คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 90 : ตอนที่ 83 ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัย


     อัพเดท 29 ม.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,293 Overall : 3,845,813
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39692 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 90 : ตอนที่ 83 ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51812 , โพส : 598 , Rating : 52% / 226 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 83 ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัย

 

 

 

            “ดรีม ฉันทำไม่ได้”

 

            “แล้วนายจะเอายังไง จะให้ทุกอย่างมันกลับมาเป็นอย่างเดิมทุกครั้งเลยมั้ย”

 

            ภายในห้องทำงาน พูรินกำลังจ้องหน้าเพื่อนสนิทที่ตีหน้าเครียดไม่แพ้กัน ทว่า สิ่งที่ออกมาจากปากดรีมไม่ได้ทำให้เขาเห็นด้วยได้เลยสักนิด ดังนั้น ชายหนุ่มจึงบอกอีกครั้ง

 

            “ฉันทำไม่ได้”

 

            ปัง!

 

            คราวนี้ดารินพรรณก็ไม่ทนเฉยเหมือนกัน สองมือตบโครมลงกลางโต๊ะ ยามที่ใช้ดวงตาวาวโรจน์จ้องหน้าเพื่อนเพื่อบอกว่าเธอก็เอาจริงแล้วเหมือนกัน

 

            “ฉันไม่ได้ถามนายว่าทำได้หรือไม่ได้ ฉันให้นาย ต้องทำ ให้ได้ต่างหาก” หญิงสาวเน้นหนักที่คำว่า ต้องทำ ลั่นห้อง และนั่นก็ทำให้คนฟังกัดฟันกรอด สีหน้าและท่าทางของเดียร์ผุดเข้ามาในหัว จนถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเช่นเดียวกัน

 

            “แล้วเดียร์ก็ต้องร้องไห้น่ะหรือ”

 

            “แล้วนายจะเอายังไง ให้มันร้องไห้ให้ตายไปข้างนึงแค่ตอนนี้ หรือจะให้มันร้องไห้ไปตลอดชีวิตของมัน ไม่สิ ฉันจะไม่ช่วยอะไรไอ้น้องเวรนั่นอีกแล้ว ในเมื่อมันอยากผลักทั้งฉันทั้งนายออกมานัก ก็ให้สมใจมันเลยสิ ในเมื่อตอนนี้ฉันต้องเลิกกับพี่ตะวันตามความต้องการของมัน ดังนั้นนายต้องรับผิดชอบ!” ดรีมยังคงบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด บ่งบอกว่าสิ่งที่พูดไปคือสิ่งที่นายพูรินต้องทำตาม และนั่นก็ทำให้คนฟังถามเสียงเคร่ง

 

            “แล้วถ้ามันไม่ได้ผล” คำถามที่คนฟังยิ้มเย็น ทว่า เสียงที่เอ่ยออกมากลับเย็นยิ่งกว่า

 

          “นายกับมันก็ต้องเลิกกัน”

 

            คำของดรีมที่กำลังบอกพูรินว่า...เขาต้องเดิมพันทุกอย่างกับการกระทำครั้งนี้

 

.........................................................

 

            จากวันที่ทะเลาะกันใหญ่โตก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว...เกือบสิบสี่วันที่ทำให้เดียร์กลายสภาพจากคนร่าเริงเป็นหมดอาลัยตายยาก เช้าเอารถพี่สาวไปเรียน เย็นกลับมาหมกตัวอยู่ในห้อง ไม่พูด ไม่คุย ไม่สุงสิงกับใคร จนคนทั้งบ้านพากันเป็นห่วง แต่นั่นยังไม่ทำให้คนเป็นพ่อใจอ่อนลงได้ อีกทั้งยังพอใจกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่างอีกต่างหาก

 

            “แต่งตัวซะสวยเลย จะไปไหนน่ะดรีม” คุณยุทธเอ่ยปากถามบุตรสาวที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดเดรสสีดำสนิทที่เว้าด้านหลังจนเห็นแผ่นหลังขาวนวลเนียน โชว์รูปร่างแสนเย้ายวน ใบหน้างามก็แต่งเสียคมกริบ แบบที่คนสวยหันมายิ้มหวาน

 

            “นัดกับเพื่อนค่ะ เอาว่าที่เจ้าบ่าวไปโชว์”

 

            กึก

 

            เดียร์ที่กำลังเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเป็นอันชะงักมือ แทบจะปล่อยขวดน้ำร่วงผล็อยลงพื้น หันดวงตาโตๆ มามองพี่สาวอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่จะเม้มปากเข้าหากัน เมื่อดรีมบอกกับพ่ออย่างขบขัน

 

            “นี่เพื่อนดรีมฮือฮากันใหญ่เลยค่ะป๊า มันบอกว่าว่าแล้วเชียวว่าหนีกันไม่พ้น สุดท้ายดาวคณะก็คู่กับเดือนคณะจนได้...นี่ขนาดพูดไปเรื่อยว่าจริงๆ ดรีมแอบคบกับพอร์ชมาตั้งแต่สมัยเรียน แต่เลิกกันไป แล้วก็กลับมาคบกันใหม่” คนแอบฟังได้แต่ก้มหน้าลง ทั้งที่มือจับขวดน้ำเย็นเฉียบ แต่ทำไมเขาไม่รู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ออกมาเลยสักนิด

 

          ไม่ เจ้ดรีมแค่เล่นละคร แค่ช่วยกู...ไม่มีอะไร...ไม่มีอะไรหรอก

 

            “หืม แล้วตกลงคบกันมาก่อนจริงๆ หรือเปล่า” คนเป็นพ่อถามอย่างสนใจ ทั้งที่สังเกตปฏิกิริยาของลูกชายที่เหมือนจะยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เย็น และนั่นก็ทำให้ลูกสาวว่าเสียงใส

 

            “ก็มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน รู้ตัวอีกทีก็เป็นว่าที่เจ้าบ่าวซะแล้ว”

 

            โครม!

