คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 74 : ตอนที่ 69 ถึงเวลาตัดสิน


     อัพเดท 22 ต.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,355 Overall : 3,845,875
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39692 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 74 : ตอนที่ 69 ถึงเวลาตัดสิน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51941 , โพส : 400 , Rating : 50% / 269 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

ตอนที่ 69 ถึงเวลาตัดสิน

 

 

 

            “ปิดเทอมนี้มึงจะไม่ไปไหนนอกจากขลุกอยู่กับพวกกูเลยหรือวะ”

 

            “ก็กูไม่มีอะไรทำ”

 

            ภายในร้านแต่งรถครบวงจรที่มีตั้งแต่อะไหล่ยันช่างฝีมือดี โอ๊ตกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเพื่อนในชุดหมีที่กำลังดูเครื่องรถสปอร์ตไบท์คันโต จนพายุเหล่มามอง แล้วก็เอ่ยทักขึ้นมา

 

            “ไอ้เด็กลูกครึ่งที่ไอ้สายฟ้าเล่าล่ะ”

 

            กึก

 

            “กูกับมันไม่มีอะไร”

 

            “แน่ใจ หน้าตามึงไม่เหมือนคนไม่มีอะไรนะ”  พายุ หนุ่มสถาปัตย์ที่มีงานอดิเรกแต่งรถ (ที่ไม่รู้ว่ามันเสือกไปเรียนโครงสร้างตึกทำไม) ว่าง่ายๆ ก่อนที่จะเช็ดมือที่เปื้อนน้ำมันเครื่องกับผ้าขี้ริ้วที่แขวนไว้ หันกลับมาสบตาเพื่อนต่างคณะเต็มตา

 

            “อีกอย่าง พี่ภาคินบอกกูว่ามึงบอกเป็นแฟนกับเด็กนั่น”

 

            “กูแค่...” โอ๊ตเงียบไปนิด ก่อนที่จะบอกเสียงเข้ม “...ไม่อยากให้พี่ภาคินไปยุ่งกับมัน ยังไงนั่นก็รุ่นน้องกู”

 

            “แน่ใจว่าแค่รุ่นน้อง...ถ้าเป็นรุ่นน้อง มึงจะมานั่งทำหน้ากลุ้มใจอยู่ตรงนี้หรือวะ” คนฟังเงียบไปทันที มองหน้าเพื่อนที่อ่านเขาออก แล้วอยากจะขยี้หัวแรงๆ รู้สึกคิดผิดที่มาอยู่ตรงนี้ให้ไอ้พายุวิเคราะห์พฤติกรรมของเขา

 

            ไอ้สายฟ้าเป็นเพื่อนซี้เพื่อนตายตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง มันอาจจะรู้ว่าเขาคิดอะไร แต่มันจะไม่เค้น ผิดกับแฝดพี่ของมัน...ไอ้พายุ คนที่มีหน้าตาเหมือนน้องชายทุกอย่าง เว้นแค่...แววตา

 

            ไอ้พายุร้ายกว่าฝาแฝดของมันเยอะ นั่นคงเป็นสาเหตุที่มันสนิทกับพี่ภาคินมากกว่าน้องชายฝาแฝด

 

            “กู...ไม่รู้”

 

            “หึๆ เป็นไม่กี่ครั้งนะที่กูได้ยินคำว่าไม่รู้จากปากมึง” พายุว่าขำๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในออฟฟิศที่น้องชายฝาแฝดนอนเอกเขนกอยู่ ปากก็ว่าไปด้วย

 

            “แต่ถ้ามึงไม่สนใจไอ้ลูกครึ่งนั่น พี่ภาคินบอกกูว่าอยากรับช่วงต่อ เขาว่าเอ็นดู...”

 

            “แล้วก็เขี่ยมันทิ้ง” โอ๊ตแทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ จู่ๆ เขาก็เห็นภาพไอ้เด็กหัวแดงที่นอนอยู่ใต้ร่างพี่ภาคิน จนสองมือกำหมัดแน่น ให้คนที่เดินนำเหลือบมามอง แล้วก็ว่าเรื่อยๆ

 

            “ใครจะรู้ พี่ภาคินอาจจะจริงจังกับมันก็ได้ อีกอย่างมันไม่เหมือนใคร กูไม่ได้คุยกับมันมากก็จริง แต่กูว่ามันเจ๋งว่ะ ท่าทางก็ไม่เหมือนเด็กปีหนึ่งธรรมดา เหมือนผ่านอะไรมาเยอะ เผลอๆ มากกว่ามึงหรือกูอีก เพราะฉะนั้น กูว่ามึงไม่จำเป็นต้องห่วงมันเลยสักนิด”

 

          ให้ตายเถอะ ทำไมกูหงุดหงิดขนาดนี้วะ

 

            โอ๊ตสบถในใจ แม้จะรู้ว่าเพื่อนพูดถูก แต่เขากลับไม่พอใจกับความคิดนี้เลยสักนิด พยายามบอกตัวเองว่าที่หงุดหงิดขนาดนี้เพราะไม่อยากให้มันไปยุ่งกับคนอันตรายๆ ไม่ใช่เพราะเขากับมันนอนกันแล้ว

 

            “แต่ไงกูก็ไม่เห็นด้วย...”

 

            “ด้วยการบอกใครๆ ว่ามันเป็นแฟนของมึง...ตลกน่าไอ้โอ๊ต” พายุหันกลับมาสบตาเพื่อนที่ตัวพอๆ กัน แล้วก็จ้องตาราวกับค้นหาความรู้สึกอีกฝ่าย

 

            “กูถามจริง มันเป็นอะไรสำหรับมึง” คำถามที่โอ๊ตบอกเสียงหนัก

 

            “ไม่ใช่เรื่องของมึง”

 

            “ก็จริง” พายุว่าเสียงกลั้วหัวเราะ หากแต่แววตารู้ทันจนคนฟังก้าวนำไปก่อน

 

            “กูจะไปหาไอ้สายฟ้า” ว่าแล้วก็ตรงดิ่งเข้าไปส่วนออฟฟิศ ให้พายุหัวเราะตามหลัง

 

            เสียงหัวเราะที่ทำให้โอ๊ตหงุดหงิดเอาเรื่อง กระแทกประตูเข้าไปหาไอ้คนที่กำลังเอนหลังนั่งเล่นเกมในแท็บเล็ตอยู่ จนสายฟ้าหันมามองอย่างงงๆ มองเลยไปเห็นพี่ชายฝาแฝดยักคิ้วให้แต่ไม่เดินเข้ามา

 

            “พี่กูกวนโมโหมึงหรือ”

 

            “เออ!” โอ๊ตกระแทกเสียง แล้วทิ้งตัวนั่งบ้าง รู้สึกไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปนอนหอ เอาจริงๆ คือตอนนี้เขากำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเองจนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี ทั้งที่บอกตัวเองว่าปิดเทอมเป็นเดือนนี่จะหาคำตอบว่าเขาคิดยังไงกับเดียร์ รู้สึกยังไงกับไอ้ชิน แต่ไปๆ มาๆ ผ่านมาเป็นอาทิตย์ก็ยังคิดอะไรไม่ออก

 

            แล้วยังฝันเห็นวันที่นอนด้วยกันอีก!

