คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 93 : ตอนที่ 85 ความรู้สึกของพี่สาว


     อัพเดท 17 ก.พ. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,936 Overall : 3,846,456
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39690 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 93 : ตอนที่ 85 ความรู้สึกของพี่สาว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 48025 , โพส : 571 , Rating : 47% / 244 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 85 ความรู้สึกของพี่สาว

 

 
 

            “ลาก่อน”

 

            คำๆ เดียวที่ออกมาจากปากของชินที่ผละขึ้นจากเตียงมาแต่งตัว แล้วหมุนตัวออกจากห้องอย่างที่ไม่มีเยื่อใย และไม่มีแม้แต่คำตอบรับของคนที่เจ็บไปหมดทั้งช่วงล่างที่ลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง โอ๊ตทำได้เพียงมองแผ่นหลังของคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา และก้าวออกไปจากชีวิตของเขา

 

            แววตาที่มองตามร่างนั้นจนลับสายตา ก่อนที่โอ๊ตจะใช้สองมือปิดหน้าตัวเอง

 

            “อย่าไป...ชิน...อย่าทิ้งผมไป...อย่าทิ้งพี่ไป...”

 

            คำที่เขาอยากจะพูด อยากจะรั้ง แต่ไม่อาจจะเห็นแก่ความสุขของตัวเองได้มากกว่า

 

            ชินเลือกแล้ว ชินเลือกจะกลับไปหาเด็กคนนั้น

 

            แหมะ

 

            โอ๊ตดึงมือออกจากหน้าเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น แล้วเขาก็ได้เห็นน้ำตา...น้ำตาที่กำลังหยดลงกลางฝ่ามือหยดแล้วหยดเล่าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มันกำลังไหลลงมาให้สมกับความเสียใจในเวลานี้

 

            แล้วชายหนุ่มก็เอ่ยคำที่อยู่ในหัวใจออกมา

 

          “ผมรักคุณ ชิน”

 

            คำพูดที่อยากจะเอ่ยออกไปให้เร็วกว่านี้ แต่มัน...ก็สายเกินไป

 

.....................................................

 

            ปัง!!!

 

            ขณะเดียวกัน ชินก็ก้าวลงมาที่รถอย่างมั่นคง ดวงตาคู่คมเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก แต่เพียงก้าวขึ้นรถ มือใหญ่ก็ชกเปรี้ยงลงบนพวงมาลัย ก่อนที่จะซบหน้าลงบนนั้น

 

            เขาไม่ได้อยากทำพี่โอ๊ตรุนแรงแบบนั้น แต่ทุกอย่างที่ทำไปก็แค่ความคิดเด็กๆ ที่อยากให้ร่องรองพวกนั้นมันอยู่นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

 

            ไม่ว่าพี่โอ๊ตจะมีใคร เขาจะไม่มีวันลืมว่าผู้ชายคนแรกที่ได้และเสียคือไอ้ชินคนนี้

 

            “ทำไมกูต้องรักคนแบบนี้วะ”

 

            แหมะ

 

            คำถามที่ชินหลับตาแน่น ก่อนที่น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดจะไหลลงมา หยดแล้วหยดเล่าจนเปรอะเปื้อนพวงมาลัยที่เขาซบหน้าอยู่บนนั้น พร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอที่คนเข้มแข็งอย่างไอ้ชินจังไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้กับอะไรเท่านี้มาก่อน

 

            “ฮึก...ทำไม...ทำไมกูต้องมีความรักบัดซบแบบนี้วะ!