 

            “เป็นอะไรไอ้เดียร์ มือลื่นหรือไง”

 

            “ปะ...เปล่า” พอเจ้ดรีมหันมาสบตา คนที่ปล่อยขวดน้ำให้กลิ้งลงพื้นก็รีบคว้าไว้ บอกเสียงสั่น แล้วก็พึมพำว่าเดียร์ขึ้นห้องนะ ในจังหวะเดียวกับที่เสียงกริ่งดัง อย่างที่พี่สาววิ่งไปทางหน้าบ้าน แล้วตะโกนออกไป

 

            “เข้ามาเลยพอร์ช” เพียงรู้ว่าใครอยู่หน้าบ้าน ลูกชายคนเล็กก็กำหมัดแน่น แม้เขาจะผลักเจ้ดรีมให้พี่พอร์ช แต่พอเห็นความสนิทสนมที่มากเกินกว่าเพื่อนในช่วงหลายวันนี้ เขาก็แทบจะขาดใจ...ความรู้สึกที่เคยเจ็บมาแล้วกำลังเล่นงานที่เดิมซ้ำๆ

 

          พี่พอร์ชเคยคิดอะไรกับเจ้ดรีม แล้วถ้าความใกล้ชิดนี่ทำให้พี่พอร์ชคิดว่ารักเจ้ดรีม ส่วนเขาคือความผิดพลาดล่ะ...ถ้าเป็นแบบนั้น ไอ้เดียร์จะทำยังไง

 

            คำถามที่ทำให้เจ้าตัวเล็กกำขวดน้ำแน่น แล้วเดินตัดขึ้นชั้นสองไปทันที ในจังหวะที่คนข้างบ้านก้าวเข้ามา ชั่ววินาทีที่สบตากัน เดียร์ยังใจชื้นเมื่อเห็นว่าพี่พอร์ชยังมองเขาเหมือนเดิม แต่กลับสะอึก เมื่อสายตานั้นส่งผ่านไปให้ใครอีกคน

 

            ฟึ่บ

 

            “ได้ข่าวว่าจะพาลูกอาไปเปิดตัวหรือพอร์ช”

 

            “ครับ พอดีพ่อรู้จักกับเพื่อนผมนะครับ ไปเปรยๆ ว่าผมจะแต่งงาน ก็เลยรู้กันทั้งกลุ่ม...” ทันทีที่ขึ้นบันไดมา เดียร์ทรุดหลังอยู่หลังราวบันได ฟังเสียงคนด้านล่างที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนม แม้พ่อเขาจะยังเสียงแข็งๆ แต่การเห็นว่าพี่พอร์ชมาหาลูกสาวคนโตก็ทำให้น้ำเสียงอ่อนลงเรื่อยๆ

 

            “ดีแล้ว จริงๆ อาก็อยากได้เราเป็นเขยอยู่แล้วล่ะ ได้สมใจแบบนี้ก็ดี”

 

          ปฏิเสธสิพี่พอร์ช ได้โปรด แม้เดียร์จะเห็นแก่ตัว แต่ปฏิเสธป๊าไปสิครับ

 

            “ครับ”

 

            “กับลูกสาวอานะ” พ่อเขายังคงต้องการคำยืนยัน และคำตอบของชายหนุ่มก็ทำให้คนแอบฟังเจ็บแทบบ้า

 

            “ครับ กับดรีม”

 

          แล้วเดียร์ล่ะ แล้วลูกหมาคนนี้ล่ะพี่พอร์ช!!!

 

            ฟึ่บ

 

            ความคิดของคนที่พุ่งเข้าห้องนอนไปทันที ไม่อยากฟังอะไรมากไปกว่านี้แล้ว หัวใจดวงน้อยเจ็บเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงลงไป แค่คิดภาพว่าเจ้ดรีมคือคนที่พี่พอร์ชกอด ทั้งยังมาอยู่แทนที่ๆ ของเขา หัวใจมันก็เจ็บแทบบ้า

 

            “แค่เล่นละคร แค่รอให้ป๊ากับม้ากลับอังกฤษ...อีกไม่นาน...ไม่นาน...” สุดท้ายก็ได้แต่สูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวไปชิดริมหน้าต่าง รั้งผ้าม่านให้สูงขึ้นหน่อย แล้วก็ได้เห็นพี่สาวที่กำลังควงแขนแฟนของเขาตรงดิ่งไปยังแอชตัน มาร์ตินคันสวยที่จอดอยู่หน้าบ้าน

 

            ตำแหน่งนั้นเป็นของเขา ที่นั่งนั้นเป็นของเขา อ้อมกอดนั้นเป็นของเขา

 

            พี่พอร์ชเป็นของเดียร์นะ ไม่ใช่เจ้ดรีม

 

            มันเป็นของเขา แต่ไม่มีใครอยากมอบมันให้เขาเลยสักคนเดียว

 

            ความคิดของคนที่ทรุดนั่งลงบนเตียง ดวงตาเหม่อลอยไปไกล พร้อมกับความคิดที่ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แล้วเขาควรทำยังไงต่อไป

 

            “ไม่รู้จริงๆ...พี่พอร์ช เดียร์ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

 

..........................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “กูอยากหนีไปไกลๆ...ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีเรื่องเหี้ยนี่ตามไปหลอกหลอน”

 

            คนที่กำลังใช้ช้อนเขี่ยข้าวที่พร่องไปนิดเดียวเปรยขึ้นมาเบาๆ และนั่นก็ทำให้คนที่แดกก๋วยเตี๋ยวอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้น มองไอ้เดียร์ที่อาการหนักขึ้นทุกวันๆ หน้าตาน่ารักดูไม่จืด ตาโตก็ดำคล้ำ ทั้งยังลึกโหล ปากสีแดงสดก็แห้งแตก แก้มขาวๆ ซีดลงแทบตลอดเวลา ไม่นับรวมท่าทางเดินลากขาเหมือนพวกหนังซอมบี้ทั้งหลาย

