คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 70 : ตอนที่ 65 ความปั่นป่วนในใจ


     อัพเดท 27 ก.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,271 Overall : 3,845,791
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39692 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 70 : ตอนที่ 65 ความปั่นป่วนในใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 59409 , โพส : 390 , Rating : 52% / 317 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 65 ความปั่นป่วนในใจ

 

 

 

            “สู้โว้ย วิชาสุดท้ายก็ได้เที่ยวแล้ว!

 

            แม้ว่าเดียร์อยากจะเอาหัวซุกหมอนแล้วหลับเป็นตายยังไง ทว่า ฤดูการสอบที่พัดผ่านเข้ามาประหนึ่งสึนามิกวาดต้อนเหล่าพวกที่เล่นเรื่อยเปื่อยมาทั้งเทอมตายเกลื่อนลงทะเลไปแล้วก็ทำให้เจ้าตัวฮึดสู้ สองตามองตัวหนังสือบนชีทปึกใหญ่ จนคนที่ทำงานเสร็จแล้วยังอดจะมายืนขำอยู่หน้าห้องไม่ได้

 

            ตอนนี้ช่วงสอบ...แยกห้องนอนชั่วคราว

 

            “นมอุ่นๆ สักแก้วมั้ยเดียร์”

 

            “ไม่เอา เดี๋ยวเดียร์หลับ” เจ้าตัวบอกทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษที่คร่ำเคร่งมาชั่วโมงกว่า และนั่นก็ทำให้พูรินเสนอทางเลือกใหม่

 

            “ขนมมั้ย ปากไม่ว่างจะได้ตื่น”

 

            “ฮื่อ เสียสมาธิ” คนมีสมาธิยังเก่งแยกโสตประสาทตอบคำอีกฝ่ายได้ แต่คนตัวโตก็ยังไม่มีท่าทีจะไปไหน นอกจากยืนเท้าแขนอยู่ตรงกรอบประตู

 

            “ให้พี่นวดให้มั้ย จะได้หายเมื่อย”

 

            ขวับ

 

          อะไรกับกูนักหนาวะเนี่ย!

 

            “หึๆ ก็เห็นเราทำหน้าเครียดแล้วน่ารักดี” พูรินว่าด้วยรอยยิ้ม มองเจ้าเด็กตัวเล็กที่หันมาแยกเขี้ยวใส่เขา ทั้งยังทำมือโบกไล่อีกต่างหาก ได้ข่าวว่าเวลาปกตินี่ติดเจ้าของแจ และนั่นก็ทำให้เดียร์ย่นจมูกใส่

 

            “เข้ามานั่งมองเลยม่ะ จะยืนกวนสมาธิเดียร์อยู่ตรงนั้นทำไม” ประชดใส่ซะเลย ส่วนพี่พอร์ชน่ะหรือ

 

            “ขอบคุณที่เชิญ”

 

          แม่งงงง อยากงับคอเจ้าของให้เลือดออกตายห่าไปเลย!

 

            เดียร์เข่นเขี้ยวในใจ มองผู้ชายตัวโตที่เดินมาทรุดตัวนั่งบนเตียงของเขา (ที่เดือนนี้ทั้งเดือนมานอนแค่อาทิตย์สอบเนี่ยล่ะ) นั่งอย่างเดียวจะไม่ว่าเลย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่พอร์ชมองมาด้วยรอยยิ้มบางๆ ไม่หันไปทางอื่นอีกแน่ะ

 

            “พี่มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย เดียร์จะอ่านหนังสือ”

 

          “เมียไม่อยู่แล้วนอนไม่หลับ”

 

            กึก

 

          ฮ่อลลลล เดี๋ยวนี้เต็มปากตลอด!

 

            เดียร์ได้แต่คิดในใจ ทั้งที่ผิวแก้มร้อนขึ้นจนน่ากลัว ทว่า เดี๋ยวนี้ภูมิคุ้มกันเริ่มแข็งกล้า เขาก็เลยส่งยิ้มยวนๆ ให้ แล้วก็บอกเสียงดัง

 

            “งั้นเลิกเป็นผัวเมียกันสักอาทิตย์นะพี่”

 

          กูก็ยอมรับเนอะว่าเป็นเมียพี่พอร์ช

 

            “ไม่กลัวระหว่างนี้พี่ไปหาเล็กหาน้อยหรือไง”

 

            กึก

 

            “ลองดูดิ เดียร์จะกัดให้จมเขี้ยวแล้วสะบัดให้เนื้อหลุดเลย!” ก็สมเป็นคำขู่ของเจ้าลูกหมาหรอกนะ ที่ทำตัวพองๆ หน้าเคืองๆ ตาวาวๆ ให้พูรินหัวเราะอย่างชอบใจ ร่างสูงก็ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะวางมือลงบนหัวทุยๆ แล้วโยกไปมา

 

            “พรุ่งนี้สอบเสร็จ อยากไปฉลองที่ไหนมั้ย” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงที่อ่อนลง ก็เห็นมันคร่ำเคร่งกับตำรามาเป็นอาทิตย์ๆ แทบจะจดโน้ตแปะตามผนังบ้านอยู่แล้ว และนั่นก็ทำให้คนที่อ่านหนังสือไม่ทันหลุดยิ้มออกมาทันที

 

          แฟนใครวะ น่ารักว่ะ สอบเสร็จมีฉลองให้ด้วย

 

            “ไม่ว่ะพี่ เดียร์อยากกลับมานอน นอนยาวๆ แบบสิบสองชั่วโมงรวดเลยนะ”

 

            “หมาหรือหมีโคอาล่า” ชายหนุ่มแซวขำๆ นึกว่าเจ้าเด็กนี่จะแยกเขี้ยวใส่ แต่เปล่าเลย มันกลับยิ้มแป้น เงยหน้าบอก แถมยักคิ้วให้อีกแน่ะ

 

            “เดียร์จะเป็นหมาหรือหมีก็น่ารักในสายตาพี่แหละน่า”

 

          งั้นเขายอมแพ้เดียร์สักครั้งคงไม่เป็นไร

 

            “แน่ะๆ พี่พอร์ชหน้าแดง เดียร์พูดถูกอ่ะดิ เดียร์น่ารักใช่มั้ย เป็นหมาก็น่ารัก เป็นเจ้าหมีนอนเยอะพี่ก็ชอบ...” พอได้ที หมาซื่อก็เลยดึงพี่พอร์ชเข้ามาใกล้ สองมือก็ยกขึ้นกอดรอบเอว แล้วก็แนบหน้าลงบนท้องอีกฝ่าย ทำตัวอ้อนเต็มที่ตามประสาคนที่รู้แล้วล่ะว่าพี่พอร์ชแพ้อะไร

