คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 88 : ตอนที่ 81 จุดหนึ่งของความสัมพันธ์


     อัพเดท 11 ม.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,126 Overall : 3,846,646
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 88 : ตอนที่ 81 จุดหนึ่งของความสัมพันธ์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46794 , โพส : 585 , Rating : 48% / 258 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 81 จุดหนึ่งของความสัมพันธ์

 

 

 

            ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเข็นรถออกมาจากประตูขาเข้า และแม้จะนั่งเครื่องมากว่าสิบชั่วโมง ใบหน้าของทั้งคู่ก็ยังคงแจ่มใส สมกับที่ไม่ได้กลับเมืองไทยมาเกือบปี

 

            “ป๊าเร็วสิ ม้าอยากกลับบ้านจะแย่แล้ว”

 

            “แล้วไม่โทรบอกลูกให้มารับนี่ดีแล้วหรือ เดี๋ยวเจ้าดรีมก็ร้องโวยวายอีกนั่นแหละว่าทำไมไม่บอกก่อน” ชายวัยกลางคนแย้งอย่างขำๆ และนั่นก็ทำให้ภรรยาสุดที่รักค้อนให้ แล้วก็โต้กลับ

 

            “ป๊าไม่ต้องเลยนะ ม้ารู้นะว่าจะเข้าข้างดรีม กลับมาแบบไม่บอกเนี่ยล่ะดี จะได้รู้ว่าดรีมใช้งานอะไรน้องบ้าง ถ้าบอกก่อน ดรีมคงให้เดียร์ทำความสะอาดทั้งบ้าน มาแบบไม่บอกเนี่ยล่ะ จะได้ช่วยงานเท่ากันทั้งคู่” คนเป็นแม่ที่รู้นิสัยลูกทั้งสองดี อีกทั้งยังแอบเข้าข้างลูกชายคนเล็กมากกว่าหน่อยแย้งสามี ให้คนฟังหัวเราะ

 

            “ทำเหมือนว่าจะสั่งดรีมได้”

 

            “ใช่สิ ก็ดรีมเขาลูกปะป๊านี่” ภรรยาที่ยังคงเค้าความสวยว่าอย่างงอนๆ แบ่งฝักแบ่งฝ่ายพร้อม

 

            ดรีมน่ะลูกพ่อ แต่เดียร์น่ะลูกแม่ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

            “พูดแบบนี้ดรีมน้อยใจตายเลย”

 

            “น้อยใจที่ไหน ชอบใจสิไม่ว่า บอกด้วยว่ามรดกอยู่ในมือปะป๊า เป็นลูกพ่อน่ะถูกแล้ว” คนฟังถึงกับหัวเราะลั่น แล้วชวนภรรยากลับบ้านกันดีกว่า เพราะสุดท้าย ใครจะลูกใคร ตอนนี้ พวกเขาก็คิดถึงลูกทั้งสองใจจะขาดอยู่แล้วล่ะนะ

 

            การกลับมาของบุคคลทั้งสองที่คงไม่มีใครคาดคิด

 

................................................

 

            “พี่พอร์ช...อยากอาบน้ำ”

 

            “อาบอีกแล้ว?...เพิ่งอาบเมื่อกี้เอง”

 

            “สลัด! ก็รู้ว่าเพิ่งอาบแล้วพี่ทำให้เดียร์เลอะอีกทำไมวะ!!!

 

            หลังจากการสอบกลางภาคก็ผ่านมาเกือบสามสัปดาห์แล้ว และด้วยความที่ช่วงสิ้นปีที่ผ่านมา พูรินเอาเวลาทำงานมาอยู่กับเจ้าลูกหมามากเกินไป ตลอดสัปดาห์กว่าๆ นี้ เขาก็เลยต้องตามเคลียร์งานที่กองสุมเอาไว้จนบิดาแทบจะร่อนซองขาวมาให้ พอจัดการไปได้ส่วนหนึ่ง กะจะกกเจ้าลูกหมาเต็มที่ก็ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงปลายสัปดาห์...ที่ดารินพรรณจิกกระชากหัวน้องมาใช้งาน

 

          ตอนปีใหม่ฉันเอามันผูกโบว์ส่งให้แกแล้ว ตอนนี้มันเป็นทาสของฉัน!’

 

            นั่นแหละเหตุผลที่ทำให้พูรินต้องตามมาค้างบ้านเพื่อนสนิทด้วย อย่างที่ดรีมถึงกับบ่นพึม

 

          บ้านช่องมีไม่รู้จักกลับ ชีวิตขาดหมาไม่ได้เลยนะ หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะสิ

 

            แล้วเขาจะตอบอะไรได้นอกจาก...

 

          อืม ฉันหลงเดียร์แบบโงหัวไม่ขึ้นจริงๆ

 

            ดังนั้น ตอนนี้พูรินจึงกำลังนอนกอดเจ้าลูกหมาอยู่ในห้องนอนสีฟ้าสดใสของมันเนี่ยล่ะ แล้วกอดอย่างเดียวคงไม่ใช่เขา ก็เล่นเจอเจ้าตัวเล็กมาซุกๆ ซบๆ ทั้งยังอ้อนว่า...

 

          พี่พอร์ชกอดเดียร์เลย แน่นๆ ด้วยนะเว้ย ช่วงนี้เจ้าของเอาแต่ทำงาน หมาขาดความอดอุ่นตายห่าแล้วเนี่ย

 

            เจอมันอ้อนแบบนี้เขาจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจาก...จัดการให้สมอยาก ตอนนี้เจ้าลูกหมาที่ปลดปล่อยความอัดอั้นของตัวเองแล้วถึงมาหงุงหงิงๆ กับเขาว่าอยากอาบน้ำนี่ไงล่ะ

 

            ทีตอนทำล่ะไม่ท้วง พอเสร็จสมอารมณ์หมายโยนความผิดให้ตลอด

 

            ชายหนุ่มคิดอย่างขำๆ ยามที่กอดร่างอุ่นๆ ของเจ้าตัวเล็กแน่นขึ้นอีกหน่อย ยกนิ้วจิ้มจมูกโด่งเบาๆ

 

            “พูดไม่เพราะนะเรา”

 

