คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 จูบแรก...มีหวังหรือพลั้งเผลอ


     อัพเดท 17 ก.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,721 Overall : 3,848,241
63,167 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39687 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 จูบแรก...มีหวังหรือพลั้งเผลอ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 91760 , โพส : 452 , Rating : 27% / 547 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 5 จูบแรก...มีหวังหรือพลั้งเผลอ

 

 

 

          เมื่อกี้พี่พอร์ชทำบ้าอะไรวะ

 

            ความคิดหนึ่งเดียวของเด็กหนุ่มที่นั่งหน้าบูดอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ทั้งยังลูบแก้มตัวเองป้อยๆ ในเมื่อสัมผัสอุ่นๆ ของปลายจมูกที่ปัดผ่านมันชัดเสียจนน่าขัดใจ และแม่งมั่นใจด้วยว่าแก้มของตัวเองต้องแดงมากแน่ๆ

 

            “ไม่ดีเลย ทำไมพี่ต้องแกล้งเดียร์ด้วยวะ สนุกมากนักหรือไง” ได้แต่งึมงำกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ยอมรับว่าไอ้หัวใจไม่รักดีมันกำลังเต้นแรงแบบโคตรมีความสุขที่ได้ใกล้ชิดกับคนที่แอบชอบ แต่อีกใจ ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า...

 

ไม่ใช่ของเล่นนะเว้ย แกล้งได้แกล้งดี เดี๋ยวก็คิดตังค์ค่าถูกแกล้งมันซะเลย

 

            ท่าทางของคนที่บ่นงึมงำ นั่งหน้ามุ่ยเหมือนใครขัดใจ ทำให้คนที่หายไปอาบน้ำ แล้วก้าวเข้ามาด้วยสภาพกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดสีเข้มเลิกคิ้วน้อยๆ ตาคมฉายชัดถึงความแปลกใจ แล้ววกไปดูอาหารบนโต๊ะ

 

            “อ้าว นี่รอพี่กินข้าวหรือ”

 

            “รอพี่สอนทำการบ้านมั้ง” ประชดใส่แม่งเลย ก็กลับมาจากมหาลัยตั้งแต่เมื่อบ่ายนี่ไม่ได้รอเลยนะ ไม่ได้รอเลย ข้าวสักเม็ดยกเว้นเมื่อเที่ยงนี่ไม่ได้ตกถึงท้องเลย อุตส่าห์คิดแบบคนมีมารยาทไง มาอยู่บ้านเขาจะให้กินก่อน ขังตัวเองอยู่ในห้อง มันก็ไม่ดี แต่พอเจอคำถามนี้เข้าไป พรุ่งนี้ไปกินข้าวกับไอ้ซันดีกว่า

 

            ปากก็ประชดใส่หรอกนะ แต่เดียร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงไปยังตู้เย็น ฉวยแก้วมารินน้ำเย็นเฉียบที่ตัวเองรักเป็นชีวิตจิตใจมาสองแก้วแล้วตั้งบนโต๊ะเคียงกับอาหารสองจาน อย่างที่ผู้ชายตัวเท่าควายทำตาโต

 

          ขอบคุณซะสิ ไม่ใช่นายดรัณภัทร หาแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ นะเว้ย

 

            แม้จะแอบเคืองที่ถูกแกล้งเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว แต่ร่างเล็กก็กอดอกอย่างมั่นใจว่าตัวเองต้องได้รับคำชมบ้างไม่มากก็น้อยล่ะวะ

 

            “อ้าว แล้วกับข้าวที่พี่ซื้อมาล่ะ”

 

            “ง่ะ” คำเดียวจริงๆ ที่หลุดออกมาจากปาก ได้แต่เงยหน้าไปสบตาคมของคนที่ทวงถามหากับข้าวที่ตัวเองซื้อ เมินเจ้าข้าวผัดสูตรพิเศษที่วางตั้งเด่นเป็นสง่าบนโต๊ะทั้งสองจานเสียเฉยๆ

 

          นี่อุตส่าห์ทำเผื่อนะ พี่ไม่คิดจะถามเลยหรือวะว่าทำอะไร

           

            ความคิดของคนที่เบ้ปากใส่อย่างไม่สนแล้วว่าเป็นพี่ข้างบ้านที่โคตรจะเคารพรัก ได้แต่เดินไปทิ้งตัวบนเก้าอี้ คว้าจานข้าวของตัวเองที่พิเศษกว่าอีกจานด้วยการโปะไข่เจียวอีกฟอง แล้วตักข้าวเข้าปากทั้งที่บอกตัวเองว่า ไม่ได้งอนนะ ไม่ได้งอนอะไรทั้งนั่นแหละ

 

            “อยู่ในตู้เย็น”

 

            คำตอบที่ทำให้คนฟังเลิกคิ้วน้อยๆ แต่แทนที่พูรินจะก้าวไปเปิดตู้เย็น ร่างสูงกลับทรุดนั่งบนเก้าอี้อีกตัว แล้วดึงจานข้าวที่ต้องเป็นของตัวเองมาตรงหน้าบ้าง ดวงตาคู่คมก็ฉายแววพินิจ

 

            “แน่ใจนะว่ากินได้”

 

            หมับ

 

            “พี่ก็ไปกินที่พี่ซื้อมาดิ ไม่ต้องกินหรอก เดี๋ยวผมเอาไปเทให้เจ้าตูบหน้าคอนโดก็ได้” คราวนี้คนที่จ้วงข้าวเข้าปากเอาๆ ถึงกับโมโห เงยหน้าขึ้นมาทันควัน แล้วคว้าจานในมือของอีกฝ่ายดึงกลับเข้าหาตัว บอกเสียงขุ่นว่าโคตรเคือง แบบที่ทำให้คนฟังเริ่มรู้สึกว่า...เล่นมากไปแล้ว