 

            “มึงจะหนีอะไร”

 

            “ทุกเรื่อง กูไม่อยากเห็นแววตาของป๊าที่มองกูเหมือนผิดหวังตลอดเวลา ไม่อยากได้ยินป๊าบอกว่าพี่พอร์ชควรคู่กับเจ้ดรีม ไม่อยากเห็นความเหมาะสมของสองคนนั้น ไม่อยากถูกบังคับไปเรียนที่อังกฤษ ไม่อยากให้ใครมาบอกว่ากูกับพี่พอร์ชรักกันไม่ได้ กูอยากหนี อยากทิ้งเรื่องเหี้ยนี่ไว้แล้วไปไหนไกลๆ ก็ได้ กูไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น” คำตอบที่ชินอยากจะผลักหัวมันแรงๆ แล้วถามว่า...

 

          มึงหนีให้ตายมึงก็หนีไม่พ้น มึงกลับมาเมื่อไหร่ ปัญหาก็ยังกองอยู่ที่เดิม

 

            ทว่า ท่าทางของมันทำให้เขาบอกมันไม่ลง นอกจากส่ายหน้า แล้วตอบคำ

 

            “ปิดเทอมนี้กูจะกลับญี่ปุ่น...มึงจะไปกับกูมั้ยล่ะ ที่พักฟรี เสียแค่ค่าเครื่องกับของกินบางมื้อ มื้อไหนอยู่บ้านกูก็ไม่ต้องออก” คำชวนที่หากเป็นเมื่อเดือนก่อน ไอ้เดียร์คงกระดี๊กระด๊าน่าดู แต่ตอนนี้ความสนใจของเขามันอยู่แค่...ได้หนีไปไหนไกลๆ แล้วอยู่กับตัวเองสักพักก็พอ

 

            “มึงจะไปเมื่อไหร่”

 

            “สักสองวันหลังสอบปลายภาคเสร็จ”

 

            “กูอยากไป แต่...” ชินก็นึกรู้อยู่แล้วว่ามันต้องมีแต่ ซึ่งคนพูดก็ถอนหายใจหนักๆ ก้มหน้าเขี่ยข้าวด้วยแววตาหมองๆ

 

            “กูยังไม่รู้ชีวิตกูตอนนั้นเลย อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ปลายภาคแล้วสินะ พ่อกูยังไม่มีวี่แววจะกลับอังกฤษเลย ถามก็ไม่บอก บอกแต่ว่าจะซื้อรถให้ แล้วไม่ต้องไปอยู่คอนโดพี่พอร์ช ขับไปกลับเอา”

 

            “มันไกลนะมึง”

 

            “ฮึ เลือกเอาระหว่างขับรถมาเรียนหรือไปเริ่มต้นเรียนใหม่ที่อังกฤษ” คนฟังนิ่งไปทันที รู้สถานการณ์ของเพื่อนอยู่เหมือนกันที่ถูกผู้ใหญ่บีบทุกทาง อยู่บ้านก็มีคนคอยสอดส่องไม่ให้เจอกัน ออกมาข้างนอกก็ต้องกลับตรงเวลา ตารางเรียนก็อยู่ในมือพ่อมัน เรียกว่าแทบไม่ได้กระดิกตัว แล้วอย่างไอ้เดียร์ทำเรื่องสุดโต่งอย่างออกมาจากบ้านแบบไม่สนใจคำพ่อแม่ไม่ได้

 

            ถ้ามันทำได้จริง มันคงไม่หนีปัญหาอยู่อย่างนี้หรอก

 

            “ยังไงก็ขอบใจมึงนะ กูอาจจะได้ไปกับมึง” เดียร์ว่าเสียงเบา ก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือก สายตาก็มองทอดไปไกล ก่อนที่จะนึกขึ้นได้

 

            “มึงกลับญี่ปุ่นอย่างนี้แล้วพี่โอ๊ตล่ะ”

 

            กึก

 

            คนฟังนิ่งไปหน่อย ก่อนจะส่ายหน้า

 

            “ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่โอ๊ต”

 

            “ก็มึงกับเขา...” เดียร์เงียบเสียงลงหน่อย เมื่ออีกฝ่ายตีหน้าเรียบ ดูน่ากลัวยังไงไม่รู้จนไม่กล้าถาม ซึ่งชินก็เพียงบอกส่งๆ

 

            “ไม่ว่ากูกับเขาจะเป็นอะไร เขาห้ามสิ่งที่กูทำไม่ได้” ว่าแล้ว คนพูดก็ก้มไปจัดการอาหารจานเส้นของตัวเองต่อ ทั้งที่บอกกับตัวเองในใจ

 

          กูอาจจะได้เลิกกับเขาก่อนปิดเทอมก็ได้นะไอ้เดียร์

 

...............................................

 

            วันนี้อาจารย์แคนเซิลคลาส ดังนั้นไอ้ดรัณภัทรที่ควรจะอยู่ในห้องเรียนถึงกำลังนั่งเหม่ออยู่หน้าคณะ ไม่มีความคิดอยากกลับบ้านเลยสักนิด ใจจริงอยากจะโทรหาพี่พอร์ช อยากจะไปหา อยากจะถามว่าเป็นยังไงบ้าง แต่จู่ๆ เขาก็เกิดกลัวขึ้นมา...เขากลัวการเปลี่ยนแปลง

 

          ไม่สิ ตอนนี้กูต้องไม่ติดต่อพี่พอร์ช ต้องทำให้พ่อตายใจ พ่อจะได้กลับอังกฤษเร็วๆ

 

            เหตุผลที่เดียร์บอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่ความคิดนี้ไม่ได้ทำให้สบายใจขึ้นเลยสักนิด รู้ดีว่ายังไงทุกอย่างก็ต้องวนกลับที่เดิม แม้พ่อกับแม่จะบินออกนอกประเทศไปแล้ว แต่อย่าลืมว่าลุงศักดิ์กับป้านียังอยู่ที่นี่ เขายังจับตามอง...ไม่มีโอกาสที่จะกลับมาอยู่ด้วยกันเลย

 

            ยิ่งคิด ไอ้ลูกหมาคนนี้ก็ยิ่งคิดไม่ตก อะไรๆ กำลังถาโถมเข้ามาจนทำอะไรไม่ถูก

 

            “...ย...เดียร์...”

