คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 58 : ตอนที่ 54 ดีกันนะ


     อัพเดท 18 ก.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,220 Overall : 3,847,740
63,166 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39684 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 58 : ตอนที่ 54 ดีกันนะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 61455 , โพส : 596 , Rating : 50% / 345 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



เอาปกมาโชววววววว์ ปกเสร็จแล้วน้าาาาาาาาา ครุคริ ><

เห็นที่ถามว่าหนังสือเปิดจองหรือยัง เปิดมาเดือนกว่าแล้วนะคะ 

      จอง Test Love รายละเอียด คลิก >>> 
http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=987423&chapter=53

 

ตอนที่ 54 ดีกันนะ

 

 

 

            “ต้องการอะไร”

 

            “นอนกับพี่มั้ง”

 

            “ชนนน”

 

            ภายในร้านกาแฟไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก ผู้ชายรูปหล่อสองสไตล์กำลังนั่งประจันหน้ากัน ด้านหนึ่งเป็นอดีตเฮดว้ากสุดหล่อที่มีใบหน้าเครียดขรึมเหมือนอยู่ห้องเชียร์ อีกด้านเป็นหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของผมสีแดง (ที่เพิ่งไปเติมสีมา) เจ้าของหน้าตาหล่อเหลาสไตล์นายแบบ ทั้งที่มันควรจะเป็นภาพที่น่าดู แต่ไหงให้ความรู้สึกเหมือน...จะมีเรื่องกันก็ไม่รู้

 

            “ผมไม่ขำ แล้วผมก็บอกแล้วว่าไม่”

 

            “มีคนบอกพี่มั้ยว่าพี่น่าเบื่อว่ะพี่โอ๊ต” ชินว่าง่ายๆ แล้วก็ยกกาแฟขึ้นจิบ แต่ดวงตาคู่คมฉายแววขบขัน มองคนที่ถอนหายใจยาว แล้วถามอีกครั้ง

 

            “คุณมีเรื่องอะไรก็พูดมา ไม่งั้นผมจะกลับแล้ว...”

 

          “ผมได้ข่าวว่าศุกร์นี้พี่มีแข่ง”

 

            กึก

 

            “ใครบอก...ไอ้สายฟ้า?” โอ๊ตชะงักไปทันที ไม่อยากเชื่อว่ารุ่นน้องตรงหน้าจะรู้ แต่เพียงพักเดียวก็หรี่ตาลง คาดเดาได้เลยว่าใครบอก...มีแค่คนเดียวในคณะที่รู้เรื่องนี้

 

            “ผมจะรู้จากใครไม่สำคัญ แต่ผมอยากได้บัตรผ่าน” ชินว่าพลางวางแก้วกาแฟลง แล้วชะโงกตัวเข้ามาหาอีกนิด ในดวงตาฉายชัดถึงความสนใจ ให้โอ๊ตส่ายหน้า

 

            “ไม่มีบัตรผ่านสำหรับใครทั้งนั้น และเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”

 

            “วันนั้นผมช่วยพี่เอาไว้”

 

            กึก

 

            “คุณจะทวงบุญคุณ?” โอ๊ตถามเสียงเข้มขึ้นให้คนฟังเพียงยกยิ้มมุมปาก ใช้ปลายนิ้วเคาะแก้วกาแฟเบาๆ มองก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีความคิดจะพาเขาไปแน่ และกับคนหัวดื้อแบบนี้จะใช้วิธีไหนให้ได้ผลมากที่สุด

 

            “เปล่า วันนั้นผมช่วยพี่ในฐานะเพื่อนมนุษย์...แต่บอกตรงๆ นะพี่โอ๊ต ผมสนใจเรื่องแข่ง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาแข่งกันยังไง เพราะฉะนั้น ผมก็ไม่ได้จะเอาอะไรมาขู่หรือทวงบุญคุณพี่ แค่ให้พี่พาผมเข้าไปเท่านั้นเอง” คนฟังนิ่งไปนิด มองรุ่นน้องตรงหน้า ก่อนจะบอกปัด

 

            “งานนี้ไม่เหมาะกับคุณ”

 

            “ฮึ ขนาดพี่ว้ากสุดเข้มที่อยู่ในกฎระเบียบยังแข่งรถได้ แล้วกับไอ้ตัวแหกกฎแบบผมมันไม่เหมาะตรงไหน” พอชินย้อนกลับ คนที่จะปฏิเสธก็เงียบเสียงลง ก่อนจะโบกมือไปมา บอกชัดเจนว่าไม่มีทางกล่อมเขาสำเร็จ

 

            “ไม่ต้องพยายาม ยังไงผมก็ไม่พาคุณไป” ท่าทางยืนยันชัดเจนที่หนุ่มลูกครึ่งนิ่งไปนิด

 

            “ยังไงพี่ก็จะไม่พาผมไป?”

 

            “ใช่”

 

            “ตอนนี้ไอ้เดียร์ป่วย”

 

          “ว่าไงนะ!

 

          ขอโทษนะเพื่อน แต่งานนี้กูขอขายเพื่อนแล้วกัน

 

            โอ๊ตแทบจะลุกพรวดขึ้นมาทันที เสียงทุ้มห้าวก็ยิ่งกดต่ำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นนิด ทั้งยังฉายชัดถึงความเป็นห่วง แม้จะไม่มีสิทธิ์ก็ตาม และนั่นก็ทำให้ชินเพียงเคาะแก้วกาแฟอย่างใช้ความคิด รู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มเข้าเค้า ไม่สิ พี่โอ๊ตอ่านง่ายกว่าที่เขาคิด

 

            “เดียร์เป็นอะไร!

 

            “ผมจะบอก ถ้าพี่พาผมไปด้วย” ชินว่าง่ายๆ เอาจริงๆ เรื่องสนใจพี่โอ๊ตก็มากอยู่ แล้วการได้เห็นอีกโลกของผู้ชายคนนี้ที่คนอื่นไม่ได้สัมผัสก็น่าสนใจเสียจนเขาต้องเอาเพื่อนมาต่อรอง อยากรู้ว่ามันจะอันตรายและท้าทายพอจะเอาตัวและหัวใจไปเสี่ยงอีกครั้งหรือเปล่า

 

            คนฟังขมวดคิ้วฉับ

 

            “ผมโทรถามเดียร์เองก็ได้...”