 

            ชินเงยหน้าขึ้นมองตึกตรงหน้า ก้อนเนื้อในอกเจ็บจนหายใจไม่ออก เจ็บยิ่งกว่าตอนที่เลิกกับโฟกัส เจ็บจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก รู้แค่ว่ามันเจ็บที่ต้องปล่อยมือจากคนๆ นี้

 

            “โธ่เว้ย!!!” เสียงสบถดังลั่น ก่อนที่ไหล่กว้างที่มักจะตั้งตรงคุ้มงอเข้าหากัน แล้วชินก็บอกตัวเองเสียงสั่น

 

          “ผมรักพี่ พี่โอ๊ต”

 

            เวลานี้ สองหัวใจ หนึ่งความรักกำลังเข้าใจไปคนละทาง จนทำร้ายจิตใจกันและกันให้น้ำตาเอ่อล้นออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

            ทั้งที่รักไม่ต่างกัน...แต่กลับต้องเลิกรา

 

..................................................

 

            ตั้งแต่คุยกับพี่โอ๊ตและร้องไห้ไปจนพอในวันนั้น เดียร์ให้เวลาตัวเองมาสัปดาห์เต็มๆ เขาทั้งคิด ทั้งไตร่ตรองสิ่งที่ทำอยู่ พยายามหาทางแก้ไขสิ่งที่ทำลงไป จนได้แต่ฮึดสู้...เขาต้องคุยกับเจ้ดรีม ต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้ดรีมคิดจะทำอะไร แล้วปรึกษาว่าเขาต้องทำยังไงถึงจะประคับประคองความสัมพันธ์กับพี่พอร์ชต่อไปได้

 

            “ลบทิฐิมึงไปให้หมดแล้วไปก้มหัวขอให้เจ้ดรีมช่วยซะ!” ดังนั้น เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ตั้งใจว่าคืนนี้จะคุยกับพี่สาวให้รู้เรื่อง

 

            “เจ้ดรีมคร้าบ เล่นละครเหมือนจริงไปมั้ยคร้าบบบบบ” เดียร์ที่กำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องนอนมองออกไปนอกบ้าน แล้วเห็นว่าพี่สาวสุดที่รักออกไปกับพี่พอร์ชอีกแล้ว ในใจก็แอบหงุดหงิดเล็กๆ ทั้งยังหึงหวงไม่น้อย แต่บอกว่าความผิดกูเองเนี่ยล่ะที่ทำให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้

 

            กึก

 

            ทว่า ภาพของหญิงสาวที่ก้าวลงมาจากแอชตัน มาร์ตินคันงามพร้อมกับดอกไม้ช่อโตกลับทำให้สองขาชะงัก หัวใจมันไหววูบวาบยังไงไม่รู้

 

            “ของพี่ตะวันหรือวะ ไม่สิ ไอ้ซันบอกว่าเจ้ดรีมไม่ยอมรับสายพี่ตะวันเลย จะใช่เขาได้ยังไง” ลางสังหรณ์ที่ทำให้เดียร์รีบก้าวออกจากห้อง ทั้งยังจะลงไปชั้นล่าง ถ้าไม่ติดว่าเสียงของบิดาดังขึ้นมาก่อน

 

            “ดรีม นั่นใครให้มา”

 

            “อ้อ พอร์ชค่ะ” ดารินพรรณบอกคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้ม ยามก้มลงมองกุหลาบสีแดงสดนับสิบๆ ดอกในมือ แววตาที่ดูแพรวพราวกว่าปกติ ทั้งยังดูมีความสุขจนคุณยุทธนิ่งคิด แล้วตัดสินใจเอ่ยปากถามเรื่องที่สงสัยมาตลอด

 

            “ดรีม...ดรีมกำลังเล่นละครกับป๊าม้าหรือเปล่า”

 

            “ปะป๊า” คุณดาราที่อยู่ไม่ห่างเอ่ยเรียกอย่างตกใจ พอๆ กับดรีมที่นิ่งไปทันที ทว่า ดวงตาคมสวยยังคงสบตาพ่ออย่างไม่หันหนีไปไหน

 

            “ป๊าถามจริงๆ เรากำลังทำให้ป๊าตายใจใช่มั้ยว่าคบกับพอร์ชจริงๆ” คนที่เลี้ยงดูบุตรสาวมาโดยตลอด มีหรือจะไม่รู้ว่าลูกสาวรักน้องมากแค่ไหน และแม้เขาจะพยายามทำเป็นมองไม่เห็นความสัมพันธ์ของลูกชายคนเล็กกับลูกเพื่อนยังไง แต่เขาก็รู้ว่ามันเกิดขึ้นแล้ว

