คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 56 : ตอนที่ 52 ความผิดฐานปิดบัง


     อัพเดท 4 ก.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,271 Overall : 3,845,791
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39692 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 56 : ตอนที่ 52 ความผิดฐานปิดบัง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 65731 , โพส : 392 , Rating : 45% / 311 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


การ์ตูนพอร์ชเดียร์น่ารักๆ คุคุ




อ่ะ เข้าเนื้อหาๆๆ ^^ 


ตอนที่ 52 ความผิดฐานปิดบัง

 

 

 

            เคยอ่านการ์ตูนกำลังภายในมั้ยครับ ไม่สิ เอาเป็นการ์ตูนต่อสู้ทั่วไปก็ได้ที่พระเอกสู้ผู้ร้ายจนพ้นขีดความสามารถตัวเอง เอาชนะตัวร้ายได้ แต่ตื่นมาแล้วพบว่าร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวตามใจต้องการ รู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อทุกส่วนกำลังปริออก แล้วร้องว่า...ใช้งานพวกมันหนักเกินไปแล้ว

 

            ตอนนี้ไอ้เดียร์คนนี้กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่...เออ...ก็เวอร์เกินจริงไปนิดอ่ะนะ

 

            “โอ๊ย! ซี้ด” เดียร์ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะเห็นเพดานห้องสีครีม แต่เพียงขยับตัวนิดเดียว เจ้าตัวก็ร้องอย่างปวดไปทั้งตัว ทำได้เพียงกะพริบตาปริบ แล้วรับรู้ว่าตัวเอง...อยู่คนเดียว

 

            “เมื่อวาน...”

 

            ความทรงจำสุดท้ายที่เขาจำได้คือเขาเสร็จเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เห็นพี่พอร์ชที่หน้าชุ่มเหงื่อไปหมดอยู่เหนือร่าง จากนั้น...ไม่อยากจะบอกให้อายเลย

 

          กูสลบเหมือดคาเตียงเลยล่ะ

 

            ความคิดของคนที่กัดปากตัวเองจนเจ็บ ความน้อยใจห่าเหวพุ่งพรวดเข้ามาในใจเหมือนผู้หญิงวัยทอง ก็แค่หันไปมองข้างเตียงแล้วไร้คนที่ทำให้สลบ มันก็โมโหอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่ติดว่าปวดไปทั้งตัว เออ แล้วแสบชนิดข้างล่างคงฉีกนั่นแหละ คงลุกมานั่งตีโพยตีพายแล้วว่า...ผัวกูหายหัวไปไหนวะ!

 

            แกร๊ก

 

            “ใช่ ส่งชื่อไปขึ้นแบล็กลิสต์ทุกที่...ครับ...เท่าไหร่ผมก็จ่ายได้...”

 

            เดียร์หันขวับไปมองหน้าประตูห้องทันที จนเห็นคนที่ตัวเองกำลังก่นด่าที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์ ใบหน้าคมเคร่งเครียด หากแต่ฉายแววแจ่มใสกว่าทุกที แน่ล่ะ ปล่อยน้ำไปกี่รอบล่ะ ไปกินไข่ลวกบำรุงกำลังแล้วสิ แล้วก็ปล่อยกูนอนแหง่วเป็นหมาพิการบนเตียง

 

          น้อยใจเว้ย น้อยใจๆๆๆๆๆๆ น้อยใจมากด้วย

 

            โครม!

 

            ความน้อยใจที่ทำให้เจ้าลูกหมาคว้าหมอนแล้วโยนโครมไปทางหน้าห้อง แต่ขอโทษนะครับ แรงมันไม่ค่อยมี หมอนเจ้ากรรมเลยหล่นแหมะอยู่แค่ข้างเตียงชนิดเสียหน้าโครตๆ แต่เหมือนว่าแผนเรียกร้องความสนใจจะได้ผล เพราะเจ้าของห้องรีบเอ่ยลาปลายสาย แล้วก้าวเร็วๆ มาหา

 

            “เดียร์ เดียร์เป็นไงบ้าง”

 

          เออ เห็นหน้าเป็นห่วงแล้วค่อยชื่นใจหน่อย

 

            เจ้าลูกหมาแบะปาก มองคนที่กระโจนมานั่งข้างเตียง มือใหญ่ก็ปัดผมให้เขา ดวงตาคมฉายแววเป็นห่วงทั้งยังรู้สึกผิดให้นึกใจอ่อนวูบ

 

            “พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ ถ้าพี่คุมตัวเองได้ เดียร์คงไม่เจ็บหนักขนาดนี้” อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่เจ้าลูกหมาเห็นพี่พอร์ชทำหน้าเหมือนจะเป็นจะตาย มือที่จับแก้มเขาก็สั่นนิดๆ ก่อนที่จะลูบอย่างเบามือ ไม่เหมือนคนที่ชอบขยี้หัวเขาหนักๆ ให้ใจชื้นกว่าเดิม แต่...ยังไม่หายโกรธ

 

            “เรื่องเจ็บช่างมันเถอะ...เดียร์บอกให้พี่ทำเอง...” เจ้าลูกหมาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเสียงมันแหบพร่าแบบคนเป็นไข้ นี่ไม่อยากจะนึกสารรูปตัวเองเลยว่าอยู่ในสภาพไหน พี่พอร์ชถึงทำเหมือนเขาจะตายแบบนี้

 

            “แต่พี่ก็ผิด”

 

          เออ รู้ตัวก็ดี

 

            เดียร์งึมงำในใจ มองคนตรงหน้านิ่ง ความรู้สึกก่อนที่จะสลบไปวนกลับมาหาตัวอีกครั้ง...ความรู้สึกที่เห็นพี่พอร์ชอยู่กับผู้หญิงคนอื่นสองต่อสอง อีกทั้งยังนัวเนียอยู่บนเตียง แล้วยังความรู้สึกตอนที่เห็นพี่พอร์ชบอกจะไม่มีอะไรกับใครนอกจากเขา

 

            “พี่...มาใกล้ๆ เดียร์หน่อย” คำที่ชายหนุ่มก็ทำตามอย่างว่าง่าย เอนตัวเข้าหา

 

            “เอาหน้ามาใกล้อีกนิด” แม้จะไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กร้องขออะไร แต่พูรินก็ทำตาม...