            “สลัดไม่เพราะตรงไหน วู้ววว ใส่ร้าย” เดียร์ถึงกับโวย เขาออกจะสุภาพ ไม่เคยด่าล่อตีนพี่เว็บเลยสักครั้ง (?) มาบอกว่าพูดไม่เพราะนี่มีเคืองนะเว้ย

 

            “ใครว่าพี่บอกว่าสลัดมันไม่เพราะ พี่หมายถึงคำลงท้ายเราต่างหาก” แล้วคนฟังก็ไม่วายจะแหย่คนที่แยกเขี้ยวใส่ มือที่จิ้มจมูกก็เลื่อนมาลูบแก้มขาวเล่น ให้คนที่นอนหนุนแขน ตะแคงตัวเข้าหาหน้ามุ่ย อยากจะงับมือที่เล่นแก้มตัวเองนัก

 

            “จะให้เดียร์เป็นเด็กชายดรัณภัทรอย่างเมื่อก่อนเลยป่ะล่ะ”

 

            “ได้ก็ดี น่ารักจะตาย อะไรก็พี่พอร์ชๆ อย่าง...ดูสิ เดียร์ปั้นไดโนเสาร์ให้พี่พอร์ชเลยน้า” เจ้าตัวเล็กได้แต่ทำหน้าบึ้ง ทั้งที่แก้มขาวแดงขึ้นเรื่อยๆ มองคนที่กำลังล้อเลียนเขาด้วยการทำเสียงเด็กๆ เลียนแบบตอนที่เขาอะไรๆ ก็พี่พอร์ช

 

            “ไอ้เดียร์คนนั้นตายห่าไปแล้ว”

 

            “หึๆ จริงอะ...” พี่ชายตัวโตหัวเราะเสียงนุ่มๆ แล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากแนบชิดกัน มือที่จับแก้มก็เลื่อนไปแตะที่ลำคอ เสียงทุ้มก็กระซิบเบาๆ

 

            “...พี่ว่าน้องเดียร์คนนั้นยังอยู่ในตัวเดียร์นะ ไหน ลองพูดสิ...พี่พอร์ช เดียร์อยากอาบน้ำ ไปอาบน้ำกันนะฮะ...”

 

            “ปัญญาอ่อน” ไอ้น้องเดียร์คนนั้นถึงกับหน้าแดงซ่าน มองคนที่ล้อเลียนเขาอยู่ได้ มีหน้ามาทำเสียงน่ารักแบบไม่ดูอายุกับหน้าตาตัวเองเลยว่าไม่เข๊าไม่เข้า แล้วแค่คิดว่าต้องทำตาม หน้ามันก็ร้อนยังไงไม่รู้

 

            ท่าทางของเจ้าตัวเล็กที่เริ่มจะหาทางหนีด้วยการมุดอกเขา ทำให้พูรินยิ่งสนุก ได้เห็นเดียร์ทำตัวแบบนี้มันก็เพลินอย่างบอกไม่ถูก จนต้องก้มตามไปกระซิบข้างหู

 

            “ว่าพี่พอร์ชปัญญาอ่อนหรือคะ น้องเดียร์ใจร้ายกับพี่พอร์ชจังเลย”

 

          ตายห่าและ อย่ามาพูดเหมือนกูเป็นเด็กผู้หญิงนะ คะเคอะอะไร ไม่เอา ไม่ฟัง ย๊ากกกกกกก

 

            เดียร์ถึงกับยกมือปิดหูร้อนๆ ของตัวเอง ก็ไอ้น้ำเสียงนุ่มๆ อุ่นๆ ฟังแล้วจั้กจี๋หัวใจ ไม่รวมได้คำลงท้ายที่เหมือนคุยกับน้องอลิซนั่น ทำให้ขนแขนลุกซู่ ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่กล้าโงหัวขึ้นไปดูสีหน้าคนพูดเลย แต่แม่งต้องทำให้เขินสัสๆ แน่

 

            “ปัญญาอ่อน โคตรปัญญาอ่อนเลย”

 

            “ว่าพี่ปัญญาอ่อน แล้วเขินทำไมล่ะ”

 

          ได้ที ต้อนกูเชียวนะ ฮึ่ย!

 

            เดียร์ได้แต่ฮึดฮัดกับตัวเอง อยากจะเอาชนะบ้าง จนต้องสูดหายใจลึกๆ คบกันมาเกินครึ่งปีแล้ว ไหงกูต้องเขินอยู่คนเดียว แบบนี้ยอมไม่ได้!

 

            “พี่พอร์ช...” ดังนั้น เมื่อสรุปความคิดตัวเองได้ เดียร์ก็เลยสูดหายใจลึกๆ แล้วก็เรียกเสียงอ้อนๆ ที่ทำให้คนแกล้งเริ่มรู้สึกว่าทัพกำลังจะถูกตีโต้ ดวงตาคู่คมก็มองคนที่ช้อนตาขึ้นมอง สองมือก็ยื่นมากอดแขนเขา ฟันคมกัดริมฝีปากล่างน้อยๆ

 

            “พี่พอร์ชใจร้าย...แกล้งเดียร์ทำไมฮะ”

 

            อึ้ง...อึ้ง...และอึ้ง

 

            พูรินได้แต่นิ่งสนิท มองคนแก้มแดงๆ จากแสงไฟที่ส่องลอดเข้ามา ไหนจะดวงตากลมๆ ที่ไม่ว่าใครก็ใจอ่อนให้อยู่แล้วกำลังฉายแววอ้อน สองมือกอดแขนเขาเอาไว้ ทำหน้าทำตาน่าฟัดเสียจนคนแกล้งเริ่มรู้สึกว่า...หัวใจถูกเล่นงานยังไงไม่รู้

 

            “แค่นี้ทำอะไรพี่ไม่ได้หรอกนะ” แต่ไม่วาย ยังมีเก๊กบอกไม่รู้สึกอะไร ให้คนอ้อนพองลมเข้าปาก แล้วยื่นหน้ามาถูที่หัวไหล่เบาๆ

 

            “สักนิดก็ไม่ได้หรือฮะ ไม่รู้สึกสักนิดเลยหรือ...”

 

          อ๊ากกกก กูจะตายอยู่แล้ว แรดเหี้ย!