 

            “...”

 

            หมับ

 

            เฮือก!!!

 

            คนที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองได้แต่สะดุ้งสุดตัว เมื่อใครบางคนวางมือลงบนหัวไหล่ แล้วเพียงหันไปมอง ก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ดูจะเป็นห่วงเขาไม่น้อย

 

            “พี่โอ๊ต”

 

            “พี่เอง เป็นอะไรหรือเปล่า นี่เพื่อนหายไปไหนหมด” โอ๊ตผ่านมาทางนี้พอดี ตั้งใจว่าจะไปที่ร้านประจำตามที่นัดใครบางคน แต่เห็นท่าทางแปลกๆ ของรุ่นน้องเขาก็เลยก้าวเข้ามาทัก แล้วก็พบว่าเดียร์ดูแปลกไป รุ่นน้องที่ชื่อเดียร์ที่เขารู้จักเป็นคนร่าเริง ยิ้มเก่ง ทั้งยังสดใสเสียจนต้องยิ้มตาม ทว่าเดียร์ในตอนนี้ไม่เหมือนเด็กที่เขารู้จัก

 

            บรรยากาศมันดูหม่นหมองกว่าทุกที ใบหน้าน่ารักก็ดูอิดโรยจนน่าเป็นห่วง และแววตาสดใสก็เปลี่ยนเป็นหมองเศร้าจนเขายังแอบใจหายด้วยซ้ำ

 

            “ผม...ไม่รู้”

 

            “อ้าว”

 

            “แล้วนี่ปีหนึ่งไม่มีเรียนหรือ”

 

            “ผมไม่รู้”

 

            “เดียร์” คนถามเริ่มรับรู้ว่ามันผิดปกติมากแล้ว เมื่อรุ่นน้องเอาแต่บอกว่าไม่รู้ๆ แล้วเพียงเอ่ยเรียกชื่อ แล้วทรุดนั่งข้างๆ คนที่บอกไม่รู้ก็ก้มหน้าลง

 

            แหมะ

 

            “ผมไม่รู้...ไม่รู้...ไม่รู้อะไรเลย...ไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ไม่รู้เหี้ยอะไรสักอย่าง...ไม่รู้อีกแล้ว...ไม่รู้...”

 

            “เฮ้ย ใจเย็นๆ” โอ๊ตถึงกับทำอะไรไม่ถูก เมื่อเด็กตัวเล็กกำลังใช้หลังมือถูไปมาบนหน้า ทั้งยังพึมพำว่าไม่รู้ๆ ไหล่เล็กๆ คู่นี้ก็สั่นจนเขาสัมผัสได้ ท่าทางที่มีเรื่องอะไรในใจทำให้คนมองนิ่งไปนิด

 

            ฟึ่บ

 

            “เดียร์...” คนที่กำลังปล่อยน้ำตาแห่งความอึดอัดเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะได้เห็นรอยยิ้มใจดีของคนที่ลุกขึ้นก่อนแล้ว แล้วรุ่นพี่ตัวโตก็ถามด้วยรอยยิ้ม

 

            “อยากไปนั่งรถเล่นมั้ย...รถที่เดียร์บอกว่าเท่เหมือนในเกมน่ะ”

 

            คำชวนที่เจ้าลูกหมาพยักหน้าอย่างง่ายดาย

 

.........................................

 

            ต่อเจ้าค่ะ

 

            “รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย”

 

            “...มั้งครับ”

 

            เดียร์รู้ดีว่าตัวเองทำตัวอ่อนแอสุดๆ ทั้งยังน่าอายโคตรๆ แต่เขาไม่รู้สึกอายเลยสักนิด เมื่อตอนที่ซ้อนท้ายมินิไบค์ของพี่โอ๊ต แล้วพี่เขาบอกว่า...

 

          ร้องออกมาเถอะ ร้องออกมาให้พอ รถแล่นเร็วๆ แบบนี้ไม่มีใครเห็นเดียร์ร้องไห้หรอกนะ

 

            ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดนี้หรือเพราะอยากร้องไห้อยู่แล้วกันแน่ เพียงพี่โอ๊ตเร่งความเร็วจนสายลมพัดเข้าปะทะร่าง เขาก็จับเสื้อรุ่นพี่แน่น ซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง แล้วปล่อยน้ำตาออกมาเป็นสายอย่างกลั้นมันไม่ไหวอีกแล้ว

 

            เดียร์เข้าใจแล้วว่าเวลาที่อ่อนแอ ขอแค่มีใครสักคนอยู่ข้างๆ ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นได้

 

            เขาไม่รู้หรอกว่าร้องไห้ไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าความอึดอัดมันบรรเทาลงอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับปลิวหายไปกับสายลมที่ความเร็วแล่นผ่าน จนตอนนี้ เขาถึงมานั่งเป็นหมาตาปูดอยู่ในร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ที่พี่โอ๊ตพามา

 

            “ผมขอโทษครับที่ทำให้พี่โอ๊ตเดือดร้อน”

 

            “พี่ไม่ได้บอกว่าเดือดร้อนสักคำเลยนะ” โอ๊ตว่าด้วยรอยยิ้ม จัดการสั่งอะไรเบาๆ มาสองสามอย่าง แบบที่เดียร์เอ่ยปากถาม

 

            “พี่ไม่ถามหรือครับว่าผมร้องไห้ทำไม”

 