 

          เห็นมั้ย ลูกอ้อนระดับนางมารยังสยบ พี่พอร์ชจะใจแข็งก็เกินมนุษย์แล้วล่ะ

 

            หมับ

 

            “หึๆ ไม่ชอบได้ไง เมียทั้งคน เป็นหมาก็ดีนะทำตามที่พี่บอกทุกอย่าง เป็นหมีนอนเยอะก็ดี พี่อยากลองลักหลับเรามานานแล้ว”

 

          หืม ลักหลับ

 

            เดียร์เงยหน้าขึ้นสบตาทันที แล้วไอ้ประกายตาวิบๆ นั่นก็ทำให้เขาต่อยท้องพี่พอร์ชทันที เด้งตัวออกจากอ้อมกอด รู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้ อย่าบอกนะว่าหมาที่ว่าคือเจ้านายให้อยู่บนก็ขึ้นคร่อม ให้อยู่ล่างก็ตามใจ จะท่าไหนก็โอเคหมด มีหน้าที่เห่า เอ๊ย ครางอย่างเดียว

 

            “ทะลึ่งว่ะ เดียร์จะฟ้องลุงศักดิ์ว่าพี่โคตรลามก”

 

            “ดี จะได้รู้ทั้งบ้านว่าเดียร์เป็นอะไรกับพี่”

 

          แง่ง เคืองโว้ย เถียงแพ้อีกแล้ว!

 

            ท่าทางของคนที่หันกลับไปมองหนังสือตามเดิม ทำให้พูรินขยี้หัวทุยเบาๆ ราวกับง้อ โน้มตัวไปหอมแก้มขาวแรงๆ ก่อนจะบอกวัตถุประสงค์ที่ตามมากวนเด็กเตรียมสอบแบบนี้

 

            “พี่ขอนอนห้องนี้นะ”

 

            “ไหนพี่สัญญาแล้วว่าตอนสอบจะไม่...”

 

            “นอนเฉยๆ ครับ อยากเห็นหน้า...โอเคมั้ย เดี๋ยวพอสอบเสร็จ เราก็หนีพี่ไปเที่ยวอยู่ดี” พูรินเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที รู้ดีว่าเดียร์กังวลอยู่เหมือนกัน อาทิตย์นี้งดทำการบ้าน เพราะเท่านี้เจ้าลูกหมาเขาก็อ่านหนังสือหัวฟูพออยู่แล้ว แล้วเจ้าตัวเล็กก็กลัวเขาโกรธอยู่เหมือนกัน

 

            ไอ้อยากได้มั้ยก็แน่นอน แต่เขาไม่ได้เด็กแบบที่จะโกรธเพราะห้ามกิจกรรมเข้าจังหวะหรอกนะ แค่...เหงามือพิลึก ทุกทีมีร่างนิ่มๆ มากอดมาก่ายอยู่ข้างๆ

 

            “อ่า นอนเฉยๆ ก็โอเค ส่วนเรื่องเที่ยว แล้วก็เรื่องปิดเทอมที่เดียร์ต้องกลับไปอยู่บ้าน...”

 

            จุ๊บ

 

            “เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยตกลงกัน อ่านหนังสือไม่ทันแล้วนี่” ก่อนจะเอ่ยต่อ ริมฝีปากอุ่นๆ ก็แตะเข้าที่ขมับ เสียงทุ้มบอกอย่างเข้าใจ ให้คนฟังปัดไล่เรื่องที่เขากังวลออกไป ไม่ใช่เรื่องเที่ยวหรอก ในเมื่อพี่พอร์ชไม่คิดห้ามด้วยซ้ำ ไอ้เรื่องตอนปิดเทอมต่างหาก

 

          ปิดเทอมทั้งทีก็อยากกลับบ้าน แต่ตั้งเดือนนึงเชียวล่ะ...ช่างมัน สอบเสร็จค่อยตกลงกัน

 

            เดียร์ปัดเรื่องนี้ออกจากใจ แล้วกลับไปตั้งสมาธิกับเนื้อหาตรงหน้า ขณะที่พูรินก็ไปเอนหลังนอนบนเตียงนุ่ม ตาคมก็มองแผ่นหลังเล็กด้วยรอยยิ้มบาง

 

            บางที การนั่งมองเจ้าตัวเล็กไปเรื่อยๆ ก็เพลินดีเหมือนกัน

 

..............................................

 

            เดียร์แทบจะลืมคนร่วมห้องไปเลยด้วยซ้ำ ตอนที่โงหัวขึ้นมาจากหน้าหนังสือ แล้วบอกตัวเองว่า พอแล้ว ถ้ากูทำไม่ได้ คนอื่นก็ทำไม่ได้ล่ะวะ (เรื่องเรียนนี่มั่นใจเกินร้อยล่ะ) จากนั้นก็บิดขี้เกียจไปมา แต่พอหันกลับมาเท่านั้นแหละ...คนที่บอกจะมานอนกอดแม่งหลับคาเตียงไปเรียบร้อยแล้ว

 

            “ไรวะ เดียร์อ่านหนังสือแทบตาย พี่แม่งนอนสบายให้อิจฉาเล่นอีก” งึมงำกับตัวเองไป ก่อนที่จะหลุดยิ้มออกมาบางๆ

 

            ทุกทีเขาเนี่ยล่ะหลับก่อน ส่วนพี่พอร์ชนี่ยังนั่งเคลียร์งานไม่เสร็จ บางทีหลับคาโซฟาก็บ่อยๆ แต่ตื่นเช้ามาอยู่บนเตียงกับพี่พอร์ชเฉยเลย เอาจริงๆ นะ แม้จะอยู่ห้องเดียวกัน แต่อาทิตย์นี้ที่แทบไม่ได้คุยกัน เขาก็ยอมรับว่า...โคตรเหงาเลยว่ะ

 

            ดังนั้น คนเหงาก็เลยเดินไปปิดไฟ แล้วก็ก้าวขึ้นเตียง ตอนแรกจะนอนเฉยๆ หรอกนะ แต่ไอ้อารมณ์อะไรไม่รู้ที่ทำให้กระเถิบๆ เข้าไปในอ้อมกอด

 

            “อยากกอดเดียร์นักนี่ ให้กอดก็ได้วะ” ปากว่าแบบนั้น แต่แก้มนี่ร้อนจัด เพราะจัดการดึงมือพี่พอร์ชวางบนหมอน ทิ้งหัวลงไปหนุน อีกมือก็เอามากอดเอวตัวเอง แล้วซุกหน้าเข้าหาอกอุ่น แล้วเหมือนหมานั่นแหละ พอเจออะไรอุ่นๆ ก็เอาหัว...ถู

 