 

            แม้จะคิดแบบนั้น แต่เดียร์ก็ยังพยายามทำตัวน่ารักต่อไป ทั้งถู ทั้งซบกับหัวไหล่ พยายามงัดกลเม็ดการอ้อนแข้งพี่สาวมาตลอดหลายปีมาใช้ เรียกว่าอัพเกรดกันสดๆ ตอนนี้เลยเชียวล่ะ และนั่นก็ทำให้คนถูกอ้อนนิ่งไปนิด ก่อนที่จะตวัดผ้าห่มขึ้น

 

            “เลิกเล่นดีกว่า พี่ไปอาบน้ำแล้ว”

 

            “เฮ้ย ไหง...” เดียร์ที่ถูกปล่อยจากอ้อมกอดเกือบจะโวยออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นใบหูของพี่ชายตัวโตที่แดงกว่าเดิม ทั้งยังไม่หันมามองหน้าเขาตรงๆ แต่ลุกเดินไปทางห้องน้ำ ให้ต้องขยับตาม

 

            “พี่พอร์ชเขิน เฮ้ย พี่พอร์ชเขินหรือวะ ฮ่าๆๆๆๆ จริงอ่ะ เดียร์ทำได้จริงดิ” เจ้าลูกหมาวิ่งล้อมหน้าล้อมหลังเจ้าของที่กำลังเอามือปิดปาก เหลือแต่ตาคมๆ ให้พูรินที่กำลังจะก้าวเข้าห้องน้ำบอกเสียงเรียบ

 

            “ถ้าตามเข้ามา ไม่รับประกันความปลอดภัยนะ” ว่าแล้วก็ก้าวเข้าไปก่อน ให้เดียร์ชะงักอยู่ตรงกรอบประตู

 

          ได้เห็นพี่พอร์ชเขินกับกูเหนื่อย...เลือกอะไรดีวะ

 

            ความคิดของคนที่เริ่มประมวลผล...แล้วถ้าพี่พอร์ชเขินจัดแล้วมาเอาคืนกับเขาล่ะ แค่คิดก็โคตรเหนื่อยแล้ว...เพราะฉะนั้น เจ้าตัวเล็กก็เลยเดินกลับไปที่เตียง คว้ากระดาษมาเช็ดไอ้ที่เลอะๆ ทั้งยังเหลือบมองประตูห้องน้ำอย่างระแวงอีกหน่อย จัดการเสร็จก็คว้าเสื้อเชิ้ตพี่พอร์ชนั่นแหละมาสวม

 

            เดียร์ค้นพบตั้งแต่วันที่พี่เขากลับมาจากสวิสเซอร์แลนด์แล้วล่ะว่า เสื้อเชิ้ตพี่พอร์ชแม่งโคตรใส่สบายอะ ด้วยความเตี้ยกว่าโข เสื้อมันเลยตัวใหญ่เหมือนเด็กขโมยเสื้อพ่อมาใส่ หลังเสร็จกิจก็เนี่ยล่ะ เสื้อตัวเดียวสวมลวกๆ ซุกอยู่ในผ้าห่ม...หลับสบาย

 

          น้ำเนิ้มไม่อาบแล้ว เป่าแอร์ฯ จนเหงื่อแห้งแล้ว เพราะฉะนั้น...

 

            “ราตรีสวัสด์ครับผม” เอ่ยกับประตูห้องน้ำแล้วเดินเตาะแตะกลับมาทิ้งตัวบนที่นอน ไม่นานเลยที่จะไปเฝ้าพระอินทร์ ดังนั้น กว่าที่พูรินจะออกมา เจ้าลูกหมาก็หลับพริ้มกอดหมอนข้างเรียบร้อยแล้ว

 

            ท่าทางที่ชายหนุ่มขยับมายืนข้างเตียง ตาคมมองหน้าขาวๆ ที่มองยังไงก็น่ารักมากกว่าหล่ออย่างเอ็นดู อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้

 

            “ร้ายนักนะ ทำให้พี่เขินได้เนี่ย” ว่าแล้ว มือใหญ่ก็ดึงหมอนข้างที่เจ้าตัวเล็กกอดไว้มั่นโยนไปข้างเตียง แทนที่หมอนข้างด้วยตัวเอง ด้วยการช้อนหัวทุยให้หนุนแขน มืออีกข้างก็กอดกระชับเอวเล็กเอาไว้หลวมๆ

 

          “ราตรีสวัสดิ์ สุดที่รักของพี่”

 

            พูรินกระซิบบอกเบาๆ เห็นเดียร์ขยับยุกยิกนิดๆ เหมือนหามุมสบาย ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจเข้าออก ให้เขาหลุดยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ ใครจะคิดล่ะว่าหัวใจเขาจะตกมาอยู่กับน้องชายข้างบ้านคนนี้ คนที่เห็นตั้งแต่เล็กแต่น้อย คนที่ตอนนี้เป็นมากกว่าน้องชาย

 

          ตอนนี้เขารักเดียร์...รักมากอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักใครอีกคนหนึ่งได้

 

...................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            รถแท็กซี่จอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่ปิดไฟสนิท ขณะที่สองสามีภรรยาเปิดประตูรั้วอย่างเบาเสียงที่สุด ขนของเข้ามาภายใน แล้วตัดสินใจแยกย้ายไปเซอร์ไพรส์ลูกทั้งสอง โดยฝ่ายคุณยุทธชัยก็แยกไปห้องลูกสาว ฝ่ายคุณดาราก็แยกไปห้องลูกชาย

 

            แกร๊ก

 

            “ลูกสาวคนนี้นี่ ล็อกห้องนอนแบบนี้ป๊าจะเข้าไปยังไงล่ะเนี่ย” คนเป็นพ่อว่าอย่างขำๆ ก่อนที่จะเคาะประตูแรงๆ นึกภาพลูกสาวคนสวยโผเข้ามากอดพร้อมกับคำถามแรก...ของฝากดรีมล่ะคะ

 

            ความคิดที่ทำให้คนเคาะยิ่งขำ แล้วลงแรงหนักกว่าเดิม ได้ยินเสียงกุกกักในห้อง ตามมาด้วยเสียงตวาดแหว

 

            “แกอยากตายใช่มั้ยไอ้เดียร์!!! นี่มันตีสามแล้วนะ!” คนฟังถึงกับหัวเราะพรืด เป็นอย่างที่ภรรยาเขาบอกนั่นแหละ ท่าทางเจ้าลูกสาวจะกดขี่ลูกชายอย่างหนักมาตลอดปี เดือนนี้ทั้งเดือนคงได้เห็นเจ้าเดียร์อ้อนแม่กันสนุกล่ะ

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            ทว่า คนเคาะก็ยังลงแรงหนักๆ ต่อไป อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยบอกคนในห้องว่าใครกลับมา และนั่นก็เหมือนจะทำให้ดรีมยิ่งอารมณ์เสียหนักกว่าเดิม

 

            “โอ๊ย! ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนล่ะน่าดู ฉันจะฆ่าแกหมกป่า แล้วทำให้แกเลิกกับแฟน!!!