 

            ท่าทางที่ทำให้ดรีมถอนหายใจแผ่วๆ

 

            “ป๊าคิดว่าดรีมจะช่วยน้องหรือคะ”

 

            “ใช่!” คุณยุทธว่าเสียงเข้ม ให้คนฟังหันไปมองทางอื่น แล้วเอ่ยเสียงเบา

 

            “ใช่ค่ะ ดรีมช่วยน้อง...”

 

            “ยัยดรีม!!!” คำตอบที่ชัดเจนทำให้คนเป็นพ่อตวาดลั่น ตอนนี้เขาใช้วันหยุดทั้งหมดไปหมดแล้ว ทั้งวันพักร้อน วันลาป่วย ลากิจ ทุกอย่างเขาใช้มันเพื่อที่จะดูความประพฤติของลูกชาย แล้วลูกสาวยังมาบอกอีกว่ากำลังทำให้ความพยายามจะแยกสองคนนั้นต้องพังทลาย

 

            ถ้าเดียร์ยังอยู่เมืองไทย ยังไงดรีมก็ต้องช่วย เพราะฉะนั้นต้องให้เดียร์ไปอยู่อังกฤษ!

 

          “...แต่ตอนนี้ดรีมช่วยตัวเองค่ะ”

 

            กึก

 

            “หมายความว่ายังไง” ทว่า ลูกสาวกลับเอ่ยต่อให้เขาถามกลับทันควัน คำถามที่ดารินพรรณก้มลงมองดอกกุหลาบในมือแล้วก็กอดกระชับแน่นขึ้น

 

            “ป๊ารู้ใช่มั้ยคะว่าเดียร์ชอบพอร์ช...อย่าเพิ่งว่าอะไรดรีมค่ะป๊า...ดรีมอยากพูดให้ป๊ากับม้าเข้าใจตรงกัน จะได้ไม่ต้องมาหวาดระแวงในสิ่งที่ดรีมทำอยู่” หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญ แล้วก็จ้องตาคนเป็นพ่อและแม่สลับกัน ก่อนจะเอ่ยเรื่องที่ยากที่สุดสำหรับเธอ

 

            “ดรีมรู้มาตลอดค่ะว่าเดียร์รักพอร์ช รู้มาหลายปีแล้ว ดรีมถึงทำให้น้องสมหวัง...”

 

            “ดรีม!!!” แม้พ่อจะตวาด แต่เธอก็ยังพูดต่อไป

 

            “...ดรีมเป็นคนให้น้องไปอยู่กับพอร์ช ดรีมรู้ว่าความน่ารักของไอ้เดียร์ต้องจับพอร์ชอยู่หมัด ดรีมเป็นคนผลักดันน้องให้รักกับพอร์ชเอง...ทั้งที่ดรีมก็รักเขา

 

 

            ต่อค่ะ

 

 

            “!!!

 

            เวลานี้ หัวใจคนทั้งบ้านแทบหยุดเต้น มองหน้าคนที่กำลังสารภาพสิ่งที่อยู่ในใจมาโดยตลอดออกมา และนั่นก็ทำให้ลูกสาวคนเดียวยิ้มเศร้า ปลายนิ้วแตะลงบนกลีบดอกกุหลาบอย่างเบามือที่สุด

 

            “ดรีมรักน้อง ดรีมเสียสละให้น้องได้เสมอ เพราะแบบนั้น ตั้งแต่ที่ดรีมรู้ว่าเดียร์รักพอร์ช ดรีมก็พยายามตัดใจจากเขา พยายามทำเป็นไม่เห็นว่าพอร์ชรู้สึกยังไงกับดรีม แล้วยังเปิดโอกาสให้พี่ตะวันเข้ามาในชีวิต ทั้งหมดที่ดรีมทำเพราะดรีมอยากให้น้องมีความสุข ทั้งที่ตัวเองก็เจ็บทุกครั้งที่ต้องคอยช่วยเหลือเขาสองคน”