 

            “แล้วพี่พอร์ชก็จะตัดสายพี่ทิ้ง ทั้งยังบล็อกเบอร์พี่ไม่ให้ไอ้เดียร์รู้ ผัวมันหวง ผมบอกไว้เลย” หนุ่มหัวแดงว่าอย่างตรงประเด็น แล้วเหมือนจะเป็นหมัดฮุคเพราะโอ๊ตอารมณ์เย็นลงทันที ทั้งยังยกยิ้มสมเพชตัวเอง

 

            “คุณก็รู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ เพราะฉะนั้น ผมก็ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเดียร์ป่วยเป็นอะไร ยังไงผมก็ไม่พาคุณไป”

 

            “หึๆ พี่จะพาผมไป”

 

            “ทำไมคิดแบบนั้น” อดีตเฮดว้ากสวนกลับทันที และนั่นก็ทำให้ชินส่งยิ้มให้

 

            “เพราะพี่เป็นห่วงไอ้เดียร์...รู้มั้ยพี่โอ๊ต พี่ปิดบังแววตาที่ห่วงไอ้เดียร์ไม่มิดเลยสักนิด...ว่าไง พาผมไปด้วย แล้วพี่ไม่ต้องดูแลอะไรผม ผมดูแลตัวเองได้ แลกกับรู้ข่าวไอ้เดียร์” ถ้าพี่โอ๊ตปฏิเสธข้อเสนอเขา ชินก็รู้ทันทีว่าพี่คนนี้ไม่น่าสนใจ แต่ถ้าเอ่ยตกลง เขาก็ยิ่งสนใจไอ้ความมั่นคงบ้าๆ นั่นอย่างบอกไม่ถูก

 

            คราวนี้คนฟังนิ่งไปนาน สมองกำลังทำงานอย่างหนัก จ้องเข้าไปในดวงตาที่เขามองว่ามันอันตรายน่าดู ก่อนจะถอนหายใจ

 

            ไม่อยากเชื่อเลยว่าผ่านมาเป็นเดือนแล้วเขายังทำใจไม่ได้ จนถูกเด็กเอามาขู่แบบนี้

 

            “งั้นคุณรู้ใช่มั้ยว่าถ้าคุณไปกับผมแล้วผมแข่งแพ้ คุณอาจจะไปเป็นรางวัลไอ้พวกนั้น” นั่นคือสาเหตุที่โอ๊ตไม่เคยพาใครไปที่สนาม และแม้เขาจะไม่เคยตกลงเรื่องรางวัลเป็นคน แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนอื่นทำ

 

            “หึๆ น่าสนใจว่ะ ผู้ชายก็ไม่มีปัญหาหรือ”

 

            “ก็สำหรับบางคน แล้วคุณก็น่าจะรู้ตัวดีว่า...ค่อนข้างดึงดูด” คนเป็นรุ่นพี่บอกตรงๆ และนั่นก็ทำให้ชินหัวเราะ ไม่รู้สิ ตอนนี้เขายิ่งสนใจพี่โอ๊ตมากขึ้นไปอีก ชมว่าเขาดึงดูด แต่...

 

            “แต่พี่ไม่คิดแบบนั้น” ใช่ พี่โอ๊ตไม่มองเขาในแง่นั้น ซึ่งชินก็ว่าเอ่ยต่ออย่างไม่สนใจเท่าไหร่

 

            “งั้นก็ไม่มีปัญหา พี่ก็รู้ว่าผมมันฟรีเซ็กส์ เรื่องพวกนี้ผมดูแลตัวเองได้ ว่าไง...จะพาผมไปมั้ย” เป็นอีกครั้งที่โอ๊ตถอนหายใจ

 

            “วันศุกร์ ห้าทุ่ม เจอกันหน้า...” สุดท้าย อดีตเฮดว้ากก็นัดแนะสถานที่ให้คนฟังยิ้มออก พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเมื่ออีกฝ่ายยังมองอยู่ เขาก็ตอบคำถามบ้าง

 

            “ไอ้เดียร์ปวดกล้ามเนื้อ พอดีออกกำลังกายในที่ร่มมากไปหน่อย ไม่มาเรียนสองวันแล้ว แต่พี่ไม่ต้องห่วง คนที่ออกกำลังกายกับมันดูแลมันอยู่ ไม่ต้องให้พี่แทรกไปเป็นมือที่สามหรอก” และชินก็ยังเป็นชินที่พูดตรงแบบไม่อ้อมค้อมให้คนฟังกำหมัดแน่น รู้สึกเหมือนถูกคนตรงหน้าซ้ำเติม

 

            เดียร์ป่วยในอ้อมกอดคนอื่นแบบนี้เขาไม่เคยอยากรู้

 

            “เหมือนผมจะเสียรู้คุณ” โอ๊ตว่าพลางลุกขึ้นอย่างหัวเสีย ควักกระเป๋าตังค์จะจ่ายค่ากาแฟ

 

            หมับ

 

            แต่ก่อนจะวางเงินลงบนโต๊ะ ชินก็คว้าข้อมือเอาไว้ก่อน

 

            “แล้วพี่จะแก้แค้นผมคืนด้วยการแข่งแพ้หรือเปล่าล่ะ” ชินถามด้วยรอยยิ้ม มีการยักคิ้วขึ้นให้อีกฝ่ายเพียงดึงมืออก แล้วว่าเสียงขรึม

 

            “ผมไม่เคยแพ้” แววตาที่บอกชัดเจนว่าโอ๊ตไม่ได้เต้นตามที่ถูกปั่นหัวครั้งนี้เลย ทำให้ชินยอมปล่อยมือที่ยึดเอาไว้ โคลงหัวนิด มองรุ่นพี่ที่ก้าวออกจากร้านด้วยแววตาเรียบนิ่ง พักเดียว ก่อนที่มุมปากจะยกสูงขึ้น และเอ่ยพึมพำกับตัวเอง

 

          “และผมก็ไม่เคยรู้สึกอยากเอาชนะใครเท่าพี่มาก่อน”

 

          เดียร์ กูบอกตรงๆ ว่าคนนี้กูอยากได้

 

            ชินคิดพลางจัดการกับกาแฟของตัวเองต่อ รู้สึกว่าวันศุกร์นี้...สนุกแน่

 

...................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            พี่พอร์ชเคยบอกว่าไงนะ...จะเขียนคำว่าง้อให้เขาอีก แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าพี่เขาจะทำแบบนี้

 

            ...ง้อนะครับเด็กดี คืนดีกันนะ...