 

            ผัวะ

 

            “โอ๊ย” ร่างสูงได้แต่ร้องเบาๆ เมื่อเพียงขยับเข้าไปใกล้ เจ้าลูกหมาก็ปล่อยหมัดเข้าเต็มแก้ม แม้มันจะไม่ได้ทำให้เขาเจ็บเท่าไหร่ แต่พอหันกลับไปมองตาโตๆ ที่ปริ่มน้ำ ใจก็หายวูบ

 

            “เดียร์ พี่...”

 

            “พี่พอร์ชรู้มั้ยว่าเดียร์รู้สึกยังไงตอนเข้ามาเห็นพี่อยู่กับผู้หญิงคนนั้น พี่คิดว่าเดียร์เสียใจแค่ไหนที่เห็นพี่กำลังนอนอยู่บนเตียงกับคนอื่น...เดียร์เจ็บพี่พอร์ช แม่ง เหี้ยเอ๊ย มันเจ็บเหมือนมีใครมาบีบข้างในนี้ ได้ยินมั้ยว่าเดียร์เจ็บ!” ว่าแล้ว คนที่แทบไม่มีแรงก็พยายามออกหมัดต่อยใส่อีกฝ่าย โดนบ้างไม่โดนบ้าง แต่ก็ถือว่าระบายความโกรธในใจให้น้อยลงบ้าง

 

            แต่นั่นเป็นแค่สิ่งเริ่มต้นที่เดียร์ระบายความโมโหออกมา

 

            “พี่บอกเดียร์ว่าอย่าคิดมาก อย่าคิดไปเอง แล้วพี่ล่ะ! ทำไมพี่ไม่บอกอะไรให้เดียร์มั่นใจบ้าง เดียร์ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเข้ามาได้ยังไง ไม่รู้ว่าพี่โกหกเดียร์ให้ออกไปข้างนอกทำไม แล้วทำไมพี่ถึงโดนยา ตอนนี้เดียร์โมโห เดียร์โคตรโกรธพี่เลย เออ เดียร์มันคนคิดมาก แล้วตอนนี้เดียร์ก็คิดมากว่าแฟนตัวเองปิดบังอะไรเอาไว้อีก!!!

 

          กูบ้า กูต้องบ้าแน่ๆ ขยับตัวก็ว่าเจ็บแล้ว ยิ่งแหกปากก็ยิ่งสะเทือนไปทั้งตัว แต่มันโมโหนี่หว่า โมโหจนตาร้อนไปหมดให้ต้องใช้หลังมือปาดมันไปลวกๆ

 

            หมับ

 

            “อย่ามากอดนะไอ้พี่พอร์ชงี่เง่า!

 

          เออ กูรู้ว่ากูเนี่ยล่ะกำลังงี่เง่า แต่เรื่องนี้พี่พอร์ชผิด!

 

            ขณะเดียวกัน พูรินก็กระชับร่างของคนที่ดิ้นไปมาเอาไว้แน่น ไม่ใช่กลัวว่าจะถูกหมัดเบาๆ นี่กระแทกใส่หน้า แต่เขากลัวว่าเจ้าลูกหมาจะเจ็บกว่าเดิม แค่เมื่อคืนที่ยาหมดฤทธิ์แล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ เขาก็แทบจะเป็นบ้าเมื่อเห็นร่องรอยร่วมรักบนตัวของเจ้าลูกหมา ไหนจะช่องทางด้านหลังที่ฉีกออกอีก

 

            “เดียร์ พี่ขอร้อง อย่าดิ้น เดียร์กำลังเจ็บนะครับเด็กดี...ถ้าเดียร์หายแล้วพี่ยอมให้เดียร์ต่อยพี่เท่าไหร่ก็ได้...นะครับ”

 

          กูเกลียดตัวเอง ทำไมกูต้องใจอ่อนให้พี่พอร์ชด้วย

 

            ความคิดของคนที่ยอมนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอด ทั้งที่ดวงตาทั้งสองข้างร้อนขึ้น ดังนั้นเสียงที่เอ่ยออกมาจึงสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

 

            “บอกเดียร์มาสิ พี่บอกเดียร์มาว่าผู้หญิงคนนั้นเข้ามาได้ยังไง บอกเดียร์มานะ!” คำเรียกร้องที่คนฟังถอนหายใจยาว พูรินคิดมาเสมอว่าเขาจัดการได้ กับแค่ผู้หญิงคนเดียวเขาไม่จำเป็นต้องดึงคนรักให้มาเครียดด้วย แต่เวลานี้ทุกอย่างบอกเขาแล้วว่าเขาคิดผิด

 

            ตลอดเวลาไอ้พูรินคนนี้มั่นใจในตัวเองเพราะว่าไม่ว่าคบกับใครก็ไม่เคยมีปัญหาเรื่องมือที่สาม แต่นั่น ไม่ใช่เพราะต่างฝ่ายต่างมั่นใจในตัวกันและกัน ตรงกันข้ามต่างหาก เพราะเขาไม่เคยรักผู้หญิงเหล่านั้น เขาถึงไม่สนใจว่าผู้หญิงที่เขาคบด้วยจะรู้สึกยังไงเวลามีใครเข้ามาในชีวิต

 

            แต่กับเดียร์ไม่เหมือนกัน เขารู้แล้วว่าเขามั่นใจเกินไป ถ้าเขาเล่าให้เดียร์ฟังแต่ต้นมันคงไม่เป็นแบบนี้

 

          รักไม่ใช่แค่การเชื่อใจ แต่ต้องแสดงออกให้เขาเห็นว่าเขาเชื่อใจเราได้

 

            สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่พูรินเพิ่งจะเรียนรู้กับ รักแรก ของตัวเอง

 

            “แพตตี้โทรมาหาพี่ บอกว่าจะบอกทุกคนเรื่องที่เราคบกัน...” ดังนั้น ผู้ชายเพียบพร้อมที่คิดว่าตัวเองจัดการทุกอย่างได้จึงวางอีโก้ของตัวเองลง แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างไม่นึกอายว่าพลาดท่าเอาตอนไหน

 

            ตลอดเวลาที่เดียร์เม้มปากแน่น มองคนที่สารภาพทุกอย่าง แต่แทนที่จะหายโมโห เขากลับโมโหกว่าเดิมยังไงไม่รู้

 

            “พี่พอร์ชหลอกเดียร์” พอเรื่องทุกอย่างจบลง เดียร์ก็เอ่ยขึ้นมาทันที ทั้งยังมองด้วยแววตาโกรธๆ

 

            “พี่หลอกให้เดียร์ออกไปข้างนอกกับเพื่อน”

 

            “พี่ขอโทษ”

 

            “พี่พอร์ชไม่ยอมบอกเดียร์ว่าเขาขู่อะไรพี่”

 

            “พี่ขอโทษครับ”

 

            “แล้วพี่พอร์ชก็เสียท่าให้เขาวางยา ถ้าเดียร์ไม่เข้ามาแล้วพี่ทนไม่ไหว อะไรจะเกิดขึ้น!