 

          หืม แฟน? เจ้าเดียร์มีแฟนแล้วหรือเนี่ย

 

            ยุทธชัยคิดอย่างแปลกใจ แล้วก็หลุดยิ้ม ชักอยากเห็นหน้าแฟนเจ้าลูกชายแล้วสิว่าจะหาสวยสู้แม่มันได้มั้ย แต่ยังไม่ทันคิดอะไรมากกว่านั้น ประตูห้องก็เปิดผางออก พร้อมกับคนที่หัวยุ่งเหยิง หน้าตายับยู่หน่อยๆ จะโผล่พรวดออกมา

 

            “ป๊า!!!” ดรีมที่กำลังโมโหสุดขีดเบิกตากว้าง จ้องมองผู้ชายที่มีหน้าตาเหมือนกับรูปถ่ายข้างผนังบ้านเด๊ะๆ และนั่นก็ทำให้คำนี้หลุดออกจากปากคนสวย

 

          “ฉิบหายแล้ว!

 

            “อะไรของเราเจ้าดรีม เห็นหน้าป๊าแล้วฉิบหายใส่หน้าเลย” คนเป็นพ่อขมวดคิ้วน้อยๆ มองลูกสาวที่ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ทั้งยังถามเสียงแตกตื่น

 

            “ป๊า ม้าล่ะ”

 

            “ห้องเจ้าเดียร์...”

 

            พรวด

 

            “ซวยแล้วๆๆๆ ซวยแล้ว!!!” ดรีมไม่ตอบคำพ่อ นอกจากวิ่งไปอีกฝั่งของบ้านทันที ทั้งยังบ่นพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเกินสามก้าว เสียงนี้ก็ตามมา

 

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!

 

          บรรลัยแล้วไอ้เดียร์

 

            คนสวยแทบจะทรุดไปกองกับพื้น เมื่อเสียงนี้...เสียงมารดาเธอแน่นอน ดังนั้น ดารินพรรณก็รีบก้าวต่อไป แล้วก็เห็นมารดาที่กำลังยืนชี้นิ้วอยู่ตรงประตู และภายในนั้น...หลักฐานตัวเท่าควายที่สวมกางเกงนอนตัวเดียวก็โผล่มา ข้างๆ มีเจ้าน้องชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตของพูรินอยู่ด้วย

 

            “ไม่...จริง...” เสียงสุดท้ายของดาราที่หลุดจากปาก แล้วก็เป็นลมล้มพับไปทันทีอย่างที่พูรินเข้ามารับไว้ทัน หากแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนที่เป็นลม แต่เป็น...

 

          “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันห้ะ ดรีมเดียร์...พอร์ชมาอยู่ที่นี่ ในห้องลูกชายอาได้ยังไง!!!

 

            เสียงกัมปนาทที่ดังลั่นไปทั้งบ้านซึ่งทำให้เดียร์หน้าซีดเผือด พอๆ กับพี่สาวที่เป็นครั้งแรกที่ทำอะไรไม่ถูก

 

            “ป๊า ป๊าใจเย็นก่อนนะคะ...ใจเย็นๆ นะ” ดรีมบอกพ่อเสียงสั่น จับแขนเอาไว้แน่น หากแต่ถูกปัดทิ้ง อีกทั้ง อายุทธ ของพูรินก็ก้าวดุ่มๆ มาหาลูกชายเพื่อนด้วยสีหน้าถมึงทึง แววตาฉายชัดถึงความโกรธจัด มองเข้าไปในห้องนอนที่เตียงนอนยุ่งเหยิง ก่อนจะวกกลับมาที่ลูกชายที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่

 

            “ป๊า...”

 

            “เงียบ!!!” คนเป็นพ่อตวาดลูกชายเสียงดัง ก่อนจะตวัดสายตามามองหลานชาย

 

            “ไปเรียกพ่อแม่เรามาเดี๋ยวนี้!!!” ดวงตาของผู้ชายสองวัยสบกันนิ่ง แล้วพูรินก็รับคำเสียงหนัก

 

            “ครับ ผมจะไปเรียกพ่อกับแม่เดี๋ยวนี้...เดียร์ รับอาดาราไปหน่อย” ชายหนุ่มว่าพลางส่งคนเป็นลมให้สองพี่น้องที่ถลามารับ หากแต่สีหน้าซีดเผือด ทั้งยังดวงตาที่เหมือนจะร้องไห้ของเดียร์ ทำให้เขาแตะมือเบาๆ ราวกับให้กำลังใจ

 

            “ไม่เป็นไรเดียร์...ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มกระซิบบอก ก่อนที่จะหันไปสบตาคนโกรธจัด แล้วยกมือไหว้

 

            “ผมจะกลับมาอธิบายให้ฟังครับว่าเกิดอะไรขึ้น” ว่าแล้ว คนตัวโตก็ผลุนผันออกจากบ้านสองพี่น้องตรงกลับบ้านทันที ใบหน้าคมก็เคร่งเครียด

 

            “...”

 

            ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งบ้านอย่างที่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร แล้วก็เป็นเดียร์ที่เกือบจะร้องไห้แล้วที่เรียกบิดาขึ้นมาก่อน

 

            “ป๊า...”

 

            “พาม้าเราไปนอนในห้อง แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วตามป๊ามาข้างล่างทั้งคู่”

 

            “แต่ปะป๊า...”