 

            โพสต์อิทสีฟ้าหม่นแปะอยู่บนหมอนในห้องนอนของเจ้าลูกหมาที่รู้สึกดีกว่าเดิมจนกลับมานอนห้องตัวเองได้ ตากลมๆ ก็มองตัวอักษรที่เรียงเป็นระเบียบแล้วอยากจะถามคนเขียนนัก

 

          นี่จะง้อกูด้วยวิธีนี้จริงดิ!

 

            เดียร์คิดในใจพลางมองไปยังโพสต์อิทอีกสีที่แปะไว้บนโต๊ะหัวเตียง...

 

            …Please don't be mad my baby…

 

          หวานไปมั้ยวะ มาเบบงเบบี้อะไร ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ แต่ไหง...กูเสือกยิ้มวะเนี่ย

 

            “พี่พอร์ชบทจะทำตัวน่ารักก็ทำเอากูตั้งตัวไม่ทัน แต่เรื่องดิ แค่นี้ไม่เห็นจะลงทุนเลย” เออ ไอ้โพตส์อิทที่แปะในห้องนอน ข้างเตียง ขอบจานข้าว แม้กระทั่งขวดแชมพูไม่ทำให้ใจอ่อนหรอก ก็แค่...หน้าร้อนๆ สบตาไม่เต็มที่เท่าไหร่

 

            แถมช่วงนี้แม่งโคตรตามใจอ่ะ

 

          เดียร์อยากเอาอะไรมั้ย เดี๋ยวพี่หยิบให้

 

          เย็นนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย เดี๋ยวพี่ซื้อมาฝาก

 

          ‘อยากเล่นเกมมั้ย พี่ขนเข้ามาให้

 

            สารพัดการตามใจที่คนบอกว่าโคตรงอนใจอ่อนลงเรื่อยๆ ยิ่งเมื่อคืนได้คุยกับพี่สาวสุดสวาทขาดใจแล้วด้วยยิ่งแล้วใหญ่

 

          พอร์ชมันจัดการส่งชื่อแพตตี้ขึ้นแบล็กลิสต์บริษัทใหญ่ๆ หมดแล้ว ถ้ายัยนั่นออกจากงานนี้ก็ใช่ว่าจะหางานที่อื่นง่ายๆ แล้วขึ้นชื่อว่ามาจากเครือเอ.ที.กรุ๊ป ยัยแพตตี้ไม่มีที่เกาะไปอีกนาน

 

            แล้วพี่พอร์ชไม่กลัวเขาแฉหรือวะเจ้ เขาสงสัยจริงๆ นะ และนั่นก็ทำให้พี่สาวหัวเราะมาตามสาย และเดียร์สาบานได้ว่าเสียงเจ้ดรีมแม่งโคตรน่ากลัวอ่ะ

 

          ไม่ พอร์ชมันบอกว่าถ้าแพตตี้ลงมือทำอะไรอีก มันจะไม่ไว้หน้าว่าเป็นคนรู้จักกันแล้ว ไอ้พอร์ชมีทั้งเงิน ทั้งอำนาจนะ เพื่อนฝูงมันก็เยอะ อีกอย่าง...คลิปนั่นก็อยู่ในมือเจ้ ลองมันมาทำอะไรแกอีกสิ เจ้จะเอาไปโพทะนาให้ทั่วจนมันอยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้อีกเลย

 

            โอเค สรุปแล้วพี่สาวกูเป็นนางร้ายของเรื่องนี้สินะ

 

          เออ อีกอย่างพอร์ชมันมาขอโทษเจ้ด้วยที่ทำให้แกร้องไห้ มันหมดสภาพเลยไอ้เดียร์เอ๊ย คอตกไหล่ตก บอกว่าจะไม่ประมาทแบบนี้อีกแล้ว แล้วก็จะไม่ทำให้แกคิดมากอย่างหนนี้ด้วย ท่าทางจะรู้สึกผิดมาก

 

            พอฟังแบบนี้มันก็อดจะใจอ่อนนิดๆ ไม่ได้ แต่ไงดีล่ะ สองวันมานี้ยังไม่คุ้มกับที่เจ็บจี๊ดๆ ที่เห็นแฟนตัวเองนัวเนียกับผู้หญิงคนอื่นเลยนะ ดังนั้น เจ้าลูกหมาก็เลยยังทำฟอร์มแอ๊บโกรธไม่พูดด้วย ลากตัวซีดๆ มานั่งแหมะอยู่หน้าโซฟา แล้วก็พบ...

 

            ...พี่ขอโทษนะเด็กดี...

 

            โพตส์อิทอีกอันที่แปะไว้ตรงโต๊ะรับแขกให้ดึงมันมาเก็บไว้

 

            “บ้าป่ะวะ มีเวลาว่างเนอะพี่พอร์ช แปะมันทุกอย่างเนี่ย” ย่นจมูกใส่ของในมือหน่อย แต่ก็อมยิ้มออกมาจนได้ แต่แล้ว เสียงประตูห้องก็เปิดออก ให้ต้องรีบหุบยิ้ม ดึงรีโมทมาเปิดทีวี ทำท่าว่าดูการ์ตูนอยู่ จนคนกลับมาขมวดคิ้ว

 

            “เดียร์ พี่กลับมาแล้ว”

 

            เงียบ

 

            พูรินลอบถอนหายใจ มองเจ้าเด็กตัวเล็กที่กอดหมอนอิงไม่หันมามองหน้า จนเดินเลยเข้าห้องครัว จัดการวางกับข้าวที่ซื้อมาแล้วลงบนโต๊ะ จากนั้นก็วกกลับมาห้องรับแขกที่เดียร์นั่งดูการ์ตูนอยู่

 

            แปะ

 

            “กินข้าวกัน พี่ซื้อข้าวเข้ามาแล้ว หิวมั้ย” ชายหนุ่มถามเสียงอ่อนโยน วางมือลงบนหัวทุยๆ แล้วลูบเบาๆ ให้คนฟังเพียงเม้มปากเข้าหากัน ตายังจ้องหน้าจอ แล้วบอกด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ

 

            “เดียร์ไม่กินแกงถุงนะ พี่ก็รู้ว่าเดียร์กินผงชูรสมากๆ ไม่ได้ เจ็บคอแล้ว” รู้ตัวหรอกนะว่าเอาแต่ใจอะ แต่ก็อยากลองทำแบบนี้ดูบ้าง ทั้งยังเหลือบไปมองคนตัวโตที่ขมวดคิ้วฉับ