          เปล่าเลย ไม่ได้อยากให้พี่พอร์ชกอดเลย สักนิดก็ไม่มีอ่ะ แค่เห็นใจคนติดหมา เลยให้กอดเป็นบุญเท่านั้นแหละ

 

            ความคิดที่ช่างต่างจากการกระทำ เพราะเจ้าตัวใช้สองมือกอดเอวสอบแน่น ทั้งซบทั้งซุกอย่างชอบใจอกอุ่นๆ แบบนี้ อย่างที่หากใครถามก็คงทำปากเก่ง (อยู่ในใจ) ว่า...ก็นี่ผัวกู กูอ้อนของกูคนเดียว คนอื่นห้ามแตะ

 

            “ก็เดียร์เป็นหมาหวงเจ้าของนี่หว่า”

 

            สุดท้าย เด็กเตรียมสอบก็หลับไปทั้งที่มีเจ้าของอ้อมกอดติดอยู่เต็มหัว ส่วนไอ้ที่อ่านๆ มา...เดี๋ยวไปเค้นในห้องสอบเอาแล้วกัน

 

..........................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “ท่านเทวดา จะฟาร์มหมาฟาร์มแมวผมไม่ว่า แต่อย่าถีบผมลงบ่อปลาเลยนะครับ”

 

            ทันทีที่เดียร์ออกมาจากห้องสอบ ก็เห็นไอ้เดือนคณะที่ตอนนี้หมดสภาพไปแล้วกำลังยกมือไหว้ฟ้าดินเทวดา ไม่ห่างกันมากนัก ไอ้ชินกำลังนั่งอ่านนิตยสารแต่งรถ ในปากยังเคี้ยวขนมกรอบแกรบ ไม่ได้สนใจไอ้ตัวที่โหยหวนอยู่ข้างๆ จนเดียร์หัวเราะก๊าก

 

            “ทำได้สิมึง” ไอ้ชินหันมาทัก

 

            “อย่างน้อยกูก็ไม่ได้เข้าห้องเรียนไปนั่งหลับ”

 

            “เจ็บสัส!” ไอ้คนที่เข้าห้องเรียนไปนั่งหลับถึงกับยกมือกุมหน้าอก หน้าซีด คอตก ไหล่ลู่แบบที่เดียร์ขมวดคิ้วน้อยๆ ในเมื่อทุกทีไอ้ซันจะทำข้อสอบได้หรือไม่ มันก็ยิ้มร่าของมัน ไม่ได้เครียดอะไรเลยสักนิด

 

            “เออๆ ช่างเถอะว่ะ กว่าผลสอบจะออกก็อีกหลายอาทิตย์ เดี๋ยวออกเมื่อไหร่กูค่อยเครียด” แล้วคนเครียด (สาบานได้ว่าไม่ถึงห้านาที) ก็เงยหน้าขึ้นทันควัน และเหมือนท่าทางสงสัยของเดียร์ จะทำให้ชินเปรยขึ้นมาเรียบๆ

 

            “พี่ริวขู่มันว่าถ้ามันได้ F อย่าเอาหน้าไปให้พี่เขาเห็นอีก”

 

            “ขู่ห่านไรล่ะครับมึง อย่างพี่ริวน่ะพูดจริงทำจริงนะเว้ย กูสัญญาแล้วว่าจะไม่เอา F มาประดับในใบเกรด แต่มึงเข้าใจป่ะ กูขอแค่ไม่ถูกไทร์ กูก็พอใจแล้วอะ”

 

            “ความพอใจมึงต่ำดีเนอะ” เดียร์หัวเราะก๊าก แบบที่เพื่อนซี้ก็ยักคิ้วให้

 

          “แต่ความต้องการกูสูง”

 

            “สลัด! เรื่องนั้นกูไม่อยากรู้!” พอเพื่อนว่าจบปุ๊บ คนที่ช่วงนี้เริ่มตามชาวบ้านทันก็ด่าปั๊บ นึกสงสารพี่รหัสอยู่ตงิดๆ

 

            ฟึ่บ

 

            “เอาไงพวกมึง สอบเสร็จไปไหน พวกที่เหลือมันขนกันไปร้านเหล้าแล้วนะ พวกมึงจะตามไปมั้ย” ขินปิดหนังสือที่อ่านอยู่ทันที แล้วลุกขึ้นจากที่นั่งรอไอ้เตี้ยประจำกลุ่ม และนั่นก็ทำให้ซันยิ้มกว้าง วางมือแปะลงบนหัวทุยๆ ของเพื่อนซี้

 

            “อย่างไอ้เดียร์น่ะคงมีดินเนอร์มื้อหรูจากพี่พอร์ชรออยู่แล้วล่ะมั้ง”

 

            “เฮ้าะ อย่าคิดว่าแซวแล้วกูจะเขิน กูบอกพี่พอร์ชแล้วว่ากูจะฉลองด้วยการนอนตาย 12 ชั่วโมง” คนไม่เขินบอกทั้งที่แก้มร้อนนิดๆ พยายามทำเก่งเข้าว่าทำนอง...แซวไปเลย แซวให้ตายกูก็จะไม่ตกเป็นเบี้ยล่างให้พวกมึงหัวเราะกันอีกแล้ว

 

            ท่าทางที่ทำให้ชินโน้มหน้ามากระซิบริมหู

 

            “นอนๆ ไประวังเถอะมึง...”

 

            “ระวังห่าไรวะ!!!”คนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก นึกไปถึงเมื่อคืนนั่นแหละที่มีคนบอกว่าจะลักหลับเขา แถมไอ้ชินยังหัวเราะหึๆ มองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เสียจนแก้มร้อนตัวร้อน

 

            หมับ

 

            “ระวัง...ผีผ้าห่มตัวโตๆ เล่นแมงมุมขยุ้มหลังคาในกางเกงมึงไง”

 

            กึก

 

            ไอ้ซันคว้าคอเพื่อนหมับ แล้วก้มลงมากระซิบบอกที่หูอีกข้าง แบบที่เดียร์หน้าร้อนจัด ดิ้นออกจากท่อนแขนหนักๆ ของมัน แล้วหันขวับมามองไอ้สองตัวนี้ที่ไฮไฟท์กันอีกแล้ว อยากจะถามว่าแกล้งกูสนุกมากป่ะ แต่เพราะถามมันไม่รู้กี่รอบ คำตอบก็ยังเป็นแบบเดิม

 

            “คอยดู กูจะฟ้องพี่พอร์ช” ชี้นิ้วใส่หน้าพวกมันทั้งสองตัว นึกว่าเอาชื่อไอดอลไอ้ซันขึ้นมาขู่มันจะกลัว แต่เปล่าเลย มันหัวเราะก๊าก

 

            “มึงอายุเท่าไหร่แล้ววะเนี่ย มีฟงมีฟ้อง”

 

            “กูถึงบอกไง ระวังมันจะเดินตามคนเอาอมยิ้มมาล่อ”

 

          ฮึ่ย กูเคืองพวกมึง!