 

            ติ๊ง!

 

            เสียงเตือนดังเบาๆ ให้โอ๊ตคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็เห็นชื่อคนที่เขากำลังนึกถึงส่งอะไรบางอย่างมาให้ต้องเปิดขึ้นมาดู

 

            คลิปวีดีโอ...ไม่ใช่ว่ามันส่งคลิปมั่วเซ็กส์กับคนอื่นมาหรอกนะ

 

            ความคิดหงุดหงิดของคนที่กดเล่นทันที ให้เสียงกีต้าร์ฟังสบายๆ ดังออกมาจากลำโพง

 

            กึก

 

            โอ๊ตนิ่งไปทันที เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร...ชินที่นั่งเล่นกีต้าร์อยู่ริมหาด ปลายนิ้วที่สะบัดไปกับสายกีต้าร์เกิดเสียงเพลงเพราะๆ ดังออกมาให้เขาได้ยิน

 

            “มึงฟังเพลงไรวะ”

 

            “...” สายฟ้าถามทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา แต่เมื่อไม่ได้คำตอบ เจ้าตัวก็ยักไหล่ แล้วเดินออกไปหาพี่ชายฝาแฝด ปล่อยให้เพื่อนสนิทจ้องหน้าจอไม่วางตา มองคนที่กำลังส่งยิ้มมาให้...เขา

 

                        “ถ้าคนไม่รักจะฝืนอย่างไร ทำดีแค่ไหนก็รับไม่ได้

            เป็นเรื่องของหัวใจ ที่ต้องรู้และต้องเตรียมใจ

            แต่คนที่รักเขาก็รักต่อไป ทำดีแค่ไหนคุณก็ไม่สนใจ

            รู้ก็รู้ว่ายังห่างไกล แต่แอบคิดเข้าข้างตัวเอง...”

 

            เสียงทุ้มที่ไม่ได้ต่ำจนลึกห้าวแบบเขา หากแต่ฟังสบายๆ กำลังร้องเพลงนี้ออกมา ให้คนฟังตัวแข็งค้างไปแล้ว จ้องมองเพียงหน้าของมันที่ดูจะอินกับเพลงที่มันเล่น รอบข้างไร้เสียงรบกวน มีเพียงเสียงคลื่นทะเลที่ดังเป็นจังหวะประสานไปกับเสียงกีต้าร์ให้เกิดบรรยากาศที่เขาก็บอกไม่ถูก

 

            รู้แค่...ละสายตาไปทางไหนไม่ได้

 

            เนื้อเพลงเบาสบาย ฟังแล้วรื่นหู หากแต่เนื้อหาของมันกำลังกระทบหัวใจคนฟังจนโยกคลอน

 

                        “อยากให้คุณมองมองตรงนี้ คนแอบรักคุณอยู่ตรงนี้

            แอบส่งยิ้มเสมอ แต่คุณคงไม่สนใจ

            อยากให้คุณมองมองอีกที คนแอบรักคุณอยู่ตรงนี้

            แค่คุณหันมา ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้...”[1]

 

            แอบรัก...มันเนี่ยนะแอบรักเขา

 

            โอ๊ตได้แต่คิดในใจ ยามที่สองมือกำหมัดแน่น มองหน้าไอ้หัวแดงที่เวลานี้มีเพียงแสงสีส้มกระทบหน้ามัน คนที่กำลังยิ้มมาทางเขา ยามที่เน้นเสียงว่า...คนแอบรักมันอยู่ตรงนี้

 

            ประโยคที่กระแทกประตูหัวใจรุนแรงจนคำถามที่เขาเคยถามมันแวบเข้ามาในหัว

 

          คุณไม่ได้รักผม...และตอนนี้มันกำลังบอกว่า...รัก

 

            โอ๊ตไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ถึงส่งเพลงนี้มาให้เขา เพลงที่มันร้องเอง เล่นเอง และแววตาที่สื่อความหมายบางอย่างให้ก้อนเนื้อในอกกระตุก

 

            แม้มันจะบอกว่าไม่ขออะไรมากไปกว่านี้...ขอแอบรักอยู่ตรงนี้...แต่ทำไมเขารู้สึกว่ามันต้องการคำตอบว่าเขาจะเลิกรักใครอีกคนแล้วหันมามองมันได้หรือยัง ทั้งที่เคยคิดว่าคนอย่างชนนนไม่มีทางรักใครได้จริง เอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ แต่โอ๊ตกลับรู้ว่าครั้งนี้...มันจริงจัง

 

            มันกำลังจริงจังกับเขา แล้วเขาล่ะ...คิดอะไรกับมัน

 

          “น่าอิจฉานะ ร้องเพลงให้กันด้วย”

 

            ขวับ

 

            โอ๊ตสะดุ้งสุดตัว เมื่อเพลงจบลงแล้ว แบบเขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเพียงหันไปมองด้านหลัง เขาก็กำหมัดแน่น เมื่อเห็น...ภาคิน...คนที่กำลังยกยิ้มเพียงนิด มองหน้าจอโทรศัพท์เขาจนต้องเก็บมันเข้ากระเป๋า

 

            “หึๆ ไม่ต้องห่วง กูไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของแล้ว” ภาคินว่าง่ายๆ แล้วก็เอ่ยเสริมทันทีไม่รอคนตรงหน้าตอบ

 

            “แต่แปลกนะ แทนที่จะส่งเพลงรัก ส่งเพลงแอบรักมาให้”

 