 

          เรางี่เง่าไปหรือเปล่าวะ

 

            “แล้วกินยาหรือยัง ในห้องไม่มียาแก้ไอนี่ เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้” แต่แล้ว พี่พอร์ชกลับขยับมานั่งยองๆ อยู่หน้าโซฟาที่เขานั่ง เงยหน้าขึ้นถามอย่างเป็นห่วง มือใหญ่ก็แตะเข้าที่ลำคอแล้วลูบเบาๆ ราวกับมันจะช่วยให้หายไอได้งั้นแหละ

 

            “แล้วเดี๋ยวพี่ทำข้าวต้มให้ กับข้าวก็ช่างมัน พี่ไม่อยากให้เดียร์เป็นหนักกว่าเดิม” ยิ่งพี่พอร์ชพูด คนเรื่องมากก็หน้าเสียไปนิด ก่อนที่จะเอ่ยถาม

 

            “พี่ไม่คิดว่าเดียร์เรื่องมากหรอก...ใช่ป่ะ”

 

            “ไม่คิด แล้วสำหรับพี่ มันก็ไม่ใช่การเรื่องมากเลยสักนิด เดียร์อยากได้อะไร พี่ก็อยากหามาให้” พูรินว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมตามใจเจ้าลูกหมาตรงหน้า ให้คนฟังกะพริบตาปริบ ก้มลงมองมือที่จับคอเขา ตัดสินใจถามเรื่องที่ตัวเองอยากรู้

 

            “พี่ตามใจเดียร์เพราะ...อืม...รู้สึกผิดที่ทำให้เดียร์เจ็บหรือเปล่า”

 

          ไม่ได้อยากคิดมากนะ แต่กูเป็นคนงี่เง่าแบบนี้แหละ

 

            คำถามที่คนฟังเลิกคิ้วขึ้นนิด ก่อนที่จะชะโงกมากดจูบที่หน้าผากเบาๆ

 

            “รู้สึกผิดน่ะมันมีแน่ แต่พี่ไม่ทำอะไรแบบนี้ให้คนอื่นหรอกนะ บริการพิเศษสำหรับคนพิเศษคนเดียว เพราะฉะนั้น...หายงอนพี่นะ”

           

            “ไม่!

 

            ไอ้เขินมันก็เขินหรอก แต่เรื่องอะไรต้องคล้อยตามเสียงนุ่มๆ มาดอบอุ่นด้วยล่ะ นอกจากบอกชัดเจน ทั้งยังเบ้ปากใส่ว่าแค่นี้ไม่ทำให้เขาใจอ่อนหรอก และนั่นก็ทำให้พูรินขยี้หัวทุยเบาๆ

 

            “ไม่หายก็ไม่หาย เดี๋ยวพี่มา ลงไปซื้อยาให้ก่อน แล้วเดี๋ยวขึ้นมาทำอะไรให้กิน”

 

            “ฮื่อ ไม่ต้องหรอกพี่พอร์ช เดียร์พกยาแก้ไอติดตัวไว้” แล้วอาจจะเพราะใจอ่อนลงอีกนิด ถึงไม่แกล้งคนตัวโตมากกว่านี้ ให้พี่พอร์ชยิ้มให้ แล้วเดินไปจัดการข้าวต้มให้เขา

 

            ไอ้ตอนแรกก็สงสัยหรอกนะว่าพี่พอร์ชทำครัวเป็นด้วยหรือ ถามไปถามมาถึงรู้นั่นแหละว่าพี่พอร์ชทำกินเองตอนไปเรียนต่อ เพราะมันทำให้ลดอาการคิดถึงบ้าน คิดถึงอะไรทางนี้ลงได้บ้าง แถมอร่อยกว่าร้านอาหารไทยที่นั่น ผิดกับ...ไอ้เล็กซ์

 

            ไอ้เพื่อนซี้เขาปรับตัวเร็วชนิดกิ้งก่าเปลี่ยนสีเลยล่ะ

 

            จริงๆ ก็อยากจะตามเข้าไปดูพี่พอร์ชหน้าเตาหรอกนะ แต่ฟอร์มไง ก็เลยกลั้นใจนั่งดูทีวีต่อไป ผ่านไปสักพักนั่นแหละที่กลิ่นหอมๆ จะลอยมาแตะปลายจมูก พร้อมกับคนที่ถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นก้าวเข้ามาพร้อมกับชามใบใหญ่ แต่แทนที่จะยกมาให้ เจ้าตัวมีการแวะจอดที่โต๊ะตัวเตี้ยอีกทาง แล้ว...คว้าปากกากับโพสต์อิทขึ้นมา

 

          นี่กูไม่ได้ตื่นเต้นนะว่าพี่พอร์ชจะเขียนอะไรให้

 

            ปากน่ะบอกตัวเองแบบนั้น แต่ตาน่ะมองไอ้กระดาษสีฟ้านั่นไม่วางตา แล้วพอมันมาวางตรงหน้า เขาก็เหล่มองพี่พอร์ชหน่อย เห็นคนตัวโตยิ้มกว้าง ทั้งยังหมุนขอบชามมาให้เห็นตัวอักษรชัดๆ

 

            ...I love your smile so Plz smile for me. My Dear

 

          ให้ตายเถอะ ทำไมกูต้องหน้าร้อนแทบไหม้แบบนี้ด้วยวะ!

 

            เดียร์หันหน้าหนีไปทางอื่นทันที ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่หน้ายิ้มๆ ของพี่พอร์ชที่นั่งข้างๆ นั่นแหละ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าไอ้ที่ขีดเส้นใต้ตรงที่รักนั่นมันมีความหมายบางอย่างลึกซึ้งกว่านั้น...My dear นั่นแค่สรรพนามน่ารักๆ หรือหมายถึงชื่อกูวะ!

 

            “ดีกันนะครับ มายเดียร์”

 

          อ๊ากกกก อย่ามาเรียกกูมายเดียร์นะ ไม่เอาแล้ว ไม่ฟังเว้ย ไม่ฟังๆๆๆๆ

 

            หมับ

 

            “โอ๊ย!

 

            ความคิดของคนที่คว้าชามมาถือไว้เอง แต่ด้วยความที่ไม่ทันระวังว่ามันร้อนจี๋ เจ้าตัวก็เลยได้แต่ร้องลั่นให้พูรินรีบคว้าขอบชามไว้ แล้วดันไปวางที่โต๊ะตัวเตี้ย คว้ามือขาวมาดูทันที

 

            “เป็นอะไรมั้ยเดียร์!