 

            เดียร์ได้แต่เข่นเขี้ยว รู้สึกว่าตัวเองเป็นเหยื่อแก้เครียดพวกมันยังไงไม่รู้ แต่แล้ว สายตาก็หันไปเห็นใครบางคนที่ก้าวเข้ามา จนความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ดวงตาเคืองๆ วาววับขึ้น แล้วเหลือบไปมองไอ้หัวแดง

 

            “อ้าว พี่โอ๊ต มาหาไอ้ชินจังหรือครับ!

 

            กึก

 

            เสียงหัวเราะเป็นอันสลายวับไปทันที แบบที่ทั้งซันทั้งชินหันไปมองทางเดียวกัน จนเห็นอดีตเฮดว้ากที่กำลังตีหน้าเครียด ทำท่าเหมือนไม่แน่ใจว่าจะก้าวเข้ามาดีหรือเปล่า จนคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว (ก็ไม่รู้อยู่คนเดียวนั่นแหละ) วิ่งไปหา ทั้งยังยกมือไหว้

 

            “ไงเดียร์” โอ๊ตเอ่ยปากทักรุ่นน้องหน้าตาน่ารักตรงหน้า ทั้งที่เขาควรจะอยากเจอเดียร์ แต่วันนี้เขายอมรับว่าอึดอัดไม่น้อย หางตาก็เหลือบไปมองรุ่นน้องอีกคนที่เดินเข้ามาช้าๆ ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรเลยว่าระหว่างเขากับมันมีเรื่องอะไรกัน

 

            ตั้งแต่เกิดเรื่องผ่านมาเป็นอาทิตย์ๆ แล้ว เขาไม่เห็นชิน ราวกับมันจงใจไม่โผล่หัวมาให้เห็น เรื่องของไอ้แม็กซ์ก็เงียบหายไปแล้ว ทั้งที่ควรจะสบายใจ เขากลับหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก และวันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของพวกปีหนึ่ง

 

            ไม่เจอวันนี้...เท่ากับไม่เจออีกเป็นเดือน

 

            แปะ

 

            “มาหาไอ้เดียร์หรือพี่ ปิดเทอมแล้วนี่นะ” แต่แล้ว ไอ้ชินจังก็วางมือลงบนหัวทุยๆ ของเพื่อนสนิท ทั้งยังว่าเสียงเรียบเรื่อย มีการยกยิ้มมุมปากเหมือนรู้ทันมาให้

 

            ท่าทางปกติจนโอ๊ตอยากจะกระชากมันเข้ามาถาม แต่เขากลับข่มความรู้สึกบ้าๆ นั่น แล้วหันไปถามรุ่นน้องอีกคน

 

            “ทำได้มั้ยเดียร์”

 

            “พอได้ครับ คิดว่าเทวดาคงไม่ใจร้ายถีบผมลงบ่อปลาหรอก”

 

            “อย่าประชดกู” ซันแทรกขึ้นมาทันที ให้คนตรงกลางชักรู้สึกถึงความผิดปกติ ในเมื่อเมื่อกี้ยังเฮฮากันอยู่เลย แต่พอพี่โอ๊ตโผล่มาที...ไหงมาคุแปลกๆ วะ

 

            “เออ พี่มีธุระอะไรกับไอ้เดียร์ป่ะ พวกผมจะรีบไปว่ะ พอดีจะไปซื้อของเตรียมเที่ยวกันต่อ...”

 

            “เฮ้ย ไอ้ซัน” เดียร์ได้แต่เรียกเพื่อนอย่างปรามๆ เมื่อวันนี้มันดูจะแสดงความเป็นอริกับอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้รู้เลยว่าซันกำลังเหลือบมองเพื่อนอีกคนที่ตีหน้านิ่งจนตัวเองยังแอบกลัว

 

          “ผมมีธุระกับชิน”

 

            กึก

 

            อย่าว่าแต่เจ้าของชื่อเลยที่ชะงัก แม้แต่เพื่อนอีกสองคนก็นิ่งไปทันที เดียร์น่ะนิ่งแล้วคิดว่าเห็นมั้ยกูเดาถูกด้วย แต่ซันนิ่งไปเพราะคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยออกมาโต้งๆ ซึ่งทำให้ความสงสัยยิ่งทวีขึ้นไปอีก

 

          สองคนนี้เป็นอะไรกัน

 

            “แน่ใจว่าไม่ใช่ไอ้เดียร์”

 

            “ชนนน!

 

            “พี่คิดจะเรียกชื่อจริงผมทุกครั้งที่ไม่พอใจเลยใช่มั้ย” ชินที่ตั้งสติได้แล้วว่าเรียบๆ ยกมือขึ้นกอดอก จ้องตาอีกฝ่ายราวกับหาความจริงในนั้น ซึ่งโอ๊ตก็เพียงถอนหายใจหนักๆ ข่มความหงุดหงิดเอาไว้

 

            ท่าทางที่ดูแปลกออกไปไม่เหมือนรุ่นพี่ใจดีเช่นทุกครั้ง ทำให้เดียร์รู้สึกแปลกๆ

           

            “โอเค พี่มีธุระกับไอ้ชิน งั้นไปไอ้เดียร์ กูรีบ เดี๋ยวแฟนกูจะบินกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้เช้าแล้ว กูต้องไปกอบโกย” ทุกทีเดียร์คงตบหัวเข้าให้ว่ามึงจะกอบโกยอะไรวะ แต่บรรยากาศแปลกๆ ของคนสองคนทำให้เขาได้แต่พยักหน้าแรงๆ

 

            “ไปๆ อ่า ไอ้ชินจัง เดี๋ยวเรื่องเวลารวมพลกูโทรบอกมึงอีกทีนะ” พอเห็นท่าไม่ดี แม้อยากเสือกแค่ไหน กูก็ชิ่งล่ะวะ ดังนั้น เดียร์เลยหันไปไหว้พี่โอ๊ตทีนึง แบบที่อีกฝ่ายแทบจะไม่ละสายตาจากหนุ่มหัวแดงมาสบตาด้วยซ้ำ มีเพียงพยักหน้ารับนิดๆ

 

            พอก้าวออกมาห่างคนทั้งสองได้ นายดรัณภัทรก็หันขวับไปถามเพื่อนซี้ทันที

 

            “สองคนนั้นมีเรื่องอะไรกันวะมึง” และแม้แต่คู่ซี้ไอ้ชินจังยังบอกแค่ว่า...

 

            “กูก็อยากรู้เหมือนกัน”

 

..................................................................