            “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่!” ก่อนจะรู้ตัว โอ๊ตก็เอ่ยออกไปเสียงเข้ม ให้คนฟังชะงัก หรี่ตาลงราวกับเตือน แต่เพียงพักเดียวก็ยักไหล่ แล้วตบบ่าหนักๆ

 

            “ก็ไม่เกี่ยว แต่ถ้าเลิกกันเมื่อไหร่ เด็กนี่กูขอแล้วกัน...กูแค่เข้ามาทัก กูมาหาไอ้พายุแล้วมันบอกว่ามึงอยู่นี่” คำที่คนฟังรู้สึกไม่พอใจ ดวงตาคู่คมก็เข้มขึ้น มองอีกฝ่ายที่ก้าวออกจากส่วนออฟฟิศไป สองมือกำหมัดแน่น รู้ว่าตัวเองกำลังงี่เง่า แต่เขาโกรธอีกฝ่ายมากจริงๆ

 

          เพราะกูติดคำว่ารับผิดชอบมึงอยู่

 

            โอ๊ตทิ้งหัวพิงกับพนักโซฟา หลับตาลง พยายามห้ามความรู้สึกปั่นป่วนในอก เพราะคำตอบกำลังชัดเจนขึ้นทุกที แบบที่เขาไม่รู้ด้วยว่าเป็นคำตอบที่เขาพอใจหรือเปล่า

 

            “ชิน คุณต้องการคำตอบแบบไหนจากผม”

 

...................................................

 

         ต่อค่ะ

 

          กูนึกว่าจะเจอเมีย แล้วทำไมกูถึงต้องเจอหน้าพี่เมียเรียงกันสามคนแบบนี้ด้วยวะ

 

            ทันทีที่ซันก้าวออกจากประตูขาเข้าของสนามบินอย่างหวังเจอแฟนที่ห่างกันเกือบสองสัปดาห์ พี่น้องตระกูลร.ล. ก็มายืนรับชนิดทำเอาเหงื่อตก หน้าซีด ปากสั่น ไม่คิดว่าจะพร้อมเพรียงขนาดนี้

 

            แม้ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่การเห็นพี่ระรินในชุดลุยๆ ยืนกอดอกรออยู่ ซันก็รู้ว่า...งานเข้า

 

            “สวัสดีครับพี่” เด็กหนุ่มรีบยกมือไหว้กวาด มองผู้หญิงอีกสองคนที่แมนน้อยกว่าพี่ใหญ่...พี่เรไร พี่สาวคนที่สอง สวยเลยล่ะ เรียกว่าสาวเหนือของแท้ ปากนิด จมูกหน่อย ผมดำขลับยาวถึงกลางหลัง แต่แผ่นท้องที่นูนออก ก็บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังตั้งครรภ์

 

            ถัดมาถ้าจำไม่ผิดคือพี่ลันตา เรียกว่ากึ่งๆ ระหว่างพี่สาวคนโตกับคนรอง ไม่ได้แมนเกินหรือหวานเกิน ให้อารมณ์คล้ายๆ พี่ริวเวอร์ชั่นผู้หญิงมากกว่า

 

            “น้องซันใช่มั้ยคะ พี่ได้ยินริวพูดถึง” เรไรว่าด้วยรอยยิ้มหวาน มองเด็กหนุ่มรูปหล่อที่เธอเคยตกใจมาแล้วเมื่อรู้ว่าน้องมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่ผิดคาดสักเท่าไหร่ ในเมื่อน้องชายคนเดียวโตมาท่ามกลางสาวๆ ทั้งบ้านนี่นะ

 

            “เอ่อ พี่ริวพูดถึงผมด้วยหรือครับ”

 

            “ค่ะ เขาพูดใหญ่เลยว่าห้ามแกล้งน้องซัน แค่น้องซันมาถึงนี่ พี่ระรินก็เล่นงานหนักเกินแล้ว...ท่าทางจะเป็นห่วงเรา”

 

          อ่า อยากจะฉีกยิ้มภูมิใจหรอกนะ แต่ไหงพี่มองผมด้วยแบบตาแปลกๆ วะ

 

            “เอ่อ แล้วได้ผลมั้ยครับ”

 

          “ขอแกล้งให้หนำใจก่อนนะคะแล้วค่อยว่ากัน”

 

          พวกผู้หญิงที่มีน้องนี่เป็นปีศาจทุกคนหรือเปล่าวะ

 

            ซันได้แต่คิดในใจ แต่เมื่อเปรียบเทียบสามสาวกับเจ้ดรีมแล้ว...แค่นี้เด็กๆ เลยล่ะ ภูมิคุ้มกันปีศาจขั้นสุดยอดก็มีแล้ว

 

            “เอ่อ แล้วพี่ริวล่ะครับ”

 

            “ฉันให้เขารออยู่บ้าน จะมารับทำไมให้มากคน”

 

            แกล้งกูชัดๆ สินะ

 

            ซันฉีกยิ้มกว้าง ทำเหมือนไม่มีปัญหาอะไร เมื่อระรินแทรกขึ้นมา ทั้งยังโบกมือทำนองว่าเดินตามมา จะได้กลับกันสักที ในจังหวะที่ลันตาหันมายิ้มทะเล้น แล้วยัดอะไรบางอย่างใส่มือเขา

 

            “แก้เมารถนะ”

 

            ฟังเสร็จปุ๊บก็ได้แต่หันไปสบตาคนให้อย่างอึ้งๆ รู้สึกว่านรกจะมาเยือนเขาก็ตอนนี้แหละ

 

          อย่าบอกนะว่า....

 

.................................................................

 

          อ๊ากกกกก เอากูไปเล่นรถไฟเหาะสิบรอบแทนได้มั้ย!!!

 

            นายอาทิตย์ที่รู้สึกว่ากรรมตามสนองจากการไปแกล้งพี่ริวมาตลอดเทอม กำลังกรีดร้องในใจแบบไม่กลัวไอ้เดียร์ด่าว่าแต๋วแตก เพราะตอนนี้เขากำลังเกาะประตูแน่น หน้าซีดปากสั่น มองพี่ระรินที่กำลังพารถคันใหญ่ไต่ขึ้นเขา ทั้งยังมีโค้งหักศอก ไต่ขอบผา พื้นดินก็ใช่ว่าจะเรียบตรงเสมอกัน แบบอดสงสัยไม่ได้ว่าพี่เรไรไม่แท้งได้ไงวะ!

