” ใบหน้าที่คลอเคลียอยู่แถวปลายคาง ลมหายใจอุ่นที่รินรดต้นคอซึ่งกำลังเต้นเร้ากำลังทำให้คนได้รับทนไม่ไหว ความรู้สึกยิ่งร้อนขึ้นจากกลางลำตัวแล้วแผ่ไปทั่วทั้งร่าง

 

            ไม่...เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!

 

.....................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            “เพราะมึง!!! เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้ฟายยยยยย!

 

            เวลาเดียวกัน บริเวณหน้าคอนโดหรู เดียร์กำลังสบถลั่นใส่เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่เบาะหน้า พลางดึงเสื้อนักศึกษาที่เลอะน้ำแดงเป็นปื้นมาตรงหน้า และนั่นก็ทำให้ซันยกมือขึ้นข้างหนึ่งทำนองว่ากูขอโทษ แต่สีหน้า...ไร้สำนึกใดๆ

 

            “มึงต้องเข้าใจนะเดียร์ เพราะมึงบอกจะเลี้ยงข้าว วันนี้กูเลยไม่ได้ไปตามเกาะพี่ริว พอเห็นพี่ริว กูก็รีบวิ่งไปขอเมียออกไปเที่ยวกับเพื่อนสิวะ ใครจะรู้ว่าศอกกูจะโดนแก้วน้ำของไอ้ชินจังจนหกเลอะตัวมึงอะ” เดียร์ได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ ก็แทนที่จะได้ไปซื้อของแถมหาอะไรกินที่ห้างสรรพสินค้า เขากลับต้องให้ไอ้ชินจังวกรถมาที่คอนโดก่อน

 

            ผัวะ

 

            “โอ๊ย มึงต่อยกูทำไม!” ไอ้ซันร้องถามอย่างเอาเรื่อง ให้คนต่อยเบ้ปากใส่ ยามที่เปิดประตูรถ

 

            “กูหมั่นไส้! รอนี่แหละ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อแป๊บเดียว” ว่าจบก็ปิดประตูรถดังโครม ให้ชินพึมพำว่ามึงรักษารถกูนิดนึง ในจังหวะที่ซันเพิ่งนึกขึ้นได้

 

            “เออมึง พี่พอร์ชบอกว่าให้พามันมาส่งหลังสามทุ่มอะ พี่เขาคงกลับมาตอนนั้น”

 

            “แล้วไงวะ แค่พี่พอร์ชห่วงเมียกลัวเมียเหงานี่มึงจะทำตามคำพูดพี่แกทุกอย่างเลยหรือวะ” ไอ้ลูกครึ่งถามพลางส่ายหน้า รู้สึกไอ้เวรนี่จะเชื่อฟังผัวไอ้เดียร์ยิ่งกว่าคนเป็นเมียซะอีก

 

            “ฮ่าๆๆ ก็ไอดอลกู ถ้าพี่ริวเชื่อกูแบบไอ้เดียร์นะ กูคงสุขตายชัก” หนุ่มผมแดงได้แต่พยักหน้าตาม ทั้งที่หัวเราะอย่างอดขำมันไม่ได้

 

          กูว่ามึงชอบพี่ริวแบบดื้อๆ อย่างนี้แหละ สีสันชีวิตคู่จะตาย ถ้าพี่ริวเหมือนไอ้เดียร์ขึ้นมา มึงนั่นแหละจะเฉา

 

...............................................

 

            เจ้าลูกหมาเสียบการ์ดเข้าห้องไปทั้งยังบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิดไปเพราะน้ำแดงทำให้เขาเหนียวไปหมด ถ้าเสียเวลาอาบน้ำสักสิบนาที ไอ้พวกเวรข้างล่างจะด่าเช็ดอีกหรือเปล่า

 

            แกร๊ก

 

            “หืม รองเท้าคะ...!!!