 

            “พี่...ขอโทษ...”

 

            ทุกข้อหาที่พูรินเอ่ยคำว่าขอโทษจากหัวใจ สองมือกอดกระชับร่างเจ้าลูกหมาไว้แน่น แล้วกดจูบที่ขมับเบาๆ ราวกับบอกว่ายกโทษให้พี่นะ แต่อย่านึกว่าหนนี้ไอ้ลูกหมาตัวนี้จะใจอ่อนง่ายๆ เพราะเดียร์หันหน้าหนีไปอีกทาง

 

            “อย่านึกว่าขอโทษแล้วเดียร์จะใจอ่อน ไม่ใช่เรื่องนี้แน่”

 

          กูรู้นะว่ากำลังทำตัวงี่เง่า เพราะพี่พอร์ชก็ไม่ได้มีอะไรกับยัยคุณกางเกงในนั่น แต่คนจะโกรธก็คือโกรธ

 

            “แล้วจะให้พี่ทำยังไง เดียร์ถึงจะหายโกรธ” คำถามของคนที่ถามอย่างหมดแรง ให้คนฟังเพียงเบ้ปาก ดึงผ้าห่มมาคลุมหัว

 

            “พี่พอร์ชฉลาดนักนี่ ก็คิดเอาเองดิวะว่าจะง้อเดียร์ยังไง” ว่าแล้ว ลูกหมางี่เง่าก็ซุกหน้าลงกับหมอน ไม่ยอมโผล่หัวขึ้นมาหาคนที่กอดเอวเอาไว้ บ่งบอกว่าแม้ไอ้เดียร์คนนี้จะยอมพี่ทุกอย่าง แต่ต้องไม่ใช่เรื่องนี้

 

            ท่าทางที่พูรินมองนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่จะซบหน้าลงกับหัวทุยๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม

 

          “แต่ตอนนี้พี่เป็นคนโง่...เป็นคนโง่ที่ไม่รู้จะง้อแฟนยังไงนะครับ”

 

          ให้ตายเถอะ พ่อคนฉลาด ก็ง้อกูอยู่นี่ไง อย่ามาว่าตัวเองว่าโง่นะ ไม่ใจอ่อนเว้ย ไม่ใจอ่อน!

  

           ต่อค่ะ

 

            คนงอนบอกตัวเองเสียงหนัก แน่ล่ะ แม้จะเป็นคนซื่อของใครๆ แต่ช่วงนี้กำลังฉลาดไงเลยเข้าใจว่าไอ้น้ำเสียงอ่อนอ่อย บอกว่าตัวเองโง่นั่น พี่พอร์ชต้องทำให้เขาใจอ่อนแน่ๆ

 

            “ไม่รู้เว้ย! แฟนเฟินอะไรไม่รู้ทั้งนั้นแหละ พอเดียร์หาย เดียร์จะกลับไปนอนห้องเดียร์ จะไม่นอนห้องนี้ให้ถูกรังแกแล้ว”

 

            “เฮ้ย! ไหงงั้น”

 

            “งั้นแหละ ไม่มีข้อต่อรอง” จริงๆ จะลดสถานะกลับไปเป็นพี่เป็นน้องด้วย แต่เหมือนเสียงเจ้ดรีมมันกรอกหูว่าขืนทำงั้นแล้วพี่พอร์ชไปยุ่งกับคนอื่นก็ซวยสิ จะแยกห้องนอน กูก็ขอนอนกอดคำว่าแฟนไว้กับตัวแบบนี้แหละ ที่เหลือก็หน้าที่พี่พอร์ช แค่ง้อเด็กคิดมากคงไม่ยากเกินความสามารถหรอก!

 

            ท่าทางที่พูรินทั้งนึกหมั่นเขี้ยวทั้งนึกเอ็นดูเจ้าเด็กนี่ที่ได้ทีล่ะเอาใหญ่ แต่ก็เพียงพักเดียวแล้วยิ้มบาง รู้ว่าตัวเองผิดที่ไม่ยอมพูดออกมา จนยอมรับบทลงโทษตัวเอง

 

            “งั้นตอนนี้คนงอนอยากให้คนง้อทำอะไรให้มั้ยหืม” น้ำเสียงนุ่มๆ ที่ทำให้คนงอนแก้มแดงขึ้นนิด แต่พยายามข่มให้เสียงเข้มขึ้น

 

            “หิว!” คำเดียวสั้นๆ ที่พูรินยอมลุกจากเตียง

 

            “งั้นเดี๋ยวพี่มา แล้วอย่าเอาผ้าห่มคลุมแบบนั้น เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอก”

 

            ปัง

 

            ประตูห้องปิดลงแล้ว แต่เจ้าลูกหมาฟอร์มจัดก็ยังนอนนิ่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งแน่ใจว่าพี่พอร์ชออกไปแล้วถึงดึงผ้าห่มออกตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนที่จะหลุดยิ้มออกมาดื้อๆ

 

            “ถือว่าทดแทนที่พี่ทำให้เดียร์นอนซมอยู่กับที่กับที่ปิดบังเดียร์แล้วกัน จะดื้อให้ตามใจไม่ทันเลย”

 

          นานๆ ถือไพ่เหนือกว่าสักทีต้องเอาให้คุ้มนี่หว่า

 

..............................................

 

            ...ง้อนะครับ...

