คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 89 : ตอนที่ 82 ยิ่งแย่ลง


     อัพเดท 18 ม.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,990 Overall : 3,846,510
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39691 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 89 : ตอนที่ 82 ยิ่งแย่ลง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 44767 , โพส : 684 , Rating : 47% / 205 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 82 ยิ่งแย่ลง

 

 

 

            “แกทำอย่างนี้ได้ยังไง!!!

 

            ภายในห้องนอนของเดียร์ หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันตามคำสั่งเด็ดขาดของผู้ใหญ่ สองพี่น้องกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่กลางห้อง แล้วก็เป็นดรีมที่ถามเสียงเข้ม ดวงตาฉายชัดถึงความโกรธ รวมไปถึงอยากจะฆ่าไอ้น้องชายงี่เง่าตรงหน้า

 

            “...”

 

            “ไอ้เดียร์ อย่ามาเงียบใส่เจ้นะ!” ดารินพรรณแหวด้วยเสียงกระซิบอย่างเกรงว่าบิดาจะเข้ามานั่งฟังด้วยอีกคน นี่ดีเท่าไหร่แล้วที่พ่อตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่ ไม่อย่างนั้นเธอได้อาละวาดกลางวงไปแล้วว่าเธอไม่แต่งงาน!

 

            ไม่ใช่กับพอร์ชแน่ๆ ไม่มีทาง ก็เหมือนมันนั่นแหละที่ไม่แต่งกับเธอแน่ เพราะไอ้ลูกหมางี่เง่าที่กำลังเงียบใส่ตัวนี้นั่นแหละ

 

            “แล้วเจ้ดรีมจะให้เดียร์ทำยังไง” คำถามที่คนฟังจ้องหน้าน้องชายนิ่ง เห็นเพียงดวงตาเหม่อลอย กับท่าทางเหมือนจะล้มพับของมันให้ต้องกำหมัดแน่น

 

            “ก็หุบปากแล้วให้พอร์ชมันจัดการเรื่องที่เหลือ ไม่ใช่ใช้สมองโง่ๆ ของแกแก้ปัญหาจนเรื่องมันพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้!!!” ดรีมยกนิ้วจิ้มหัวน้องแรงๆ จนหน้าทิ่ม ทว่า เด็กขี้โวยวายกลับทำเพียงหันมายิ้มเนือยๆ แล้วเดินไปทรุดนั่งกลางเตียง

 

            “อืม เดียร์มันโง่ มันคิดได้เท่านี้แหละ”

 

            ท่าทางที่หญิงสาวอยากจะกรีดร้องใส่หน้า ก่อนจะตามมานั่งบนเตียง กระชากแขนน้องให้หันมาสบตา

 

            “แกรู้มั้ยว่าสิ่งที่แกทำลงไปจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่แค่ป๊าจะจับตามองแกกับพอร์ช แต่รวมถึงฉันด้วย แล้วได้ยินที่ลุงศักดิ์บอกมั้ย เขาจะให้พี่สาวแกแต่งงานกับพอร์ช แต่งงานกับผัวแกเนี่ยนะเดียร์! แกรู้มั้ยว่ามันหมายความว่ายังไง...”

 

          “แล้วเจ้จะให้เดียร์ทำยังไง!!!

 

            ยังไม่ทันที่ดรีมจะโวยวายจบ น้องชายก็หันขวับมาเอ่ยกึ่งตวาด หน้าซีดเผือดจนน่าสงสาร แล้วสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในใจก็พรูออกมาทันที

 

            “เจ้บอกเดียร์สิ บอกไอ้โง่คนนี้สิว่าเดียร์ควรทำยังไง เจ้ก็เห็น ไม่มีใครรับได้ ม้าก็เป็นลม ป๊าก็โกรธจัด เจ้ก็เห็นนี่ว่าลุงศักดิ์ก็ต่อยพี่พอร์ช ได้ยินที่ลุงแกด่าพี่พอร์ชมั้ย เขารับไม่ได้ เจ้เห็นมั้ยว่าความรักของน้องเจ้ไม่มีใครรับได้ มันควรจะเป็นอย่างนี้ ควรเป็นเจ้ดรีมต่างหากที่รักกับพี่พอร์ช ควรเป็นเจ้ต่างหากที่ใครๆ ก็ยอมรับความสัมพันธ์ ไม่ใช่เดียร์ ไม่ใช่ไอ้หมาโง่คนนี้ที่ไม่มีวันได้ยืนอยู่ข้างพี่พอร์ช เจ้ได้ยินเดียร์มั้ย!!!” คำพูดมากมายพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่คนพูดพยายามกลั้นมันเอาไว้สุดความสามารถ

 

            เวลานี้ ดวงตากลมโตแดงช้ำ ทั้งยังหม่นหมอง ใบหน้าน่ารักเผือดสี สองมือกำหมัดแน่น ไหนจะท่าทางที่พยายามกลั้นน้ำตาจนร่างกระตุกนั่นอีก

 

            “เดียร์ไม่มีวันได้อยู่กับพี่พอร์ชตลอดไป...ไม่...ฮึก...ไม่มีทาง...” ว่าจบ คนที่เจ็บไปทั้งหัวใจก็ล้มตัวลงนอน แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง บ่งบอกว่าไม่ต้องการคุยอะไรอีกแล้ว และนั่นก็ทำให้ดรีมลุกขึ้น ดวงตาคู่สวยมองร่างน้องชายนิ่ง

 

            น้องชายที่เธอดูแลมันดีเกินไป เอาใจใส่มันมากเกินไป จนมันกลายเป็นแบบนี้

 

          “แล้วแกก็จะเอาแต่วิ่งหนีสินะเดียร์”

 

            “...”

 

            ไม่มีเสียงตอบใดๆ จากร่างที่นอนอยู่ และนั่นก็ทำให้หญิงสาวหมุนตัวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

 

            ปัง

 

            “ฮึก...เดียร์ขอโทษ...พี่พอร์ช...เจ้ดรีม...ฮึก...เดียร์...ขอโทษ...ขอโทษ...ฮึก...ขอโทษ...”

 

            แม้ว่าผ้าห่มจะทำให้ร่างกายอบอุ่น หากแต่หัวใจไอ้ดรัณภัทรคนนี้กลับหนาวเหน็บจนสั่นสะท้าน แม้จะพยายามกอดก่ายหมอนข้างยังไง...ก็ยังหนาวจับขั้วหัวใจอยู่ดี

 

.......................................