 

            ทั้งพ่อและแม่มองบุตรสาวที่กำลังจะร้องไห้จนต้องเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตา แล้วบอกต่อ

 

            “ดรีมพยายามทำเป็นเก่งมาโดยตลอด ทำเป็นว่าดรีมไม่เคยคิดอะไรกับพอร์ช เป็นคนบอกให้เขาตัดใจ เพราะดรีมเลือกน้องมากกว่าความรัก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ดรีมได้รู้...ป๊า ม้า...วันที่เดียร์บอกว่าพอร์ชเป็นของดรีม คืนนั้นทำให้ดรีมรู้สึกตัว ดรีมดีใจ ดีใจจนโกรธตัวเองที่อยากจะแย่งของๆ น้องมาเป็นของตัวเอง...”

 

            หญิงสาวปล่อยน้ำตาออกมาจากดวงตา ก่อนที่จะก้มหน้าลงต่ำ ข่มความรู้สึกปั่นป่วนในใจให้สงบลง แต่มันทำไม่ได้เลย

 

            “ดรีมโกรธเดียร์ โกรธที่น้องพยายามผลักพอร์ชมาหาดรีม ทั้งที่ดรีมตัดใจไปแล้ว พยายามที่จะรักพี่ตะวันแล้ว...แต่เดียร์กลับทำให้ความรู้สึกเดิมของดรีมกลับมา วินาทีที่ลุงศักดิ์อยากให้ดรีมแต่งงานกับพอร์ช ดรีมดีใจ ดีใจจนยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเอง...ฮึก” หญิงสาวสะอื้นออกมาจนตัวสั่น ยามที่ก้มหน้ากอดช่อดอกกุหลาบเอาไว้แน่น

 

            “ฮึก...ดรีมมันเลว ดรีมเป็นคนบอกพอร์ชว่าให้ทำเป็นคบหากับดรีม...ทำให้ใครๆ เชื่อว่าเราคบกัน ให้พ่อตายใจ ให้ลุงศักดิ์ไว้ใจ...ฮึก..ทั้งที่...ทั้งที่มันเป็นความเห็นแก่ตัวของดรีมเอง...ดรีมอยาก...ใกล้ชิดกับเขา...อยากรักกับเขา...อยากแต่งงานกับเขา...” มือเรียวปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้า ยามที่เงยหน้าขึ้นมองพ่อกับแม่

 

            “ดรีมผิดมั้ยคะที่ดรีมอยากได้เขากลับมา ในเมื่อเดียร์ผลักไสเขาแล้ว เดียร์ไม่ยอมเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งยังทำให้พอร์ชต้องเจ็บแบบนี้ ผิดมั้ยที่ดรีมอยากให้เขากลับมาเป็นของดรีม!!!” หญิงสาวทรุดตัวไปทั้งบนพื้น ทั้งยังร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจจะกลั้นมันเอาไว้ได้อีกต่อไป

 

            ท่าทางที่ทำให้คนเป็นแม่ขยับเข้าไปกอดลูกสาวเอาไว้แน่น เห็นลูกเสียใจ มีหรือที่เธอจะไม่เสียใจยิ่งกว่า

 

            “ม้า...ดรีมควรทำยังไงดี...ดรีม...ฮึก...กำลังทำร้ายน้อง...กำลังทำร้ายพอร์ช...ฮึก...” ร่างบอบบางกอดมารดาเอาไว้แน่น ยามที่ความรู้สึกพรั่งพรูออกมาทั้งหมด ความอดทนที่ทำทุกอย่างเพื่อน้องมันสลายไปในวินาทีที่เดียร์ผลักพอร์ชมาให้เธอ

 

            เสียงร้องไห้ของคนเข้มแข็งที่กำลังอ่อนแอ ทำให้คุณยุทธหน้าเครียด ก่อนที่จะขยับมาคุกเข่าข้างลูกสาว