 

            “ชอบขึ้นเขามั้ยจ๊ะคนเก่ง อากาศดีเนอะ”

 

          แม่งมีการก้มหน้าคุยกับท้องหน้าตาเฉยอีกอะ!

 

            “ไอ้ข้างหลังน่ะไหวมั้ย”

 

            “วะ...ไหวครับ”

 

          ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะวะ ท่องเอาไว้ไอ้ซันนี่ กูจะเอาคืนที่พี่ริว กูจะเอาคืนที่พี่ริว...กูจะอ้วก

 

            ความคิดของคนที่กว่ารถคันใหญ่จะมาเลี้ยวเข้ามาถึงบริเวณที่มีป้ายขนาดใหญ่ติดไว้ว่าเป็นไร่ดอกไม้เมืองหนาวก็แทบเข่าทรุด ทำให้พอสาวๆ ลงจากรถ ไอ้ซันคนนี้ก็เกาะประตูรถแน่น รู้สึกเหมือนไปเยี่ยมยมบาลสักสามรอบถ้วน

 

          “ไอ้ซัน!!!

 

          เสียงสวรรค์ของกู

 

            ซันไม่มีแรงจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ได้แต่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น กอดกระเป๋าตัวเองเอาไว้อย่างหมดสภาพ ได้ยินแค่เสียงพี่ริวเรียกแล้ววิ่งเข้ามาหา จากนั้นก็หันไปโวยวายใส่พี่สาวทั้งสาม

 

            “นี่พี่พาไอ้ซันมาทางด้านหลังใช่มั้ย ทำไมไม่พามาทางฝั่งเมืองวะ!!!

 

          ตกลงกูโดนแกล้งจริงๆ สินะ

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย มึงไหวหรือเปล่า”

 

            “ไหวพี่...ไหว...” ริวรีบพยุงไอ้คนที่หน้าซีดแทบไร้สีเลือดขึ้นมาจากพื้น แล้วหันไปมองพี่สาวทั้งสามที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เส้นทางขึ้นมาบนนี้มาตั้งหลายทาง แต่มองจากสภาพไอ้ซันก็รู้ว่าพามาทางไหน อีกทั้งจริงๆ จะพามันขึ้นมาทำไมก็ไม่รู้ ทั้งที่มีบ้านอยู่ในเมือง

 

            “ไหวห่าอะไรล่ะ หน้ามึงไร้สีเลือดแล้วนะ...” ริวว่าไอ้คนอวดเก่ง “...แล้วพี่ก็เหมือนกัน ไปรับมันทำไมไม่บอกเค้า เค้าตื่นมาแม่ก็บอกว่าให้ขึ้นมาที่ไร่ แบบนี้แกล้งไอ้ซันนี่หว่า”

 

            “ก็ใช่ไง พวกพี่บอกสักคำหรือยังว่าไม่ได้แกล้ง”

 

          ได้ แกล้งกูนักใช่มั้ย

 

            ความคิดของคนที่รู้แล้วว่าถูกเล่นงาน เพราะซันจัดการเอาหน้าซุกไหล่ริวทันที ทำทีเหมือนตัวเองจะตายให้ได้ อ้อนเต็มที่จนริวไม่รู้ตัวว่ากำลังเอามือโอบรอบเอวมันอยู่ ได้แต่หันไปส่งสายตาเคืองๆ ให้อีกทาง

 

            “เอาล่ะๆ เลิกคุยกันตรงนี้ดีกว่า แม่รออยู่ พามันเข้าบ้านได้แล้ว” แล้วระรินก็เป็นฝ่ายตัดบท ทั้งยังเดินนำเข้าบ้านให้คนแกล้งเปื่อย (ก็เปื่อยจริงราวๆ 70% ล่ะนะ) ถึงกับตัวแข็งทื่อ คือเข้าใจมั้ยครับพี่สาวทั้งสามคนเป็นแบบนี้ แล้วแม่พี่ริว...ไม่หนักกว่านี้โขหรือวะ

 

            “กูก็บอกมึงแล้วว่าอย่ามา แล้วมึงมาทำไม” ริวหันไปเล่นงานคนที่ซบไหล่เขาแทนทันที ให้ซันเงยหน้าขึ้นมาทำตาอ้อน (ที่มองดูน่าสงสารมากกว่าเมื่อสีเลือดยังไม่กลับมาบนหน้า)

 

            “ก็ผมคิดถึงพี่ริวนี่หว่า...จริงจังนะครับ จริงจังกับพี่มากด้วย” คำตอบที่คนฟังหน้าแดงกว่าเดิมนิด มองไอ้จอมฉวยโอกาสที่กำลังโน้มตัวเข้ามาหา

 

            โครม!

 

            “ตามึงเอาไว้ประดับบนหน้าอย่างเดียวหรือไงวะ! มึงเห็นมั้ยว่ามีสายตากี่คู่มองมึงอยู่!!!

 

          หืม ใครมองวะ

 

            คนที่จะเอากำลังใจจากอีกฝ่ายเป็นอันมองไปรอบตัวเมื่อถูกตบหัวโครมใหญ่ แล้วพบว่าเขาอยู่หน้าบ้านไม้หลังใหญ่ แบบในละครนายแม่นายหัวนั่นแหละ รอบบ้านก็เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ มองเลยออกไปหน่อยก็เห็นไร่ดอกไม้หลากชนิดไกลสุดหูสุดตา อีกทั้ง...คนงานก็เยอะไม่ต่างกัน

 

            “พี่ริว พี่รวยหรือวะ” คืออย่าหาว่าโง่ ก็เคยได้ยินพี่เบิ้มเรียกแม่พี่ริวล้อๆ ว่าคุณหญิงแม่ อีกฝ่ายก็บอกว่ามีไร่ดอกไม้เล็กๆ ที่เชียงใหม่ แต่นี่...มันไม่เล็กสำหรับกูแล้ว

 

            “ทำไม กูรวยหรือจนแล้วมึงจะเลิกกับกูหรือไง”

 

            “เฮ้ย เปล่า! ไม่ได้คิดงั้นเลยพี่ แค่...แม่พี่จะยอมรับผมหรือวะ”

 