 

            “ต่อไปนี้พี่ตะวันไม่ต้องมาหาดรีมแล้วนะคะ”

 

            “หมายความว่ายังไงครับดรีม”

 

            นอกประตูรั้ว ดารินพรรณกำลังยืนประจันหน้าอยู่กับผู้ชายร่างสูงเจ้าของแว่นตากรอบใสที่กำลังถามอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยที่วันนี้ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด หากแต่ดวงตากลับฉายชัดถึงการตัดสินใจ จนมือที่ถือถุงขนมสำหรับผู้หญิงตรงหน้ากำแน่น หัวใจเต้นถี่ด้วยความหวาดกลัว

 

            “พี่ตะวันจีบดรีมมาจะสองปีแล้วนะคะ...”

 

            “ครับ เดือนหน้าจะครบกำหนดที่ดรีมบอกพี่” ตะวันบอกเสียงแผ่ว เขาจำได้ดีถึงข้อตกลงระหว่างเขากับหญิงสาวตรงหน้า หลังจากที่พยายามเข้าหาอยู่ปีเต็มๆ ดรีมก็บอกเขาว่าจะยอมคบหาด้วยถ้าทนนิสัยทุกอย่างได้ เวลาสองปีจากวันนั้นคือข้อพิสูจน์ และมันจะครบในอีกเดือนข้างหน้านี้

 

            อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าที่เขาเตรียมทุกอย่างเพื่อเซอร์ไพรส์ผู้หญิงคนนี้ หากแต่ดรีมกลับบอกว่า...ไม่ต้องมาหา

 

            “หรือว่า...บทพิสูจน์อะไรหรือเปล่าครับ” ตะวันพยายามฝืนยิ้มส่งให้ และนั่นก็ทำให้คนฟังเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

 

            “ขอโทษนะคะ...ขอโทษที่ดรีมทำให้พี่เสียเวลาเปล่า...1 ปีที่จีบดรีม และอีก 1 ปี 11 เดือนที่อยู่กับดรีม...ดรีมขอโทษที่ทำให้พี่ตะวันต้องผูกติดกับผู้หญิงคนนี้...”

 

            หมับ

 

            “ดรีมอย่าพูดแบบนั้น บอกพี่มาสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น นี่มันอะไรกัน” ชายหนุ่มคว้ามือเรียวขึ้นมาทันที ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน หัวใจกำลังเจ็บหนักกับคำตอบที่หญิงสาวบอกกรายๆ ว่า...มันจบแล้ว

 

            เวลานี้ดารินพรรณทำได้เพียงสูดหายใจลึกๆ ควบคุมอารมณ์ของตัวเองแล้วหันกลับมาเชิดหน้าน้อยๆ สบตาอีกฝ่าย

 

            “ขอโทษค่ะพี่ตะวัน แต่ดรีมมาคิดดูดีๆ แล้วดรีมอยากได้ความมั่นคงในชีวิตมากกว่านี้ ซึ่งพี่ตะวันทำให้ดรีมไม่ได้ ผิดกับผู้ชายอีกคน...”

 

            “ดรีม!!!” คำพูดโหดร้ายที่ออกมาจากปากของดรีมทำให้คนฟังร้องเรียกอย่างไม่อยากเชื่อหู แต่นั่นไม่ทำให้คนพูดชะงัก นอกจากว่าต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

 

            “...พี่ตะวันจำเพื่อนดรีมคนนั้นได้หรือเปล่าคะ...พอร์ช...ดรีมจะแต่งงานกับเขา ตอนนี้พ่อดรีมกลับมาจากอังกฤษแล้ว และผู้ใหญ่ก็ตกลงเรื่องนี้กันแล้ว ขอโทษที่บอกพี่ตะวันเอาป่านนี้ และขอโทษที่ดรีมมัวแต่ลังเลไม่รู้จะเลือกใครดี แต่ตอนนี้ดรีมเลือกได้แล้ว...” ร่างบอบบางปลดมือใหญ่ออกจากมือตัวเอง เงยหน้าขึ้นสบตา แล้วส่งยิ้มให้

 

            “ขอให้พี่ตะวันโชคดีและไม่ต้องมาเจอผู้หญิงเลวๆ อย่างดรีมอีกนะคะ” ว่าจบ คนพูดก็หมุนตัวเข้าบ้าน

 

            หมับ

 

            “ดรีม!!! ไม่จริง ดรีมไม่ใช่คนแบบนั้น พี่รู้จักดรีมดี...” ตะวันวิ่งมาคว้าไหล่เอาไว้ได้ทัน แล้วบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

 

            “ดรีมครับ พี่ทำอะไรผิด บอกพี่สิ พี่จะปรับปรุงตัวทุกอย่าง...”

 

            “พี่ตะวันรวยกว่านี้สักสิบเท่าสิคะ แล้วดรีมจะพิจารณา”

 

            ดรีมบอกด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แล้วก็ดึงไหล่หนี ขาเรียวรีบก้าวเข้าบ้านอย่างไม่อยากมองหน้าผู้ชายคนนี้มากไปกว่านี้อีกแล้ว จนกระทั่งก้าวเข้ามาที่รั้วด้านใน หญิงสาวก็หันไปมองใครคนหนึ่ง

 

            “สมใจแกแล้วล่ะสิ นี่สินะที่แกต้องการ”

 

            เผลาะ

 

            น้ำตาหยดแรกของผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดไหลลงมากระทบแก้ม ยามที่เอ่ยบอกกับน้องชายที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้น ได้ยินทุกคำพูดที่พี่สาวกล้ำกลืนบอกกับผู้ชายที่ตัวเองรัก หัวใจของเดียร์ยิ่งเจ็บจนชาเมื่อเห็นน้ำตาของพี่สาวที่แทบไม่เคยร้องไห้

 

            “เจ้...” เพียงเดียร์เอ่ยเรียก คนเป็นพี่ก็เงยหน้าขึ้น แล้วก้าวเข้าบ้านไปอย่างไม่ต้องการฟังอะไรจากน้องชายอีกแล้ว

 

            พอแล้ว เธอช่วยมันทุกอย่าง ช่วยจนกระทั่งทำลายชีวิตตัวเองก็ทำ

 

            ภาพที่เดียร์ปล่อยน้ำตาให้ร่วงลงมา ซบหน้ากับหัวเข่าเมื่อทุกอย่างกำลังเลวร้ายเพราะเขาเอง เพราะเขาคนเดียว เรื่องนี้คนที่เจ็บไม่ได้มีแค่เขากับพี่พอร์ช แต่เขากำลังลากคนอื่นมาเจ็บกับเขานับไม่ถ้วน

 

            “เดียร์ขอโทษ...ขอโทษ...ขอโทษ...เดียร์ขอโทษ...”