           

            “เพราะพี่พอร์ชนั่นแหละ เพราะพี่ เพราะพี่คนเดียวเลย ลวกมือเลยเห็นมั้ย” ยิ่งเขินยิ่งผลักความผิดให้ชาวบ้าน ให้คนฟังพลิกมือขาวมาดูรอยแดงๆ

 

            “เจ็บมากมั้ย”

 

            “ไม่มาก แต่พี่พอร์ชนั่นแหละ พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้” เจ้าลูกหมารีบชักมือกลับสะบัดนิดๆ อย่างที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่แหกปากเกินจริงเท่านั้นแหละ ทำให้คนมองคลายใจลงนิด แต่คราวนี้พูรินจับชามเอาไว้มั่น แล้วขยับมานั่งข้างๆ

 

            “พี่ป้อนดีกว่าจะได้ไม่ลวกมืออีก”

 

            “ดะ...เดียร์มีมือนะเว้ย กินเองได้!” เจ้าลูกหมาพยายามบอกปัดเต็มที่ จะยื่นมือไปคว้าชาม แต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวหนี ใบหน้าคมก็ประดับรอยยิ้มกว้าง

 

            “นะ พี่ป้อนให้” แล้วคนแพ้ทางพี่พอร์ช พอเจอ “นะ” เข้าไปคำเดียวก็ได้แต่หลบตาไปทางอื่น ก่อนจะกดหน้าหนึ่งหงึก แต่ไม่วายที่จะเอ่ยดักคออีกนิด

 

            “ทำแบบนี้ก็อย่าคิดว่าเดียร์จะใจอ่อน” จริงๆ ก็โคตรใจอ่อนแล้วล่ะ ซึ่งพี่พอร์ชก็ไม่ว่าอะไร นอกจากตักข้าวต้มเป่าให้ แล้วมาจ่อถึงปากเหมือนตอนที่นอนแหม่บหมดสภาพอยู่บนเตียง คำแล้วคำเล่าที่คนถูกป้อนก็เขินหรอกนะ แต่ไงดีล่ะ ชอบความรู้สึกตอนพี่พอร์ชเอาใจแบบนี้

 

            จนกระทั่งคำสุดท้ายหายเข้าปาก คนตัวโตก็บอกยิ้มๆ

 

            “I want something.

 

            “ไหนว่าจะไม่เอาอะไรไง...”

 

            Just your smile ยังไม่ทันที่เดียร์จะโวยออกมาสุดเสียง พี่พอร์ชก็บอกด้วยรอยยิ้มนุ่มๆ วางชามลงบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วจิ้มนิ้วลงบนมุมปากเบาๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าวันนี้เจ้าลูกหมายังไม่ได้ยิ้มให้เขาเลยสักครั้ง จนเดียร์ยิ่งเม้มปากแน่น มองตาคนที่ต้องการรางวัลของตัวเอง

 

          “Please~

 

            ไม่นะ ไม่ได้ใจอ่อน เปล่าเลยนะเว้ย ไม่ได้ใจอ่อนอะไรทั้งนั้นแหละ แค่...ห้ามริมฝีปากของตัวเองที่ยกขึ้นสูงไม่ได้เท่านั้นเอง

 

            สุดท้าย ใบหน้าน่ารักที่ประกอบด้วยตาโตๆ แก้มขาวๆ ปากแดงๆ ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างที่เจ้าของไม่รู้ตัว ก็ลองนึกภาพพี่พอร์ชที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องว่าพลีสสสสสิ เป็นใครไม่ใจอ่อน ไอ้เดียร์จะไปกราบถึงที่เลย จากที่จะแยกเขี้ยวให้ ก็เลยกลายเป็น...รอยยิ้มน่ามองที่คนขอรางวัลยิ้มตาม

 

            พูรินยื่นมือมาลูบหัวทุยเบาๆ ก่อนที่จะรั้งต้นคอขาวเอาไว้ เพื่อขยับมากดปลายจมูกที่หน้าผากนูน แล้วกระซิบบอก

 

            “ถึงเดียร์ยังไม่หายโกรธพี่ แต่ขอรอยยิ้มวันละครั้ง พี่ก็มีกำลังใจง้อแล้วล่ะ” ว่าแล้วคนพูดก็ลูบหัวทุยอีกที แล้วยกชามที่หมดเกลี้ยงแล้วหายเข้าห้องครัว ปล่อยคนงอนเอาไว้ที่เดิม

 

            บึ้ม!

 

            ถ้าเป็นเกม ตอนนี้ตัวละครเดียร์คงระเบิดตัวเองตายกลางสมรภูมิรบแล้ว เพราะหัวใจกำลังเต้นแรงจนน่ากลัว หน้าขาวๆ แดงแจ๋ อีกทั้งยังตัวแข็งทื่อกับน้ำเสียงอุ่นๆ ที่บอกเขานั่นอีก สาบานได้ว่าไม่เคยเขินเท่านี้มาก่อนกับคนที่อ่อนให้ ทั้งยังพยายามง้อเขาสุดความสามารถแบบนั้น

 

            ตุบๆๆๆๆ

 

            “แม่งๆๆๆๆๆๆๆ พี่พอร์ชแม่งบ้า...โคตรบ้า...ไอ้บ้าเอ๊ย!!!” สุดท้ายก็ได้แต่ฟาดหมัดลงบนหมอนอิงแรงๆ ราวกับระบายความเขิน ปากก็พึมพำด่าคนที่หายเข้าครัวไป แบบที่อาการไม่บอกเลยว่า...รู้สึกดีมากแค่ไหน

 

          ไม่ใจอ่อน ไม่ใจอ่อน ย้ากกกก กูจะไม่ใจอ่อน ฮือ...แต่จริงๆ ใจอ่อนจะตายแล้วอะ

 

.........................................................