 

            “มีธุระอะไรกับผม หรือจะมาบอกว่าชอบผมแล้ว”

 

            พอเพื่อนทั้งสองไปไกลพอที่จะไม่ได้ยิน ชินก็ยกยิ้มมุมปาก ถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ ให้อีกฝ่ายขบกรามแน่น รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกที่มันทำเหมือนเรื่องที่ผ่านมาเป็นเรื่องเล่นๆ

 

            “หลบหน้าผมทำไม”

 

            “หลงตัวเองไปมั้งพี่โอ๊ต ผมเนี่ยนะหลบหน้า...ต้องบอกว่าก่อนหน้านี้ผมจงใจเอาหน้าไปให้พี่เห็นต่างหาก” ไม่มีแม้แต่ชะงัก เพราะชินตอบคำทันที ให้คนฟังนิ่งไป เพราะเขาก็เพิ่งรู้ ก่อนหน้าที่เจอกันบ่อยๆ ไม่ใช่เพราะบังเอิญ...มันจงใจ

 

            “แล้วตอนนี้ทำไมไม่ทำแบบนั้น”

 

            “เบื่อแล้วมั้ง ได้กันแล้วนี่”

 

            หมับ

 

            “หยุดพูดเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกสักที!” โอ๊ตกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ และนั่นก็ทำให้คนฟังเพียงยิ้มบาง ยกมือขึ้นปลดมือที่กำคอเสื้อไว้แล้วดึงออก

 

            “ผมเปล่าสนุก แต่ในเมื่อผมทำให้ตัวเองอยู่ในความสนใจของพี่ได้ ที่เหลือผมก็แค่รอว่าพี่จะตัดใจจากเพื่อนผมได้เมื่อไหร่ ซึ่งถ้าไม่ได้ ไอ้ที่ลงทุนไปก็จบ...และเวลาแบบนี้ มันอยู่ที่พี่ ไม่ใช่ผม” ชินว่าเสียงเรียบ จ้องตาอีกฝ่ายนิ่งๆ ให้โอ๊ตกำหมัดแน่น

 

            “ทำไมคุณชอบทำเหมือนว่าความรักเป็นเกมๆ หนึ่ง”

 

            “เพราะสำหรับผม ความรักไม่ใช่พรหมลิขิต ไม่ใช่คนสองคนสบตากันแล้วถูกใจกัน ประสบการณ์สอนผมว่ามันจะจบยังไง ผมถึงต้องการคนที่มั่นใจว่าเมื่อรัก จะรักจริงๆ ในเมื่อผมมั่นใจว่าพี่เป็นคนประเภทนั้น ผมก็ต้องลงทุนทำทุกทางให้ได้พี่มา...ก็เท่านั้น”

 

            ไม่มีแม้แต่ปิดบัง บอกทุกสิ่งที่คิดเอาไว้จนคนฟังนิ่ง

           

            “แบบนี้คุณก็ไม่ได้รักผม” ข้อกล่าวหาที่ราวกับว่าชินเลือกมาส่งๆ ทำให้คนฟังหัวเราะ

 

            “พี่อยากคิดยังไงก็เชิญ...แต่ตามข้อตกลงเดิม พี่เลิกรักไอ้เดียร์เมื่อไหร่ ผมจะให้พี่รับผิดชอบ” ชินว่าง่ายๆ แต่แทนที่จะหมุนตัวจากไป หนุ่มหัวแดงกลับเป็นฝ่ายกระชากเสื้อรุ่นพี่เข้ามา แล้วแนบริมฝีปากลงไป

 

            จูบที่โอ๊ตอยากจะผลักออกไปอย่างโมโห แต่เขากลับเป็นฝ่ายกระชากคอหนุ่มลูกครึ่งเข้ามา แล้วบดขยี้เข้าหาราวกับระบายความหงุดหงิดของตัวเองออกมาให้มากที่สุด

 

            จูบที่ต่างฝ่ายต่างแสดงระบายอารมณ์ลึกๆ ในใจ ก่อนที่ชินจะผละออก แล้วใช้หลังมือเช็ดปาก

 

            “ผมจะบอกอะไรให้พี่รู้อีกอย่าง...” ว่าพลางขยับไปกระซิบริมหู

 

          “...เวลาผมฟรีเซ็กส์ ผมไม่จูบ”

 

            ว่าจบ ชินก็หมุนตัวไปอีกทาง มือกำนิตยสารแต่งรถแน่นขึ้นหน่อย หากแต่สีหน้ายังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เพราะเวลานี้หัวใจที่คิดว่าเคยเจ็บเพราะคนที่ทิ้งไปกลับกำลังปั่นป่วนเพราะจูบหนักๆ เมื่อครู่

 

          รู้สึกตั้งแต่เมื่อไหร่...อาจจะวันที่ขอจากไอ้เดียร์

 

            ขณะเดียวกัน โอ๊ตยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับความรู้สึกมากมายที่ตีกันอยู่ในอก เขาไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง ไม่รู้ว่าลืมเดียร์ได้หรือยัง และไม่รู้เลยว่ายามที่จูบกับชิน ทำไมมันถึงรู้สึกปั่นป่วนได้มากขนาดนี้

 

            อย่างที่ชินว่า เขาต้องการเวลาค้นหาว่าหัวใจตัวเองว่าต้องการอะไรกันแน่

 

..........................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ปิดเทอม...คำอันศักดิ์สิทธิ์สำหรับทุกผู้ทุกคน ทั้งเหล่านักเรียน นักศึกษาหรือคนทำงาน

 

            ปิดเทอม...ถึงเวลาแห่งการนอนตีพุงเล่นเกมอยู่บ้าน

 

            ปิดเทอม...ถึงเวลาทำงานพิเศษหาตังค์

 

            ปิดเทอม...ถึงเวลาท่องเที่ยวที่แสนโปรดปราน

 

            ปิดเทอม...สวรรค์สำหรับการจราจรที่รถติดน้อยลงอีกครึ่งหนึ่ง (ความเก็บกดส่วนตัวล้วนๆ)

 

            แต่ปิดเทอมสำหรับนายดรัณภัทร...

 

            “ไอ้เดียร์ ล้างมุ้งลวดให้เสร็จแล้วมาขัดพื้นหน้าบ้านด้วยนะ!