 

            “พี่ก็ไม่ได้บอกว่าพี่จะไม่กินนี่” ว่าไปก็ยื้อจานในมือเอาไว้ ขณะที่เดียร์ก็ดึงกลับ ก็มีอย่างที่ไหน นี่อุตส่าห์ทำใจกล้าโทรหาเจ้ดรีมถามว่าพี่พอร์ชชอบกินอะไร พอไม่รู้ก็ทำของโปรดของตัวเองแทน อยากจะให้ประทับใจอยู่หรอก แต่เหมือนความตั้งใจจะเหลวไม่เป็นท่า

 

            “ก็พี่บอกว่าจะกินกับข้าวที่พี่ซื้อมานี่” คำถามของเจ้าเด็กตัวเล็กที่กำลังทำตาขุ่นใส่ ทำให้คนฟังยกยิ้มช้าๆ ดวงตาคู่คมก็อ่อนแสงลง ยามมองข้าวผัดในมือที่ตัวเองจับเอาไว้แน่น

 

            ยอมรับล่ะว่าแปลกใจ ยอมรับล่ะว่าไม่คิดว่าเจ้าเด็กนี่จะทำอะไรเผื่อเขา แล้วพอได้รับมันก็...รู้สึกดี

 

            “พี่แค่ถามหาเฉยๆ ไม่รู้นี่ว่าเด็กแถวนี้จะแสดงฝีมือ” บอกด้วยเสียที่อ่อนลง ให้ลูกหมาที่แยกเขี้ยวขู่ฟ่อเมื่อครู่ใจเย็นลงนิด มือที่ยึดจานเอาไว้ก็ยอมปล่อยออก ให้พูรินดึงจานมาตั้งไว้ตรงหน้าตามเดิม

 

            “ขี้งอนนะเรา” พูรินว่าพลางส่งอีกมือไปขยี้หัวทุยเบาๆ จนเจ้าของหัวเบี่ยงตัวหลบอย่างไว้เชิง พลางเหล่มามองเขาแบบที่มองก็รู้ว่าไว้ตัวนิดๆ

 

            “ผมเปล่างอนสักหน่อย”

 

          เออ อาการเจ้าตัวเล็กไม่ได้งอนเลยเนอะ

 

            พูรินคิดในใจอย่างขำๆ มองคนที่กอดอก เบ้ปากใส่เขา หน้าขาวๆ ที่เขาเผลอมองว่าน่ารักอยู่หลายครั้งก็บึ้งสนิท ดวงตากลมๆ ที่เขามองว่าเหมือนเจ้าลูกหมาขี้อ้อนก็ดูจะอยากกัดเจ้าของยังไงไม่รู้ ทว่าก็ยอมเออออไปก่อน

 

            เดี๋ยวเด็กมันจะงอนหนักกว่าเดิม

 

            “แล้วคิดไงทำเผื่อพี่ด้วยล่ะ”

 

            “อ้อ พอดีพ่อแม่สอนมาดี อยู่บ้านเขาอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกเขาเล่นไงพี่ แต่เมื่อพี่ไม่มีลูก แต่ตัวเท่าควาย ผมเลยคิดว่าทำอะไรเลี้ยงก็น่าจะทดแทนกันได้” เดียร์ว่าอย่างไม่หายเคือง ก็ถ้าถามคำถามนี้ตั้งแต่แรกก็คงบอกว่าตั้งใจทำเผื่อพี่นั่นแหละ มาอยู่บ้านพี่แล้วเกรงใจ แต่เมื่อลีลานัก ก็ตอบแบบนี้แหละ

 

          น้องกำลังด่ากูเป็นควายอยู่หรือเปล่า

 

            ความคิดที่พูรินหัวเราะเบาๆ มองเจ้าลูกหมาตัวเล็กที่กลับไปนั่งกินข้าวของตัวเองต่อ จนเริ่มหยิบช้อนมาตักข้าวเข้าปากบ้าง ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะฉายชัดถึงความพอใจ

 

          ฝีมือมันดีแฮะ

 

            “นี่อยู่บ้านถูกดรีมใช้ทำกับข้าวทุกวันเลยใช่มั้ย”

 

            “อื้อ เจ้ดรีมเขาบอกว่าเขาเป็นผู้หญิงยุคใหม่ นอนดึก ตื่นสาย ทำกับข้าวไม่เป็น งานบ้านไม่ได้ งานหนักเลยมาตกอยู่ที่ผู้ชายยุคใหม่ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าพี่สาวอย่างเดียร์น่ะ” แล้วเหมือนว่าพอได้ตักของโปรด (อย่างไข่เจียว) เข้าปาก เดียร์จะอารมณ์ดีพอเล่าพลางกดหน้าหงึกๆ ให้คนที่รู้จักนิสัยเพื่อนตัวเองดีหัวเราะ

 

            “อีกอย่างอย่างที่เจ้ดรีมบอกพี่นั่นแหละ เดียร์มันคอคุณชาย ทำกินเองมันดีกว่าตรงที่มั่นใจว่าไม่ได้กินชูรสมากเกินความจำเป็น แล้วเอาจริงๆ เดียร์ก็ไม่ได้อายใครหรอกว่าชอบทำกับข้าว ถ้าไม่ติดว่าเพื่อนมันเรียนวิศวะฯกันหมด เดียร์ยังคิดเล่นๆ เลยว่าอยากจะเรียนทำอาหาร” เล่าไปก็อมยิ้มไป ในเมื่อจุดเริ่มต้นการชอบเข้าครัวของเขามันมาจากพี่สาวสุดที่รักนั่นแหละ

 