 

            หมับ

 

            แต่ก่อนที่เดียร์จะพูดอะไรมากกว่านั้น คนเป็นพี่กลับจับไหล่น้องเอาไว้แน่น ส่ายหน้าแรงๆ เป็นการห้าม มองบิดาที่หมุนตัวลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว แล้วบอกเสียงเบา

 

            “ทำตามที่ป๊าบอก”

 

            “แต่เจ้ดรีม เดียร์ต้องทำยังไง...ทำยังไง ป๊ากับม้ารู้แล้วว่าเดียร์กับพี่พอร์ช...” เดียร์ว่าเสียงสั่น ให้คนเป็นพี่รีบก้าวไปเปิดประตูห้องนอนใหญ่ที่ไม่มีคนใช้มาเกือบปี ก่อนจะกลับมาช่วยน้องพยุงแม่ หน้าตาท่าทางของเดียร์พร้อมจะปล่อยโฮเหมือนเด็กเล็กๆ ได้ทุกเมื่อ แต่เธอก็บอกได้เพียง

 

            “เชื่อพอร์ชมันนะ เชื่อว่ามันจัดการได้”

 

.................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            เวลานี้ บรรยากาศภายในห้องรับแขกของบ้านสองพี่น้องเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ขณะที่บิดามารดาของพูรินที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้นก็กำลังนั่งอยู่บนโซฟา สภาพเหมือนเพิ่งตื่นแล้วเร่งรีบมาตามคำของลูกชาย ส่วนคนที่พอจะรู้เรื่องอย่างยุทธชัยกำลังนั่งบนโซฟาเดี่ยว

 

            “เดี๋ยวนะไอ้ยุทธ ขอกูทำความเข้าใจก่อนว่ามึงกลับมาเมืองไทยนี่อยากเจอเพื่อนฝูงมากขนาดให้ลูกชายกูไปเรียกตอนตีสามเลยหรือวะ!” ศักดาดีใจหรอกนะที่เพื่อนซี้กลับมา แต่มันเรื่องห่าเหวอะไรที่ต้องปลุกมาเพื่อบอกว่าเพื่อนซี้กลับไทยแล้ว

 

            คำที่เพื่อนสนิทหันไปจ้องตาพูรินนิ่ง ก่อนจะว่าเสียงเข้ม

 

            “ลูกชายมึงไม่บอกเลยใช่มั้ยว่าทำอะไรเอาไว้!

 

            “ลูกชายกู?” คนถูกปลุกยังคงงุนงง แล้วหันไปหาลูกชาย

 

            “แกไปทำเรื่องอะไรไว้ห้ะเจ้าพอร์ช” คำถามที่พูรินยังมีสติมากพอที่จะไม่ลน ผิดกับคนข้างๆ เขาที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง จับมือกับพี่สาวแน่น

 

            “เรื่องอะไรงั้นหรือ...” ทว่า คำถามนี้เหมือนไปจุดชนวนความโกรธของบิดาสองพี่น้องเข้าให้ เพราะยุทธชัยลุกพรวดขึ้นมาทันที ดวงตาวาววับด้วยความโกรธจัด ภาพของลูกชายที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย ทั้งยังอยู่กับลูกชายเพื่อน จะให้เขาคิดอะไรได้อีก

 

            “ลูกชายมึงน่ะสิทำเรื่องอะไรไว้ มันเรื่องห่าอะไรที่กูกลับบ้านมาแล้วเจอลูกชายมึงนอนอยู่ในห้องลูกชายกู...มึงฟังกูดีๆ นะ ห้องไอ้เดียร์ ไม่ใช่ห้องไอ้ดรีม!!!

 

            “!!!

 

            “ตายแล้ว...พอร์ช นี่มันอะไรกัน” เดียร์เกือบจะร้องไห้ออกมารอมร่อแล้ว เมื่อป้านีหันขวับมาถามลูกชายเสียงสั่น ท่าทางของผู้ใหญ่ทุกคนที่แสดงออกว่าสิ่งที่เขาทำเป็นเรื่องผิด เป็นเรื่องไม่น่าให้อภัย ทำให้หัวใจดวงน้อยกลัวแทบบ้า กลัวจนเนื้อตัวสั่นระริก

 

            ทำยังไง...ทำยังไงดี

 

            “แต่เดี๋ยวนะคะพี่ยุทธ มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็ได้”

 

            “แล้วให้ผมคิดยังไงห้ะ ลูกชายคุณสวมแค่กางเกงตัวเดียว จะให้ผมคิดอะไรได้อีก! มันมีเหตุผลอะไรที่พอร์ชมานอนห้องเจ้าเดียร์ ถ้าเป็นเจ้าเล็กซ์ก็ว่าไปอย่าง นี่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้านมาค้างในห้องจะให้ผมคิดอะไรได้อีกห้ะ!” คนโกรธจัดตวาดลั่น ในเมื่อใครมาเห็นภาพที่เขาเห็นก็ต้องคิดไปในทางเดียวกันทั้งนั้น

 

            แต่เขาไม่อยากเชื่อเลย ไม่อยากเชื่อว่าลูกชายคนเล็กที่แม้จะเป็นเด็กน่ารักมากกว่าหล่อเหลาจะกลายมาเป็นแบบนี้

 

            “แต่พอร์ชกับเดียร์เขาก็สนิทกันนะคะ ไหนจะอยู่ที่คอนโดด้วยกันอีก” ป้านียังคงพยายามแย้ง ทั้งที่ตัวเองก็ทำท่าจะร้องไห้อยู่แล้ว ท่าทางของผู้ใหญ่ทุกคนที่ทำให้เดียร์ก้มหน้างุด สองมือกำกันเอาไว้แน่น น้ำตากำลังจะไหลออกมาจากดวงตา

 

          ทำไมวะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไม

 

            “ผมขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ยครับ...”

 

            “พี่พอร์ช” เดียร์แทบจะถลาไปคว้าแขนแฟนตัวเองเอาไว้ หากแต่พูรินกลับสบตาผู้ใหญ่ทุกคน ก่อนจะเอ่ยเสียงหนัก

 

            “ผมกับเดียร์ไม่ได้เป็นแค่พี่น้องกันมาหลายเดือนแล้วครับ” พูรินตั้งใจจะบอกทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ แต่เขาต้องทำให้ได้ เขาตั้งใจว่าจะทำให้ทั้งสองฝ่ายยอมรับตั้งแต่วันที่ตัดสินใจรักกับเดียร์แล้ว

 

            หนทางจะยากยังไง เขาก็ต้องฝ่ามันไปให้ได้

 

            ฟึ่บ

 

            ทว่า ในจังหวะนั้น คนที่เงียบมาตลอดอย่างศักดาก็ก้าวเข้ามาหาลูกชาย แล้วถามเสียงเข้ม

 

            “แกว่าอะไรนะ!” คำถามที่พูรินก็บอกพ่อด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างกัน

 

          “ผมกับเดียร์...เรารักกัน...”