 

          ฮ่อลลลล ไหนวะสวรรค์ที่อีคนเขียนพูดถึง

 

            เดียร์แทบจะอยากชักดิ้นชักงอ ตั้งแต่แรกตั้งใจว่าจะกลับมานอนยาว 12 ชั่วโมงรวด แต่ผลคือมีนางมารยืนรออยู่หน้าห้อง พร้อมทั้งชี้นิ้วสั่งให้เก็บข้าวเก็บของกลับบ้าน พอมาถึงก็ถูกสั่งให้ทำกับข้าว (ประหนึ่งฉลองที่เจ้ดรีมแกได้คนใช้ส่วนตัวคืนมา) นอนได้ไม่ถึงเจ็ดชั่วโมง (เลยครึ่งที่กำหนดมาแค่ชั่วโมงเดียวนะครับคุณๆ) ตารางงานยาวเหยียดชนิดกระดาษชำระที่โฆษณาว่ายาวพิเศษยังจดได้ไม่หมดก็แปะอยู่หน้าประตูห้อง

 

            ปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้าม่าน ซักผ้าปูเตียง ล้างมุ้งรวด ทำสวน ดูดฝุ่นโซฟา...และอีกบลาๆ มากมาย

 

          นี่กูเป็นนายเอกเรื่องนี้หรือนางซินก้นครัววะ งานนี้ผัวกูที่ว่าแน่ยังสู้พี่สาวกูคนเดียวไม่ได้เลย!

 

            เดียร์ได้แต่โอดครวญในใจ ยามที่ปีนไปถอดมุ้งลวดทั้งบ้านมาล้าง ไม่ใช่ว่าเชื่อฟังหรอกนะ แต่เจ้ดรีมเป็นคนถือเงินค่าขนม บอกว่าไม่ทำงานก็ไม่ต้องเอาตังค์ แล้วไม่เอาตังค์...จะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยวล่ะครับ

 

            “เจ้ดรีม นี่ถามจริงเถอะ เจ้อยู่บ้านนี่เจ้ทำไรบ้างวะ!

 

            “ทำงานหาตังค์ส่งแกเรียน”

 

            “ปะป๊ากับหม่าม้าก็ส่งเงินมาให้เหอะ!

 

            “แล้วไอ้บัญชีธนาคารแกที่เงินเพิ่มเอาๆ ทุกเดือนนี่แกจะบอกว่าแกเก็บเองมั้ยล่ะ”

 

          กูไม่เถียงก็ได้

 

            เจ้าลูกหมาได้แต่เบ้ปาก เถียงไม่ได้ แม้จะมีบัญชีส่วนตัวถือเงินตัวเองมาตั้งแต่พ่อแม่ไปทำงานที่อังกฤษ แต่ว่าบัญชีฝากประจำที่บุพการีทั้งสองคอยเอาเข้าให้ทุกเดือนตั้งแต่อายุได้ขวบเดียวก็ยังอยู่ในกำมือเจ้ดรีม แล้วคนที่คอยเอาเข้าให้จะใคร...ก็นางมารคนนี้เนี่ยล่ะ

 

            ไม่อยากจะเล่าหรอกนะ แต่จริงๆ เงินค่าขนมที่ได้มา ครึ่งหนึ่งเจ้ดรีมจะหักเข้าบัญชีฝากประจำให้ แล้วเอาเงินตัวเองมาโปะให้เขาแต่ละเดือนเท่าเดิม ไม่นับรวมความจริงที่ว่าเงินค่าเทอม...เจ้ดรีมจ่ายให้ โดยให้เหตุผลกับพ่อแม่ว่า

 

          ม้าเก็บไว้เถอะ เวลาดรีมได้มรดกจะได้ดูเยอะๆ

 

            เหตุผลห่าไรก็ไม่รู้เหมือนแช่งพ่อแม่ แต่คนปากหนักปากร้ายก็คงแค่อยากจะส่งเสียน้องเรียนเท่านั้นแหละ

 

          หรือจริงๆ เจ้แกกำลังสร้างบุญคุณให้กูวะ

 

            “ไอ้เดียร์ล้างมุ้งลวดเสร็จเข้ามาหาเจ้หน่อย”

 

            “คร้าบๆ ผมทำตามทุกคำสั่งเลยครับ...ผ่านต้นเดือนไปก่อนเถอะมึง” ท้ายประโยคพึมพำกับตัวเอง เพราะเอาเข้าจริงก็ไม่กล้าหรอก จนกระทั่งจัดการมุ้งลวดทั้งบ้านเรียบร้อย เจ้าตัวก็เดินบิดขี้เกียจเข้ามาหาคนที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอเหมือนทุกวัน

 

            “ให้เดียร์ไปส่งของหรือเจ้”

 

            “เปล่า เจ้ให้เด็กออกไปส่งแล้ว” เจ้ดรีมละสายตาจากหน้าเว็บ แล้วกวักมือเรียกน้องชายเข้ามาหา

 

            “พรุ่งนี้ไปเที่ยวแล้วใช่มั้ย”

 

            “อืม” เดียร์พยักหน้าแรงๆ ทั้งยังเช็ดเหงื่อบนหน้า รู้สึกค่อยยังชั่วที่เดินเข้ามาในห้องแอร์เย็นๆ

 

            “สี่วันสินะ เออ งั้นต้องรีบลอง”

 

            “ลองไรวะเจ้”

 

            “นั่งเงียบๆ แล้วอย่าถาม” โอเค กูเงียบก็ได้

 

            ความคิดของคนที่นั่งบนโซฟาสะอาดเอี่ยม มองคนที่เดินขึ้นบ้าน แต่รอแล้วรอเล่าเจ้ดรีมก็ยังไม่ลงมา คนที่เหนื่อย ทั้งยังนอนไม่พอ (ตรงไหน) ก็เริ่มเคลิ้ม ตาปรือๆ รู้สึกเย็นๆ ที่ขา คิดว่าหลับไปแล้วล่ะ ตอนที่พี่สาวตบบ่าแรงๆ

 

            “เอาล่ะ เสร็จแล้ว ใช้ได้เลยนะเนี่ย”

 

            “ฮ้าววว ใช้ได้อะไรวะเจ้ดรีม...” เดียร์ปรือตาขึ้นมาหน่อย ก่อนที่จะก้มลงมองแล้วก็เบิกตากว้าง เมื่อพี่สาวกำลังใช้ปลายนิ้วลูบหน้าแข้งเขาเบาๆ แล้วเพียงมองดีๆ...

 

          “เฮ้ย ขนกู!!!

 

            อย่าหาว่าทะลึ่ง แต่ขนหน้าแข้งที่ว่ามีน้อยอยู่แล้วหายวับไปหมด เหลือเพียงขาขาวๆ เรียบเนียนไร้รอยราคี มองถัดจากเท้าไปหน่อย หลักฐานยังอยู่เต็มแผ่นกระดาษ ให้ต้องถลึงตามองพี่สาว

 

            “เจ้ดรีมทำอะไรขาเดียร์วะ ทำไมทำงี้อ่ะ!!!