 

            หมับ

 

            “ดรีม ดรีมฟังป๊านะ...” ชายวัยกลางคนโอบร่างของบุตรสาวเอาไว้ มือใหญ่ลูบหัวอย่างปลอบโยน

 

            “ดรีมทำเพื่อน้องมาพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเพื่อเดียร์อีกแล้ว เดียร์จะสิบเก้าแล้ว ตอนที่หนูอายุเท่านี้หนูทำทุกอย่างเองได้ ตัดสินใจทุกอย่างเองได้ หนูไม่จำเป็นต้องคอยทำทุกอย่างเพื่อน้องอีกแล้ว...” คนเป็นพ่อบอกอย่างเจ็บปวดที่เขาเป็นพ่อแท้ๆ แต่ไม่รู้เลยว่าผลักภาระเรื่องลูกชายคนเล็กให้ลูกสาวคนโตมากแค่ไหน

 

            ดรีมจะเก่งกล้ายังไงก็แค่ยี่สิบห้า การดูแลน้องชายเพียงคนเดียวแบบนี้มันเป็นภาระที่เขาผลักให้ลูกสาวมากเกินไปแล้ว

 

            “ป๊า...ฮึก...ดรีมต้องทำยังไง...ทำยังไงดี...” คำถามที่คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนที่จะบอกเสียงดัง

 

          “ป๊าจะให้ดรีมแต่งงานกับพอร์ชให้ได้!

 

            “ป๊า! แล้วเดียร์ล่ะ!” คุณดาราเอ่ยเรียกสามีทันที และนั่นก็ทำให้คนฟังเพียงว่าต่อเสียงเข้ม

 

            “เรื่องของเดียร์กับพอร์ชต้องจบ ทุกอย่างต้องหยุด ลองคิดดูว่ายังไงการที่ลูกสาวเราแต่งกับพอร์ชย่อมดีกว่าลูกชายอยู่แล้ว ในเมื่อดรีมก็รักพอร์ช แล้วถ้าพอร์ชเคยรักดรีม ทำไมจะหันกลับมารักผู้หญิงคนเดิมไม่ได้...ลูกไม่ต้องทำเพื่อน้องอีกต่อไปแล้ว มีชีวิตเพื่อตัวเองบ้าง ทำตามอย่างที่ใจตัวเองต้องการบ้าง ป๊าเชื่อว่าดรีมของป๊าทำให้พอร์ชกลับมารักลูกได้อย่างไม่ยากเย็น...” คำของคนเป็นพ่อที่ลูกสาวกัดปากแน่น ซบหน้าลงกับอ้อมกอดที่ปกป้องเธอมาตลอด

 

            โครม!!!

 

            เฮือก!!!

 

            แต่แล้ว เสียงโครมครามที่ดังมาจากชั้นสองก็ทำให้ทั้งบ้านเงยหน้าขึ้นไป แล้วก็เป็นดารินพรรณที่สะดุ้งเฮือก รีบดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของบิดา แล้ววิ่งขึ้นไปชั้นสอง

 

          “เดียร์!!!

 

            ภาพของน้องชายที่มองมาเหมือนคนแปลกหน้า ทำให้ดรีมชะงัก ส่งเสียงครางชื่อในลำคอ

 

            “เจ้...” คนเป็นน้องก้าวถอยหลังทันทีที่พี่สาวขยับเข้ามา เรื่องทุกอย่างที่เขาได้ยินกำลังทำร้ายเขาอย่างสาหัส

 

            เจ้ดรีมทำเพื่อเขา และตอนนี้เจ้ดรีมกำลังจะเอาพี่พอร์ชคืน

           

            “เดียร์ ฟังเจ้...”