 

            ผัวะ!!!

 

            “พี่พอร์ช!!!// พอร์ช!!!

 

            ทั้งเดียร์ทั้งดรีมถึงกับร้องลั่น เมื่อหมัดลุ่นๆ ของศักดากระแทกเข้าเต็มหน้าลูกชายจนพูรินเซ ทว่า ชายหนุ่มกลับยกมือห้าม แล้วหันกลับไปหาบิดา

 

            “พ่อครับ...เข้าใจผมเถอะครับ ผมกับเดียร์...”

 

            ผัวะ!

 

            “หุบปากแกไปเลย!!! แกทำอะไรลงไปห้ะไอ้พอร์ช แกทำแบบนี้ได้ยังไง เดียร์มันเป็นน้องแก ฉันก็เห็นมันเป็นลูก แต่แกกลับทำกับน้องชายแบบนี้ พ่อแม่มันจะมองหน้ากันได้ยังไง ใช้หัวคิดซะบ้าง ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเสียเงินเลี้ยงควายขึ้นมาจนโตขนาดนี้!!!!” คราวนี้คนที่เงียบกลับเป็นฝ่ายตวาดลูกชายจนดังลั่นไปทั้งบ้าน

 

            “แกมีสมองบ้างมั้ย! คิดถึงหน้าพ่อแม่บ้างมั้ยว่าจะมองคนอื่นเขายังไง!!! ห้ะ ไอ้พูริน!!! ตอบมาสิ...ตอบมาว่าจะให้ฉันทำยังไง!!!

 

            “...” เวลานี้ พูรินยังคงก้มหน้าจากแรงสะบัดของหมัด สัมผัสได้ถึงรสปร่าในปาก พอๆ กับรู้ว่าน้ำเสียงของบิดาผิดหวังมากขนาดไหน ไม่ไกลออกไป เขาก็รู้ว่าเดียร์กำลังจะร้องไห้

 

            ขวับ

 

            “ผมผิดเองครับพ่อ เรื่องนี้เป็นความผิดผม พ่อจะทำอะไรกับผมก็ได้...ผมแค่อยากให้พ่อยอมรับ...”

 

            “ไม่มีทาง!!!” ทว่า สิ่งที่ต้องการที่สุดกลับถูกตอบกลับด้วยการปฏิเสธ และนั่นก็ทำให้เดียร์ที่ก้มหน้าอยู่ปล่อยน้ำตาออกมากระทบแก้ม

 

          ไม่มีทางเลยสินะ ไม่มีทางที่ผู้ชายสองคนจะรักกันได้เลยสินะ

 

            “อึ้ก...” คนที่พยายามกลั้นก้อนสะอื้นหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นระริก หูฟังเสียงด่าทอของลุงศักดิ์ที่กำลังต่อว่าพี่พอร์ชไม่มีหยุด แม้ว่าพี่พอร์ชจะพยายามยังไงก็ตาม เขามันโง่เอง ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ทั้งหมดนี่เป็นความผิดเขา

 

            ถ้าเขาไม่หลงรักพี่พอร์ช ถ้าเขาบริสุทธิ์ใจกับพี่พอร์ชตั้งแต่แรกก็จะไม่เป็นแบบนี้ เป็นความผิดเขาเอง เขาคนเดียวเท่านั้น

 

            ทำไมถึงคิดโง่ๆ ว่าแค่ความรักก็ไม่เป็นไร พี่พอร์ชกับเขาแค่รักกันก็พอ ทำไมไม่คิดให้ไกลกว่านั้นว่าไม่มีทางที่ผู้ใหญ่จะรับได้ นี่มันเรื่องจริง ไม่ใช่นิยายที่คู่หูเซเลอร์มูนชอบอ่าน ไม่มีทางที่พ่อแม่จะรับได้ว่าลูกชายมีสัมพันธ์กับผู้ชาย

 

          ถ้ากูเกิดเป็นผู้หญิง ถ้าเป็นผู้หญิง กูก็จะรักกับพี่พอร์ชได้ใช่มั้ย ทำไมกูถึงไม่ใช่ล่ะ ทำไมกูถึงรักพี่พอร์ชไม่ได้

 

            คำถามที่ทำให้เดียร์สะอื้นออกมา ก่อนที่จะสะดุ้งสุดตัว เมื่อพี่สาวคนเดียวยื่นมือมาจับมือของเขา จนต้องเงยหน้าขึ้น

 

            “เจ้ดรีม...”

 

          ใช่ เจ้ดรีมไง เจ้ดรีมเป็นผู้หญิง

 

            ความคิดของคนที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง แล้วตัดสินใจเอาวินาทีนั้น ทางเดียวที่พี่พอร์ชจะไม่ถูกลุงศักดิ์ตัดพ่อตัดลูก ทางเดียวที่จะไม่ทำให้ผู้ใหญ่คนไหนผิดหวัง...ทางเดียวเท่านั้นที่จะแก้ปัญหานี้ได้

 

          “หยุดได้แล้ว!!!

 

            กึก

 

            เดียร์ตะโกนออกมาท่ามกลางเสียงด่าทอของทุกคน และทำให้ทุกคนหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว จนเด็กหนุ่มปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วก็บอกเสียงสั่น

 

            “พี่พอร์ช...บอกความจริงทุกคนไปเถอะครับ...”