            เจ้แกอยากกินอะไร โยนมาให้น้องชายหมด อีกอย่างพ่อแม่ไม่อยู่ก็เลยทำเอาตัวรอด แต่ไปๆ มาๆ กลับชอบทำซะงั้น

 

            “เอามั้ยล่ะ”

 

            “หืม” จู่ๆ พี่พอร์ชก็เอ่ยขึ้นมาง่ายๆ ให้ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา

 

            “พี่ส่งให้เรียนเพิ่มเอามั้ย”

 

            กึก

 

            เดียร์ได้แต่ชะงักทันที ในเมื่อพี่ชายตัวโตกำลังบอกด้วยท่าทางเอาจริง ให้หัวใจคนฟังแกว่งไกวอย่างไม่น่าเชื่อ รู้สึกเหมือนว่า...พี่พอร์ชกำลังเอาใจใส่ความชอบของเขา

 

            “ไม่เอาหรอกพี่ ไปเรียนจริงคงมีแต่ผู้หญิง ทำขำๆ ไปแล้วกัน อีกอย่าง...เกรงใจพี่ ส่งอะไรผมเรียนล่ะ” บอกด้วยเสียงอ่อนๆ แบบที่ทำให้พี่พอร์ชส่งยิ้มให้ รอยยิ้มแบบตาวิบๆ ของพี่แกนั่นแหละ และทำให้คนมองนิ่งค้างอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้วยิ่งมือใหญ่ส่งมาตรงหน้าจนเกือบจะเบี่ยงหัวหลบ แต่ห้ามตัวเองเอาไว้ทัน

 

            หมับ

 

            เดียร์ยอมรับว่าตัวเองตัวแข็งทื่อ เมื่อมือข้างนั้นแตะเข้าที่มุมปากของเขา แล้วก็หยิบข้าวเม็ดเล็กที่ไปเกาะอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ออกอย่างเบามือ ดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาก็ฉายชัดถึงความเอ็นดูคนที่กินจนเลอะเทอะเหมือนเด็กๆ แล้วชายหนุ่มก็บอกด้วยเสียงที่จริงจังขึ้น

 

            “พี่ไม่อยากให้เดียร์เกรงใจพี่...ยังไงเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน”

 

            กึก

 

            อย่าถามเลยว่าหัวใจคนฟังเต้นแรงแค่ไหน มันแรงมาก มากจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รู้ดีล่ะว่าพี่พอร์ชพูดแบบนี้เพราะเราโตมาด้วยกัน เพราะว่าพ่อแม่เราสนิทกัน แต่หัวใจคนฟังมันอยากคิดไปไกลกว่านั้น...กว่านั้นมากจริงๆ

 

 

ต่อค่ะ
 

           “ในห้องนี้ก็เหมือนกัน มาอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ต้องเกรงใจพี่ พี่รู้ว่าเดียร์อาจจะอึดอัดที่ดรีมมันบังคับมาอยู่ ก็ถือซะว่ามาอยู่เป็นเพื่อนพี่แล้วกัน...อึดอัดอะไรก็บอก คิดซะว่าเป็นเจ้าของห้องอีกครึ่งนึง” พูรินว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผละไปกินข้าวของตัวเองต่อ ให้เด็กตัวเล็กที่เหมือนจะน็อกเพราะคำของพี่ชายตัวโตก้มหน้าลงช้าๆ

 

 

          ให้ตายเถอะ ไอ้เดียร์ ทำไมมึงดีใจขนาดนี้กันนะ

 

            “ขอบคุณนะพี่พอร์ช” คำขอบคุณที่คนฟังเพียงยิ้มให้ แล้วจัดการอาหารง่ายๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนดีขึ้นกว่าเดิมโข

 

            ข้าวในจานใกล้หมดลงทุกที ขณะที่ความเงียบเข้ามาปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง แล้วก็คงเป็นแบบนั้นจนกระทั่งหมดจานนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะพูรินเงยหน้าขึ้นมา

 

            “เดียร์”

 

            “ครับ?” คนตัวโตส่งยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้คนฟังนิ่งไป

 

            “แทนตัวว่าเดียร์กับพี่เหมือนเมื่อก่อนสิ พี่ว่าน่ารักดี” ว่าจบ คนพูดก็ยกน้ำขึ้นดื่ม พร้อมกับเอาจานตัวเองไปวางลงในซิงค์ล้างจาน ปล่อยให้คนฟังได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น พร้อมกับความรู้สึกที่ยอมรับกับตัวเองตรงๆ ว่า...แม่งเขินอ่ะ

 

            “อ้อ อีกอย่างนึง” แต่ก่อนที่ขายาวจะพาร่างสูงๆ ออกไปจากห้องครัว พูรินก็ชะงักขาอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับหันหน้ามาส่งยิ้มให้

 

            “ไอ้ที่พี่ซื้อมาน่ะ พี่ถามดรีมแล้วว่าเดียร์ชอบกินอะไร เอาไว้กินเป็นมื้อเช้าแล้วกัน” ว่าจบปุ๊บ ผู้ชายตัวโตที่ทำความผิดร้ายแรงก็ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ฝ่ายคนถูกทำร้ายได้แต่นั่งนิ่งเหมือนท่อนไม้

 

            พี่พอร์ชทำผิดมากๆ...ทำผิดกับหัวใจนายดรัณภัทรคนนี้มากจริงๆ

 

            “พี่พอร์ชแม่งเลว” พูดได้แค่นั้น ยามที่ก้าวไปเปิดตู้เย็นแล้วพบว่ากับข้าวสามอย่างในถุงประกอบไปด้วยแกงจืดฟัก คะน้าหมูกรอบและปลาช่อนผัดเผ็ด ในเมื่อนี่มันของโปรดของเขารองๆ จากไข่เจียวหมูสับเลยเชียวนะ

 

            พี่พอร์ชแม่งเลว....ที่ทำให้เด็กคนนี้รักพี่มากกว่าเดิมอีกแล้ว

 

 

...........................................