 

            ทว่า เพียงแค่เปิดประตูห้องเข้ามา รองเท้าส้นเข็มคู่สวยที่ถอดอยู่ภายในห้องก็ทำให้ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจหล่นตุบไปที่ตาตุ่มทันที ในเมื่อห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเขาและพี่พอร์ชเข้ามาได้ ดังนั้นคนที่จะพาเจ้ารองเท้าส้นสูงคู่นี้เข้ามาคือ...พี่พอร์ช

 

          ไหนพี่พอร์ชบอกว่าจะกลับดึก

 

            ความคิดที่ทำให้หน้าซีดเผือด หัวใจแทบหยุดเต้น สองขาก้าวยาวๆ เข้ามาในห้อง แล้วก็ได้เห็นกระเป๋าถือของผู้หญิงที่วางไว้บนโต๊ะรับแขก ข้าวของกระจายเต็มพื้นจนความรู้สึกปนเปไปหมด ทั้งห่วงเจ้าของห้อง รวมทั้งความสับสนที่พุ่งเข้ามาในใจ

 

            โครม!

 

            กึก

 

            แต่แล้ว เสียงโครมครามก็ดังลอดออกมาจากห้องนอนใหญ่ให้สองขาพาร่างที่หนักอึ้งก้าวเข้าไป หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัว แล้วเดียร์ก็ค่อยๆ ใช้มือผลักบานประตูที่แง้มไว้ออกช้าๆ

 

            “!!!

 

            วินาทีนั้น เดียร์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่เชื่อใจคนผิดมาตลอด ในเมื่อภาพตรงหน้าเป็นภาพของหญิงสาวหุ่นสวยที่ท่อนบนมีเพียงบราเซียสีดำกำลังคร่อมทับอยู่เหนือผู้ชายที่เขาจำได้ดีว่าเป็นพี่พอร์ช ผู้หญิงคนนั้นที่กำลังซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาพี่พอร์ชที่นอนนิ่งให้ทำ

 

            เวลานี้เจ้าลูกหมารู้สึกเหมือนความเชื่อใจทุกอย่างพังทลายลงตรงหน้า

 

            ปึ้ก

 

            เดียร์หมุนตัวเอาหลังพิงผนังทันที สองมือยกขึ้นปิดปาก เข้าใจแล้วว่าผู้หญิงตอนที่เห็นสามีนอกใจเป็นยังไง...เจ็บจนชา เจ็บจนไม่รู้จะหายใจยังไง เจ็บจนไม่รู้ว่าน้ำตากำลังไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

 

            “พี่พอร์ช ใจเย็นๆ สิคะ” แล้วเสียงครางต่ำพร่าที่ดังลอดออกมาก็ทำให้คนฟังไม่อาจจะยืนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป

 

            สองขาออกวิ่งไปจากจุดนั้น วิ่งออกจากห้องอย่างไม่รู้สึกตัว เขารู้เพียงว่าเขาทนฟังไม่ได้ ถ้าพี่พอร์ชครางชื่อคนอื่นนอกจากเขา เขาไม่มีทางทนได้ ทั้งสมอง ทั้งหัวใจเหมือนทิ้งเอาไว้จุดนั้น

 

            ติ๊ง

 

            ฮวบ

 

            “ไม่จริง...ฮึก...ไม่จริง...ไม่มีทาง...ฮึก...ไม่จริง...” ทันทีที่วิ่งเข้ามาในลิฟต์ ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงกับพื้น มีเพียงคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากแดงช้ำที่กัดมันมาตลอดทาง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มแล้วหยดลงบนพื้น ความรู้สึกเจ็บเจียนตายเหมือนตอนที่พี่พอร์ชครางชื่อพี่สาวกลับมาอีกครั้ง

 

            แต่ครั้งนี้พี่พอร์ชกำลังใช้ห้องของเรากับคนอื่น ทั้งยังไล่เขาออกมาจากห้อง

 

            “ฮึก...เพราะแบบนี้...เพราะแบบนี้...” เดียร์ได้แต่บอกกับตัวเองอย่างคนช็อกสุดขีด สะอื้นออกมาจนแทบหายใจไม่ทัน แล้วเพียงลิฟต์ลงมาสู่ชั้นล่างสุด เขาก็วิ่งอีกครั้งอย่างอยากออกห่างคอนโดนี้ให้มากที่สุด

 

            ปัง!!!