 

            ตอนนี้ ไอ้คนถือไพ่เหนือกว่าน่ะทำหน้าไม่ถูกระหว่างจะขำ จะเขิน หรือจะบอกว่าปัญญาอ่อนดี ก็ใครจะคิดล่ะว่านายพูริน อัครเมธากรจะมีมุมมุ้งมิ้งแบบนี้ด้วย

 

            โอเค ไอ้เดียร์คนนี้โคตรชอบไข่เจียวหมูสับ แล้วคนง้อก็ทำถูกใจด้วยการทอดไข่โปะข้าวสวยร้อนๆ แต่...ไอ้ซอสมะเขือเทศที่ถูกบีบเป็นคำว่าง้อนะครับนี่มัน...

 

            “พี่พอร์ชติ๊งต๊องว่ะ”

 

            “แล้วยิ้มทำไม”

 

            “เปล๊า!!! เดียร์ยิ้มห่าอะไรล่ะ” เจ้าลูกหมาว่าเสียงสูง พยายามทำหน้าเข้มบอกว่ากูยังโกรธนะเว้ย ให้อีกฝ่ายเพียงยิ้มบาง ยกมือลูบเส้นผมนุ่มเบาๆ

 

            “ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม กินเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด” แล้วการที่พี่พอร์ชว่าเสียงอ่อนๆ ก็ทำให้คนโกรธก้มลงกินข้าวอย่างว่าง่าย แต่ทำไมไม่รู้สิที่เขาไม่ค่อยกล้าเอาช้อนตัดไอ้ซอสมะเขือเทศมุ่งมิ้งนั่นสักเท่าไหร่

 

            “เอาไว้พี่เขียนให้ใหม่ กินเถอะ”

 

            “เดียร์เปล่าเสียดายของนะ” ว่าแล้วก็ใช้ช้อนละเลงไปทั่วไข่เจียว ตักเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆ เพิ่งรู้ว่าตัวเองหิวมากๆ ขนาดแดกควายได้ทั้งตัวก็ตอนนี้ล่ะ ในเมื่อตั้งแต่เมื่อวานไม่มีอะไรตกถึงท้อง แล้วนี่ก็เช้าวันใหม่...สิบโมง

 

            เคร้ง

 

            “ห้ะ สิบโมง! เดียร์มีเรียน!” คราวนี้ คนที่เพิ่งนึกขึ้นได้แทบจะเด้งขึ้นมานั่งตัวตรง ก่อนที่จะซี้ดปากกับอาการแสบช่วงล่างให้คนมองดันไหล่เอาไว้ก่อน

 

            “วันนี้ไปไม่ไหวหรอก เดี๋ยวพี่หาใบลาป่วยให้”

 

            “แต่ถ้าไม่เข้าวันนี้เดียร์จะเรียนไม่รู้เรื่องนะ”

 

          “พี่ขอร้อง”

 

            กึก

 

            แล้วคนโกรธก็นิ่งลงทันที มองหน้าคนที่บอกชัดเจนว่าห่วงมากแค่ไหนให้ยอมนั่งนิ่งๆ เม้มปากเข้าหากัน ในจังหวะที่พี่พอร์ชยกมือมาปัดปอยผมที่ปิดหน้าปิดตาให้อย่างเบามือ

 

            “พี่รู้ว่าเดียร์โกรธพี่ แต่เชื่อพี่นะ วันนี้หยุดสักวัน ไม่งั้นพี่ก็เอาแต่เป็นห่วงเราแน่ๆ” จริงๆ พี่พอร์ชไม่บอกเขาก็ไปเรียนไม่ไหวหรอก แค่ขยับยังปวดไปทั้งตัว ก็รู้ดีว่าตัวเองเล่นสลบคาเตียงแบบนั้น ลุกขึ้นมาเถียงได้ก็เก่งแล้ว อีกอย่างไปมหาลัยตอนนี้ก็ไปประจานตัวเองว่าเมคเลิฟมาทั้งคืน

 

            “แล้วพี่...ไม่ไปทำงานอะ” ใจน่ะยังโกรธอยู่นะ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ให้พี่พอร์ชชะโงกตัวมากดจูบเบาๆ ที่ขมับ จนเกือบจะชักตัวหนี ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงทุ้มที่เอ่ยบอก

 

          “แฟนพี่ป่วยแบบนี้ พี่ไปทำงานไม่ได้หรอก”

 

            “กะ...ก็เพราะพี่พอร์ชนั่นแหละ เดียร์ถึงป่วย”

 

            “พี่รู้ครับ...เดี๋ยวพี่ไปเทน้ำให้นะ” ว่าแล้ว พี่พอร์ชก็ยิ้มให้อ่อนๆ ก่อนที่จะก้าวออกจากห้อง ท่าทางรู้สึกผิดที่ทำให้คนมองก็ใจอ่อนวูบ ก้มลงมองข้าวไข่เจียวที่ตอนนี้มีสีแดงละเลงไปทั่วแล้วก็เม้มปากแน่น

 

            ขออีกสักพักแล้วกัน ขอโกรธคนที่บอกว่าอย่าคิดมาก แต่ตัวเองไม่ยอมพูดอะไรอีกสักพักแล้วกัน

 

.................................................

 

            “น้องชิน คือว่า...”

 

            “ขอโทษครับพี่ วันนี้ผมไม่ว่าง”

 

            ในเวลาเดียวกัน นายชนนนกำลังมาเดินป้วนเปี้ยนบนตึกภาคของใครบางคน แต่กลับถูกรุ่นพี่คนหนึ่งดักหน้า หน้าตาท่าทางที่บอกว่าต้องการอะไรทำให้เจ้าตัวเพียงบอกเรียบๆ จนอีกฝ่ายหน้าเสียไปหน่อย แต่ไม่วายเอ่ยอย่างมีความหวัง

 

            “พี่ได้ยินจากเพื่อนว่าชินโอเคกับ...”