 

 

            สถานการณ์ระหว่างคนสองคนที่ถูกนางมาร (?) จับมาอยู่ด้วยกันเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่ได้นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน เพราะไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะติดธุระ แต่อย่างน้อยๆ ก็ได้คุยกันทุกวันนั่นแหละ จนกระทั่งวนมาเกือบปลายสัปดาห์

 

            ก๊อก ก๊อก...

 

            “เข้ามาเลยพี่...อ๊ากกกก มึงคิลกูอีกแล้ว ไอ้เห็ดสดเอ๊ย!” ในเวลายามเย็น หลังจากเรียนเสร็จ แดกข้าวกับพวกไอ้ซันมาเต็มคราบ เด็กปีหนึ่งที่ชีวิตโคตรว่างก็ต่อเน็ตตีดอทกับเพื่อนสมัยม.ปลายทั้งกลุ่มอย่างเมามัน ในจังหวะที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นแรงๆ

 

            ดังนั้น ภาพที่พูรินเห็นจึงเป็นเจ้าเด็กตัวเล็กที่วันนี้อยู่ในกางเกงบอลสีขาวกับเสื้อบาส (ที่ไม่รู้มันจับมาอะแด๊ปใส่ด้วยกันได้ยังไง) กำลังคลิกเมาส์แรงๆ ดวงตากลมก็จ้องนิ่งเพียงหน้าจอตรงหน้า ไม่มีแม้แต่เหลือบแลสายตามามอง

 

            “พี่พอร์ชมีอะไร แป๊บนึงนะ จะจบตาแล้ว” เดียร์ส่งเสียงบอกแบบที่ไม่หันมามองให้ชื่นใจสักนิด จนคนฟังเพียงยกยิ้มขำ ร่างสูงก็กวาดสายตามองห้องนอนที่ตั้งแต่ยกให้เจ้าตัวเล็กก็ไม่ได้เข้ามาดูเลย แล้ววกกลับมาที่เตียงนอนสีฟ้าสว่าง

 

            “พี่นั่งรอนี่นะ”

 

            “อืมๆ” ไอ้คนตอบน่ะไม่ได้ฟังคนถามหรอก ซึ่งพูรินก็ถือว่าอนุญาต เจ้าตัวก็เลยนั่งลงบนเตียงนุ่มซะเลย ยามที่จ้องมองหน้าข้างๆ ของเจ้าน้องชายข้างบ้าน

 

          เดียร์มันโตขึ้นมาแล้วน่ารักนะ

 

            พูรินอยากจะปาความคิดของตัวเองลงถัง แต่ดวงตาคู่คมก็ละไปจากใบหน้าเอาจริงเอาจังยามเล่นเกมของเดียร์มันไม่ได้ ในเมื่อเจ้าเด็กตัวเล็กที่บอกว่าสิบแปดเมื่อสองเดือนก่อนมันยังไงดีล่ะ...แก้มขาวๆ ตาโตๆ จมูกก็กำลังพอดี แล้วพอวกมามองปาก...สีสดกว่าผู้หญิงหลายคนที่เขาเคยควงด้วยเสียอีก จนยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความต่างระหว่างสองพี่น้อง

 

            ดรีมเพื่อนเขาต้องบอกว่าสวย ขณะที่เดียร์ต้องบอกว่า...น่ารัก

 

          เด็กผู้ชายสมัยนี้เขาปากแดงกันขนาดนี้เลยหรือวะ

 

            พูรินถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาคู่คมก็มองปากสีสดที่มันกำลังขมุบขมิบเหมือนด่าเพื่อนร่วมทีมไม่ขาดปาก แล้วก็ได้คำตอบว่าไอ้เล็กซัสน้องชายเขาก็ไม่ได้แดงแบบนี้ แล้วไอ้ที่สำคัญที่สุดทำไมเขาดันรู้สึกว่า...มันดึงดูด

 

          อาจจะเป็นแค่ความเอ็นดู

 

            ชายหนุ่มบอกตัวเองเงียบๆ เมื่อรู้สึกว่ามุมปากของตัวเองกำลังยกขึ้นทีละน้อยกับท่าทางของเจ้าเด็กติดเกมที่ก่อนหน้านี้ก็ยิ้มกว้างเหมือนได้ของถูกใจ อีกนาทีต่อมาก็หน้าบูดเหมือนมีใครเหยียบหาง จนความเอ็นดูยิ่งพุ่งวาบเข้ามาในอก

 

            “ชนะว้อย เห็นมั้ยล่ะ เจอพวกกูออลหน่อย ไอ้กากเอ๊ย!” จนกระทั่งเกมแห่งศักดิ์ศรี (?) จบลง คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหนังสือก็หมุนเก้าอี้มาหาคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วอย่างนึกขึ้นได้ ริมฝีปากก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี จนคนมองแอบใจกระตุกไปนิด

 

            แล้วยังคำพูดที่หลุดออกมาจากปากสีสดๆ นั่นอีก

 

            “พี่พอร์ชมีไรกะเดียร์ป่ะ”

 

            กึก

 

            คนฟังชะงักไปทันทีกับคำพูดไม่คิดอะไรของอีกฝ่าย แล้วเหมือนคนพูดก็ยังนึกไม่ทันว่าถามอะไรออกมาเพราะยังยิ้มเผล่ มีความสุขกับการเล่นเกมอยู่ จนพูรินนิ่งไปนิด ก่อนจะยิ้มกว้าง มือใหญ่ตบเบาะข้างกายเบาๆ

 

            “เอาสิ เดียร์ชวนทั้งที พี่ปฏิเสธได้ไง ไม่เคยกับผู้ชายใช่มั้ย พี่จะได้ทำเบาๆ”

 

            “!!!