 

            “ความจริงอะไร” พูรินได้แต่ถามอย่างสงสัย ทั้งที่เขากำลังสังหรณ์ใจบางอย่าง แววตาของเดียร์ทำให้เขาไม่ไว้ใจสิ่งที่เดียร์กำลังจะพูด และนั่นก็ทำให้ไอ้ลูกหมาโง่ว่าต่อด้วยเสียงสั่นๆ

 

          “ความจริงเรื่องพี่กับเจ้ดรีมไง”

 

            “ไอ้เดียร์!!!” แม้แต่ดรีมยังหันขวับมามองน้องแล้วร้องลั่น อ้าปากน้อยๆ กับสิ่งที่มันเอ่ยออกมา

 

          มันกำลังจะทำอะไร

 

            “ป๊าครับ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ป๊าเห็นนะครับ ป๊าฟังเดียร์นะ...ลุงศักดิ์ ป้านี ฟังเดียร์นะ เดียร์จะเล่าทุกอย่าง...” เจ้าตัวเล็กสูดหายใจลึกๆ มองผู้ใหญ่ทุกคน ทั้งที่ตัวเองก็กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว ทว่า เพียงมองหน้าพี่พอร์ช เขาก็ฝืนเอ่ยออกไป

 

            “คนที่มีอะไรกันคือพี่พอร์ชกับเจ้ดรีม ไม่ใช่เดียร์ครับ”

 

            “เดียร์!!!

 

            “จริงๆ นะครับ มันเป็นเรื่องจริง เดียร์ทนให้ทุกคนว่าแบบนี้ไม่ได้แล้ว เดียร์ไม่ได้เป็นเกย์นะ ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่พอร์ชทั้งนั้น ทุกคนต้องเชื่อเดียร์นะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะว่าพี่พอร์ชกับเจ้ดรีมรักกันต่างหาก เป็นพวกเขาที่ไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่อง พี่พอร์ชไม่อยากให้เจ้ดรีมเสียหาย และเจ้ดรีมยังไม่พร้อมจะบอกเรื่องนี้กับใคร เดียร์เป็นแค่คนกลางเท่านั้น เพราะถ้าทุกคนรู้ ทุกคนต้องให้พี่พอร์ชกับเจ้ดรีมแต่งงานกันแน่ๆ แต่พวกเขายังไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเอง ก็เลยบอกว่าถ้าใครจับได้ก็ให้บอกว่าเดียร์ต่างหากที่มีอะไรกับพี่พอร์ช...ที่...ที่พี่พอร์ชมานอนห้องเดียร์ก็แค่...แค่มาสอนการบ้านให้เดียร์เฉยๆ มันไม่มีอะไรทั้งนั้น...”

 

            หมับ

 

            “เดียร์ พอได้แล้ว พอ!!!

 

            “ทุกคนเชื่อเดียร์นะ มันไม่มีอะไรจริงๆ ไม่มี!!!” เดียร์พรั่งพรูคำโกหกออกมาแทบไม่พักหายใจ และนั่นก็ทำให้พูรินที่ช็อกค้างไปแล้วเพิ่งจะตั้งสติได้ ร่างสูงก็กระชากแขนเจ้าตัวเล็กเอาไว้ ให้เจ้าตัวสะบัดทิ้ง ทั้งยังบอกผู้ใหญ่ทั้งน้ำตา อ้อนวอนให้เชื่อคำของตัวเอง

 

            “เชื่อเดียร์นะ...ฮึก...เดียร์เปล่านะ...ไม่ใช่เดียร์...ไม่ใช่เดียร์...เชื่อเดียร์นะ...พี่พอร์ชเปล่า...พี่พอร์ชไม่ได้ทำผิด...ไม่ใช่พี่พอร์ช...ไม่ใช่เลย”

 

          เดียร์เองต่างหากที่ผิด เดียร์ผิดมาตั้งแต่ต้นที่รักพี่พอร์ช

 

             ท่าทางเหมือนจะแตกหักของเด็กตัวเล็กทำให้ทุกคนได้แต่นิ่งอึ้ง และนั่นก็ทำให้พูรินดันตัวเองมาบังหน้าทันที

 

            “ไม่ใช่ครับ! ผมกับเดียร์ เราต่างหากที่รักกัน...”

 

            “เงียบได้แล้วเจ้าพอร์ช!!!!

 

            ทว่า ในจังหวะนั้นลุงศักดิ์กลับบอกเสียงเข้ม ทั้งยังก้าวเข้ามา แล้วหันมาถามเดียร์ที่ตัวสั่น

 

            “พูดเรื่องจริงหรือเดียร์”

 

            “ครับๆๆๆ ครับ!” เด็กหนุ่มพยักหน้าแรงๆ และนั่นก็ทำให้คนฟังประกาศออกมาทันที

 

          “งั้นแกต้องแต่งงานกับหนูดรีม ไอ้พอร์ช!!!

           

            “พ่อ!!!” แทนคำประท้วง คนเป็นพ่อก็หันไปหาเพื่อนซี้ทันที แล้วถามเสียงหนัก

 

            “ตกลงมั้ยไอ้ยุทธ”

 

            “ตกลง”

 

            เผลาะ

 

            คำของผู้ใหญ่ที่ทำให้น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มเดียร์ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังพูรินทันที พร้อมกับบอกตัวเอง

 

          มันควรจะเป็นแบบนี้ต่างหาก ควรจะเป็นมาตั้งแต่ต้น

 

..........................................................

 

            ครบค่า ตึงโปะ ตอนนี้ไม่ทอร์กแล้วกันจ้า พอดีเพิ่งกลับมาจากคอน เอาเป็นว่าอย่างข้างบนทุกประการ (นี่คิดแล้ว?) วันนี้คนมาค้างเต็มบ้านเลย เตรียมลุยคอนพรุ่งนี้ ไปและ นอนแย้ว ^^

            ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 88 : ตอนที่ 81 จุดหนึ่งของความสัมพันธ์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46794 , โพส : 585 , Rating : 48% / 258 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 585 : ความคิดเห็นที่ 63132
นึกว่าจะโตขึ้นแล้ว
Name : JymDyo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JymDyo [ IP : 124.122.30.163 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มกราคม 2562 / 14:55
# 584 : ความคิดเห็นที่ 63122
นั่นปากเหรอเดียร์
Name : 4904 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 4904 [ IP : 110.168.74.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2562 / 00:55
# 583 : ความคิดเห็นที่ 63026
เดียร์โง่ว่ะ รู้ว่าดรีมมีตะวันอยู่แล้วแท้ ๆ