 

            “มึงเอากูไปที่ไหนก็ได้...ฮึก...เอากูไปที...ไป...ฮึก...ที” เดียร์วิ่งเข้ามาในรถแบบที่เพื่อนทั้งสองได้แต่หันมามองอย่างตกใจ เมื่อไอ้เตี้ยที่หายขึ้นไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดกลับมาด้วยใบหน้านองน้ำตา ร่างเล็กๆ สั่นจนกลัวมันจะตายเอาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

 

            “เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะเดียร์!” ซันแทบจะกระโดดข้ามมาเบาะหลัง มือหนึ่งจับไหล่เพื่อนที่ก้มหน้าปล่อยน้ำตาออกมาเป็นสาย ซึ่งไอ้เดียร์ก็ส่ายหน้าท่าเดียว เอาแต่พึมพำว่าไปที ไปจากที่นี่ที

 

            “หรือว่าพี่พอร์ช...” ชินเอ่ยขึ้นมาราวกับคาดเดา และนั่นก็ทำให้คนฟังตัวแข็งทื่อ ให้ซันจับไหล่เพื่อนเขย่า

 

            “มึงบอกกูสิพี่พอร์ชทำอะไรมึง!!

 

            กึก

 

            “พี่พอร์ชนอกใจกูไงไอ้เหี้ย!!! พี่พอร์ชกำลังนอนกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ในห้อง มึงได้ยินมั้ย พี่พอร์ชมีคนอื่น มีคนอื่น!!!” แล้วเหมือนว่านั่นจะทำให้คนเสียใจสติขาดผึงเมื่อเงยหน้านองน้ำตาขึ้นมา แล้วชี้ไปยังคอนโดข้างหน้า ร้องเสียงดังลั่นไปทั่วรถ ก่อนที่จะจับมือไอ้ซันแน่น

 

            หมับ...ฟึ่บ

 

            “มึง...พี่พอร์ชนอกใจกู ฮึก...กูทำอะไรผิดวะ...กูทำอะไรผิด!” เดียร์ซบหน้าลงกับแขนเพื่อนที่จับไหล่เขาไว้อย่างหมดแรง เสียงที่ตวาดออกมาเหลือเพียงเสียงแผ่วเบาที่ผสมไปกับเสียงสะอื้นสุดตัว

 

            “มึงได้ยินมั้ย...เขานอกใจกู...” น้ำตาและเสียงเหมือนคนจะตายทำให้ชินกำหมัดแน่น พอๆ กับซันที่ตาวาวโรจน์ จับหัวของเพื่อนดึงเข้ามาซบที่ไหล่

 

            “กูจะฆ่ามัน!” แล้วซันก็บอกเสียงกร้าว หันขวับมามองไอ้ลูกครึ่งทันควัน

 

            “ฝากไอ้เดียร์หน่อย”

 

            “มึงจะทำอะไร!! ไม่เอา ซัน ไอ้ซัน!” เดียร์ที่ถูกผลักออกไปหาเพื่อนอีกคนได้แต่เงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นเพื่อนแสนกวนตีนที่ตอนนี้มีสีหน้าเหมือนจะฆ่าคน แล้วมันก็บอกเสียงเข้ม

 

            “กูไม่มีทางยอมให้เพื่อนกูต้องเสียใจเพราะคนเหี้ยๆ แบบนั้น!

 

            ปัง!

 

            แล้วซันก็ก้าวออกจากรถทันที แบบที่เดียร์ไม่ทันจะยื่นมือออกไปห้ามไว้ด้วยซ้ำ

 

            “ไอ้ซัน ไม่เอา...ฮึก...ไม่เอา...” และนั่นก็ทำให้คนที่เหมือนจะตายฮึดเปิดประตูลงจากรถแล้ววิ่งตามเพื่อนไปอีกคน ไม่รู้ว่าวิ่งตามไปทำไม ไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในความเสียใจอีกทำไม แต่เขา...ก็ไม่อยากให้พี่พอร์ชต้องเจ็บตัว

 

            แน่นอนว่าชินถึงกับสบถลั่น ดับเครื่องแล้ววิ่งตามลงไปอีกคนอย่างอดเป็นห่วงเพื่อนทั้งสองไมได้

 

            คนนึงก็โมโหจนจะฆ่าคนได้ อีกคนก็เสียใจเหมือนจะตายให้ได้

           

          “ห่าเอ๊ย ไหนว่าทั้งรักทั้งหลงไอ้เดียร์ไงวะ ความรักมันบัดซบแบบนี้ทุกคู่หรือไงวะ!