 

            อารมณ์คนถามแทบจะกลับจากหน้ามือเป็นหลังตีน ดวงตาที่ว่ากลมอยู่แล้วยิ่งถลนเป็นสองเท่า ริมฝีปากอ้าค้าง สมองเริ่มทำงานอย่างหนัก ยามมองรอยยิ้มกว้างของคนที่นั่งขัดสมาธิบนเตียงของตัวเองอย่างอึ้งๆ

 

          เดี๋ยวนะ เมื่อกี้กูถามอะไรพี่พอร์ชไปวะ...เฮ้ย!!!

 

          “จะบ้าหรือวะ เดียร์ไม่ได้ชวนพี่มีเซ็กส์เว้ย!!!

 

            “อ้าวหรือ” ไอ้คนตอบอ้าวหรือทำหน้าแบบน่าหมั่นไส้สุดๆ อย่างที่คนชวนแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวจริงๆ อยากจะปาเมาส์ใส่หน้า แก้มขาวๆ ก็เริ่มแดงขึ้นอย่างที่ไม่รู้ว่าโกรธหรืออาย ที่แน่ๆ...เผลอมองไปที่เตียงเฉยเลย

 

          เปล่านะ ไม่ได้ชวนนะ ไม่ได้อยากด้วย ไม่เลย...สักนิดจริงๆ นะ

 

            “ตกลงพี่มีอะไรเนี่ย เข้ามากวนประสาทเดียร์เล่นหรือไง” เมื่อเถียงอะไรไม่ได้ ก็ถามเสียงดังกลบเกลื่อนเอาไว้ก่อน บอกไม่ได้เด็ดๆ เลยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง แล้วคิดยังไงกับการที่ไอ้พี่พอร์ชมาเล่นตอบคำถามชวนเสียวกันอยู่แบบนี้

 

            และเหมือนคำถามนั้นจะทำให้พูรินนึกขึ้นได้ จนร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่ม แล้วจับเข้าที่ต้นแขนของเด็กหนุ่ม จากนั้นก็ออกแรงลากให้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อนลุกขึ้นตามอย่างงุนงง

 

            “ตอนแรกพี่จะเข้ามาถามว่าเดียร์ว่างหรือเปล่า แต่ในเมื่อเล่นเกมเสร็จแล้วก็คงว่างล่ะนะ พี่วานอะไรหน่อยสิ” ว่าจบก็ก้าวนำออกจากห้องทันที จนคนที่ต้องว่างขมวดคิ้วอย่างงงๆ แต่ก็ยอมก้าวตาม ทว่าไม่วายหันกลับไปมองเตียงตัวเอง

 

            หรือเมื่อกี้กูควรจะตอบว่า...ลองมั้ยล่ะพี่พอร์ชดี 

 
.....................................................................

           ต่อค่ะ

 

            “พี่พอร์ชน้ำมันไหลแล้ว”

 

            “ก็กำดีๆ สิ อย่าไปรูดมันลงแบบนั้น”

 

            “เดียร์ก็กำมันดีแล้ว แต่มันใหญ่นี่หว่า”

 

            “นี่ไง จับแบบนี้ไม่เคยหรือไง”

 

            “ก็ไม่เคยน่ะสิ พี่คิดว่าเดียร์เคยทำเรื่องแบบนี้หรือไง!

 

            “ไม่เคย วันนี้ก็เคยซะสิ”

 

            เดียร์อยากจะร้องอย่างขัดใจนัก ขณะที่สองมือก็พยายามจับกำเจ้าแท่งยาวโดยใช้ปลายนิ้วทั้งหมดปิดส่วนปลายเอาไว้ให้แน่นที่สุด ใบหน้าขาวเริ่มแดงระเรื่อเพราะความร้อนจากกิจกรรมที่ทำมากว่าสิบห้านาที เสื้อบาสตัวใหญ่ใส่สบายแนบลู่ไปกับร่างเล็กๆ ขณะที่ดวงตาก็ต้องมองคนที่หน้าอยู่ใกล้เพียงแค่คืบ...คนที่กำลังเอาหน้าก้มชิดกับท่อยาวในมือเขา

 

          โอ๊ย กูจะบ้า ตกลงไม่ใช่แค่เดียร์ทำเป็นมั้ย เดียร์ถามหน่อยเถอะ พี่นั่นแหละทำเป็นมั้ย!

 

            “พี่พอร์ช กับแค่เปลี่ยนฝักบัวอันเดียว ทำไมต้องให้เดียร์ช่วยด้วยวะ”

 

            ใช่แล้ว เวลานี้ สองหนุ่มที่กำลังสุมหัวอยู่ในห้องน้ำใหญ่ของห้องชุดกำลัง...เปลี่ยนฝักบัว

 

            ฝักบัวที่มันเจ๊งตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน แต่เจ้าของห้องไม่มีเวลามาจัดการ อาศัยห้องน้ำข้างนอกที่ผลัดกันใช้กับเดียร์มาจนกระทั่งถึงวันพฤหัสฯ แล้วเหมือนว่าพี่พอร์ชจะเริ่มทนไม่ได้กับการต้องขนเสื้อผ้ามาแต่งตัวข้างนอก เจ้าตัวก็เลยบอกว่า...ต้องเปลี่ยนมันวันนี้

 