            ไหนจะความจริงที่ว่าเป็นผู้ชายทั้งแท่ง ไม่ใช่สาวน้อยน่ารัก แต่เสือกมารักกับนายน้อยไร่ดอกไม้แบบนี้ นี่เห็นอุปสรรค์ตัวเท่าควายแปะอยู่บนหน้าพี่ริวเลยนะ

 

            “ยอมแพ้? ยอมแพ้ก็กลับกรุงเทพฯ ไปเลย กูไม่แคร์หรอกถ้ามึงจะหันหลังกลับ” ริวก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าดีใจที่มันมาหาเขาที่นี่ แล้วพอมันทำท่าจะยอมแพ้ เขาก็อดผิดหวังไม่ได้

 

            หมับ

 

            “เรื่องดิ มีเมียเป็นถึงเจ้าของไร่ ผมไม่โง่กลับไปหรอก”

 

            “ไอ้...” ริวได้แต่หุบปากลง เมื่อมองตาอีกฝ่ายที่ฉายแววจริงจัง แม้ปากจะบอกว่าไม่เลิกเพราะรู้ว่าที่บ้านเขามีธุรกิจก็เถอะ แต่เขารู้สึกว่ามันจริงจังจริงๆ แล้วไหนจะ...

 

            จุ๊บ

 

            “เฮ้ย!!!” ริวถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อไอ้แฟนเด็กมันยกมือเขาไปจูบเบาๆ ทั้งยังยิ้มเผล่ จนขนแขนลุกซู่ หน้าแดงก่ำ ในเมื่อมันไม่แคร์เลยว่าจะแสดงออกกับเขายังไง จนยกขาเตะโครมเข้าที่ข้อพับ แล้วก้าวเร็วๆ นำเข้าบ้านไปก่อน ไม่วายมีการทิ้งท้ายว่า...

 

            “ไอ้เหี้ย!!!

 

          เออ ต้องแมนๆ ปากจัดๆ แบบนี้สิเมียกู

 

            คนโรคจิตได้แต่บอกตัวเอง แล้วก็โปรยยิ้มเป็นทัพหน้าให้ใครหลายคนที่มองมา ทั้งที่ในใจกำลังน้ำตาตก

 

          พี่อาจจะไม่รอดกลับไปหาพวกแกนะเจ้าคู่หูเซเลอร์มูน

 

.................................................

 

            ต่อค่ะ

 

          บางทีกูอาจจะเป็นพระเอกละครสักเรื่องที่กำลังเผชิญหน้ากับนายแม่จอมโหดที่พร้อมจะเล่นงานคนมีแต่ตัว ไม่มีเงินถุงเงินถัง ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “ซันใช่มั้ยจ๊ะ ริวเล่าเรื่องเราให้แม่ฟังตั้งหลายเรื่องน่ะ เป็นเดือนคณะด้วยใช่มั้ย ไม่น่าล่ะ หน้าตาหมดจดเหมือนพระเอกที่แม่ชอบเลย สูงยาวเข่าดี ริวนี่ตาถึงนะลูก ถ้าจะหาต้องหาให้ได้แบบนี้นะลันตา...”

 

          เดี๋ยวนะ แม่ยายกูชิลไปมั้ยวะ

 

            ซันได้แต่คิดอย่างงงๆ เมื่อเพียงก้าวเข้ามาในบ้านก็เห็นผู้หญิงที่ต่างจากในละครลิบลับด้วยใส่กางเกงยีนขายาวสบายๆ เสื้อสกรีนชื่อไร่แห่งนี้ แล้วไอ้ที่เคยต้องนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ก็ถูกเชิญมานั่งบนโซฟาดีๆ มีการเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟขนม ยิ้มแย้มเหมือนเขาเป็นแค่เพื่อนพี่ริวมาเที่ยวบ้าน

 

          แต่ได้ข่าวกูมาในฐานะแฟน...นะครับ

 

            “เอ่อ เดี๋ยวนะครับ...เอ่อ...แม่...คือไม่ว่าอะไรผมหน่อยหรือครับ” ซันได้แต่แย้งเสียงตะกุกตะกัก หันไปมองหน้าพี่ริวก็พบว่าหันหนีออกนอกหน้าต่างไปแล้ว พอจะหันไปมองบรรดาพี่สาวคนอื่น ก็เห็นแต่ละคนถอนหายใจ

 

            “ทำไมแม่ต้องว่าล่ะ ซันทำอะไรผิด”

 

          เอ่อ สอยตูดลูกชายแม่ เรียกว่าความผิดหรือเปล่าครับ

 

            ความคิดที่ให้ตายก็ไม่พูดออกมาแน่ นอกจากส่งยิ้มเป็นทัพหน้า เอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ อย่างที่พี่สาวพี่ริวอาจจะบอกไม่หมด

 

            “คือ...ผมไม่ใช่แค่เพื่อนพี่ริวนะครับ แบบ...แฟน...เอ่อ...เป็นผู้ชาย...” นี่ซันพยายามอ้อมโลกแล้วนะ แต่เหมือนจะไม่ลบเลือนรอยยิ้มจากอีกฝ่ายให้น้อยลงเลยสักนิด ให้มารดาของริวหัวเราะ

 

            “โอเค แม่เข้าใจแล้ว กังวลว่าแม่จะขัดขวางเพราะเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ใช่มั้ย”

 

            หงึกๆ

           

            พยักหน้าหัวแทบหลุด และนั่นก็ทำให้คนมองยกยิ้มอ่อนโยน มองลูกทั้งสี่ แล้วหัวเราะเบาๆ

 

            “เอาจริงๆ นะ แม่ไม่ได้หัวสมัยใหม่ขนาดที่จะรับเรื่องนี้ได้เต็มร้อยหรอก แต่แม่ก็ไม่อยากห้าม ถ้านั่นคือความสุขของลูกแม่...อย่างเรไรก็เหมือนกัน เราจะเชื่อมั้ยว่าคนนี้กังวลแทบตายตอนที่ไปรักกับหัวหน้าคนงานในไร่ นึกว่าแม่จะไม่ปลื้ม แต่แล้วยังไงหรือ ลูกเขยแม่ก็เป็นคนดี ทำให้เรไรมีความสุขได้ แม่เลยจะถามซันว่าซันคิดว่าตัวเองดีพอจะคบกับริวหรือเปล่า...ดีพอของแม่คือเป็นคนดี คิดดี ทำดี ไม่คิดร้ายคนอื่น แม่ก็พอใจแล้ว”

 

            ถ้อยคำของผู้ใหญ่ที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธออาจจะคิดว่าสองคนนี้เด็กไป แต่เธอก็ไม่เคยลืมว่าสมัยสาวๆ ที่รักกับพ่อของเด็กพวกนี้ เธอก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายคนเล็ก

 

            ความรักมันห้ามกันไม่ได้

 

                        ...ความรักเหมือนโคถึก    กำลังคึกผิขังไว้

            ก็โลดจากคอกไป                         บ่ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง.