 

         ต่อค่ะ

 

            “ไงมึง ยังไม่ตายนะ”

 

            “แล้วมึงนึกว่าไอ้ที่เดินมานี่เป็นวิญญาณหรือไงวะ”

 

            เช้าวันใหม่ เดียร์ก็ลากสังขารมาเรียนจนได้ ซึ่งทันทีที่เห็นหน้า ไอ้เพื่อนซี้ที่ดูอารมณ์ดี๊ดีก็เอ่ยทักซะอยากเอาเท้ายันปาก ซึ่งนั่นก็ทำให้ซันยิ้มกว้าง ก่อนที่จะชี้ไปยังแก้มตัวเอง แล้วว่าง่ายๆ

 

            “ก็เห็นมึงเดินมาตาลอยๆ แก้มแดงๆ ก็นึกว่าวิญญาณยังอยู่กับพี่พอร์ช ทำไม ติดใจคอมโบเซ็ตของพี่เขาหรือไงวะ...”

 

            “เซ็ตบ้าอะไร! อย่าพูดเรื่องนี้ มึงไม่รู้หรอกว่ามันเหนื่อยแค่ไหน!” เดียร์เดินมาทิ้งร่างบนเก้าอี้เลกเชอร์ ทำท่าจะฟุบลงกับโต๊ะ ไอ้ที่เหนื่อยน่ะไม่ใช่เรื่องนั้นแล้ว ผ่านมาตั้งหลายวัน ทำไมจะไม่ดีขึ้น แต่ไอ้ที่เดินตัวลอยๆ แก้มแดงๆ ก็เพราะคนที่มาส่งเขาเมื่อเช้าอ่ะดิ

 

            กำชับนักหนาว่าอย่านั่งมอเตอร์ไซค์เดี๋ยวแผลสะเทือน เออ ไม่ต้องย้ำหรอก รู้น่า!

 

            “งั้นมึงเล่า...”

 

            “สลัด! เลิกเสือกเรื่องของกูสักเรื่องได้มั้ย!” คราวนี้ไอ้ลูกหมางึมงำด่าขึ้นมา แต่หูแดงขึ้นจนน่ากลัวให้คนถามเพียงยักไหล่ คิดว่ามันคงดีกับพี่พอร์ชแล้วล่ะ ท่าทางก็กลับมาเป็นไอ้เดียร์น่าแกล้งคนเดิม ผิดกับชินที่กำลังมองอะไรบางอย่างที่โผล่ขึ้นมาจากกระเป๋าเป้เพื่อนตัวเล็ก

 

            “นี่อะไรวะ...อืม ง้อนะ...”

 

            “!!!

 

            หมับ

 

            “ใครให้มึงอ่าน!” เดียร์เงยหน้าขึ้นมาทันที ทั้งยังคว้าหมับเข้าที่โพสต์อิทในมือเพื่อนมากำเอาไว้แน่น แก้มขาวๆ เปลี่ยนสีเหมือนลูกตำลึงสุก ปากคอสั่นทันทีที่เพื่อนมองมาเป็นตาเดียว รีบซุกกระดาษลงในกระเป๋ากางเกง ก็ใครจะคิดล่ะว่าพี่พอร์ชแม่งเอามาแปะที่กระเป๋าเขาด้วย

 

          อายเว้ย!

 

            “อ้อออออออ กูเข้าใจแล้ว”

 

            “เข้าใจบ้านแป๊ะมึงสิ” เดียร์แยกเขี้ยวขู่ มองไอ้เพื่อนลูกครึ่งที่นิ่งไปนิดเดียว ก่อนที่มันจะพยักหน้ากับตัวเอง ตาคมๆ ก็ฉายแววรู้ทันที่ทำให้ร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ แล้วพอถาม มันก็หัวเราะในลำคอ

 

          เออ มึงหล่อ มึงยิ้มแล้วดูดี แต่อย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่กู!

 

            “งอนให้เขาง้อสินะ”

           

            หมับ

 

            “เชี่ย! แกล้งไม่รู้สักเรื่องจะตายมั้ยวะ!” ใครไม่อาย ไอ้เดียร์อายล่ะ ก็ทำตัวเป็นสาวน้อยมุ้งมิ้งให้แฟนง้ออยู่นี่ไง แล้วไงล่ะ จะได้สมที่ใครๆ ด่าแรด แล้วพี่พอร์ชก็ไม่เห็นเดือดร้อนเลย ก็ยังตามใจยอมง้อคนงี่เง่าอย่างเขาอยู่

 

            “มีห้ามกูด้วย?”

                       

            “เออ!” เดียร์ว่าเสียงหนัก แล้วปล่อยมือที่ตะปบปิดปากมันออก เบ้ปากใส่ กลบอาการหน้าร้อนวูบ แล้วกลับไปซบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเองต่อเป็นการตัดบทสนทนา เมื่อไอ้เพื่อนเดือนคณะกำลังสะกิดไหล่แรงๆ

 

            “เฮ้ย พี่พอร์ชง้อมึงไงวะ กูอยากรู้”

 

            “อย่ามายุ่งเรื่องของกู!

 

            “เอาน่า เผื่อพี่ริวงอนกู กูจะได้เอาไปใช้บ้าง” ไอ้ซันยังเซ้าซี้ต่อ ให้เดียร์พยายามว่าเสียงเข้ม

 

            “โง่ๆ อย่างมึงทำแบบพี่พอร์ชไม่ได้หรอก แล้วไม่ต้องมาเลียนแบบ กูหวงของกู มีสมองคิดเอาเองดิ” เมื่อถูกมันสะกิดมากๆ ก็เลยเงยหน้าขึ้นมาด่าให้ เรื่องอะไรที่เขาจะบอกว่าพี่พอร์ชง้อเขาวิธีไหน รู้หรอกว่าคนอื่นก็คงมีคนทำวิธีนี้ แต่ไงล่ะ ใครทำแล้วน่ารักเท่าพี่พอร์ชกูไม่มีหรอก

 

            ท่าทางของไอ้ลูกหมาที่สองเพื่อนหันมามองหน้ากัน

 

            “มันงอนตรงไหนวะ” ชินว่าอย่างขำๆ ให้ไอ้ซันว่าต่อ

 

            “เออ กูก็ว่างั้น สุดท้ายก็อวยผัวล่ะวะ” คนกลางจะทำอะไรได้ นอกจากฟุบหน้าปิดหูไม่สนใจใคร หนีความจริงที่ว่าจะโกรธยังไง สุดท้ายก็อวยแฟนตัวเองอย่างที่พวกมันพูดจริงๆ อยู่ดี

 

..................................................

 

          ก็เพราะทำแบบนี้ จะบอกว่าพี่พอร์ชไม่น่ารักได้ไงวะ!