            “รู้อะไรมั้ย...” โอ๊ตนิ่งไปหน่อย พลางคิดถึงใครอีกคน ก่อนที่มุมปากจะยกสูงขึ้น

 

            “...พี่คิดว่าคนเราถ้าอยากจะเล่าก็เล่าออกมาเอง แต่ถ้าไม่อยากเล่า ถามให้ตายก็คงไม่พูด”

 

          ใช่ ชินเป็นคนอย่างนั้น ถ้าจะเล่าก็เล่าเอง อยู่ที่ว่าจะพูดจริงหรือโกหกเท่านั้นแหละ

 

            คำตอบที่ทำให้เดียร์นิ่งไปนิด ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเอง

 

            “ผม...เคยถามพี่โอ๊ตเรื่องเพื่อนมีปัญหาเรื่องแฟนใช่มั้ยครับ” คนฟังก็จำได้ถึงตอนที่รุ่นน้องตรงหน้าเล่าเรื่องตัวเอง แล้วบอกว่าเป็นเรื่องเพื่อน จนพยักหน้ารับ ให้เจ้าลูกหมายิ้มขื่น แล้วอะไรก็ไม่รู้บันดาลให้เขาเล่าออกมา

 

            “ตอนนั้นผมถามเรื่องตัวเอง...ทั้งที่ผมรักแฟนผมมาก เขาก็รักผม แต่พี่โอ๊ตเชื่อมั้ย จู่ๆ เราก็รักกันไม่ได้ พ่อแม่เราไม่มีใครรับได้ ไม่มีใครยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น พ่อผมบอกให้เลิก ไม่สิ การกระทำเขาต่างหากที่บังคับให้เลิก สายตาที่พ่อมองผมตอนนี้เหมือนผมเป็นตัวประหลาด เป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่ใช่ลูกชาย เขาอยากให้แฟนผมรักกับพี่ผม ไม่ใช่ผม แล้วก็เป็นความผิดผมเองที่โกหกว่าเราไม่เป็นอะไรกัน แต่ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าไม่อยากให้มีปัญหา ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ต้องมาว่าเรา แต่ผมไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะกลายมาเป็นแบบนี้”

 

            เดียร์ยิ่งก้มหน้าลงต่ำ แทบไม่เห็นสีหน้าของคนตรงข้ามเลยสักนิด และนั่นก็ทำให้โอ๊ตที่กำลังมองเด็กตัวเล็กที่เหมือนจะเล็กลงกว่าเดิมด้วยแววตาเห็นใจ

 

            เขาพอจะเข้าใจว่าพ่อแม่ของเดียร์คงรู้เรื่องที่เดียร์คบกับผู้ชาย

 

            ท่าทางที่ทำให้เขานิ่งคิดเพียงนิด ก่อนที่จะตัดสินใจ

 

            “เดียร์ชอบร้านนี้มั้ย”

 

            “ครับ?” คนที่ตัวสั่นๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอย่างไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ก่อนจะมองไปรอบร้านบรรยากาศสบายๆ ที่เหมือนร้านอาหารมากกว่าร้านเหล้ารอบมหาวิทยาลัย อีกทั้งกลิ่นเครื่องดื่มหอมๆ ก็ลอยอวลไปในอากาศ

 

            ถ้าว่ากันตามจริงก็คงบอกว่าชอบ

 

            “ร้านนี้เป็นร้านที่พี่เคยบอกเดียร์ไงว่าจะพามา” คนฟังก็พอจะจำได้ว่าพี่โอ๊ตบอกจะพาไปเลี้ยงข้าวตั้งแต่เทอมหนึ่ง แต่ทุกอย่างก็เงียบไป

 

            “รู้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงไม่พาเดียร์มาสักที”

 

            ขวับๆๆๆ

 

            เจ้าลูกหมาส่ายหน้าแรงๆ ให้โอ๊ตยิ้มให้

 

          “เพราะพี่ชอบเดียร์”

 

ต่อค่ะ

 

            “!!!

 

            คนฟังเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อไปทันทีกับรุ่นพี่ที่เอ่ยว่า...ชอบเขา ชอบไอ้เดียร์คนนี้เนี่ยนะ!

 

            “พี่...ชะ...ชอบ...” อาการอ้าปากค้าง ลิ้นพันกัน ทำให้โอ๊ตขยายความอีกหน่อย

 

            “ต้องบอกว่าเคยชอบต่างหาก” เพราะตอนนี้เขาไม่ได้ชอบเดียร์อีกแล้ว หัวใจที่เคยเจ็บไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว ตอนนี้เขามีเพียงความรู้สึกเห็นใจ และสงสารมากกว่าเจ็บแทน จนต้องอธิบายก่อนที่เดียร์จะตีความไปไกล

 

            “เทอมที่แล้ว ไม่สิ ตอนช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาพี่ก็ยังชอบเดียร์อยู่ ที่พี่ไม่พามาร้านนี้สักทีเพราะพี่คิดกับเดียร์แบบนั้น แต่เดียร์มีคนอื่นอยู่แล้ว พี่เลยคิดว่ามันคงไม่ดีถ้าพาเดียร์มาที่นี่ทั้งที่คิดกับเดียร์แบบนั้น”

 

            “ทะ...ทำไมพี่เพิ่งมาบอกเดียร์” คนที่เพิ่งถูกสารภาพรักถามเสียงสั่น ลืมเรื่องเศร้าตัวเองไปชั่วขณะอย่างยังอึ้งไปหาย

 

          กูเนี่ยนะ พี่โอ๊ตคนนั้นเนี่ยนะมาชอบกู!