 

..........................................

 

            ต่อค่ะ

 

          “นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรวะไอ้เดียร์!!!

 

            หลังจากหยุดเรียนไปหลายวัน ทั้งยังปิดโทรศัพท์หนี วันนี้เดียร์ก็ลากสังขารมาเรียนจนได้ และทันทีที่เพื่อนสนิทเห็นหน้า ไอ้ซันก็พุ่งเข้ามากระชากแขนถามด้วยท่าทางโกรธจัด มองก็รู้ว่ามันต้องรู้เรื่องจากพี่ชายมัน ให้คนที่หมดอาลัยตายอยากเพียงส่งยิ้มให้ฝืนๆ

 

            “เหี้ยอะไรล่ะ เจอหน้ากูก็เหี้ยใส่เลยนะมึง”

 

            “ไอ้เดียร์! มึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง เรื่องมึงกับพี่พอร์ชนี่มันอะไร ทำไมเจ้ดรีมถึงจะแต่งกับพี่พอร์ช!” ซันตวาดใส่หน้า แม้พี่ชายเขาจะทำเหมือนไม่เป็นไร แต่ท่าทางแบบนั้นมันผิดปกติจนใครๆ ก็รู้

 

            พี่ตะวันไม่เคยร้องไห้ แต่เวลานี้ ผู้ชายเข้มแข็งอย่างพี่ชายเขาที่เป็นลูกคนโตซึ่งรู้จักความลำบากตั้งแต่สมัยพ่อแม่ยังไม่มีเงินจะกินข้าว คนที่พยายามเรียน พยายามทำงานอย่างหนักจนครอบครัวพวกเขามีอย่างทุกวันนี้ร้องไห้! พี่ตะวันร้องไห้! และคนที่ทำให้พี่ชายเขาเสียน้ำตาคือพี่สาวไอ้เดียร์!

 

            “กูว่าเปลี่ยนที่คุยเถอะ ไปบ้านกู” ท่าทางของเพื่อนคนหนึ่งที่เหมือนจะฆ่าอีกคนทิ้ง ทำให้ชินเป็นฝ่ายเอ่ยแทรกขึ้นมา เขาอาจจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เห็นไอ้เดียร์เหมือนจะตาย จะให้เขาอยู่เฉยคงไม่ได้

 

            “แต่กูอยากคุยให้รู้เรื่อง!

 

            ผัวะ!

 

            “ไอ้ชินจัง!

 

            “เย็นลงหรือยัง หรืออยากถูกตบอีกทีมึงถึงจะมีสติคิดได้ว่านี่มันทางเดินตึกคณะ และพวกเราอยู่ในมหาลัย” คำถามของคนที่ใจเย็นที่สุด ทำให้ซันฮึดฮัด ก่อนจะถามเสียงเข้ม

 

            “รถมึงอยู่ไหน”

 

            “จอดที่เดิม...มานี่ไอ้เดียร์” ไอ้ซันก้าวยาวๆ ไปไกลแล้ว ขณะที่ไอ้ชินจังขยับมาดึงไหล่เดียร์เอาไว้ จนคนหมดแรงเพียงบอกเสียงเบา

 

            “กูต้องกลับมาก่อนสี่โมง พ่อกูจะมารับ”

 

            กึก

 

            “เรื่องนี้ไม่ใช่แค่พี่สาวมึงเลิกกับพี่ชายไอ้ซันใช่มั้ยวะ” ชินชะงักไปนิด แล้วก็เอ่ยถามอย่างพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ให้คนฟังเพียงก้มหน้าลง แล้วแค่นยิ้มกับตัวเอง

 

            “มึงเคยคิดมั้ย ถ้าเกิดมาเป็นผู้หญิง ชีวิตอาจจะง่ายกว่านี้”

 

            “ไม่ จะชาย จะหญิงก็เจอความทุกข์ได้ทั้งนั้นแหละ คิดแบบมึงคือคนหนีปัญหา” คนหัวแดงว่าตรงๆ ไม่มีรักษาน้ำใจ และนั่นก็ทำให้คนฟังสะอึก

 

            “นั่นสินะ กูคงเป็นคนขี้ขลาดที่สุดในโลก”

 

...........................................

 

            ใช้เวลาไม่นาน ทั้งหมดก็มาอยู่บ้านชิน แม้ว่าเวลานี้จะมีคนงานอยู่สองคนกับคนสนิทของมารดา แต่หนุ่มลูกครึ่งก็บอกแล้วว่าจะด่าจะตวาดก็เต็มที่ ไม่มีใครว่าอะไรทั้งนั้น ดังนั้น นายอาทิตย์ถึงเริ่มทำการซักไอ้เพื่อนเวรที่นั่งกอดเข่าพิงเตียง

 

            “ทำไมมึงโง่แบบนี้วะ!” หลังจากฟังทุกอย่างจบ นี่คือคำถามแรกที่ซันถามเพื่อน

 

            โอเค ทุกทีเขาเข้าข้างไอ้เดียร์แบบประเภทใครพูดอะไรก็ไม่ฟัง แต่ครั้งนี้มีเรื่องพี่ชายเขาเข้ามาเกี่ยวด้วย อีกทั้งไอ้เดียร์เป็นฝ่ายยัดเยียดพี่พอร์ชให้เจ้ดรีม ไหนจะที่มันโกหกพ่อแม่เป็นตุเป็นตะนั่นอีก

 

            “มึงทำแบบนี้ได้ยังไง พี่พอร์ชน่ะแฟนมึงนะ เออ พ่อแม่มึงไม่ยอมรับ แต่มึงก็สู้สิวะ ใครจะว่ายังไงแต่มึงกับพี่พอร์ชรักกันนะเว้ย!!!

 

            “...”

 

            “ไอ้เหี้ยเอ๊ย กูไม่รู้จะด่ามึงยังไงแล้ว มึงยอมเลิกกับพี่พอร์ช ยอมผลักเขาให้คนอื่นเพียงเพราะพ่อแม่มึงกับเขาบอกว่าไม่ยอมรับเนี่ยนะ โว้ย กูหงุดหงิด ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ!!!