 

            “นั่นมันข่าวเก่าแล้ว ฝากบอกทุกคนด้วยว่าตอนนี้ผมไม่ว่างวันไนท์แสตนด์กับใคร” แต่แล้ว หนุ่มลูกครึ่งที่ไม่เคยปฏิเสธใครก็ว่าง่ายๆ ให้คนฟังรีบคว้าแขนไว้ก่อน แล้วก็ต้องปล่อยออก เมื่อชินก้มลงมอง

 

            “น้องชินมีตัวจริงแล้วหรือ” คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนที่จะยักไหล่

 

            “ไม่ใช่เรื่องของพี่”

 

            “นั่นสินะ” อีกฝ่ายเงียบไปนิด ก่อนที่จะยอมผละไปให้คนที่คิดจะเลิกมั่วไปทั่วถอนหายใจ จริงๆ ถามว่าเขามีตัวจริงมั้ย คงไม่ เพราะคนที่เล็งไว้ตอนนี้ไม่ใช่ว่ารักชอบอะไร เรียกว่าสนใจจะดีกว่า...สนใจในความมั่นคงที่มีต่อคนๆ นึง

 

            “อ้าว นึกว่าใคร เด็กลูกครึ่งที่ดังๆ นี่หว่า” แต่แล้ว ชินก็หมุนตัวไปมองตามเสียงทัก ก่อนจะเห็นคนคุ้นหน้าอย่างพี่สายฟ้าที่ทักอย่างอารมณ์ดี ให้ต้องยกมือไหว้

 

            “มาทำอะไรแถวนี้ล่ะ”

 

            “ผมมาหาพี่โอ๊ต” สายฟ้านิ่งไปทันที นึกถึงท่าทางแปลกๆ ของเพื่อนสนิท แล้วยิ่งแปลกใจหนักกว่าเดิมที่ไอ้เด็กปีหนึ่งนี่มาหาเพื่อนเขา ได้ข่าวว่าตอนอยู่ห้องเชียร์ยังเกลียดขี้หน้ากันขนาดนั้น แต่คนอารมณ์ดีก็ยิ้มเรื่อยๆ

 

            “มีธุระอะไรกับมันล่ะ”

 

            “แค่มาดูอาการว่าที่รถล้มเป็นไงบ้าง”

 

            “หืม มึงรู้?” สายฟ้าถามอย่างแปลกใจ ก็ไอ้โอ๊ตไม่ค่อยไปสุงสิงกับเด็กปีหนึ่ง อีกอย่างไอ้เด็กนี่ได้ข่าวว่าอาร์ตจะตาย ไม่น่าจะมาสนใจเรื่องรุ่นพี่สักคนรถล้ม และนั่นก็ทำให้ชินว่าเรื่อยๆ เหมือนไม่สนใจเท่าไหร่

 

            “ผมอยู่ในเหตุการณ์น่ะ เห็นตอนที่พี่โอ๊ตแข่งรถ...”

 

            “ชู่วๆๆๆ เบาๆ สิมึง ไอ้โอ๊ตไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันแข่งรถ” ยังไม่ทันจะเอ่ยจบดี สายฟ้าก็ยกนิ้วแตะริมฝีปาก ก่อนที่จะกวักมือเรียกมันไปยังมุมทางเดิน มองซ้ายมองขวา ก่อนจะหันกลับมามองหน้าไอ้เด็กรูปหล่อนี่ แล้วถามอย่างเป็นการเป็นงาน

 

            “มึงรู้อะไรมาบ้าง”

 

            “ผมขับตามไปก็เลยเห็นตั้งแต่พี่โอ๊ตรับคำท้า แล้วมันก็เล่นหมาๆ ชนท้ายรถจนกระเด็นไปข้างทาง” ในเมื่อรุ่นพี่ตรงหน้ารู้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง ซึ่งเหมือนว่าคำนี้จะทำให้คนฟังยิ่งหัวเสีย

 

            “ห่าเอ๊ย! ฟังแล้วขึ้น ไอ้โอ๊ตแม่งก็ใจเย็นรอแข่งวันศุกร์ น่าจะยกพวกไปรุมกระทืบมันเลย!

 

            “แข่งรถวันศุกร์?”

 

            กึก

 

            คนหลุดปากนิ่งไปนิด จ้องหน้าไอ้รุ่นน้องตรงหน้า แล้วยังไงดีล่ะ เขาคิดว่าไอ้เด็กนี่ไม่ปากพล่อยเล่าไปทั่วหรอก ไม่งั้นข่าวที่ไอ้โอ๊ตรับคำท้าไอ้พวกนั้นคงกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว อีกทั้งมันคงเป็นห่วง ไม่งั้นคงไม่มาถามอาการ

 

            “เออ มันจะแข่งวันศุกร์นี้ตอนตีสอง ปิดถนน...ทั้งสาย มีเดือนละสองครั้ง ไอ้โอ๊ตบอกจะเอาคืนในสนาม” สายฟ้าเอ่ยถึงชื่อถนนชื่อดังแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพฯ ออกมาให้คนฟังพยักหน้า เพราะเคยได้ข่าวที่ปิดถนนแข่งรถแถวนั้น แต่ไม่มีใครกล้าเอาเรื่อง เพราะคนจัดเป็นลูกคนมีอิทธิพล

 

            “เออ อย่าบอกมันนะว่ากูบอกมึง” คนพูดดักคอไว้ก่อน ให้ชินขมวดคิ้ว

 

            “แล้วพี่ยอมบอกผมทำไม”

 

            “หึๆ เมื่อวันก่อนเห็นไอ้โอ๊ตพูดถึงมึงก็เลยคิดว่ามันคงไม่ว่าอะไร แต่ถ้ามึงอยากมาก็ขอมันเอง พี่พาเข้าไม่ได้ เดี๋ยวไอ้โอ๊ตโกรธพี่อีก” แค่มองตาก็เห็นแล้วว่าไอ้เด็กหัวแดงนี่สนใจ แต่อย่างว่า ขืนไอ้โอ๊ตรู้ว่าเขาพารุ่นน้องเข้าสนาม มันได้ฆ่าเขาตายแน่

 

            “งั้นแปลว่าบัตรผ่านคือพี่โอ๊ต”

 

            “ถูก” สายฟ้าว่าอย่างขำๆ ก่อนที่จะแยกไปอีกทาง ทั้งที่เจ้าตัวกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ข่าวที่ได้จากดอกเข็มบอกว่าไอ้เด็กนี่เป็นเกย์ เขาก็เลยเดาเล่นๆ ว่ามันอาจจะชอบเพื่อนเขา แล้วไม่รู้สิ ไอ้สายฟ้าคนนี้ว่าเด็กแรงๆ แบบนี้เหมาะกับไอ้โอ๊ต

 

            ถึงมันจะทำตัวเป็นรุ่นพี่ใจดีของน้องๆ แต่ไอ้โอ๊ตรักเรื่องท้าทายที่สุด ไม่แน่ ไอ้เด็กชินนี่อาจจะเป็นหนึ่งในเรื่องท้าทายที่มันต้องลองก็ได้

 

.............................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ปล่อยมือกูเดี๋ยวนี้นะไอ้สัส”

 

            “พูดไม่เพราะนะครับ แบบนี้ต้องลงโทษ”

 

            “เฮ้ย!!!