 

            “แล้วถ้าพี่บอกเดียร์ก่อนหน้านี้ เดียร์จะหันมาชอบพี่หรือเปล่าล่ะ”

 

            กึก

 

            คำถามที่คนฟังนิ่งไปทันที พร้อมกับคำตอบที่พุ่งเข้ามาในหัวใจ

 

            “ไม่...ไม่ครับ...เดียร์ไม่ได้รู้สึกกับพี่โอ๊ตแบบนั้น” คนฟังก็พอรู้อยู่ก่อนแล้ว จนต้องว่าต่อ

 

            “เห็นมั้ย ถึงพี่จะบอกเดียร์ตอนนั้นก็ไม่มีประโยชน์”

 

            “แล้วพี่บอกเดียร์ตอนนี้มันมีประโยชน์อะไร” ตอนนี้ไอ้เดียร์ไม่รู้แล้วว่าถามอะไรออกไป ทำให้คนฟังเสียความรู้สึกหรือเปล่า เขายังอึ้ง แต่นั่นไม่ได้ทำให้โอ๊ตคิดมาก นอกจากส่งมือไปแตะที่หลังมือของรุ่นน้อง จนเดียร์เกือบจะชักมือกลับ ทว่าอะไรบางอย่างทำให้เขายังคงนิ่งอยู่

 

            “พี่แค่จะบอกเดียร์ว่าเดียร์จะยอมแพ้เรื่องแฟนเดียร์ ทั้งที่เคยทำให้พี่อกหักมาแล้วหรือ”

 

            “หือ”

 

            “พี่ไม่อยากให้เดียร์ยอมแพ้ แม้ว่าพ่อแม่เดียร์จะไม่ยอมรับ แต่พี่อยากจะบอกว่าสิ่งที่เดียร์แสดงออกมาชัดเจนคือเดียร์ไม่เคยเปิดช่องว่างให้คนอื่นเลย...ถ้าเดียร์รักแฟนเดียร์ขนาดนั้น พี่ไม่อยากให้เดียร์ยอมแพ้ง่ายๆ...ร้องไห้ได้ แต่อย่ายอมแพ้ อย่าให้ความสัมพันธ์ที่มั่นคงจนพี่อิจฉานั้นพังทลายลง...”

 

            “...ที่พี่บอกเดียร์ตอนนี้ พี่ไม่ได้หวังจะเข้ามาแทรกกลางหรืออะไรทั้งนั้น พี่แค่อยากจะบอกว่ามีผู้ชายคนนึงที่เคยชอบเดียร์สนับสนุนกับสิ่งที่เดียร์ทำอยู่ พี่แค่จะบอกว่า...อย่าให้พี่อกหักเก้อนะ

 

            ทั้งที่พวกเขากำลังคุยเรื่องจริงจังกันอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมที่ไอ้เดียร์คนนี้กลับหัวเราะออกมา หัวเราะเสียงดัง ยามที่สบตาคมกริบที่ฉายแววจริงจัง

 

            เหตุผลพี่โอ๊ตโคตรน่ารักเลย อย่ายอมแพ้นะ เพราะพี่เขาอุตส่าห์ยอมอกหักให้แล้ว...โหย พูดมาได้

 

            “พี่พูดจริงๆ พี่หนีหน้าเดียร์เป็นเดือนเลย”

 

            “แล้วตอนนี้ล่ะพี่...” เจ้าลูกหมาถามอย่างสนใจที่ทำให้คนฟังหลุดยิ้มออกมา

 

            “ไม่ล่ะ เห็นเป็นน้องดีกว่า สบายใจกว่าเยอะ”

 

            “แน่ะ ไม่ใช่ว่ามีคนอื่นแทนที่ผมแล้วหรือครับ” คราวนี้คนเศร้ากระแซะอย่างอยากรู้ ในเมื่อไอ้เพื่อนลูกครึ่งแม่งปากแข็งนักก็มาถามเอากับคนตรงหน้าเนี่ยล่ะ ท่าทางที่ทำให้โอ๊ตยิ้มบาง แต่ก็ยอมเอ่ยออกมาตรงๆ

 

            “จะว่างั้นก็ได้”

 

            “ไอ้ชินหรือเปล่า!!!” เดียร์ถามตรงประเด็นสุดๆ ทั้งยังเงยหน้าอย่างกระตือรือร้น ให้อีกฝ่ายเพียงส่ายหน้า ไม่ใช่ปฏิเสธ แค่...

 

            “พี่ไม่บอก”

 

            “โหย บอกผมหน่อยนะครับพี่โอ๊ต นะ ไอ้เดียร์อยากรู้อะ!

 

            “แล้วหายเศร้าแล้วหรือไง” คำถามที่ทำให้คนฟังชะงักไป ก่อนที่จะแนบหน้าลงกับโต๊ะ แล้วก็เอามือพี่โอ๊ตมาวางแหมะบนหัว แล้วงึมงำบอกเบาๆ

 

            “ไม่ ลูบหัวหน่อยสิพี่โอ๊ต”

 

            “พี่เพิ่งบอกชอบเรานะเดียร์ ไม่คิดหรือว่าจะทำให้พี่มีความหวัง”

 

            “พี่ชายน้องชายไงพี่โอ๊ต น้องชายกำลังเศร้า ลูบหัวหน่อย ผมถูกพ่อแยกจากคนลูบประจำอะ ช่วยน้องชายคนนี้หน่อยสิ...ไม่ดิ ช่วยเพื่อนแฟนพี่หน่อยดิ ผมจะตายแล้วจริงๆ นะ” คำที่คนฟังส่ายหน้าน้อยๆ มองคนที่ผันตัวเองมาเป็นน้องชายเขาทันควัน ทั้งยังเชื่อเต็มร้อยไปแล้วว่าเขากับชินเป็นอะไรกันจนทั้งเอ็นดู ทั้งขบขัน ให้ต้องตบหัวเบาๆ เหมือนลูบหัวหมา

 

            “แบบนั้นแหละพี่”

 

            “เป็นหมาหรือไงเรา”

 