 

            “ไอ้ซัน พอได้แล้ว” เป็นชินที่เข้ามาไกล่เกลี่ย เมื่อเห็นว่าไอ้ลูกหมาแทบจะกลืนไปกับเตียง ตัวเล็กๆ ของมันก็กอดตัวเองกลม น่าสงสารเสียจนต้องช่วย

 

            “มึงไม่ต้องเข้าข้างมัน งานนี้มึงก็เห็นว่าใครผิด...”

 

            “เออ กูผิดเอง มึงพอใจมั้ย กูผิดเอง เพราะกูเอง กูคนเดียว!!!

 

            แต่แล้ว คนที่นั่งกอดเข่าก็ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ก่อนที่จะผุดลุกขึ้นมาประจันหน้ากับเพื่อน แล้วเอากำปั้นทุบอกตัวเอง

 

            “กูเอง มึงไม่ต้องด่าหรอกว่ากูโง่ กูรู้ตัว สมองกูมีแค่นี้ กูคิดได้แค่นี้...ทำไมกูจะไม่รู้ว่ากูผิด กูผิดเองที่ทำให้พ่อแม่ต้องโกรธ กูผิดที่ทำให้พี่พอร์ชถูกต่อย กูผิดที่ทำให้เจ้ดรีมเลิกกับพี่ตะวัน กูผิดที่ทำให้พี่ตะวันร้องไห้ กูผิดเองที่ไม่อยากให้ใครเจ็บมากกว่านี้ เป็นกูเอง มึงได้ยินมั้ย เป็นกูเองที่ผิด กูคนเดียว!!!” ว่าไป เดียร์ก็เอามือทุบอกแรงๆ ยามที่ตวาดลั่นไปทั่งห้อง ขนาดที่ซันยังอึ้ง

 

            “ฮึก...กูเอง มึงไม่ต้องโทษใครหรอก กูผิด กูมันเหี้ย มันโง่ มันทุเรศ กูมันหนีปัญหา”

 

            หมับ

 

            “ไอ้เดียร์พอได้แล้ว เดี๋ยวก็ช้ำในตาย”

 

            “ก็ให้มันตายไปเลยสิ ให้มันตายไปเลย ตายไปจริงๆ ยิ่งดี!!!” เดียร์ที่เอามือทุบอกยื้อกับชินที่กระชากมือข้างนั้นออก ใบหน้าขาวเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา ยามที่หัวใจเจ็บจนแทบไม่รู้สึกอะไร

 

            “เดียร์ กูไม่ได้...”

 

            “มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กูจะบอกให้นะ กูอาจจะโง่ในสายตาพวกมึง แต่พวกมึงรู้อะไรมั้ย กูรู้...ไม่มีวันที่พ่อแม่กูจะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น...” เดียร์ปล่อยโฮออกมาแล้ว ทว่าก็ยังฝืนพูดทั้งที่น้ำตานองหน้า

 

            “พวกมึงบอกว่ากูโกหกไม่เป็นใช่มั้ย แล้วพวกมึงคิดว่ากูจะโกหกผู้ใหญ่ได้งั้นหรือ มีใครเชื่อกูจริงๆ มั้ยว่าเจ้ดรีมกับพี่พอร์ชเป็นอะไรกัน...ไม่มี! ไม่มีใครเชื่อ แต่พวกเขาก็ยังแสดงออกว่าเชื่อที่กูพูด...เพราะอะไรรู้มั้ย พวกมึงรู้มั้ยว่าเพราะอะไร!!!” เดียร์ถามเสียงดัง ก่อนที่จะเบาเสียงลง น้ำตาไหลพราก ร่างสั่นระริกจนน่าสงสาร เมื่อนึกถึงเรื่องคืนนั้น

 

          “...พวกเขายอมเชื่อคำโกหกของกูดีกว่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นยังไงล่ะ...”

 

            ใช่ เดียร์รู้ดีที่สุด เขาโกหกไม่เก่ง โกหกไม่เป็น ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่เขาพูดปด ทว่าพ่อแม่ ลุงศักดิ์ ป้านี ผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์และผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนกลับยอมเชื่อคำโกหกของเขา มันชัดเจนพออยู่แล้ว

 

            แม้เจ้ดรีมกับพี่พอร์ชไม่ได้รักกัน แต่จับแต่งงานกันยังดีซะกว่าให้เขากับพี่พอร์ชได้รักกัน

 

            มันชัดเจนพอแล้ว...แค่นี้ก็เกินพอแล้วจริงๆ

 

            “ฮึก...พ่อกูยอมเชื่อว่าเจ้ดรีมมีอะไรกับพี่พอร์ชมากกว่าเป็นกู...ฮึก...ทั้งที่...ทั้งที่เขารู้ว่ากูโกหก...พวกมึงจะให้กู...ทำยังไง...ทำยังไง...”

 

            ฮวบ

 

            สิ้นคำพูด เดียร์ก็ทรุดไปนั่งอยู่บนพื้น ทั้งที่มือข้างนึงถูกไอ้ชินจังจับเอาไว้แน่น ปล่อยน้ำตาร่วงหล่นกระทบพื้นไม้ราวกับหมดแล้วทุกอย่าง

 

            เขาร้องไห้ทุกคืน พ่อรู้ แม่เห็น แต่ไม่มีใครพูด ทุกอย่างถูกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแค่เรื่องงานแต่งงานระหว่างพี่สาวเขากับพี่พอร์ชเท่านั้นที่เหมือนจะเอาจริงกันจนเขาเจ็บ

 

            ท่าทางที่ซันเย็นลงเหมือนเอาน้ำมาดับไฟ ร่างสูงก็ขยับมานั่งข้างๆ เพื่อน ก่อนที่จะยกมือกอดคอไอ้เดียร์ แล้วดันหน้ามันให้ซบลงกับไหล่

 

            “กูขอโทษไอ้เดียร์ กูขอโทษที่โวยวายใส่มึง...ไม่ต้องร้อง ตาปูดเป็นชิสุแก่ๆ แล้ว” ทว่า ยิ่งปลอบก็ยิ่งร้อง เพราะเดียร์ยิ่งปล่อยโฮ ยามที่ซบหน้ากับไหล่เพื่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

            เวลานี้ เจ็บเกินกว่าจะพูดอะไร

 

..............................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “หมายความว่าตอนนี้มึงถูกยึดโทรศัพท์”

 

            “อืม”

 

            “พ่อมึงให้กลับไปอยู่บ้าน”

 

            “อืม”

 

            “แล้วยังขับรถมาส่ง และรับกลับตอนเย็น”

 

            “อืม”

 

            “ให้ตายเหอะ สมัยนี้ยังมีแบบนี้อีกหรือวะ!