            “ก็น้ำมันพุ่งออกมา ให้มาช่วยกดปิดท่อมันนิดเดียว เอาน่า ช่วยพี่หน่อย” พูรินที่ก้มหน้าอยู่ตรงปลายท่อสีเงินที่ถูกถอดหัวฝักบัวเอ่ยบอกง่ายๆ ขณะที่พยายามหมุนหัวอันใหม่เข้าไป จนว่าที่วิศวะหนุ่มอดจะเอ่ยปากถามไม่ได้

 

            “แล้วทำไมพี่ไม่ตามช่างของคอนโดขึ้นมาล่ะ คอนโดระดับนี้มันต้องมีช่างประจำสิ”

 

            “ไม่ล่ะ แค่เปลี่ยนฝักบัวมันไม่ยากนี่ ช่างที่นี่มีสองคนเอง ถ้าทุกห้องก๊อกเสียพร้อมกัน ลองคำนวณดูสิว่าเขาต้องทำงานเยอะแค่ไหน พี่ทำเองได้ก็ไม่อยากใช้ให้เขาขึ้นมาดูหรอก ลุงแกก็แก่แล้วด้วยนะ ก้มๆ เงยๆ ปวดหลังขึ้นมาบาปเราอีก”

 

          แหม พี่พูดซะผมดูเป็นคนเลวเลยเนอะ ได้ข่าวว่าซื้อห้องมาหลายสิบล้าน กะอีแค่เรียกช่างขึ้นมามันคงไม่บาปนักหรอก

 

            เดียร์ได้แต่งึมงำกับตัวเอง ยามมองคนที่เหงื่อชุ่มไปทั้งหน้า มือใหญ่ก็หมุนๆ ไขๆ เจ้าฝักบัวเจ้าปัญหาไปด้วย ขณะที่ตัวเองก็มีหน้าที่จับสายเอาไว้

 

            “เอาล่ะ คงใช้ได้แล้วล่ะ” กว่าจะปลุกปล้ำกับมันได้ก็อีกหลายนาทีต่อจากนั้น แล้วดูเหมือนนักธุรกิจหนุ่มจะพออกพอใจในผลงานของตัวเองไม่น้อย เพราะพี่พอร์ชเล่นยิ้มกว้าง ยามที่ยืดตัวตรง ดวงตาคู่คมก็หันไปมองเครื่องทำน้ำอุ่นของตัวเอง

 

            “ไหนลองดูสิ”

 

            “พี่เปิดน้ำสิ” เดียร์ว่าพลางหักสายลงชี้ที่พื้น ให้คนข้างกายหันไปหมุนระดับน้ำ ก่อนจะวกกลับมามองอีกครั้ง ทว่า...เงียบ

 

            “อ้าว ไหงงั้นวะ” อาการนิ่งเงียบแถมคอตกสนิทของฝักบัวในมือ ทำเอาเดียร์ได้แต่ร้องอย่างหงุดหงิด คือมันร้อนอ่ะเข้าใจป่ะ ถ้าเป็นไปได้ ขอไปนอนตากแอร์เล่นเกมต่อดีกว่า ขณะที่มือก็เขย่าสายยางแรงๆ อย่างหวังให้มันใช้การได้เสียที 

 

            ท่าทางที่ทำให้พูรินหันไปมองเครื่องทำน้ำอุ่นอีกครั้ง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดที่...ก๊อกปิดน้ำ

 

            “เออ พื่ลืมเปิดนี่นี่หว่า” เสียงพึมพำที่เดียร์ไม่ทันได้ยิน เพราะเจ้าตัวกำลังหันฝักบัวมาหน้าตัวเองด้วยแววตาเอาเรื่อง

 

            “เมื่อไหร่แกจะใช้ได้สักที...”

 

            ฟึ่บ

 

            ซ่า!!!

 

“อ๊าก...แค่กๆ...อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ปะ...ปิดน้ำ!! ปิดน้ามมมมมม...แค่กๆๆ” ยังไม่ทันจะได้โวยวายเจ้าฝักบัวเจ้าปัญหา สายน้ำเย็นฉ่ำก็พุ่งใส่หน้าอย่างรวดเร็ว แล้วเหมือนคนตกใจจะทำอะไรไม่ถูก จนได้แต่ปล่อยให้น้ำพุ่งใส่หน้าแบบนั้น ทั้งยังร้องโวยวายให้พูรินหันขวับมามองอย่างตกใจ จนต้องรีบหมุนตัวไปปิดน้ำให้

 

“เฮ้ยเดียร์ เป็นไงบ้าง!

 

“แค่กๆ...พะ..พี่ลองน้ำพุ่งใส่หน้าดิ...แค่กๆ...” คำถามที่ร่างเล็กได้แต่ไอแรงๆ ยามที่รู้สึกว่าพี่พอร์ชดึงฝักบัวออกไปจากมือ จนได้แต่ก้มหน้าลงแล้วปล่อยเสียงไอจนหน้าแดง มืออีกข้างก็ยกขึ้นปาดน้ำที่เล่นไหลเข้าปากเข้าจมูกไปหมด

 

“ไหน ให้พี่ดูหน่อย” อาการที่พูรินก็ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม แล้วดันหน้าให้เงยขึ้น

 

กึก

 

ทว่า คนตัวโตก็ต้องนิ่งไปทันที เมื่อได้เห็นเจ้าเด็กตัวเล็กที่เวลานี้หน้าแดงจัด ดวงตากลมฉ่ำด้วยหยดน้ำเพราะความแสบตา จมูกเล็กๆ ก็แดงก่ำ และสิ่งมี่สำคัญที่สุดคงไม่พ้น...ริมฝีปากที่เผยอออก

 

ริมฝีปากที่พูรินก็สงสัยตั้งแต่เมื่อครู่แล้วว่าทำไมมันแดงได้ขนาดนี้

 