 

            ทันทีที่กลับเข้าห้อง เดียร์ก็เดินมาที่ตู้เย็น หมายจะหาอะไรยัดลงท้อง แล้วก็พบโพสต์อิทสีฟ้าที่แปะอยู่บนตู้เย็น

 

            ...วันนี้พี่กลับดึกนะเด็กดี พี่เข้ามาทำข้าวเย็นให้แล้ว พี่จำได้ว่าเราอยากกิน ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่า...

 

            ข้อความที่ทำให้คนอ่านขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วหันไปมองหม้อที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ เพียงเปิดฝาออกดูก็เห็นไวท์ซอสสีขาวนวลส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง จากนั้นก็หมุนมาที่เคาน์เตอร์เห็นชามพลาสติกใบใหญ่ที่มีจานปิดเอาไว้ พอเปิดออกดูก็พบเส้นสีเหลืองนวลให้ต้องขมวดคิ้วฉับ

 

            “สปาเก็ตตี้? กูบ่นอยากกินตอนไหนวะ...”

 

            กึก

 

            แต่แล้วเดียร์ก็เบิกตากว้าง ค้นความทรงจำอย่างรวดเร็วแล้วพบว่า...

 

          เดียร์อยากกินสปาเก็ตตี้ แต่มันมีแต่อาหารทะเล พี่ก็กินกับคุณแพตตี้แล้วกัน เดียร์ออกไปหากินเอาในม.ก็ได้

 

            “เฮ้ย! กูเคยบอกตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในห้องครั้งแรกนี่หว่า”

 

            ใช่ และพี่พอร์ชก็จำได้ จนคนงอนยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ดึงกระดาษที่แปะอยู่ข้างชามพลาสติกขึ้นมา

 

            ...ดี...

 

            ...สลัดอยู่ในตู้เย็น...

 

            คนอ่านถึงกับงงว่าไอ้คำว่า ดี กับ สลัดในตู้เย็นเกี่ยวข้องกันยังไง แต่ก็หมุนตัวไปเปิดตู้เย็น เห็นผักสดที่หั่นเตรียมไว้แล้วในนั้น แต่เหนืออื่นใดคือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ให้ต้องดึงมันขึ้นมาอ่าน แล้วคราวนี้มีอักษรแค่ตัวเดียว

 

            ...กัน...

 

            แม้จะใครด่าว่าโง่ว่าเซ่อ แต่เจ้าลูกหมาก็ถึงกับรื้อหาคำต่อไปเพราะคิดว่ามันไม่มีเท่านี้แน่ แล้วก็เจอกระดาษอีกแผ่นแปะไว้ในตู้เก็บจาน

 

            ...นะ...

 

          ...ดี...กัน...นะ...

 

            เมื่อเอากระดาษสามแผ่นมาเรียงต่อกัน คนมองก็จ้องนิ่งๆ ก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์หินสีดำอย่างหมดแรง แก้มร้อนซู่ ยอมรับเลยว่าไอ้สามคำนั่นทำให้เขา...ใจอ่อน...ยวบยาบเหลวเป๋วเลยล่ะ

 

            “ใครสอนให้พี่พอร์ชทำตัวงี้วะ! แบบนี้เดียร์ก็ตายอ่ะดิ”

 

            ตายกับความน่ารักของคนที่สรรหาวิธีมาง้อนั่นแหละ

 

....................................................

 

            ครบค่ะ เอาล่ะ เราจะเขี่ยคู่หลักทิ้งแล้วนะ เพราะตอนต่อไป คู่หลักจะมิโผล่มาเลย เราจะไปยังคู่ที่ยังคงมีการถกเถียงกันว่าจะโอ๊ตชิน หรือชินโอ๊ต ซึ่งเมย์ขำมาก เพราะมีการวิเคราะห์กันไปถึงปกหนังสือ คำพูดในเรื่อง หรือแม้กระทั่งการกระทำที่ผ่านมา เออ มีคนไปอ่านทอร์กเมย์ย้อนหลังเพื่อหาว่าเมย์หลุดไว้ตอนไหนด้วย ดีใจอ่ะจ้า เพราะงั้น...เขี่ยคู่หลักออกไป แฮ่

            ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีว่าปั่นงานอยู่อ่ะจ้า คือจะทำทุกอย่างก่อนหนีเที่ยว วันพรุ่งนี้เมย์จะไปญี่ปุ่น กลับมาอีกทีเสาร์หน้า แต่ใครคิดว่าจะไม่อัพ ม่ายยยยย เมย์มันโรคจิต เมย์เอาโน้ตบุ๊กไปด้วย ตอนตุลาปีที่แล้วก็ทำงี้ แบกหนักไม่กลัว กลัวไม่มีฟิคอัพให้คนอ่าน (น่ารักใช่ม่ะๆ) เพราะฉะนั้น เมย์อัพปกตินะคะ อยากจะหาของที่ญี่ปุ่นมาเล่นเกม อะไรดี ไวรเบรเตอร์เอาม่ะ << ใครมันจะเอา หรือถุงยางลายริลัค <<<ก็ลากลงต่ำได้ตลอด เอาเป็นว่าเดี๋ยวหาขนมมาแจกดีกว่าเนอะ