 

            หลังจากร้องจนพอ เดียร์ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านให้ฟัง แม้พ่อจะทำเหมือนเชื่อว่าเจ้ดรีมกับพี่พอร์ชเป็นแฟนกัน แต่พ่อกลับสั่งห้ามเขาไปอยู่ที่คอนโด ไม่ยอมให้เจอพี่พอร์ช เอาโทรศัพท์ไปแล้วอ้างว่าเครื่องที่ใช้อยู่คุยที่ไทยไม่ได้ ทั้งยังขับมาส่งเมื่อเช้า และจะรับกลับตอนเย็น...บ่งบอกว่าตอนนี้พ่อไม่ไว้ใจเขาเลยสักนิด

 

            “เขากะให้เลิกกันนั่นแหละ” ชินเป็นฝ่ายเอ่ยสรุปตรงๆ ทั้งที่เขาห่วงเพื่อน แต่ใจกลับคิดไปอีกเรื่องนึง

 

          บางที อาจจะถึงโอกาสของพี่แล้วก็ได้นะพี่โอ๊ต

 

            ความคิดที่เจ้าตัวรีบปัดมันทิ้งไป เพราะท่าทางไอ้เดียร์จะอาการหนักกว่าที่คิด

 

            “ใช่ กูถึงบอกไงว่าเขาไม่ยอมรับเรื่องนี้หรอก”

 

            “หรือมึงอาจจะยอมแพ้ง่ายไป” ชินเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที ให้คนฟังหันมามอง ก่อนจะแค่นยิ้มกับตัวเอง ถามคำถามเดิมที่เขาถามใครหลายคน แต่ไม่มีใครตอบเขาได้สักคน

 

            “แล้วกูควรทำยังไง”

 

            “เจ้ดรีมล่ะ นางมารคนนั้นทำได้ทุกอย่างนะเว้ย” คำถามที่เดียร์เงียบไปทันที เขาก็เคยหวังอย่างที่ไอ้ซันถาม เขาอยากจะวิ่งไปให้เจ้ดรีมช่วยเหมือนทุกครั้ง แต่เพราะครั้งนี้เขาทำร้ายเจ้ดรีม เขาทำให้พี่สาวต้องเลิกกับผู้ชายที่คิดจะเดินเคียงข้าง...ความรู้สึกผิดมันเกาะกินหัวใจจนไม่กล้าร้องขอ

 

            อีกอย่าง ถ้าเจ้ดรีมจะช่วย เจ้ดรีมจะก้าวเข้ามาเอง แต่ครั้งนี้...คงโกรธเกินกว่าจะทำอย่างนั้น

 

            “กูไม่รู้...แต่มึงบอกพี่ตะวันนะ ถ้าเจ้ดรีมไม่อยากแต่งกับพี่พอร์ช ยังไงเจ้ดรีมก็มีวิธีของเขา ตอนนี้ผู้ใหญ่ทำเหมือนมันเป็นเรื่องจริงเพราะอยากให้กูกับพี่พอร์ชไม่เจอกันต่างหาก...เจ้ดรีมไม่ได้เลิกกับพี่ตะวันเพราะว่าฐานะพี่มึงสู้พี่พอร์ชไม่ได้หรอกนะ ถ้าเจ้ดรีมมองผู้ชายที่เงิน ป่านนี้คงแต่งงานกับพี่พอร์ชไปนานแล้ว”

 

            “โว้วๆ เดี๋ยวนะ เจ้ดรีมพูดแบบนั้นหรือวะ เฮ้ย กูไม่รู้ พี่ตะวันแค่บอกว่าเจ้ดรีมจะแต่งงานกับพี่พอร์ชแค่นั้น...ให้ตายเถอะ ถูกทำร้ายมาขนาดนี้แม่งพี่กูยังพยายามปกป้องไม่ให้ใครเห็นความชั่วเจ้ดรีมอีก” ซันว่าต่อทันที ทั้งยังพ่นลมทางจมูกแรงๆ

 

            “ไอ้ซัน พี่กูไม่ได้ชั่ว”

 

            “แต่เลวร้ายน้อยกว่าปีศาจนิดนึง”

 

            “ไอ้ห่านี่ ด่าพี่กูอยู่ได้”

 

            “แต่มึงก็ยิ้มได้แล้วนะครับเพื่อนเดียร์” ซันได้แต่ยิ้มอ่อนๆ มองคนที่หลุดยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน จนเดียร์หุบยิ้มแทบไม่ทัน

 

            ท่าทางที่ชินวางมือพาดไหล่ แล้วโยกไปมา

 

            “แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป” คำถามที่คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

 

            “กูจะรอพ่อกลับอังกฤษ อย่างเก่งพ่อกูก็อยู่นี่ได้แค่เดือนเดียว หลังจากนั้นอะไรๆ ก็อาจจะดีขึ้น” คำที่พยายามปลอบใจตัวเอง

 

            “เออ มึงก็พูดถูก ไงพ่อแม่มึงก็ต้องกลับไปทำงาน” แม้ซันจะเห็นด้วย แต่ไม่ใช่กับชินเลยสักนิด ดวงตาคู่คมจ้องหน้าขาวๆ ของเพื่อนแล้วลอบถอนหายใจ ไม่อยากซ้ำเติมมันมากไปกว่านี้ แต่มันคิดหรือว่าผู้ใหญ่จะคิดในสิ่งที่มันคิดไม่ออก

 

            ไอ้เดียร์พยายามหนีสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่ได้พยายามแก้ไขที่ต้นเหตุของปัญหา มันจะทำให้ปัญหาเกิดขึ้นไม่รู้จบ...

 

............................................................

 

            “เดียร์”

 

            เฮือก!

 

            “พี่พอร์ช!!!” คนที่กำลังเปิดรั้วบ้านถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อได้ยินเสียงเรียก เพียงหันกลับไปก็เห็นผู้ชายร่างสูงที่ดูเหนื่อยอ่อนกว่าทุกที ใบหน้าเครียดจัด จนต้องรีบเหลียวไปทางรถคันใหญ่ที่บิดาก็กำลังจะลงมา

 

            “พี่ต้องการคุยกับเดียร์”

           

            “พี่พอร์ช ตอนนี้...”