 

            “มีอะไรที่เดียร์ควรฟังอีก เดียร์ได้ยินหมดแล้ว...” เจ้าลูกหมาก้าวถอยหลังอีกก้าว เสียงที่เอ่ยออกมาก็สั่นสะท้าน กระบอกตาร้อนผ่าว หากแต่น้ำตากลับไม่ไหลลงมา หัวใจมันกำลังเจ็บจนชา เจ็บจนไม่รู้ว่าวิธีร้องไห้ควรจะทำยังไง

 

            “มันไม่ใช่...”

 

            “เดียร์ไม่ฟัง!!! เดียร์ไม่ฟังอีกแล้ว! เจ้ดรีมโกหกเดียร์ โกหกมาตลอด!!!

 

            “เดียร์!!!” เสียงของพี่สาวไม่อาจจะดังทะลุโสตประสาทของเขาได้ ยามที่เดียร์หมุนตัวกลับเข้าห้องตามมาด้วยเสียงประตูปิดดังปัง ไม่ฟังเสียงของพี่สาวที่พยายามร้องเรียกอยู่หน้าห้อง

 

            ครืด

 

            ร่างเล็กๆ ที่พิงประตูอยู่ทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงจนทรุดนั่งอยู่กับพื้น

 

            “กูมันโง่...โง่สมกับที่ใครๆ ด่า...” เสียงสั่นพร่าบอกกับตัวเอง ยามที่ความคิดเดียวดังก้องในหัว

 

          เจ้ดรีมรักพี่พอร์ช ตลอดมา เจ้ดรีมรักพี่พอร์ชมาโดยตลอด

 

            ความคิดที่ทำให้เดียร์เงยหน้าพิงประตู แล้วบอกกับตัวเอง

 

          “ขอโทษนะพี่โอ๊ต ท่าทางผมจะทำให้พี่อกหักเก้อแล้วล่ะ”

 

            ไร้ซึ่งน้ำตา หากแต่เต็มไปด้วยความเสียใจ

 

.....................................................

 

            “ใครก็ได้ เอากูไปจากตรงนี้ที!!!

 

            เวลานี้ ไอ้เดือนคณะผู้ลั้นล้ากำลังโอดครวญกับตัวเอง ยามที่มองเพื่อนสนิทร่วมแก๊งทั้งสองที่...ยังไงดีล่ะ...อืม...อธิบายสภาพไม่ถูกเว้ย!

 

            ในเมื่อตอนนี้คนหนึ่งก็เหม่อลอย เรียกอะไรก็ไม่ขาน ตาไร้แววเหมือนคนตาย แต่กลับไม่ร้องไห้อย่างทุกที ขณะที่ไอ้คนหัวแดงๆ ก็นิ่งเป็นเป่าสาก เอาเฮดโฟนปิดหู คิดอะไรอยู่ก็เข้าไม่ถึง

 

            บรรยากาศรอบตัวคนทั้งสองที่เหมือนมีเมฆสีดำลอยปกคลุม ทั้งยังคำรามด้วยสายฟ้าตลอดเวลา...น่ากลัวสัสๆ

 

            “พวกมึง พวกมึงบอกกูมาสิว่าเป็นอะไร กูอาจจะช่วยได้นะ”

 

            “...”

 

            “ไอ้เดียร์ มึงเล่าสิวะว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อมึงทำอะไรอีกแล้ว มึงเอาแต่เงียบแบบนี้ กูใจเสียนะเว้ย อย่างน้อย...เออๆ ร้องไห้ออกมาก็ยังดีนะเพื่อนนะ” ซันที่เป็นห่วงไอ้ตัวเล็กขยับไปดึงหัวมันมากอด ทว่าคนถูกกอดก็เพียงถอนหายใจ ไม่หือ ไม่อือ ไม่พูดอะไรสักคำ

 

            ผิดปกติโคตร อย่างไอ้เดียร์ต้องโวยวายหนักๆ ทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เวลาเสียใจก็แม่งร้องไห้เหมือนญาติเสีย ไม่ใช่นั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิตแบบนี้

 

            “...” แต่ไอ้เดียร์ก็ยังเงียบ ให้ต้องหันกลับไปสนใจอีกคน

 

            “เฮ้ย ไอ้ชินจัง มึงพูดอะไรบ้างเถอะ อย่าให้กูพูดคนเดียวเหมือนคนบ้าแบบนี้”

 

            “...”