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 58 : ตอนที่ 54 ดีกันนะ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 61455 , โพส : 596 , Rating : 50% / 345 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 596 : ความคิดเห็นที่ 63064
ใจอ่อนเถอะเดียร์เขิลจนตัวบิดหมดแล้ว
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.222.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
# 595 : ความคิดเห็นที่ 62953
ตื่นเต้นกว่าตอนที่จะรู้พี่พูรินง้อสำเร็จตอนไหน ก็ตอนนี้ที่จะรู้เรือโอ๊ตชินของชั้นจะเป็นไง55555555
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 183.88.139.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2561 / 11:12
# 594 : ความคิดเห็นที่ 62432
พี่พอร์ชน่ารักมากก ขอคนแบบนี้หนึ่งอัตราค่ะ
Name : gummyworm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gummyworm [ IP : 1.47.43.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2560 / 17:32
# 593 : ความคิดเห็นที่ 62208
งืออออ พี่พอร์ชน่ารัก
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 223.24.72.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2560 / 16:35
# 592 : ความคิดเห็นที่ 62135
โอ้ยยย หวานจนหมดขึ้นแล้วค่ะ
ปล.อยากได้แฟนงี้มั้งง่ะ T_T
Name : Princess Rainy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Princess Rainy [ IP : 49.229.114.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2560 / 12:49
# 591 : ความคิดเห็นที่ 62074
พี่พอร์ช โอ้ยยยน่ารักว่ะ
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.236.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:29
# 590 : ความคิดเห็นที่ 61997
โอ๊ตชินแน่ๆ เลือดวายมันกระตุก555
Name : 0808591003 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0808591003 [ IP : 1.46.230.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2560 / 22:29
# 589 : ความคิดเห็นที่ 61888
เปลืองทรัพยากรโพสต์อิทมากที่พี่พอร์ช5555
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.225.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2559 / 00:06
# 588 : ความคิดเห็นที่ 61761
คิดเอาาา นิยายเรื่องนี้ทำเด็ก 12โต้รุ่งครั้งแรกในชีวิต 555555 ฟินนนนนนนน
Name : Fone2546 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fone2546 [ IP : 49.229.117.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2559 / 03:31
# 587 : ความคิดเห็นที่ 61546
ง่อวววววว พี่พอร์ชแม่งน่ารักว่ะ เขินแทน
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.47.235.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2559 / 21:42
# 586 : ความคิดเห็นที่ 61443
พี่พอร์ชเป็นผู้ชายที่เราอยากได้อ่ะ ถ้าคบหนุกๆเอาซัน ร้อนแรงขอชิน ถ้าอยากแต่งงานจะแต่งกับพี่พอร์ช5555555
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มิถุนายน 2559 / 17:45
# 585 : ความคิดเห็นที่ 61395
เขินพอร์ชหนักมาก ฟินชิบ 5555
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.99.201 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2559 / 04:43
# 584 : ความคิดเห็นที่ 61249
โอยยยยยยน่ารักโว้ยยยย วฟเฟวัชำ่-าดอไไไ
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2559 / 09:42
# 583 : ความคิดเห็นที่ 61203
พี่พอร์ชน่ารักจัง อยากได้ๆ555
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 182.232.62.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 15:45
# 582 : ความคิดเห็นที่ 61073
เคยอ่านการ์ตูนโลกสวยกันใช่มั้ยคะ...แล้วเคยเห็นเวลานางเอกเขิลจนหน้าแดงแปร๊ดชนิดที่เรียกว่าเอาไข่วางแล้วสุกอ่ะ

...เรากำลังเป็นแบบนั้น โถ่อีบ้าเอ้ยยย<<นี่ด่าตัวเองน้าา เขิลว่ะ เขิลมากๆๆๆๆๆ เคยคิดถ้าตัวเองเป็นเดียร์คงต้องแบบ โรคหัวใจกำเริบกันเลยทีเดียว แงๆๆๆๆ เค้าเขิลอ่ะ หน้าร้อนจนพิมพ์มั่วไปหมดแล้ว ยอมยกตำแหน่งคู่หลักให้เดียร์พอร์ชเลย คือตอนนี้ควักใจสดๆไปเลยก็ได้นะ งื้อออ ///v//// ซันนี่ริวยังสู้ความแรงของคู่นี้ไม่ได้ คือยอม!!

โอ๊ตชินจัง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้รู้ 555 เพราะสกิลการจิ้มที่ดี(์?)มาก เลยได้อ่านสปอย หืมมม เด็ด!!! เตรียมรอตอนต่อๆไปนะก๊าาา
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2559 / 17:10
# 581 : ความคิดเห็นที่ 60671
" ดี กัน นะ "
กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดเขินแทนงะงะงะงะงะ><
Name : Susu [ IP : 49.229.73.80 ]

วันที่: 20 ตุลาคม 2558 / 17:23
# 580 : ความคิดเห็นที่ 60283
ได้แฟนแบบพี่พอร์ชรักตายเลย ง้อเดียร์ได้น่ารักมาก >///<
Name : Tam Jenjira < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tam Jenjira [ IP : 171.4.249.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2558 / 13:08
# 579 : ความคิดเห็นที่ 60218
เป็นวิธีที่เรียบง่าย แต่น่ารักมากเลยอ่า ฮรืออ
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2558 / 16:42
# 578 : ความคิดเห็นที่ 60170
ดีกันนะ.. โอ๊ย พี่พอร์ชแม่งบ้า
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 49.237.5.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2558 / 06:10
# 577 : ความคิดเห็นที่ 59763
โอ้ยตัวจะระเบิดแทนเดียร์แล้วววววววว ง้อได้น่ารักสุดๆๆ
Name : crystal [ IP : 1.47.164.179 ]

วันที่: 16 พฤษภาคม 2558 / 23:22
# 576 : ความคิดเห็นที่ 59289
เขินแรง เราจะระเบิดตัวเองแล้ววพี่พอร์ชน่ารักง่ะะ =//////=
PS.  รักเด็ก <3
Name : GIFT'TAUN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT'TAUN [ IP : 183.88.230.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2558 / 22:49
# 575 : ความคิดเห็นที่ 59288
หายงอนเถอะเดียร์เราจะระเบิดตัวเองกับความน่ารักของพี้พอร์ชแล้วว ~ เขินเเทนน =////=
PS.  รักเด็ก <3
Name : GIFT'TAUN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT'TAUN [ IP : 183.88.230.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2558 / 22:47
# 574 : ความคิดเห็นที่ 58658
ดูจากบนปกมันต้องโอ๊ตชินแน่ๆ โอ๊ตชินมันลื่นหูกว่าชินโอ๊ตเยอะนะพี่ แต่พออ่านไปอ่านมา แม่งงง ชินโอ๊ตแน่ๆเลยว่ะ งืออออ อยากให้ชินจังเป็นเคะออนท็อปอะ วาดภาพในฝันมานาน55555555555 แต่จริงๆแล้วอาจจะผลัดกันก็ได้ หุหุ
PS.  จงมามอมเมายาโอยกับข้าน้อยซะเถิดพวกฮิวแมนทั้งหลายเอ๋ย !!
Name : イマ♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ イマ♡ [ IP : 171.96.246.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2558 / 10:55
# 573 : ความคิดเห็นที่ 57236
โหหหเขินแทนอะง้อได้มุ้งมิ้งมากกกกกก
Name : Bingbing_Y.Girl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bingbing_Y.Girl [ IP : 171.6.144.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2558 / 02:45
# 572 : ความคิดเห็นที่ 55243
หายงอนเหอะเดียร์
พี่เค้าง้อขนาดเน้นะ
Name : BBelliZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BBelliZ [ IP : 184.13.135.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2558 / 08:31
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android