 

 

            ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็เข้าใจความหมายของมันดี ไม่ว่าจะความรักของชายหญิง ชายชาย หรือจะเพศไหนก็ตาม เมื่อรัก หากฉุดรั้งก็รังแต่จะเตลิด เด็กสองคนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้ารักชอบกันก็เข้าใจ แต่ถ้าอนาคตต้องแยกทางไปคนละทาง เธอก็เข้าใจเช่นกัน

 

            “จากที่แม่มอง แม่ก็คิดว่าซันเป็นคนดี ริวเล่าให้แม่ฟังแล้วว่าซันเป็นคนดูแลริวตอนป่วย แล้วซันยังกล้ามาที่นี่ แม่ก็คิดว่านั่นเพียงพอจะให้แม่ยอมรับในตอนนี้แล้ว ส่วนเรื่องอนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคต ไม่ต้องกังวลไป แม่ไม่คิดมากหรอกถ้าริวจะไม่มีหลานให้ เรไรเขาจะมีลูกสักสามคน บ้านนี้มีคนรับช่วงต่อแล้วล่ะ” คนเป็นแม่ว่าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มองคนที่นิ่งอึ้งไปแล้ว

 

            ซันยอมรับว่าเขาอึ้ง แต่ที่สำคัญ เขานับถือน้ำใจของผู้ใหญ่ตรงหน้า

 

            จะมีสักกี่คนที่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นแบบนี้

 

            ฟึ่บ

 

            “เฮ้ยไอ้ซัน!!!” ริวถึงกับเบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆ ไอ้กวนตีนก็ขยับลงจากโซฟา แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าแม่เขา อีกทั้ง...ยังก้มลงกราบแทบเท้า

 

            “ขอบคุณครับแม่ ขอบคุณที่เข้าใจ” ซันเงยหน้าขึ้นมาบอกผู้ใหญ่ตรงหน้า แม้เขาจะทำเป็นเล่นตลอดเวลา แต่เขาก็กังวลกับการขึ้นเชียงใหม่หนนี้มาก จนพยายามดึงความสนใจตัวเองไปเรื่องอื่น

 

            การได้เจออะไรแบบนี้ทำให้เขาคลายความกังวลทั้งหมด อีกทั้งเขาก็รู้สึกอย่างหนึ่ง

 

            เขาไม่อยากปล่อยมือพี่ริว...ไม่อยากให้ลูกแมวคนนี้เป็นของคนอื่น

 

          “ผมรักพี่ริวนะครับ แม่อาจจะไม่เชื่อผม เพราะผมยังเด็ก แต่ผมจะทำให้แม่เห็นว่าผมรักพี่ริวจริงๆ”

 

            กึก

 

            ริวชะงักไปทันที หัวใจเต้นแรงกับคำว่ารักที่มันไม่เคยพูดออกมา มันอาจจะบอกว่าชอบเขาแทบเป็นแทบตาย แต่มันไม่เคยบอกว่ารัก แล้วตอนนี้มันกำลังบอกต่อหน้าแม่เขา พี่เขา ครอบครัวของเขา จนดวงตาคู่คมได้แต่มองมัน แล้วหลุบตาลง

 

            ฟึ่บ

 

            “ริวไปนอนนะครับแม่”

 

            โครมๆๆๆ

 

            ปัง!

 

            “ท่าทางจะเขินน่ะ” คนเป็นแม่หันมาบอกอย่างขำๆ เมื่อลูกชายคนเล็กวิ่งขึ้นห้องไปทันที และนั่นก็ทำให้ซันเริ่มกังวลนิดๆ

 

          โกรธอะไรกูหรือเปล่าวะ

 

            “ตกลงรักลูกแม่สินะ”

 

            “ครับ” ซันรับคำทันควัน และนั่นก็ทำให้คนฟังหัวเราะ แล้วกระซิบเบาๆ ราวกับเป็นความลับ

 

            “รู้มั้ย จริงๆ ที่แม่ไม่คิดมากว่าริวจะหาลูกเขยมาแทนลูกสะใภ้น่ะเพราะว่าจริงๆ แม่มองว่าริวเป็นลูกสาวคนเล็กนะ”

 

            “หืม” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ลันตาก็เอ่ยต่อขำๆ กับเรื่องราวที่เล่ากันมาตั้งแต่เด็กจนโต

 

            “จริงๆ ตอนท้องริว แม่คิดว่าจะได้ลูกสาวน่ะ ตั้งชื่อไว้รอรับแล้วว่าไลลา ก็จะกลายเป็น ระริน เรไร ลันตาและไลลา แต่ดันออกมาเป็นผู้ชาย คิดชื่อไม่ทัน มองซ้ายมองขวาเห็นชื่อริวาวัฒน์บนบอร์ดข้างผนังโรงพยาบาล แม่เลยเอามาตั้งชื่อริวเลย”

 

            “พ่อลูกต่างหากที่เห็นพอดี เลยชื่อริวแล้วกัน หนูเลยชื่อนำหน้าเป็นล.ลิงคนเดียวไง” ผู้ใหญ่สุดว่าอย่างขำๆ ก่อนจะหันมาบอกว่าที่ลูกเขยต่อ

 

            “แม่ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นลูกสาวน่ะ แถมโตมากับพี่น้องผู้หญิงสามคน ก็กังวลตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าจะแมนหรือเปล่า ได้ซันมาเป็นแฟนเลยไม่ผิดคาดเท่าไหร่” คำที่ซันถึงกับอ้าปากค้าง มองผู้หญิงสี่คนที่กำลังขำกับเรื่องราวตอนริวยังเด็กๆ

 

          ตกลงนี่เลี้ยงมากะให้เป็นเมียชาวบ้านอยู่แล้วใช่มั้ยวะ...ไลลา โอ๊ย น่ารักว่ะ

 

            “อ้อ แต่อย่าคิดนะว่าแม่พวกเรายอมรับแล้วฉันจะยอมรับเรื่องที่เธอเคยใช้กำลังกับน้องฉันน่ะ” และเอาแล้ว พี่ระรินเอ่ยเสียงดุขึ้นมา ให้ซันที่ยังนั่งอยู่แทบเท้ามารดาของบรรดาสาวๆ ยกมือนวดขาผู้ใหญ่ทันที ทั้งยังทำหน้าน่าสงสาร แต่กลับได้คำตอบว่า...