ทำบ้าอะไร
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:53
# 582 : ความคิดเห็นที่ 63010
ไม่ชอบเดียร์เลยกับความคิดเด็กๆแบบนี้....
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 180.183.192.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2561 / 23:42
# 581 : ความคิดเห็นที่ 62936
แล้วพี่ตะวันละ
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 49.230.115.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2561 / 07:45
# 580 : ความคิดเห็นที่ 62802
แงงงงงงงงงงงง
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 101.108.118.208 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2561 / 02:03
# 579 : ความคิดเห็นที่ 62757
เดียร์!! ทำไมหนูโยนขี้ให้เจ้ดรีมอย่างงี้ล่ะลูกไม่น่ารักเลย ทำไม่คิดถึงแต่ตัวเองล่ะไม่คิดถึงใจพี่พอร์ชเจ้ดรีมพี่ตะวันเลย!!!
Name : 9900 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 9900 [ IP : 122.155.46.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2561 / 23:23
# 578 : ความคิดเห็นที่ 62539
เ-้ยยยยยยยย
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 124.121.206.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 09:05
# 577 : ความคิดเห็นที่ 62516
เดียร์แม่ง แล้วพี่ตะวันจะทำยังไงอ่ะ เดียร์ทำไมไม่คิดถึงคนอื่นเลย คิดถึงแต่ตัวเอง คิดเองเออเองหมด ทำไมอ่ะ เราไม่เคยว่าเดียร์เลย แต่เราคิดว่าอันนี้มันงี่เง่ามาก เราไม่ปลื้มเดียร์อย่างแรงในตอนนี้อ่ะ วู้
Name : mumuninnin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mumuninnin [ IP : 182.232.179.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 12:17
# 576 : ความคิดเห็นที่ 62437
เฮ้ย ได้หรอ?
Name : gummyworm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gummyworm [ IP : 1.46.77.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2560 / 18:41
# 575 : ความคิดเห็นที่ 62419
เอิ่ม อิหนูทำไรน่ะ
Name : SamirunSpirit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SamirunSpirit [ IP : 183.88.212.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2560 / 08:39
# 574 : ความคิดเห็นที่ 62399
ทั้งเห็นแก่ตัว ทั้งโง่
Name : Pornlapat_mook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornlapat_mook [ IP : 182.232.115.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ตุลาคม 2560 / 23:23
# 573 : ความคิดเห็นที่ 62356
โง่ว่ะเดียร์
Name : WRY_DM12 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WRY_DM12 [ IP : 110.77.159.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2560 / 15:01
# 572 : ความคิดเห็นที่ 62277
รำคาญเดียร์สุด เห้อม
Name : Could < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Could [ IP : 27.55.148.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มิถุนายน 2560 / 19:12
# 571 : ความคิดเห็นที่ 62262
เดียร์ทำตัวน่ารำคาญอะ555
Name : bjahhh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bjahhh [ IP : 171.97.101.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2560 / 04:04
# 570 : ความคิดเห็นที่ 62238
ยยย มันมากอะเดียร์ มากนะ พูดแบบนี้ได้ไงไม่คิดถึงหัวอกพิร์ชบ้างหรอวะหะะ!!! มันเห็นแก่ตัวไอเดีร์ย มันยยๆๆๆๆๆๆ //อินจัด ท่ดๆ
Name : คนที่รอคอยอยู่แสนนาน [ IP : 115.87.239.77 ]

วันที่: 14 เมษายน 2560 / 23:10
# 569 : ความคิดเห็นที่ 62233
บางที ก็อยสกจะบีบคอเจ้าลูกหมาจริงๆ
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 171.98.246.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2560 / 11:22
# 568 : ความคิดเห็นที่ 62187
หนูเดียร์ลูกเเม่ฮืออออทำไมลูกทำไมมันจะทำให้หนูเจ็บเปล่าๆน่ะทำไมลูก
Name : Bubbe____ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bubbe____ [ IP : 223.206.248.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2560 / 19:29
# 567 : ความคิดเห็นที่ 61974
ตอนนี้รำคาญเดียร์มากกกก ไม่สงสาร เป็นเด็กหนีปัญหาสุดๆ ไม่คิดจะหาทางพยายามอะไรเลย มีอะไรก็โยนให้พี่ดรีม พี่พอร์ชอุตส่าห์พยายามอธิบายให้พ่อแม่เข้าใจ หลุดพูดอะไรออกไป ใช้สมองคิดหรือเปล่า คำนึงถึงผลที่ตามมาทีหลังมั้ย ถ้าพอร์มกับดรีมแต่งงานกัน ดิฉันจะสะใจมาก ไม่เชียร์อัพแล้ว
PS.  I'll keep eyes on you
Name : 태국사람 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 태국사람 [ IP : 1.46.96.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
# 566 : ความคิดเห็นที่ 61923
ทำไมเดียร์ปัญญาอ่อนงี้ โตละ คิดที บอกแบบนั้นแล้วได้อะไร พาพี่ไปจมด้วยอะนะ เหอะตลก
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.229.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2559 / 23:55
# 565 : ความคิดเห็นที่ 61817
ทำไมลูกหมาถึงโง่ได้ขนาดนี้นะ.. --
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.4.168.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 13:49
# 564 : ความคิดเห็นที่ 61809
เดียร์ ไปตายเหอะ รำคาญว่ะ ทั้งเรื่องมีมันตัวเดียวที่โง่บรมอ่ะ จริงๆ
Name : ReindyWang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ReindyWang [ IP : 110.168.54.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2559 / 19:48
# 563 : ความคิดเห็นที่ 61770
หน่วง... หน่วงโว้ยยย!!! แงงงง ปกติชอบอ่านดราม่าอะ แค่แบบนี้ โอ๊ยยย ผมจะบ้า
Name : Fone2546 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fone2546 [ IP : 49.49.244.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2559 / 14:43
# 562 : ความคิดเห็นที่ 61740
เห้ เเล้วไง
Name : Totojubu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Totojubu [ IP : 183.182.112.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กันยายน 2559 / 23:16
# 561 : ความคิดเห็นที่ 61728
เอ้า ห่า แต่ดรีมรักตะวันนะเว้ยย!!
ช่างเถอะ เรารู้อยู่แล้วว่ายังไงเรื่องนี้ก้จบแฮปปี้
Name : merinz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ merinz [ IP : 171.96.191.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2559 / 19:32
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android