            “อืม เป็นให้พี่พอร์ช พี่พอร์ชชอบลูบหัวแบบนี้ พี่ลูบหน่อย เดียร์จะได้มีกำลังใจสู้ต่อ” คำพูดที่ฟังเหมือนไม่เศร้า แต่สีหน้าแหยๆ ที่บอกว่ากลัวมากแค่ไหน ทำให้โอ๊ตขยี้หัวเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

 

            “พี่เอาใจช่วยนะ”

 

            “ผม...จะพยายามนะพี่โอ๊ต” เดียร์เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะบอกอย่างรู้สึกผิดในเรื่องที่เขาไม่เคยรับรู้เลย

 

            “ผมขอโทษนะพี่โอ๊ตที่ผมไม่เคยรู้ และขอบคุณที่พี่บอกผมตอนที่พี่ไม่มองผมแบบนั้นแล้ว” เพราะถ้าบอกตอนที่ยังชอบ เขาคงมองหน้าพี่โอ๊ตไม่ติด แล้วคงหลบหน้าแน่ๆ

 

            “ไม่คิดหรือว่าพี่อาจจะโกหก จริงๆ พี่อาจจะพูดไปเพราะอยากเข้าใกล้เดียร์ก็ได้” คำที่เจ้าลูกหมาส่ายหน้าช้าๆ ดึงหัวออกมาจากมือใหญ่ แล้วก็ส่งยิ้มให้จางๆ

 

            “ไม่หรอก พี่มีไอ้ชินจังอยู่แล้ว” คนฟังยิ้มให้ แล้วก็พยักหน้านิด

 

          ใช่ เขามีชินอยู่แล้ว เจ้าเด็กหัวแดงเข้าใจยากที่พอมองให้ลึกลงไปก็...ดึงดูดจนยากจะละสายตา

 

            หากแต่เวลานี้ คนที่ถูกพูดถึงกำลังจอดรถอยู่หน้าร้าน ดวงตาคู่คมมองภาพความสนิทสนมของคนทั้งคู่ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความสั้นๆ ที่อีกฝ่ายเป็นคนเอ่ยปากชวนเขา

 

            ...วันนี้มากินมื้อเย็นที่ร้านประจำสิ ผมอยากกินข้าวด้วย...

 

            เขาไม่ได้ตอบ แต่เขามาตามที่พี่โอ๊ตบอกเพื่อมองแฟนตัวเองกำลังอยู่กับเพื่อนสนิท และเป็นเวลาที่มันกำลังคว้างไม่มีใคร ไม่อยากจะคิดในแง่ร้าย แต่ชินกลับคิดได้เพียงว่าไม่ว่ายังไงอีกฝ่ายก็เลือกไอ้เดียร์มากกว่าไอ้ชินจังคนนี้ แม้กระทั่งพามันมาร้านโปรดที่นัดเขาไว้

 

            ความคิดที่ทำให้คนมองเอนหัวแนบกับเบาะรถ หลับตาลง ยามที่เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับตัวเอง

 

          “เฮอะ ทำไม่ได้จริงๆ สินะ เปลี่ยนใจคนมั่นคงมาชอบมึงน่ะ ไอ้ชินจัง มึงคงทำไม่ได้จริงๆ”

 

...............................................

 

            ครบค่ะ หายหัวไปหลายวันอีกแล้ว T^T ปั่นอยู่จ้า พี่เขมน้องน้ำอะปั่นอยู่ แต่ตอนนี้กลับมาเรื่องเทสเลิฟก่อนแล้วกันเนอะ แม้ว่าเดียร์จะมีข้อเสียมากมาย แต่อย่างหนึ่งที่มันมั่นคงจริงๆ คือ มันไม่เคยชอบผู้ชายคนไหนหรือหวั่นไหวกับผู้ชายคนไหนเหมือนพี่พอร์ชนะ แม้แต่โอ๊ตเองเวลานี้ยังรู้เลยว่าเดียร์ปิดหมดทุกทาง มันไม่เคยให้ความหวังใครพร่ำเพรื่อ มันแสดงออกชัดเจนว่ามันรักใคร ก็นะ คนเราก็ไม่ได้เสียไปทุกทางนี่นา แต่งานนี้พี่โอ๊ตก็คิดน้อยไปล่ะนะ

            นัดแฟนมากินข้าวด้วยกัน แต่ดันเก็บหมาข้างทางมาด้วย แถมยังนั่งลูบหัวมันแบบนี้อีก จะบอกว่าทำเพราะปลอบใจก็ใช่แหละ แต่ก็คิดน้อยไปนิดว่าจะไม่มีใครเข้าใจผิดกันบ้างเลยหรือ นี่ไงล่ะที่ทำให้ต้องเล่นดราม่าสองคู่พร้อมกันอะเนอะ