 

            “มาหาดรีมหรือพอร์ช”

 

            “อายุทธ” ทว่า ก่อนที่จะได้พูดอะไรกัน คนขับก็ก้าวลงจากรถแล้วถามเสียงเข้ม ดวงตาเข้มขึ้นบ่งบอกว่าต้องการให้รับคำเขาว่ามาหาลูกสาว แทนที่จะเป็นลูกชาย และนั่นก็ทำให้พูรินกำหมัดแน่น แล้วบอกเสียงเข้ม

 

            “ผมมาหาเดียร์ครับ”

 

            “มีธุระอะไรที่ต้องคุยกับน้อง ในเมื่อเป็นแค่พี่ชายน้องชายข้างบ้านกันไม่ใช่หรือ มาคุยกับว่าที่เจ้าสาวยังเข้าเค้ามากกว่า...เดียร์ เข้าบ้าน!

 

            “อาครับ ผมขอคุยกับน้องแป๊บเดียว” แม้ว่าพูรินจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขอร้อง ใบหน้าและท่าทางดูน่าสงสารอย่างที่อายุทธพอได้ยินข่าวว่าแทบไม่กินไม่นอน เอาแต่ทำงานอย่างหวังให้บิดาใจอ่อน และเห็นความพยายาม แต่ตอนนี้ศักดาเองก็ไม่ฟังทุกคำที่ออกมาจากปากของลูกชายคนโตเหมือนกัน

 

            ทว่า คนเป็นพ่อทางนี้ก็เอ่ยเสียงหนัก

 

            “เดียร์ เข้าบ้าน!” แม้จะอยากขัดคำสั่ง แม้จะอยากคุยกับพี่พอร์ช แต่ก็ทำได้แค่ก้าวเข้าบ้านอย่างไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตไปมากกว่านี้ ขณะที่คนเป็นพ่อก็บอกเรียบๆ

 

            “เดี๋ยวอาจะเรียกดรีมออกมาคุยด้วย” ว่าจบ คนพูดก็หมุนตัวไปขึ้นรถแล้วเอารถเข้าบ้านอย่างไม่สนใจสายตาทักท้วงของหลานชายเลยสักนิด

 

            ภาพที่ทำให้พูรินกำหมัดแน่น เขาไม่มีทางยอมให้เรื่องทุกอย่างจบลงแบบนี้แน่

 

................................................

 

            “เดียร์มีอะไรจะบอกหม่าม้ามั้ยครับ”

 

            ดารายืนมองลูกชายมาพักใหญ่ๆ แล้ว เห็นเด็กร่าเริงที่เอาแต่อ้อนเธอเวลากลับมาเมืองไทยแอบปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างที่ดูผอมลงจากคืนแรกที่เธอกลับมาก็กำลังนั่งพิงเครื่องปั่นผ้าที่กำลังทำงาน ท่าทางที่ทำให้คนเป็นแม่เจ็บตามได้อย่างไม่ยากเย็น

 

            เดียร์กำลังทุกข์...ทุกข์มากๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นก็ทำให้คนเป็นแม่ก้าวเข้ามา ให้ลูกชายสะดุ้งเฮือก

 

            “หม่าม้า...เอ่อ...” เดียร์ใช้หลังมือปาดไปมาบนหน้าลวกๆ แล้วรีบยืนขึ้น ส่งยิ้มให้ ถามด้วยเสียงที่พยายามร่าเริง

 

            “หม่าม้ามีอะไรให้เดียร์ทำหรือเปล่าครับ เดี๋ยวตากผ้าเสร็จก็ว่างแล้ว”

 

            “เดียร์...”

                       

            “อ่า ใช่ๆ ม้าทำอะไรเป็นมื้อเย็นล่ะ ให้เดียร์ช่วยมั้ย อยู่กับเจ้ดรีมสองคน เดียร์ทำกับข้าวเก่งโคตรเลยนะ ไม่อยากจะโม้เลย...”

 

            หมับ

 

            “เดียร์...หนูฝืนยิ้มไม่ได้ตลอดหรอกนะ”

 

            กึก

 

            เดียร์ที่พยายามร่าเริงที่สุดได้แต่นิ่งไป รอยยิ้มเลือนหาย สองมือตกห้อยลงข้างลำตัว ดีที่มารดาจับมือข้างหนึ่งเอาไว้ สีหน้าที่บ่งบอกว่าเป็นห่วงทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด แต่แม่เขาร่างกายไม่ได้แข็งแรงเหมือนที่เห็นภายนอกหรอก ถ้าเขาพูดอะไรออกไป แม่อาจจะเป็นลมอย่างคืนนั้นก็ได้

 

            “เดียร์ไม่ได้เป็นอะไรครับม้า”

 

            “เดียร์...”

 

            “ไม่เป็นไรจริงๆ ครับหม่าม้า สบายมาก เดียร์จะเป็นอะไรได้นอกจากคนหล่อล่ะเนอะ” ว่าแล้วก็เก๊กเข้มทำหล่อ ทั้งที่หน้าตาไม่อำนวย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนเป็นแม่ถอนหายใจ ดึงลูกชายเข้ามาใกล้ๆ แล้วยกมือลูบหัวเบาๆ

 

            “เดียร์รู้นะว่าหม่าม้าพร้อมฟังเดียร์เสมอ...ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” คนฟังอยากจะร้องไห้ อยากจะทำตัวเป็นเด็กๆ แล้วซุกอกแม่ แต่ตอนนี้เขาโตแล้ว สิบแปดแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็สิบเก้าแล้ว เพราะฉะนั้น เจ้าตัวก็ได้แต่สูดจมูกแรงๆ ส่งยิ้มให้

 

            “ครับ เดียร์รู้นะว่าหม่าม้ารักเดียร์มากกว่าเจ้ดรีม”

 

            “ม้ารักลูกสองคนเท่ากันเถอะ”

 

            “แต่ตามใจเดียร์มากกว่า” คนพูดว่าเสียงทะเล้น ให้คนฟังหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยอมผละจากลูกชาย แล้วจะหมุนตัวเข้าบ้าน แต่ก่อนจะไปก็ไม่วายเปรยเบาๆ

 

            “หนูรู้ดีว่าหม่าม้าตามใจหนูมากกว่า...และมันเป็นแบบนั้นเสมอนะ”

 

            คำที่เดียร์อยากจะถามว่า แล้วถ้าเดียร์ขอรักกับพี่พอร์ช...หม่าม้าจะตามใจเดียร์หรือเปล่าครับ

 