“ไม่เป็นไรนะ” เสียงทุ้มเอ่ยบอกเบาๆ พลางส่งมือมาปาดน้ำใสออกจากแก้มขาวอย่างเบามือ แต่กลับทำให้คนที่ตาแดงก่ำบอกด้วยเสียงที่เครือไปนิด

 

“ไม่ พี่พอร์ช เดียร์แสบตาอ่ะ แสบตา เมื่อกี้น้ำเข้าตาแน่ๆ” ว่าไปก็กะพริบตาแรงๆ ทำท่าจะยกมือขึ้นขยี้มันด้วยความเคยตัว แต่ทำให้พูรินคว้ามือเอาไว้ก่อน

 

“อย่าขยี้ เดี๋ยวตาอักเสบ...กะพริบตาแรงๆ ซิ” คำสั่งที่เดียร์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย รู้แต่มันมันแสบแบบแสบชิบหายเลยล่ะ ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ปล่อยให้น้ำตาที่เป็นไปตามกลไกของร่างกายไหลออกมาขจัดอะไรก็ตามที่ทำให้ระคายเคือง โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามือตัวเองยังตกอยู่ในฝ่ามือใหญ่

 

            ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้ร่างกายแนบชิดกันมากแค่ไหน...มาก...จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

 

            แต่ในขณะที่เดียร์ไม่รู้ พูรินกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจน ดวงตาคู่คมก็มองเจ้าเด็กตัวเล็กที่บัดนี้ตัวเปียกชุ่มโชก เส้นผมก็เปียกลู่ลงข้างแก้ม น้ำตาสายเล็กก็ไหลลงมาจากดวงตาของเจ้าลูกหมาตกน้ำที่กำลังกระตุ้นอะไรบางอย่างจากหัวใจ

 

            อะไรบางอย่างที่อาจจะเป็นความสงสัยว่า...นอกจากปากแดงแล้ว...มันจะนุ่มมากแค่ไหนจนต้อง...พิสูจน์

 

            ฟึ่บ

 

            “!!!

 

            สัมผัสอุ่นที่กดแนบลงมาทำให้คนที่กำลังแสบตาถึงกับเบิกตากว้าง หัวใจแทบจะหยุดเต้น น้ำตาที่ไหลเหมือนจะหยุดลงราวกับปิดก๊อก ดวงตาที่พร่าเลือนด้วยความแสบก็เบิกกว้างแล้วก็ได้เห็น...คนที่กำลัง...จูบเขา

 

            พี่พอร์ช...จูบ

 

            จูบที่แทนที่เดียร์จะดิ้นรนขัดขืนหาอิสระให้ตัวเอง ร่างทั้งร่างกลับแข็งทื่อเหมือนคนที่ช็อกสุดขีด ยามปล่อยให้ผู้ชายตัวโตกดจูบหนักๆ บนริมฝีปาก สิ่งที่รู้ในเวลานี้ที่รู้คงมีเพียงว่าปากของพี่พอร์ชอุ่น...นุ่ม...และกำลังเขย่าหัวใจเขาทั้งดวง

 

            จูบที่ไม่มีการรุกล้ำ เป็นเพียงจูบที่กดแช่เอาไว้นิ่งๆ แล้วค่อยๆ ขบเม้มริมฝีปากล่างของเขา ยามที่สัมผัสได้ว่าร่างกายสูงใหญ่เบียดเข้ามาชิดใกล้มากขึ้น และเดียร์ก็คงยังยืนแข็งทื่อแบบไม่รับรู้อะไรต่อไปแบบนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพูรินค่อยๆ ถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้า

 

            ทั้งที่...อยากสัมผัสมากยิ่งกว่านี้

 

            ดวงตาทั้งสองคู่สบกันนิ่ง ก่อนที่พูรินจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา

 

            “พี่...ขอโทษ”

 

            คำขอโทษที่ราวกับเรียกสติคนที่ยืนนิ่งให้กลับมาอีกครั้ง มือทั้งสองข้างก็ผลักอกกว้างเต็มแรง แล้วก่อนที่พูรินจะเอ่ยอะไร เดียร์ก็หมุนตัวแล้วก้าวออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนเผลอยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

 

            “มึงทำอะไรลงไปวะ ไอ้พอร์ช” ชายหนุ่มได้แต่ถามตัวเองเสียงเข้ม ยามที่ยกมือขึ้นขยี้หัวด้วยความไม่เข้าใจ รู้เพียงว่าเมื่อกี้ ตอนที่อยู่ใกล้ เขาก็อยากจูบจนทำตามใจตัวเอง ในแบบที่ไม่คิดถึงผลที่ตามมาเลยสักนิด

 

          อย่างนี้จะมองหน้าเจ้าเด็กนี่ได้ยังไง

 

            ความคิดที่ทำให้อยากจะสบถออกมาเสียงดังกับการกระทำชั่ววูบชั่วคราวของตัวเอง ได้แต่โทษว่าเพราะไม่ได้คบใครเลยตลอดสามสี่เดือนที่ผ่านมา พอเห็นเดียร์อยู่ตรงหน้าเขาก็เลย...เผลอ

 

            แต่เป็นความเผลอที่ทำให้พูรินรู้อย่างหนึ่ง

 

          ปากของน้องชายข้างบ้านนุ่ม...นุ่มมากจริงๆ

 

...................................................