 

            “อ้าว ก็ไปเที่ยวทะเลต้องโกนขนทิ้งไง ผิดตรงไหน”

 

            “แต่เดียร์เป็นผู้ชายนะเว้ย!!!

 

            “ก็เจ้หาหนูทดลองอยู่นี่หว่า”

 

            “ห้ะ!” เดียร์ได้แต่อ้าปากค้าง มองพี่สาวที่ยิ้มกริ่ม พออกพอใจขาเขาสุดๆ แล้วประสบการณ์สุดแสนรันทดก็วิ่งวาบเข้ามาในหัว เจ้ดรีมได้ของใหม่ทีไร ทดลองยากับกูแทบทุกตัว อีหรอบนี้ได้ครีมกำจัดขนฟรีมาแน่ๆ

 

            “เอาน่า จะชายจะหญิง ขนดกๆ นี่ไม่เจริญหูเจริญตาหรอก เออ แกอยากยั่วไอ้พอร์ชมั้ย” แต่แล้ว ประโยคหลังก็ทำให้เดียร์กะพริบตาปริบๆ คือไม่ได้แรดนะ แต่ได้ข่าวว่าที่ยั่วไปครั้งหลังสุด จบลงด้วยสภาพอนาถสุดๆ แล้วเหมือนท่าทางสนใจของเขาจะทำให้เจ้ดรีมหันไปคว้าอะไรบางอย่าง

 

            “เจ้จิ๊กมาจากตู้เสื้อผ้าพอร์ชครั้งล่าสุดที่เข้าห้องแก เอาไปสวมนะ ข้างล่างใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวพอ” แม้จะงุนงงถึงขั้นเอ๋อแดก แต่ก็ยอมรับของในมือพี่สาวมาคลี่ออกดู...

 

            “เสื้อเชิ้ตพี่พอร์ชนี่หว่า”

 

            “เออ หมากระเป๋าอย่างแกใส่คงสั้นพอดีขาอ่อน รับรองมันตบะแตกแน่”

 

            “จะบ้าหรือไงวะ เดียร์ไม่ใส่โว้ย!!!” คราวนี้ไอ้เดียร์ถึงกับโวยวายลั่น สองแก้มแดงจัด ก็แค่นึกภาพตัวเองใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ๆ สั้นพอดีขาอ่อนนี่ไม่ได้เห็นว่ามันเซ็กซี่นะ ทุเรศสายตาตายชัก พี่สาวเขาต้องอ่านนิยายมากไปแน่ถึงให้แต่งตัวอย่างนั้น!

 

            “จะใส่ไม่ใส่เรื่องของแก เอามันไปทะเลด้วย ขนขาก็โกนแล้ว ลองสักครั้งจะเสียหายตรงไหนล่ะ!” พอแว๊ดไป ดารินพรรณก็แว๊ดกลับ ทั้งยังชี้นิ้วออกไปนอกบ้าน

 

            “แกมาเถียงกับฉัน แกล้างหน้าบ้านเสร็จหรือยัง จะเอามั้ย เงินค่าขนมน่ะ!

 

            “เอา!” ปากว่าทันที แล้วหมุนตัวจะออกไปทำงานต่อ แต่สายตาดันมองเสื้อในมือ จนเปลี่ยนทิศทางขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ไม่ได้เป็นคนยุขึ้นนะ แค่...ดึงเสื้อยืดออก แล้วเอาเสื้อพี่พอร์ชมาสวม...เท่านั้นเอง

 

            ฮวบ

 

            “อ๊ากกกกกก ไม่จริงน่า ไม่จริงเว้ยยยย!” เพียงแค่มองเงาสะท้อนตัวเองในกระจก เดียร์ก็ทรุดฮวบ สองมือกุมหัวตัวเองมั่น ตาเหลือกลานว่าทำห่าอะไรลงไป ก็ไอ้คนที่สะท้อนในกระจกน่ะ...สวมแล้วพอดีขาอ่อนเป๊ะเลยว่ะ

 

            “เดี๋ยวนะ แล้วทำไมกูต้องเอาเสื้อไปด้วยล่ะ กูไปกับเพื่อน พี่พอร์ชไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย”

 

            ความคิดที่เดียร์เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ อะไรบางอย่างแล้ว

 

........................................................

 

            ครบค่า มีใครคิดถึงพอร์ชเดียร์มั้ยคะ แอร๊ยยยยย หลังจากนี้เป็นตอนที่ภูมิใจนำเสนอมากเลยอะ ตอนไปเที่ยวทะเล คืออยากนำเสนอผุดๆ กับแก๊งม.ปลายที่มีคนแก่ไปด้วย (อย่าเถียงนะพี่พอร์ช แกแก่กว่าไอ้เดียร์ 7 ปีนี่ถือว่าแก่สำหรับน้องมันเลยนะเออ) จริงๆ เมย์ก็ว่าพี่พอร์ชแก่ไม่ได้หรอก เพราะเอาเข้าจริง เมย์ก็เรียกพี่พอร์ชว่าพี่ไม่เต็มปาก คือเวลาเรียกพี่โอ๊ตเอง ควรจะเรียกน้องโอ๊ตนะ อายุในเรื่องนี่เด็กกว่าเมย์จมเลย T^T

            สำหรับตอนนี้ ขอฉากสองพี่น้องบ้างนะคะ ไอ้ข้างบนนี่ไม่ได้ระบายความเก็บกดส่วนตัวแต่อย่างใด นี่น้องๆ ม.ต้น ม.ปลายจะปิดเทอมแล้ว โคตรสุขี รถจะติดน้อยลงครึ่งต่อครึ่งเลยนะ ดีจายยย

            เออ คือเมย์ดีใจนะที่มีคนอ่านทอร์กแล้วบอกว่าชอบ ล่าสุดนี่อยากให้เมย์แต่งนิยายสักเรื่องที่บุคลิกในเรื่องเหมือนทอร์กเมย์ด้วย ถ้าแต่ง เมย์บอกเลย เมย์ขอเป็นเมะ และมันคงเป็นเมะที่บ้าๆ ต๊องๆ บ๊องๆ ไปวันๆ แน่เลยอ่ะ ฮา