            คำถามที่อยู่ในใจไอ้ดรัณภัทรตลอดมื้อเย็น และยิ่งอยากถามทั้งพ่อทั้งแม่ว่าให้เดียร์รักกับพี่พอร์ชไม่ได้จริงๆ หรือครับ เมื่อบิดาเอ่ยโพล่งขึ้นมา

 

          “เดียร์คิดจะไปเรียนต่อที่อังกฤษมั้ย”

 

            คำถามที่คนฟังได้แต่นิ่งอึ้ง จ้องหน้าบิดานิ่ง

 

            “จริงๆ ป๊าก็เสียดาย ป๊าทำงานอยู่ที่โน่นทั้งที ทำไมเราไม่ไปเรียนที่โน่นเลย ระบบการศึกษาของอังกฤษดีกว่ามาก ภาษาเดียร์ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ถ้าไม่ไหวก็ไปเรียนปรับภาษาก่อน ลองสอบดูน่าจะเป็นประโยชน์กว่าอยู่เมืองไทย”

 

            “ตะ...แต่เดียร์จะจบปีหนึ่งอยู่แล้ว”

 

            “ก็ช่างมันสิ เดียร์ก็เพิ่งสิบแปด ยังไงก็น่าจะจบตรี จบโทที่โน่นก่อน 25 รวมๆ แล้วก็น่าจะช่วงป๊าเกษียณกลับเมืองไทยพอดี” ท่าทางของคนเป็นพ่อเหมือนจะบังคับมากกว่าเป็นคำถาม และนั่นทำให้คนที่ถูกกดดันทุกทางกำช้อนแน่น จากที่ไม่อยากอาหารอยู่แล้วยิ่งฝืนกินมันต่อไปไม่ได้

 

            “ว่าไงล่ะ” เดียร์ทำได้เพียงเหลือบตาไปมองพี่สาวที่มักจะช่วยเขา เหมือนตอนที่ป๊ากับม้าย้ายไปทำงานตั้งแต่สามสี่ปีก่อน แล้วเขาไม่อยากไป แต่ครั้งนี้เจ้ดรีมเพียงกินข้าวเงียบๆ ไม่หันมาสบตา บ่งบอกว่า...จะไม่มีการช่วยอะไรอีกแล้ว

 

            ความรู้สึกที่เหมือนคว้างอยู่กลางทะเล ทำให้เดียร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป

 

            เคร้ง

 

            ครืด

 

            “เดียร์รู้สึกไม่สบาย เดียร์ไปอาบน้ำนอนแล้วครับ” สุดท้าย เขาก็ทำในสิ่งที่เขาทำมาโดยตลอด...หนี...หนีจากตอนนี้ได้ก็พอ และหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นอย่างที่ไม่ต้องทำอะไร

 

            แต่ครั้งนี้...มันจะไม่เป็นอย่างทุกครั้ง

 

...........................................

 

            ครบค่า เมย์ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเนื้อหาดีกว่าเนอะ เอาให้ตีความกันตามสะดวกเลยจ้า แบบว่าใครจะเข้าข้างใคร สงสารใคร สมน้ำหน้าใคร ตามแต่ใจต้องการเลยค่ะ มาคุยเล่นดีกว่า มีใครอยากให้รีปริ๊นเทสเลิฟบ้างคะ <<< นี่คุยเล่นหรือจะขายของ

            นี่ถามจริงๆ จ้า พอดีว่ามีหลายคนถามมาทั้งเฟซ ทวิต ไลน์ว่ายังมีเทสเลิฟอยู่มั้ย ซึ่งแน่นอนคำตอบคือมันหมดไปตั้งกะเดือนธันวาแย้ว เพราะงั้น ใครอยากให้รีปริ๊นบ้างคะ รีได้นะ (หมดตัวกะคอนผช.ไง เอาฟิคเก่ามาหากิน แหะๆ เราบอกกันตรงๆ งี้แหละ) จริงๆ ที่ยังไม่ทำสักทีคือขี้เกียจไง จะอัพฟิคทียังต้องมีอารมณ์ก่อน (อารมณ์อยากอัพนะ อย่าคิดลึก) เลยมาถามว่ามีใครสนใจมั้ยคะ อ้อ อย่าเพิ่งถามเรื่องบังเอิญรักกับธารไทป์นะ หนูพยายามอยู่ค่า ฮืออออ และดูเหมือนว่าจะเขียนธารไทป์จบก่อนบังเอิญรักด้วยง่ะ แบบบิ๊วง่าย

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ปล. หลังจากนี้เทสเลิฟอาจจะอัพช้าลงนะคะ เนื้อหาหลักมันอยู่ช่วงสิบตอนสุดท้ายแล้ว (อย่าดราม่ากะเค้านะ ช่วงสิบตอนสุดท้ายของทุกเรื่อง เมย์จะลงช้าอยู่แล้ว)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 89 : ตอนที่ 82 ยิ่งแย่ลง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 44767 , โพส : 684 , Rating : 47% / 205 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 684 : ความคิดเห็นที่ 63141
เดียร์โว้ยยยยยย กล้าๆ เข้ฒแข็งหน่อยดิ #จะโกรธแกแล้วนะเว้ย
Name : koiikan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koiikan [ IP : 184.22.160.92 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:28
# 683 : ความคิดเห็นที่ 63105
ยิ่งอ่านแล้วเหมือนเข้าไปอยู่กับตัวละคร

ใจนี่เจ็บจีด....
ความรักนี่มันน่ากลัวเหนือทุกสิ่งแต่มันก็ทำให้มีความสุข เหนือทุกข์สิ่ง
สู้บ้างเถอะเดียร์ อย่าหนีอีกเลย
Name : 579994 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 579994 [ IP : 184.22.212.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2561 / 22:41
# 682 : ความคิดเห็นที่ 63027
ทุกข์คนเดียวไม่พอ ยังทำลายความสุขของหลายชีวิต แม้กรทั่งพี่สาวที่คอยดูแลช่วยเหลือตัวเองมาตลอด เพราะความคิดน้อยของตัวเองจริง ๆ