 

..............................................................

 

            ครบค่า สารภาพตามตรงว่าตอนนี้ไม่กล้าอ่านคอมเม้นต์อ่ะ เคยมั้ย คือกลัวถูกด่าจนไม่กล้าอ่าน เลื่อนลงมาทีก็แบบจับหัวใจเอาไว้ แล้วสูดหายใจลึกๆ เราจะโดนด่ามั้ย จะโดนด่ามั้ย ด่าแพนตี้ไม่ว่า ด่าพี่พอร์ชไม่โกรธ แต่ด่าคนเขียนนี่ใจจะวายจริงๆ นะเออ นั่งอ่านทีเอามือปิดตาข้างนึง ไม่โดนนะ เราไม่โดนนะ ประมาณนั้น

            ก็แบบ ไม่รู้จะทอร์กสิ่งใด ระหว่างเจ้าเดียร์เสียน้ำตา กับพี่พอร์ชโง่โดนยา หรือความโกรธของซัน กับเสียงสบถของชินจัง เอาเป็นว่าแล้วแต่คนอ่านจะพิจารณาเม้นต์ให้หนูแล้วกัน แต่อย่าด่าหนูเลย ช่วงนี้หัวใจไม่แข็งแรง (เพราะเพลงคู่มาโคโตะกับฮารุมันจิ้นมาก...เกี่ยว?) <<< แต่อันนี้หัวใจไม่แข็งแรงจริงๆ นะ เห็นมาโกะฮารุแล้วกรีดร้องทุกครั้ง

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

ปล. เปิดจอง Test Love ลองรักกันมั้ย คุณพี่ชายร่วมห้อง แล้วค่ะ ที่นี่ >>>คลิก<<<<




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 52 : ตอนที่ 49 เมื่อความเชื่อใจพังทลาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 61271 , โพส : 592 , Rating : 43% / 249 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 592 : ความคิดเห็นที่ 63154
ดีนะ แอบขี้โกงข้ามไปอ่านตอนหน้ามาแล้ว (เพราะเห็นแค่ชื่อตอนก็คิดว่ารับไม่ไหวแน่ๆ เป็นคนอินจัด 555555) ไม่งั้นมีเลิกอ่าน ขนาดรู้แล้วนะว่าจบสวยยังปวดหน่วงเหมือนโดนนอกใจเอง 5555555 บ้าไปแล้ว
Name : Byaphat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Byaphat [ IP : 1.46.105.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2562 / 19:22
# 591 : ความคิดเห็นที่ 63138
อยากตบ คุน กกน โว้ยยยย #อินๆๆ
Name : koiikan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koiikan [ IP : 101.109.127.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:05
# 590 : ความคิดเห็นที่ 63101
อี..กกน ตัวเดียวนี่มันร้ายเนอะ..
เดียร์ก็น่าสงสารอุปสรรคเยอะเหลือเกิน... แต่ต้องดีจนได้แหละ
Name : 579994 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 579994 [ IP : 14.207.10.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ธันวาคม 2561 / 15:05
# 589 : ความคิดเห็นที่ 63097
ถ้าเป็นเรานะโวยวายเข้าไปเลย ถ้าเขาไม่หยุดกันก็ให้มันรู้ไป แล้วถ้าแฟนเรานอกใจเราจริงๆล่ะก็...ตีมันให้ตายทั้งสิงคนเลย
Name : Sasiwimol [ IP : 1.4.202.242 ]