 

            “อ้อนแม่ไม่ช่วยอะไรลูก คิดซะว่าจะเอาดอกฟ้า ต้องผ่านหลายด่านนะลูกนะ เออ ลันตาขับรถพาแม่ไปส่งในเมืองหน่อยสิ...ยังไงก็โชคดีนะซันนะ”

 

            เรื่องนี้ผู้ใหญ่ไม่ยุ่ง เพราะตกลงกันเงียบๆ แล้วว่างานนี้สาวสามขอแกล้งเจ้าเด็กกรุงเทพฯ สักหน่อย ปล่อยให้ซันอ้าปากค้าง มองตาผู้หญิงหลายคนที่อยู่ตรงนี้ แล้วบอกกับตัวเอง

 

          กูนี่โชคดีสินะที่สุดท้ายได้เมียเป็นผู้ชาย ขยาดกับผู้หญิงจริงๆ ว่ะ แต่ตอนนี้...เอาตัวรอดไงดีวะ!

 

...................................................

 

            ครบค่า หายไปหลายวัน หายไปนอนมาจ้า นอนตายเลย เวลาใดที่ว่างก็ล้มตัวลงนอน มันคือความสุขที่สุดแล้ว ได้นอนเนี่ย แฮ่

            สำหรับตอนนี้ก่อนเนอะ ตอนนี้เรื่องมัทนะพาธามาเลย คิดว่าทุกคนคงเคยได้ยิน เหมาะกับนายแม่ของพี่ริวดีอ่ะจ้า เห็นก่อนหน้านี้มีน้องมาถามว่าทำไมซันถึงไม่เคยบอกรักพี่ริว ไม่เคยจริงๆ ย้อนกลับไปอ่านได้ค่ะ ไม่เคยมีตอนไหนบอกพี่ริวแบบจริงจัง หนักแน่นว่าโคตรรักพี่เลยนะ เหตุผลทั้งหมดทั้งมวลคือตอนนี้ค่ะ ตอนแรกที่ซันบอกรัก คือตอนที่มาบอกต่อหน้าครอบครัวพี่ริว นี่คือเหตุผลที่จะเอามาเล่นในตอนต่อๆ ไปจ้า ก็พยายามจะเขียนให้ทุกอย่างมีเหตุผล แต่บางเรื่องก็พลาดอะนะ แฮ่

            ขอบคุณน้องๆ ที่เสนอว่าหนูพูดคำเมืองได้นะ คือเรื่องนี้พี่เขียนจบไปแล้วเนอะ ส่วนใหญ่ ตอนที่พี่เขียน พี่จะไปถามความช่วยเหลือในทวิตเตอร์น่ะ ได้นางฟ้าช่วยชีวิตจากในนั้นทั้งนั้นเลย ยังไงก็ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ น้า ตอนนี้อยากหาคนพูดเยอรมันได้ มีใครเป็นบ้างมั้ย *โบกมือ* เจ้าหนูปอมันบอกว่าตอนนี้เที่ยวอย่างเดียว ภาษายังไม่ได้เลยอะมามี่ อืม ต้องหาตัวช่วยอื่นแล้ว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ปล. โฆษณาจ้า เรื่อง Hey! Love me plz พี่ครับรับรักผมเถอะ จะออกกับ Onederwhy สามารถตามรายละเอียดได้ที่หน้าเพจนี้เลยจ้า >> https://www.facebook.com/onederwhy?ref=ts&fref=ts


 

 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 74 : ตอนที่ 69 ถึงเวลาตัดสิน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51941 , โพส : 400 , Rating : 50% / 269 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
# 400 : ความคิดเห็นที่ 62221
ตลกซัน 555555 สู้ๆน้า
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 27.55.65.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2560 / 21:03
# 399 : ความคิดเห็นที่ 61905
รอดกลับมาให้ได้นะซันนน
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:23
# 398 : ความคิดเห็นที่ 61562
ขอให้รอดปลอดภัยนะซัน ผู้หญิงเป็นเพศที่น่ากลัว 555
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.47.72.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2559 / 13:27
# 397 : ความคิดเห็นที่ 61403
ซันกล้าพูด ซันแน่มาก 555
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.166.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2559 / 17:42
# 396 : ความคิดเห็นที่ 61088
หูยยย เอาใจไปเลยซันนี่ที่รัก แบบว่านายกล้ามากเลย แถมบอกรักเมียตัวเองต่อหน้าผู้ใหญ่ด้วย อ๊าาา น่ารักจริงๆเลยยยยย//ฟินแปบ ขอกรี๊ดอีกหลายๆทีกับชินจังโอ๊ต คือเมื่อไหร่พี่โอ๊ตจะแน่ใจคะ ชินจังเค้ารอนานแล้วน้าาา<<ใจจริงรอเอ็นซีอยู่ค่ะ อิอิอุอุ
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2559 / 21:02
# 395 : ความคิดเห็นที่ 60687
โอ้ยยยยยจะตายแทนพี่โอ๊ต ชินทำคะแนนเหลือเกิน>\\\\\<
Name : Susu [ IP : 171.96.244.2 ]