 

            หลังเรียนเสร็จปุ๊บ นายอาทิตย์ก็ทำหน้าที่เป็นแฟนที่ดีด้วยการไปดักฉุดพี่ริวตั้งแต่ลานจอดรถ แล้วบังคับมาเดินห้างกัน แต่อย่างว่าคนกำลังอินเลิฟ พอลงรถได้ปุ๊บก็คว้ามือพี่ริวมาจับปั๊บ ผลเป็นไง พี่ริวแม่งพ่นคำหยาบใส่หน้าซะน่ารักเลย

 

          อยู่กับพี่ริวนี่กูแทบจะแปรงร่างเป็นสัตว์สี่เท้าได้เลย กี่สัตว์แล้ววะเนี่ย

 

            แม้จะคิดแบบนั้น แต่ปากว่ามือถึงไปหน่อย พอหันซ้ายขวาไม่มีใครก็หอมแก้มแม่งเลย แล้วผลเป็นไง เจ้าของแก้มก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ทำท่าเหมือนจะพ่นอะไรออกมาแต่ก็หุบปากลงจนได้

 

            “ถ้าไม่อยู่ข้างนอกนะมึง!

 

            พี่ริวแม่งเดินดุ่มๆ นำไปก่อนแล้วให้คนกำลังอินเลิฟรีบก้าวตาม อดรู้สึกไม่ได้ว่าระยะหลังๆ พี่ริวทำตัวน่ารักยังไงไม่รู้ ไม่สิ ตั้งแต่ทำตัวโมเอะใส่ตอนป่วย พี่ริวก็ไงดีล่ะ...น่ารักขึ้นเรื่อยๆ

 

            จากเมื่อก่อนว่างเป็นหมัด ขยับเป็นตีน ตอนนี้เหมือนจะเก็บไม้เก็บมือกว่าปกติไงไม่รู้

 

            “พี่ริวๆ อยากกิน KFC” พอเดินผ่านร้านไก่ชื่อดัง เขาก็เกี่ยวคอเสื้อพี่ริวไว้ก่อน

 

            “ส้นตีนสิ มาถึงนี่แดกไก่ ถ้าจะกินไก่โทรสั่งเอาก็ได้”

 

            “งั้นพี่จะกินอะไร”

 

            “ฟูจิ”

 

            “ไม่เอา ไม่มีตังค์เลี้ยงเมีย”

 

            แปร๊ด

 

          โอ๊ย พี่ริวของกูน่ารักไปไหนวะเนี่ย

 

            ซันถึงกับยิ้มกว้างมองคนที่เอ๋อแดก หันมามองเขาตาโต ทำท่าเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะยกหมัดขึ้นขู่หรืออ้าปากด่าดี แต่แค่เขามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยตาพราวๆ คนตรงหน้าก็กัดปาก หน้าแดงอย่างที่ไม่รู้ว่าโกรธหรืออาย ปกติต้องด่าให้ แต่ตอนนี้แค่...

 

            “อะ...เออๆ งั้นไปกิน KFC ก็ได้”

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย พี่ริวน่ารักไปไหนวะเนี่ย” คือทนไม่ได้จริงๆ ที่จะโผไปกอดคอพี่ริวแน่น ให้คนถูกกอดเบิกตากว้าง ดิ้นขลุกๆ แล้วรีบกระซิบเสียงเหี้ยม

 

            “ปล่อยกูเลยนะเว้ย เดี๋ยวคนอื่นก็รู้หมดหรอกว่าเราเป็นอะไรกัน”

 

            “เออ แล้วเราเป็นอะไรกันวะพี่” หยอดใส่ซะเลย

 

          แม่ง เงียบอีกแล้ว ถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางห้างนี่กูจับหอมจับฟัดแล้วนะ

 

            “เป็น...เออ...นั่นแหละ!

 

            “ฮ่าๆๆๆ ไม่เอาน่าพี่ริว ถ้าพี่ริวไม่ดิ้นหนีไม่มีใครรู้หรอก เพื่อนกันกอดคอกันเดินมีถมไป” ซันกระซิบบอกเบาๆ ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเดินกอดคอกันแค่นี้น่ะเด็กๆ และนั่นก็เหมือนจะทำให้พี่ริวเบาใจลงหน่อย เพราะใช้สองมือจับแขนที่เขาล็อกคอไว้ แต่ไม่ว่าอะไร

 

            “งั้นตกลงกิน KFC นะ”

 

          นี่ไงถึงบอกว่าเมียน่ารัก ตามใจด้วยเว้ย

 

            “ฮื่อ ไม่อ่ะ กินฟูจิก็ได้ โทษฐานที่พี่ริวทำตัวน่ารัก ซันนี่ยอมกระเป๋าฉีกเลย” นี่บอกแบบใจป้ำสุดๆ แต่พี่ริวเพียงเหยียดปากออก บอกด้วยเสียงที่พยายามข่มให้เข้ม

 

            “ใครบอกให้มึงเลี้ยง กูมีตังค์ออกเองได้...แต่ไอ้ซัน เขาไม่รู้แน่นะ” ไม่วายที่คนสวยจะถามเสียงเบา คืออยากจะฟาดศอกฟาดหมัดใส่ไอ้เด็กนี่หรอกนะ แต่มันอายยังไงไม่รู้ ช่วงนี้ไอ้ซันโดนตัวทีไรมันร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้ ซึ่งพ่อเดือนคณะก็กดหน้าหงึกๆ

 

            “คิดมากน่าพี่ริว ป่ะๆ ไปกินข้าวแล้วดูหนังสักเรื่องเนอะ”

 