วันที่: 3 ธันวาคม 2561 / 10:21
# 588 : ความคิดเห็นที่ 63061
เดียร์ใจเยนลูกพี่เขาโดนยา
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.222.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2561 / 14:14
# 587 : ความคิดเห็นที่ 62999
..........
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 223.24.165.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2561 / 15:07
# 586 : ความคิดเห็นที่ 62949
ความดีใจที่ทำร้ายตัวเอง
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 183.88.139.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2561 / 08:35
# 585 : ความคิดเห็นที่ 62922
เดีนร์ไม่โง่หรอกแต่เป็นเราเข้าโรงยาลทั้งคู่แน่นอนตรูเจ็บใจแต่ทั้ง2ต้องเจ็บกว่าx100ชัวร์
Name : nongkaocn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nongkaocn [ IP : 171.98.30.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2561 / 10:12
# 584 : ความคิดเห็นที่ 62795
ทำไมต้องด่าเดียร์โง่อะ เป็นเราเราก็คงทำแบบเดียร์เลยค่ะ ช็อกแหลก แต่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย เพราะไม่รู้จะสงสารใคร
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 171.5.237.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2561 / 00:08
# 583 : ความคิดเห็นที่ 62637
เดียร์ตะไมโง่😐
Name : patcharaprin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ patcharaprin [ IP : 122.155.35.23 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2561 / 21:34
# 582 : ความคิดเห็นที่ 62622
โง่จังวุ้ยยย
Name : wyfgalaxy90 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wyfgalaxy90 [ IP : 27.55.110.123 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 13:10
# 581 : ความคิดเห็นที่ 62499
เป็นเรานะโวยวายก่อนอ่ะ 555 ลุ้นๆๆๆ
Name : ileedy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ileedy [ IP : 1.46.0.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2560 / 20:10
# 580 : ความคิดเห็นที่ 62488
เฮ้ยยย เดียร์แกโง่หรือโง่ว่ะ แทนที่จะอยู่ดูให้รู้ว่าความจริงเป็นยังไง แต่นี่แมร่...วิ่งออกมา เรื่องที่แล้วๆมาไม่ได้ช่วยให้ฉลาดขึ้นเลยเรอะ
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.183.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2560 / 15:38
# 579 : ความคิดเห็นที่ 62413
เอิ่ม นี่โง่หรือโง่เอ่ยอิพี่พอร์ช
Name : SamirunSpirit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SamirunSpirit [ IP : 171.98.203.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
# 578 : ความคิดเห็นที่ 62385
ด่าเดียร์โง่มาตลอด นี้ถึงคิวด่าพี่พอร์ชแล้วสินะ
Name : sovy1212312121 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sovy1212312121 [ IP : 223.24.126.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2560 / 19:43
# 577 : ความคิดเห็นที่ 62240
???! โอ้ยโกรธแทนเดียร์ ทำไมพี่พอร์ชต้องยอมอีแพตตี้ด้วย
Name : Aeri Lees'me < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aeri Lees'me [ IP : 119.63.83.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2560 / 17:06
# 576 : ความคิดเห็นที่ 62204
ว่าแล้ว ย๊ากกกก!!!!
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.92.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2560 / 09:29
# 575 : ความคิดเห็นที่ 61994
กะแล้ว นางชะนีอกภูเขาไฟ ต้องวางระเบิดพลีชีพแน่ๆ
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 223.206.249.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ธันวาคม 2559 / 22:00
# 574 : ความคิดเห็นที่ 61884
ไม่คิดว่าพี่พอร์ชจะฉลาดน้อยขนาดนี้
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.225.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:03
# 573 : ความคิดเห็นที่ 61699
โอ๊ยยยยยยย
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.251.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2559 / 23:04
# 572 : ความคิดเห็นที่ 61614
น้ำเน่าเกินไปแล้ว ยิ่งกว่าละครหลังข่าว 5555
Name : Folknarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Folknarak [ IP : 49.228.85.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กรกฎาคม 2559 / 22:45
# 571 : ความคิดเห็นที่ 61537
ดราม่าแรงเพื่อนของเดียร์จะดูออกไหม ว่าพี่พอร์ชโดนยาอ่ะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2559 / 21:16
# 570 : ความคิดเห็นที่ 61440
เฮ้อออ ไรเนี่ย
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มิถุนายน 2559 / 12:31
# 569 : ความคิดเห็นที่ 61392
เดี่ยนจะร้องไห้
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.207.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2559 / 23:12
# 568 : ความคิดเห็นที่ 61246
โอ๊ยยยยยยยยย ยัยชะนีจี๋เหม็นเปรี้ยว ยัยผีบ้า
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 22:20
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android