            ตอนนี้อยากจะแยกร่างได้ ร่างนึงปั่นงานวิจัย อีกร่างปั่นฟิค แหมะ สงสัยเราจะอ่านการ์ตูนมากไปแล้ว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลัง ใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 90 : ตอนที่ 83 ความสัมพันธ์ที่น่าสงสัย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51812 , โพส : 598 , Rating : 52% / 226 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 598 : ความคิดเห็นที่ 63159
สงสารชินว้อยยยยย
Name : Byaphat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Byaphat [ IP : 49.229.146.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2562 / 20:52
# 597 : ความคิดเห็นที่ 63123
ขยันแบบโง่ๆนะเดียร์ ยังยุ่งไม่พออีก ขอให้เลิกกับพอร์ชจริงๆเถอะ รำคาญ
Name : 4904 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 4904 [ IP : 110.168.74.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2562 / 01:11
# 596 : ความคิดเห็นที่ 63076
ร้องให้ไปสองตอนถ้วนสะใจใหม
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 58.8.159.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2561 / 00:51
# 595 : ความคิดเห็นที่ 63028
เพราะคนโง่คนเดียว
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:07
# 594 : ความคิดเห็นที่ 63011
เห็นมั้สเดียร์ว่าทุกคนรอบตัวต้องเจ็บเพราะความคิดเด็กๆของตัวเอง.....
Name : 335360 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 335360 [ IP : 180.183.197.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:45
# 593 : ความคิดเห็นที่ 62937
เฮ้อออออ ไม่รู้จะสงสารใครเลยอ่ะ
Name : Zer_Cya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zer_Cya [ IP : 49.230.101.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2561 / 08:27
# 592 : ความคิดเห็นที่ 62850
เวรกำ สงสารทุกคนไปหมด เฮ้อออ
Name : punngirigiri < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ punngirigiri [ IP : 171.96.186.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2561 / 23:07
# 591 : ความคิดเห็นที่ 62804
สงสารเดียร์อะ
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 101.108.9.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2561 / 17:21
# 590 : ความคิดเห็นที่ 62696
โอยยยย กินมาม่าวันละหลายชาม อินโพดดดดTT
Name : tanlom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanlom [ IP : 182.232.158.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มิถุนายน 2561 / 12:09
# 589 : ความคิดเห็นที่ 62657
อย่าทำร้ายชิน กอดปลอบ ฮือออ
Name : supaporn2233 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ supaporn2233 [ IP : 122.155.45.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2561 / 22:17
# 588 : ความคิดเห็นที่ 62541
เรื่องนี้เจ็บหลายฝ่าย
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.105.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 09:26
# 587 : ความคิดเห็นที่ 62463
ชินจัง เจ็บตลอดอ่ะ สงสารน้อง ไรท์ใจร้ายยยยยยย
Name : zerogross < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zerogross [ IP : 1.47.73.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ธันวาคม 2560 / 20:23
# 586 : ความคิดเห็นที่ 62400
ทำไมชอบดราม่าโอ๊ตชิน อ่านแล้วมันส์ 555
Name : Pornlapat_mook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornlapat_mook [ IP : 182.232.189.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2560 / 10:58
# 585 : ความคิดเห็นที่ 62254
เหมือนเดียร์เป็นไฟแค่ลูกเดียวอะ แม่งลามไปทั่วเลย ที่เค้าโทษตัวเองอยู่ก็น่าสงสารอะ แต่ก็แค่ตอนนั้นแหละ อื้อ อินมาก อยากจะจับเดียร์มาเขย่าๆๆๆๆ
Name : เมนคริส ฟินชานแบค < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมนคริส ฟินชานแบค [ IP : 101.51.108.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2560 / 21:22
# 584 : ความคิดเห็นที่ 62235
ชินนนน อย่าเพิ่งคิดไปไกลลลล
Name : JongjitSriyan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongjitSriyan [ IP : 171.98.246.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2560 / 14:52
# 583 : ความคิดเห็นที่ 62001
ไฟลามมาบ้าน-ชินแล้ว คุณชายปากหนัก กับนักบิดพูดน้อยเคลียวัยว่ะเนี่ย
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 122.154.136.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2560 / 09:16
# 582 : ความคิดเห็นที่ 61976
จ้า พากันพังไปให้หมดเลยยยยยย
PS.  I'll keep eyes on you
Name : 태국사람 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 태국사람 [ IP : 1.46.96.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:36
# 581 : ความคิดเห็นที่ 61925
หน่ะเอาเข้าไปแต่คน พังไปให้หมดจย้าาา
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.229.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 00:14
# 580 : ความคิดเห็นที่ 61710
หนักหน่วงอ่ะ
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.247.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2559 / 16:10
# 579 : ความคิดเห็นที่ 61657
เพราะเดียร์คนเดียว พากันแตกทุกคู่ นี่แสดงว่าไรท์แต่งดีอะ เราอินมาก
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 27.55.10.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 10:50
# 578 : ความคิดเห็นที่ 61578
ตอนนี้ดราม่าหลายคู่เลยแฮะ หวังว่าเดียร์จะคิดได้นะ และก็ปล่อยให้โอ๊ตชินเขาไปเคลียร์กันต่อ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 19:36
# 577 : ความคิดเห็นที่ 61459
เดียร์คนเดียวนะ แค่คนเดียว ทำไมคู่รักสามคู่ต้องผิดใจกัน ทั้งพี่สาว เพื่อน และตัวเอง คือคิดว่าตัวเองเศร้าสุดอยู่คนเดียวอ่ะ ละไม่เคยมองคนรอบข้างเลย คนที่ระบายออกมาได้ตลอดมันก็เลยทำตลอด แต่คนที่เงียบๆก็ต้องเก็บความรู้สึกงั้นดิ สงสารชิน ชินปวดใจมากี่ตอนละ มีอะไรกะแฟนแต่คิดว่าแฟนไม่เคยรักตัวเองเลยมากี่ตอนละ ไม่ชอบเดียร์เลย พึ่งเคยไม่ชอบนายเอกเป็นครั้งแรก ดีนะไม่ไปยุ่งกะริวซันมากกว่านี้อ่ะ
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 17:52
# 576 : ความคิดเห็นที่ 61413
ไม่ชอบเดียร์เลย ถ้าเดียร์ปล่อยให้พอร์ชจัดการเรื่องมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้ มันทำให้ปัญหาหนักกว่าเดิมอีก ลามไปไม่รู้กี่คู่ โอ๊ยยยยยย ปวดหัวจริมๆ จะมาม่าอีกนานมั้ย อ่านแต่ละตอนน้ำตาจิไหลทุกตอนเลย เข้าใจอาการของคนมันอินจัดมั้ย อยากฆ่าเดียร์จัง 55555555 เราอินเว้ย เข้าใจเราด้วย
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.46.234.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 / 00:47
# 575 : ความคิดเห็นที่ 61283
ยุ่งเหยิงไปหมดแล้วววว อ๊ากกก
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 10:08
# 574 : ความคิดเห็นที่ 61250
โอ๊ย... ปวดหัว
PS.  สู้ต่อไปนะ
Name : leoline < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ leoline [ IP : 1.46.66.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2559 / 09:43
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android