            “กูเป็นคนเลือกหนังนะ” แล้วท่าทางของเสือตัวร้ายที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง บอกอย่างชอบใจนั่นก็ทำให้คนมองต้องข่มความรู้สึกอยากขยี้ปากสวยๆ ไม่มีใครบอกหรือไงวะว่าอย่าทำตัวน่ารักนัก เดี๋ยวจะเสียตัวแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

 

            “โหย ไรวะพี่ ข้าวพี่ก็เลือก ให้ผมเลือกหนังบ้างดิ”

 

            “ไม่พอใจ? ไม่พอใจก็ปล่อยคอเลยนะไอ้เวร!” คำที่คนฟังตีหน้าเศร้า แบะปากเหมือนเด็กๆ ที่ดูน่าหมั่นไส้มากกว่าน่ารัก

 

            “ใช่ซี่ ซันนี่มันเป็นเบี้ยล่างพี่ริวนี่ อะไรๆ ก็ต้องตามใจ”

 

            “ฮึ ถูก มึงต้องเป็นเบี้ยล่างกู” ริวพยักหน้าอย่างพอใจ และนั่นก็ทำให้คนมองกระซิบริมหู

 

          “ทุกอย่างยอมเป็นเบี้ยล่าง แต่เวลาอยู่บนเตียงผมอยู่บนเสมอนะครับ”

 

            “...” คราวนี้ พี่ริวแม่งเงียบกริบ กัดฟันกรอด แล้วยกขากระทืบเต็มตีนให้ซันร้องลั่น ส่วนคนกระทืบก็มุดจากแขนที่ล็อกคอ แล้วหันมาบอกด้วยเสียงที่พยายามทำให้เหี้ยมเข้าไว้

 

            “กูไม่คุยกับมึงแล้ว กูจะไปจองโต๊ะ!

 

            “โอ๊ย พี่ริวอะ ผมเจ็บนะเว้ย เจ็บจริงๆ นะ” แม้ซันจะร้องเสียงโอดโอย ประเภททรุดนั่งลงกลางห้างแล้ว แต่แมวตัวสวยก็ไม่มีหันมามอง ก้าวนำไปไกล ให้คนโอดครวญเกินความเป็นจริงลุกขึ้นยืม ใบหน้าคมก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจ

 

          ไม่เคยเห็นใครน่ารักเท่าพี่ริวจริงๆ นะเว้ย

 

            “แฟนกันหรือเปล่าอ่ะแก” แล้วเหมือนเสียงแว่วๆ ของสาวน้อยในชุดนักเรียนคอซองจะทำให้ซันหันไปมอง ที่ทำให้เด็กสาวทั้งกลุ่มสะดุ้ง แต่มีหรือเดือนคณะจะอาย นอกจากบอกว่า...

 

            “อ้อ แฟนพี่ขี้งอนนะครับ” เท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดกร๊าดก็ดังตามมา แบบที่คนพูดสนใจมั้ย ไม่เลย นอกจากเดินล้วงกระเป๋าตามไปอย่างสบายอารมณ์

 

          พี่ริวบอกว่าห้ามบอกคนใกล้ตัว นี่กูบอกคนไม่รู้จักก็แปลว่าโอเคสินะ

 

            เรื่องแสดงความเป็นเจ้าของนายอาทิตย์ไม่แพ้ใครหรอกนะเออ

 

......................................................

 

            ครบค่า ตอนหน้าก็ยังซันริวนะคะ หลังหายไข้ พี่ริวจะน่ารักขึ้นเรื่อยๆ ให้ซันนี่หลง ปากว่ากินนี่ แต่จริงๆ ถ้าซันจะกินอีกอย่างก็ตามใจ ปากว่าจะดูเรื่องนี้ แต่ถ้าซันจะดูอีกเรื่องก็ยอมลงให้ ก็แค่ผู้ชายซึนๆ บวกกับโมเอ้มากๆ เท่านั้นเอง

            วันนี้ไปสปอยล์ในทวิตเตอร์เยอะมากอะเรื่องนี้ เมย์กำลังเขียนช่วงสามตอนสุดท้ายของเรื่องไง รู้สึกเหมือนมันจะไม่จบในตอนที่ 90 ไงไม่รู้ อาจจะ 91 แบบจบไม่ลง งุงิ นี่เรื่องโอ๊ตชิน ชินโอ๊ตยังมีคนสงสัยอยู่เลย เอาชื่อจริงพี่โอ๊ตขึ้นก่อน ไมได้แปลว่าโอ๊ตเมะเสมอไปนะเออ พอดีวันนี้ไปไล่ชื่อจริงตัวละครอ่ะจ้า พูริน ดรัณภัทร/ อาทิตย์ ริวาวัฒน์ / อธิษฐ์ ชนนน มีหลายคนมากรีดร้อง ตกลงพี่โอ๊ตเมะหรือคะ ไม่บอกจ้า รอดูเอาเองดีกว่าเนอะ ^^