 

            ครบค่ะ กลับมาแล้วจ้า XD เที่ยวสนุก เฮฮามากล่ะ หนีเที่ยวสามวัน (วันนึงไปตามปู้จายหล่อๆ) อร๊ายยยย คิมคิบอมน่ารักมากกก ติ่งไทยไม่แพ้ชาติใดในโลกจริงๆ XD เอาล่ะค่ะ กลับมาๆ ขอบคุณนะคะสำหรับเม้นที่เม้นให้ ดีใจมากเลย จะพยายามกับนิยายเรื่องนี้ให้มากกว่าเดิมเนอะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

            แล้วสำหรับตอนนี้ก็จูบแล้วล่ะ หลังจากนี้ จะมองหน้ากันยังไงอ่ะเนอะ แต่ก็นะ เด็กมันอยู่ใกล้ ตัวเล็กๆ หอมๆ แล้วปากยังแดงอีก พี่พอร์ชเลย...เผลอ (หรา)

            ตอนหน้า เมื่อพี่ซันปากมอมจ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 จูบแรก...มีหวังหรือพลั้งเผลอ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 91760 , โพส : 452 , Rating : 27% / 547 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19
# 452 : ความคิดเห็นที่ 62987
ปากน้องนุ่มก้จูบบ่อยๆนะ555
Name : KetsarinKaewlaor < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KetsarinKaewlaor [ IP : 182.232.233.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:24
# 451 : ความคิดเห็นที่ 62930
ตายๆๆๆๆ
Name : lovemarkbam_got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovemarkbam_got7 [ IP : 182.53.97.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2561 / 15:11
# 450 : ความคิดเห็นที่ 62895
ทำไมเราใจบาปแบบนี้
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 110.169.30.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2561 / 09:05
# 449 : ความคิดเห็นที่ 62865
เราเข้าใจว่าจังหวะมันได้~~
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 101.108.80.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2561 / 19:05
# 448 : ความคิดเห็นที่ 62666
กรี๊ดดดดด พี่พอร์ช 😳😳
Name : feeeeemm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ feeeeemm [ IP : 182.232.235.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2561 / 23:01
# 447 : ความคิดเห็นที่ 62645
อ้าวพี่คะ ทำงี้ได้ไง ดูซิขนาดน้องมันอยากทำกับพี่ตั้งนานแล้ว(?)น้องยังห้ามใจได้เลย55555555
Name : Kamuki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kamuki [ IP : 27.55.65.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2561 / 09:38
# 446 : ความคิดเห็นที่ 62612
แหมมมม รับผิดชอบน้องเลยนะคะ!!
PS.  ทักทายๆคร่า
Name : silently point < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ silently point [ IP : 1.47.225.224 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2561 / 10:58
# 445 : ความคิดเห็นที่ 62563
มันใช่เวลามั้ยเนี่ยพี่พอร์ช55555
Name : ikonyg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ikonyg [ IP : 182.53.38.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:41
# 444 : ความคิดเห็นที่ 62451
น้องเสียหายหมดแล้ว ปากน้องมีมลทินแล้ว
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.157.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2560 / 17:57
# 443 : ความคิดเห็นที่ 62311
ผิดผี ไปขอน้องเลยนะ แม่คะเค้าทำหนูฟินนนนน
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.208.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 09:09
# 442 : ความคิดเห็นที่ 62155
ตายๆๆๆ แม่คุณ~ ขอเลือดค่ะะะ
PS.  ›http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1084390‹ 'єх вσчғяıєп∂'  please f
Name : มอนเตอร์ღ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มอนเตอร์ღ [ IP : 122.155.43.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2560 / 16:18
# 441 : ความคิดเห็นที่ 62146
โอ้ยยยย คุณพอร์ชค่ะ
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.109.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2560 / 16:06
# 440 : ความคิดเห็นที่ 62039
โอ้ยยยย ซึนจริ๊ง
Name : Mistyblack < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mistyblack [ IP : 27.55.239.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:25
# 439 : ความคิดเห็นที่ 62021
จูบแล้ววววว
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 49.229.52.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:16
# 438 : ความคิดเห็นที่ 61986
ไหนนุ่มจริงป่ะ? เดียมาจุ๊บที โดนตรบ
Name : kik679 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kik679 [ IP : 223.206.108.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2559 / 21:02
# 437 : ความคิดเห็นที่ 61968
ห้ามใจหน่อยพี่พอร์ช 5555555555
PS.  I'm ~MaI~ :D <3 EXO very much
Name : •-MaMaI-• < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •-MaMaI-• [ IP : 1.46.203.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:34
# 436 : ความคิดเห็นที่ 61945
ฝัก*..
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 49.230.16.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:11
# 435 : ความคิดเห็นที่ 61944
ฟักบัว..
Name : yimyimcute112 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yimyimcute112 [ IP : 49.230.16.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:11
# 434 : ความคิดเห็นที่ 61920
คิดไปไกลเลยตอนเปลี่ยนฝักบัวอ่ะ อร้ายยยย
Name : arunee33 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ arunee33 [ IP : 1.47.39.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2559 / 23:20
# 433 : ความคิดเห็นที่ 61839
จูบแล้วรับผิดชอบด้วยค่ะ กรี๊ดดดด
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.46.98.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:36
# 432 : ความคิดเห็นที่ 61776
อิพี่ใจเย็นค่ะ
Name : maya93 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maya93 [ IP : 171.7.249.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2559 / 21:57
# 431 : ความคิดเห็นที่ 61620
คุยกันได้ล่อแหล่มเจรงงงงเจณใจบ่ดี
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.245.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2559 / 22:14
# 430 : ความคิดเห็นที่ 61610
น้องแค่เขินเฉยๆ
Name : Folknarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Folknarak [ IP : 49.228.90.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2559 / 14:46
# 429 : ความคิดเห็นที่ 61488
เราว่าเดียร์ไม่ได้โกรธหรอก แค่ช็อกที่โดนคนที่ชอบมาจูบ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.23.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2559 / 16:26
# 428 : ความคิดเห็นที่ 61350
ไรต์เตอร์ทำฟินหนักมาก
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.234.255 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2559 / 01:13
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android