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 70 : ตอนที่ 65 ความปั่นป่วนในใจ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 59409 , โพส : 390 , Rating : 52% / 317 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
# 390 : ความคิดเห็นที่ 63069
พี่โอ๊ตรู้ใจไวๆนะส่วนเดียร์ลูกหนูตะทันคนใหมลูกกำ
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.220.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
# 389 : ความคิดเห็นที่ 63068
พี่โอ๊ตรู้ใจไวๆนะส่วนเดียร์ลูกหนูตะทันคนใหมลูกกำ
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 110.169.220.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
# 388 : ความคิดเห็นที่ 61901
โธ่ๆหนูเดียร์คนซื่อ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2559 / 16:28
# 387 : ความคิดเห็นที่ 61703
เจ้ดรีม เริ่ด !!!
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.248.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2559 / 20:16
# 386 : ความคิดเห็นที่ 61558
สุดท้ายเดียร์ก็ยังเป็นผู้ที่ไม่รู้อะไรต่อไป
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.47.235.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2559 / 21:30
# 385 : ความคิดเห็นที่ 61262
แม่!!!! หนูอยากได้เดียร์!!!!!! หนูจะเอามาชาบู!!!!!
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2559 / 21:13
# 384 : ความคิดเห็นที่ 60683
โอ้ยยยยยยยยยน่ารักกกกก
Name : Susu [ IP : 171.96.245.107 ]

วันที่: 21 ตุลาคม 2558 / 00:59
# 383 : ความคิดเห็นที่ 60413
ท่าทางจะเซ็กซี่น่าดู อยากเห็นอะ แต่พี่พอร์สคงไม่ยอมหรอกเนอะ
Name : backlight < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ backlight [ IP : 125.27.193.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2558 / 17:09
# 382 : ความคิดเห็นที่ 55297
อยากเห็นเดียร์ใส่บ้างงง

น่ารักกง่าา >///<
Name : BBelliZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BBelliZ [ IP : 184.13.135.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2558 / 23:09
# 381 : ความคิดเห็นที่ 55234
ชินกัลพี่โอ๊ตมีซัมติงกันมากขึ้นเรื่อยๆ แค่คิดภาพน้องเดียร์ตามก้เซกซี่ล้าว
PS.  talk on twitter; @e_nongnid
Name : e_nongnid < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ e_nongnid [ IP : 158.108.169.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2558 / 00:05
# 380 : ความคิดเห็นที่ 55118
พี่เดียร์จะไปเที่ยวเเล้ว เย้
Name : wave@wave < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wave@wave [ IP : 27.55.236.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2558 / 20:20
# 379 : ความคิดเห็นที่ 54794
ทำไมรู้สึกว่าคู่ โอ๊ตชิน น่ารัก ไม่ได้หวาน ไม่ได้หวือหวา แต่น่ารักในแบบของมัน คือดีอ่ะ
PS.  อนุบาลตัวแม่ กับ ice-cream-kati ก็เป็นคนเดียวกันนั่นแหละ
Name : อนุบาลตัวแม่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อนุบาลตัวแม่ [ IP : 171.96.39.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2558 / 23:35
# 378 : ความคิดเห็นที่ 54793
ทำไมรู้สึกว่าคู่ โอ๊ตชิน น่ารัก ไม่ได้หวาน ไม่ได้หวือหวา แต่น่ารักในแบบของมัน คือดีอ่ะ
PS.  อนุบาลตัวแม่ กับ ice-cream-kati ก็เป็นคนเดียวกันนั่นแหละ
Name : อนุบาลตัวแม่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อนุบาลตัวแม่ [ IP : 171.96.39.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2558 / 23:35
# 377 : ความคิดเห็นที่ 49047
แหม๋เค้าคงไม่ปล่อยให้ตัวเองนอนเหงาอยุคนเดียวมั้ง
Name : ชีวิตคือนิยาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ชีวิตคือนิยาย [ IP : 202.29.154.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2557 / 02:59
# 376 : ความคิดเห็นที่ 48781
เที่ยวๆๆๆๆๆ
PS.  เดี๋ยวนี้สาววายมันล้นโลก
Name : P.Secret < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.Secret [ IP : 49.230.120.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2557 / 14:00
# 375 : ความคิดเห็นที่ 43405
555555 เจ๊ดรีมคุณพี่สุดเลิฟช่างสรรหาแผนการยั่วพี่พอร์ชให้น้องเดียร์ตลอดๆ
Name : Maya [ IP : 58.10.143.187 ]

วันที่: 9 ตุลาคม 2557 / 12:30
# 374 : ความคิดเห็นที่ 42977
555555 เดียร์ตามไม่ทันตลอดๆๆๆๆ
Name : burgundyiceberg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ burgundyiceberg [ IP : 223.206.44.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2557 / 19:52
# 373 : ความคิดเห็นที่ 42823
เหอๆ เรื่องของโอ๊ตชินนี่แบบแลจะสับสนเนอะ

พี่โอ๊ตอ่าจัดการกับความรู้สึกของตัวเองเร็วๆน๊า...

PS.  ขอบคุณค่ะที่มีเรื่องดีๆมาให้ดูแล้วก็อ่าน
Name : Praew_Parichat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Praew_Parichat [ IP : 223.204.248.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2557 / 21:47
# 372 : ความคิดเห็นที่ 42620
เดี๋ยวอิพอร์ชก็ตามไป
PS.   เมน ผู้ชาย 13 คน << Love Super Junior Forever...>> แอบกินเด็ก 7 คน
Name : FernjiChueun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FernjiChueun [ IP : 202.28.78.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2557 / 00:31
# 371 : ความคิดเห็นที่ 42560
เออ จริงด้วย จะไปกับเพื่อนไม่ใช่หรอ
PS.  ผิดพลาด เพื่อ เรียนรู้ ดีกว่า ฉลาดในเรื่องซ้ำๆ
Name : บังเอิญอ่าน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 180.183.237.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2557 / 12:44
# 370 : ความคิดเห็นที่ 42546
น่ารักอ่า
Name : Khunkolf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Khunkolf [ IP : 27.55.217.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2557 / 10:24
# 369 : ความคิดเห็นที่ 42274
หุ้ยยยย หนุกมากกกกกกกกกกก

พอร์ชเดียร์ Is The Best!!!!
Name : DA'Z < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DA'Z [ IP : 27.55.11.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2557 / 22:50
# 368 : ความคิดเห็นที่ 42273
พี่พอร์ชน้องเดียร์ อื้ออออ มีมัดจำด้วย รอของจริงอะ คึคึ
Name : Taeisme < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Taeisme [ IP : 27.55.153.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2557 / 22:42
# 367 : ความคิดเห็นที่ 42228
แผนให้เดียร์ยั่วพ่พอร์ช เด็ดแน่ ฟินแปปๆๆ-///-
PS.  '슈퍼주니어<3 เมนเย่ จิ้นฮันฮยอก รักเต๋าคชา!!
Name : ingyeye < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ingyeye [ IP : 27.55.141.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2557 / 23:03
# 366 : ความคิดเห็นที่ 42226
หลายคนอ่านตอนนี้เป็นชินโอ๊ต แต่ทำไมเราเป็นโอ๊ตชิน (?)
Name : ICHITann [ IP : 1.1.250.101 ]

วันที่: 29 กันยายน 2557 / 22:53
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android