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

 ปล. เปิดจอง Test Love ลองรักกันมั้ย คุณพี่ชายร่วมห้อง แล้วค่ะ ที่นี่ >>>คลิก<<<<

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 56 : ตอนที่ 52 ความผิดฐานปิดบัง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 65731 , โพส : 392 , Rating : 45% / 311 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
# 392 : ความคิดเห็นที่ 63063
ลุ้นแม่งทุกคู่ให้ตายสิ
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.222.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:47
# 391 : ความคิดเห็นที่ 62952
พี่ริวเป็นแมวน้อยๆน่ารักๆ5555
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 183.88.139.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2561 / 10:30
# 390 : ความคิดเห็นที่ 62491
ซัน เจ้าเล่ห์ไปนะแกนะ
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.182.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2560 / 16:52
# 389 : ความคิดเห็นที่ 62207
ซัน แกก็ตลอดเลยนะ
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.92.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2560 / 10:48
# 388 : ความคิดเห็นที่ 62137
อ่านไปยิ้มไปจะน่ารักไปไหนนี้ยซัน
Name : jujung25 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jujung25 [ IP : 1.46.5.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2560 / 13:24
# 387 : ความคิดเห็นที่ 61887
คู่ชินโอ๊ตต้องหน่วงมากแน่ๆเบย
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.225.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:40
# 386 : ความคิดเห็นที่ 61541
คืองานดีทุกคู่เลยอ่ะ ชินก็ต้องสู้ๆนะ เอาชนะใจพี่โอ๊ตให้ได้ แต่เราว่าคนฉลาดๆแบบชินไม่น่ายาก
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2559 / 22:29
# 385 : ความคิดเห็นที่ 61442
ชอบซันริวมากกกกก แบบอยากให้เปิดเรื่องซันริวอีกเรื่องเลยอ่ะ ไม่ควรเป็นแค่ตัวประกอบ55555 ชอบมากกกอ่ะ
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มิถุนายน 2559 / 13:43
# 384 : ความคิดเห็นที่ 61393
ซันริวทำเรายิ้มแก้มปริอะ เขินพวกนางสองคน
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.207.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2559 / 00:08
# 383 : ความคิดเห็นที่ 61202
เจ้าเล่ห์จริงๆซัน555
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 182.232.62.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 15:32
# 382 : ความคิดเห็นที่ 61165
ฉันชอบพี่ริวนางมีความซึนเดเระ และน่าฟัดสูงมาก
น้องเดียร์ นี่ก็ช่วยใจแข็งกว่านี้ได้มั้ย จะรักจะหลงไรพี่พอร์ชมากมาย จี้นิดจี้หน่อยก็อ่อนแล้ว
ทั้งนี้ทั้งนั้นอิชั้นขอสมัครเป็นทาวในเรือนเบี้ยของเจ้ดรีม ผู้หญิงอะไร เผ็ชชช ได้ใจอิช้อยนัก 555
Name : momenz jio < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ momenz jio [ IP : 118.172.16.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2559 / 01:36
# 381 : ความคิดเห็นที่ 61071
กำลังอ่านอย่างลื่นไหล สะดุดตรง 'ชุดนักเรียนคอซอง' คือเรารีบหันไปมองชุดนักเรียนตัวเอง คือมันก็ใช่อ่ะนะ ม่วงทั้งเซ็ท 555

กลับมาเรื่องเดียร์พอร์ช และซันนี่ริว กร๊ีสกร๊าสสสส คือขอเหมารวมซักวัน มันน่ารักมว๊ากกกกกกก ณ เวลานี้คือแบบ หนูกรี๊ดเบาๆ(เพราะเดี๋ยวโดนด่า)ประมาณสิบนาที แล้วจิกหมอนรัวๆๆๆๆ จิกจนเจ็บนิ้วไปหมดเลยอ่ะ 555 ฟินมากมายก่ายกอง ฟินแบบสรรหาคำพูดมาบรรยายไม่ได้ โอ้ยยยย เขิล!รุน!แรง!!!
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2559 / 16:30
# 380 : ความคิดเห็นที่ 60735
ชินจังรุกหนักนะเรา พี่เฮดว้ากจะว่าไงค่ะแบบนี้ 55555
Name : smilejaebeer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smilejaebeer [ IP : 171.5.216.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2558 / 16:16
# 379 : ความคิดเห็นที่ 60669
โอ้ยยยยยยยหนูก็เป็นแบบเด็กคอซองค่ะ ฟิน
Name : Susu [ IP : 49.230.106.12 ]

วันที่: 20 ตุลาคม 2558 / 16:20
# 378 : ความคิดเห็นที่ 60590
ที่กลับมาอ่านหนึ่งในนั้นก็เพราะ ชอบบบบคู่โอ๊ตกับชินมากกกๆๆ
Name : Eurn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eurn [ IP : 27.55.172.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2558 / 17:08
# 377 : ความคิดเห็นที่ 60556
ตลกริวกะซัน555
Name : phakh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ phakh [ IP : 223.206.250.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 15:14
# 376 : ความคิดเห็นที่ 60435
กากมากซัน ไม่มีตังเลี้ยงเมีย555555555555
Name : Ccccho < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ccccho [ IP : 49.48.222.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2558 / 20:16
# 375 : ความคิดเห็นที่ 60411
พี่ริวน่ารักอะ
Name : backlight < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ backlight [ IP : 125.27.199.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2558 / 06:44
# 374 : ความคิดเห็นที่ 60217
พี่ริวน่ารักมากเลยค่า
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2558 / 15:48
# 373 : ความคิดเห็นที่ 59761
ตอนนี้น่ารักสุดๆ โดยเฉพาะซันริว ลุ้นคู่ชนนนกับรุ่นพี่อ่ะตื่นเต้นๆ
Name : crystal [ IP : 1.47.164.179 ]

วันที่: 16 พฤษภาคม 2558 / 22:35
# 372 : ความคิดเห็นที่ 58656
หลงพี่ริว เคะบ้าทำไมโมเอรรรรร้จัง //บิด 


PS.  จงมามอมเมายาโอยกับข้าน้อยซะเถิดพวกฮิวแมนทั้งหลายเอ๋ย !!
Name : イマ♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ イマ♡ [ IP : 171.96.246.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2558 / 09:40
# 371 : ความคิดเห็นที่ 57234
โหหพี่เมย์ใจย้ายยยยยยก็อยากรู้ว่าใครเมะกันแน่ ระหว่างพี่โอ๊ตกับชินจังง่าาาา
Name : Bingbing_Y.Girl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bingbing_Y.Girl [ IP : 171.6.144.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2558 / 01:57
# 370 : ความคิดเห็นที่ 56929
ฮือออออออ อ่านอล้วร้องไห้ตาม สงสารสองคนนี้ พ่อแม่เข้าใจเถอะนะ คุณแคร์สังคม แคร์คนอื่นที่ไม่ได้รักคุณมากกว่าลูกตนเองอย่างนั้นหรอ ?
PS.  Little Kwang RFC
Name : Little Kwang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Little Kwang [ IP : 1.2.223.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2558 / 06:55
# 369 : ความคิดเห็นที่ 56802
หวานหยดย้อยยยย อิอิ รอตอนหน้าค่าาา
PS.  Little Kwang RFC
Name : Little Kwang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Little Kwang [ IP : 1.2.209.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2558 / 18:25
# 368 : ความคิดเห็นที่ 54902
พี่ริวกับซันน่ารักจัง น้องเดียร์งอนพี่พอร์ชแต่ก้เขินซะเอง สองคนนี้ก้น่ารัก
PS.  talk on twitter; @e_nongnid
Name : e_nongnid < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ e_nongnid [ IP : 158.108.169.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2558 / 18:12
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android