วันที่: 21 ตุลาคม 2558 / 10:48
# 394 : ความคิดเห็นที่ 58756
คุณแม่น่ารักจังเลยยยย สู้นะซันนี่ เกี่ยวเสือได้แล้วต้องสู้กับพี่เสือด้วย5555555555555
PS.  จงมามอมเมายาโอยกับข้าน้อยซะเถิดพวกฮิวแมนทั้งหลายเอ๋ย !!
Name : イマ♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ イマ♡ [ IP : 171.96.247.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2558 / 10:24
# 393 : ความคิดเห็นที่ 57276
ซันเจอศึกหนักแน่ แม่พี่ริวใจดีจังเลยเนอะ ส่วนพี่โอ๊ตน่าจะรู้ใจตัวเองสักทีน้าาาา
Name : Bingbing_Y.Girl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bingbing_Y.Girl [ IP : 171.6.144.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2558 / 12:07
# 392 : ความคิดเห็นที่ 55251
พี่ีริวน่ารักจัง ซันนี่ก้แบบโดนไปซะ เราอยากให้โดนแกล้ง เพราะซันนี่ชอบแกล้งพี่ริว
PS.  talk on twitter; @e_nongnid
Name : e_nongnid < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ e_nongnid [ IP : 158.108.169.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2558 / 14:37
# 391 : ความคิดเห็นที่ 55227
Fin fin 😆 (ไม่ไหวเเล้ว)
Name : wave@wave < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wave@wave [ IP : 27.55.221.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2558 / 22:47
# 390 : ความคิดเห็นที่ 54850
สงสารซัน55555555555555
Name : WolfGEMercyus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WolfGEMercyus [ IP : 223.204.119.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2558 / 18:59
# 389 : ความคิดเห็นที่ 54804
พี่โอ๊ตควรยอมรับใจตัวเองสักทีนะ น้องซันสู้ๆนะลูก ผ่านด่านคุณแม่ได้ก็ต้องผ่านด่านพี่สาวอีกสามคนได้เหมือนกัน
PS.  อนุบาลตัวแม่ กับ ice-cream-kati ก็เป็นคนเดียวกันนั่นแหละ
Name : อนุบาลตัวแม่ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อนุบาลตัวแม่ [ IP : 171.96.87.121 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2558 / 01:34
# 388 : ความคิดเห็นที่ 50755
โห คำพูดของคุณแม่สุดยอดอ่ะ ซึ้งเบย *-* #แอบยิ้มเบาๆ5555
Name : Yui Naew < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yui Naew [ IP : 49.230.70.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2558 / 21:11
# 387 : ความคิดเห็นที่ 48789
บางทีก็สงสารซัน ณ จุดๆ นี้ เหอๆ
PS.  เดี๋ยวนี้สาววายมันล้นโลก
Name : P.Secret < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P.Secret [ IP : 125.27.150.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2557 / 18:55
# 386 : ความคิดเห็นที่ 48480
ชอบคู่ริวมากกกกกกกก.....
Name : ปอนด์ [ IP : 64.233.173.157 ]

วันที่: 6 ธันวาคม 2557 / 09:29
# 385 : ความคิดเห็นที่ 47704
55555 ซันนี่สู้ๆ ^^
พี่โอ๊ตรีบๆ รู้ใจตัวเองซะที ชินรอนานแล้วนะ
Name : Maya [ IP : 134.196.166.187 ]

วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 / 11:12
# 384 : ความคิดเห็นที่ 45718
น่ารักจัง ไรเตอร์เก่งจังนะคร้า รีดเดอ คนนี้ก็ชอบแต่งนิยายเหมือนกัน แต่คงแต่งไม่สนุกเท่าไรเตอร์ หรอกค่ะ. >>>>>ไรเตอร์ สู้ๆๆ<<<<<<< :] :] :] :] :'[
Name : nee-na < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nee-na [ IP : 118.173.103.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2557 / 23:56
# 383 : ความคิดเห็นที่ 45546
ไลลา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ  บ้านนี้รอลูกเขยมาตลอด 
PS.  ผิดพลาด เพื่อ เรียนรู้ ดีกว่า ฉลาดในเรื่องซ้ำๆ
Name : บังเอิญอ่าน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 180.183.67.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2557 / 01:24
# 382 : ความคิดเห็นที่ 45183
ไลลาาาาาาา อร๊ายยยยน่ารักนะพี่ริว สู้ๆนะซันนี่
Name : Vanilla [ IP : 82.145.217.44 ]

วันที่: 27 ตุลาคม 2557 / 07:33
# 381 : ความคิดเห็นที่ 45182
ไลลาาาาาาา อร๊ายยยยน่ารักนะพี่ริว สู้ๆนะซันนี่
Name : Vanilla [ IP : 82.145.217.44 ]

วันที่: 27 ตุลาคม 2557 / 07:32
# 380 : ความคิดเห็นที่ 45173
พี่โอ๊ตรักชินบ้างหรือเปล่านะ ? ถามใจตัวเองหาคำตอบได้แล้วนะเห็นใจชินหน่อย
ไม่งั้นจะเชียร์ให้ได้กับพี่ภาคินแล้วนะบอกเลย 555555555555555'
คุณแม่พี่ริวนี่ที่สุดจริงๆ เข้าใจและรับได้น่ารักมากๆ เลยง่า >< ครอบครัวอบอุ่นมาก
เป็นพี่ริวก็เขินนะมาบอกรักต่อหน้าคนในครอบครัวเลยนะกรี๊ดที 555555'
เอานะซันนะคิดซะว่าถ้าผ่านไปได้พี่ริวรออยู่ของขวัญล้ำค่าเลยนะนั้นน่ะ 
Name : maimes' ❀ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maimes' ❀ [ IP : 49.230.136.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2557 / 23:21
# 379 : ความคิดเห็นที่ 44907
คุณแม่น่ารักกกกก 5555555 
สู้ๆนะซันไล (ลา) 
นี่เกิดมาเพื่อคู่กันอยู่แล้วใช่มั้ยเนี่ยยย 
PS.  เป็นโซวอนที่บิวตี้ที่สุดแห่งเอ็กโซแพลนเน็ท
Name : เลือดสีชมพู. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เลือดสีชมพู. [ IP : 124.122.229.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2557 / 18:26
# 378 : ความคิดเห็นที่ 44759
โอ๊ยยยยย คุณแม่น่ารักจัง
พี่ริวเขินขึ้นห้องไปละ
PS.  Super Junior = Only 13 forever Hangeng comeback!!! Kangin fighting!!! Kibum comeback!!!
Name : champanging < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ champanging [ IP : 171.96.248.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2557 / 09:23
# 377 : ความคิดเห็นที่ 44719
คุณแม่น่ารักที่สุดอ่ะ
มีแม่งี้นะรักตายเลยยยยยยยย
พี่ริวกับซันโชคดีมากกกกกที่ไม่โดนแม่พี่ริวกีดกัน
ว่าแต่ฝั่งซันล่ะ
Name : meijing [ IP : 110.77.225.24 ]

วันที่: 23 ตุลาคม 2557 / 00:28
# 376 : ความคิดเห็นที่ 44717
ซันนี่สู้ๆๆ
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 171.96.240.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2557 / 22:49
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android