อ้างอะไรก็ฟังไม่ขึ้นอ่ะ
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:01
# 681 : ความคิดเห็นที่ 62900
โอ้ย เดียร์โว้ยยย
PS.  เซฮุนโลกเอียง -..-
Name : ;เซฮาน △ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ;เซฮาน △ [ IP : 27.55.143.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2561 / 13:58
# 680 : ความคิดเห็นที่ 62749
หึ..ใจร้าย..ใจร้าย...ใจร้ายยยยยยยยยยย...
Name : nanthanatw2519 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanthanatw2519 [ IP : 223.207.251.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2561 / 21:13
# 679 : ความคิดเห็นที่ 62540
เดียร์ผิด ง่ายๆได้ใจความ คิดสั้นไป
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 124.121.206.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 09:18
# 678 : ความคิดเห็นที่ 62517
คือเจ้ดรีมไม่ควรเจออะไรแบบนี้ คือเร่รู้ว่าน้องอายุน้อยกว่า แต่น้อง18 แล้ว น้องควรเข้าใจคนอื่นบ้างคิดถึงคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง แล้วเป็นยังไงอ่ะ เจ็บกันหมด ความรักของพี่ดรีมก็พัง เพราะรู้อยู่แล้วว่าพี่ดรีมจะต้องเสียสละให้เดียร์ เดียร์คิดแต่จะให้คนอื่นแก้ปัญหาให้ตลอด ตัวเองไม่ทำอะไรเลย อย่างน้อยๆเดียร์ควรจะคิดถึงเจ้ดรีมบ้าง เราไม่โอเคกับนิสัยเด็กของเดียร์เลยจริงๆ
Name : mumuninnin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mumuninnin [ IP : 182.232.179.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 12:24
# 677 : ความคิดเห็นที่ 62438
สงสารเจ้ดรีม รำคาญเดียร์สุดๆไปเลย
Name : gummyworm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gummyworm [ IP : 1.46.77.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2560 / 18:45
# 676 : ความคิดเห็นที่ 62375
สงสารเจ้ดรีมที่สุด รักน้องจนยอมทำร้ายหัวใจตัวเอง พี่ตะวันอาจจะเจ็บ แต่ เชื่อเถอะ คนที่ทำทุกอย่างเพื่อน้องอย่างเจ้ดรีมเจ็บสุดแล้ว
Name : เงา [ IP : 49.229.82.129 ]

วันที่: 22 กันยายน 2560 / 08:41
# 675 : ความคิดเห็นที่ 62263
อ่านแล้วรำคาญเดียร์มากๆอะ ไม่สงสารเลยยยย ทำตัวน่ารำคาญแทนที่จะสู้อะนี่อะไรก็ไม่รู้ละก็เดือดร้อนคนอื่นอีกไปทั่วอีกสงสารเจ้ดรีมสุดอะตอนนี้
Name : bjahhh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bjahhh [ IP : 171.97.101.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2560 / 04:10
# 674 : ความคิดเห็นที่ 62253
นี่ไงความโอ๋ไง ทำอะไรเองไม่เป็น สงสารก็สงสารแหละ แต่มันไม่ใช่อะ สงสาร พี่ตะวันมากๆ
Name : เมนคริส ฟินชานแบค < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมนคริส ฟินชานแบค [ IP : 101.51.108.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2560 / 21:06
# 673 : ความคิดเห็นที่ 62000
อ่านมาจนจะจบแล้วยังไม่เห็นข้อเสียพระเอกเลย ชะนีก็ขาดใจตายพอดีดิ
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 122.154.136.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2560 / 08:47
# 672 : ความคิดเห็นที่ 61982
นายเอกเพอร์เฟคหมดเรื่องจะสนุกหรอ มันซ้ำงิ ถือว่าเป็นความแปลใหม่55
PS.  
Name : LittleBear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LittleBear [ IP : 101.109.97.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 23:04
# 671 : ความคิดเห็นที่ 61975
สงสารพี่ตะวันสุด ผิดอะไรมั้ยก็ไม่ผิด เพราะใคร เดียร์คนเดียวเลย สมน้ำหน้า ไม่มีคำว่าสงสาร งี่เง่าไร้เหตุผลเกิ๊น
PS.  I'll keep eyes on you
Name : 태국사람 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 태국사람 [ IP : 1.46.96.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:28
# 670 : ความคิดเห็นที่ 61924
เพราะทุกคนโอ๋งี้ไงเลยคิดอะไรดีๆไม่ได้ รำคาญทุกคนในเรื่องแล้วตอนนี้ สงสารพี่ดรีมกับพี่ตะวันสุด เพราะความคิดตื้นๆของเดียร์เลย
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.229.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 00:05
# 669 : ความคิดเห็นที่ 61819
จะ 19 แล้วนะเดียร์ โอ้ยยย เดียร์เอ้ยยย จะสมน้ำหน้าดีมั้ยเนี่ย..
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.4.168.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 13:59
# 668 : ความคิดเห็นที่ 61709
เฮ้อ. !!! จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดีว่ะเดียร์
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.247.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2559 / 15:30
# 667 : ความคิดเห็นที่ 61656
เอาตรงๆนะ ไม่สงสารเดียร์เลยอะอเหอะๆ
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 27.55.10.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 10:28
# 666 : ความคิดเห็นที่ 61649
ไม่ชอบความคิดของเดียรเลยซักครั้ง มันดูเด็กมาก
Name : Folknarak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Folknarak [ IP : 49.228.92.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2559 / 21:24
# 665 : ความคิดเห็นที่ 61577
เดียร์เลิกหนีปัญหาสักทีได้ไหม ก็เห็นอยู่ว่ามันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย ทำไมไม่ลองเลือกจะสู้ดู
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 19:23
# 664 : ความคิดเห็นที่ 61471
ก็บอกไปตรงๆเลยสิ ถ้ามันจะรุ้สึกผิดขนาดนั้นอะ
Name : KuppaKP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KuppaKP [ IP : 173.180.57.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2559 / 09:29
# 663 : ความคิดเห็นที่ 61458
ตามจริงเริ่มเบื่อเดียร์มาตั้งนานละ เอาแต่ใจ งี่เง่า ไร้เหตุผล ไม่ชอบคนแบบนี้เลยที่เอาแต่หนีปัญหา ถ้าชีวิตนี้ไม่มีพี่สาวจะทำอะไรเองเป็นไหม ดรีมไม่ต้องช่วยหรอก ให้นางแก้ปัญหาเองบ้าง
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 17:38
# 662 : ความคิดเห็นที่ 61412
สงสารใครดี สงสารเจ้ดรีมกับพี่ตะวันมากกว่าเดียร์อีกอะ ไม่ชอบการกระทำของเดียร์ เขาขั้นเกลียดก็ว่าได้
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.234.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 / 00:27
# 661 : ความคิดเห็นที่ 61282
เห้อ ออออ
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 10:00
# 660 : ความคิดเห็นที่ 61215
เบื่อนายเอกสุดๆ
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 118.173.139.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2559 / 23:28
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android