 

          เออ เดี๋ยวนะ มันฟังเพลงอยู่จะได้ยินมั้ยวะ

 

            ฟึ่บ

 

            ดังนั้น คนไม่กลัวตายจึงดึงเฮดโฟนออกมาจากหูไอ้ลูกครึ่ง แบบที่ทำให้เจ้าของเพียงหันมามอง แล้วก็ก้มลงไปคว้าไอพอดอีกเครื่องขึ้นมา

 

            หมับ

           

            “ไอ้ห่าชินจัง!!! มึงมีเรื่องอะไรก็พูดออกมาสิวะ! เงียบแบบนี้กูจะรู้อะไรมั้ย!” สุดท้าย คนอารมณ์เย็นก็ตวาดว้ากกลางห้องเลกเชอร์แบบที่ทุกคนหันมามอง แต่ไอ้ซันหงุดหงิดเกินพอแล้วกับไอ้ซากศพสองตัวนี่ เขาเย็นที่สุดเท่าที่จะเย็นได้แล้ว

 

            “พวกมึงเล่าให้กูฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น!!!

 

            “เฮ้ย ไอ้ซัน ใจเย็นๆ” ท่าทางไม่ดีที่ทำให้เพื่อนอีกคนรีบก้าวเข้ามาดึงไหล่ไอ้เดือนคณะเอาไว้ และนั่นก็ทำให้ซันสะบัดไหล่ออก แล้วบอกเสียงเข้ม

 

            “มึงดูพวกมันสิ มีปัญหาทำไมไม่เล่าให้กูฟังวะ กูเป็นเพื่อนพวกมันนะ เหี้ยเอ๊ย!!!” คนไม่ไหวสุดๆ สบถลั่นออกมากลางห้อง และนั่นก็ทำให้เดียร์เงยหน้าขึ้น แล้วบอกเสียงเบา

 

            “ไม่มีอะไรหรอก เพราะไม่มีอะไรกูถึงไม่เล่าให้มึงฟัง” คำตอบที่ฟังยังไงก็ผิดปกติ ให้ซันยิ่งขบกรามแน่น และนั่นก็ทำให้ชินถอนหายใจหนักๆ แล้วบอกเสียงเรียบ

 

            “เหมือนกัน เรื่องของกูไม่มีอะไรแล้ว บอกตรงๆ ก็คือมันจบแล้ว กูถึงไม่รู้จะบอกอะไรมึง...”

 

            “แต่สภาพมึงสองตัวดูยังไงก็ไม่ปกติ!” คนรู้นิสัยเพื่อนดีโวยขึ้นมาต่อ ให้คนมาห้ามยิ่งพยายามรั้งไอ้เดือนคณะเอาไว้

 

            ครืด

 

            “ขอโทษทีที่ผมมาช้า เริ่มเรียนได้แล้ว แล้วตรงนั้นน่ะ มีเรื่องอะไรกัน...”

 

            “เอ่อ เปล่าครับอาจารย์ คือพวกมันกำลังเล่นกันน่ะครับ” แต่ก่อนที่จะมีเรื่องไปมากกว่านี้ อาจารย์ก็เปิดประตูห้องเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ทั้งยังหันมามองจุดที่นักศึกษามุงกันเยอะๆ จนเพื่อนคนอื่นรีบเอ่ยแก้ให้ จนคนฟังหรี่ตาลงนิด

 

            “ถ้าไม่มีเรื่องก็นั่งที่ จะเริ่มเรียนกันแล้ว” เมื่ออาจารย์ว่าแบบนั้น แต่ละคนก็แยกย้ายกลับที่ แบบที่ซันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แรงๆ ยังคงไม่สบอารมณ์ที่เพื่อนสองตัวไม่ยอมพูดอะไร

 

            “ไอ้ซัน ไม่มีอะไรจริงๆ”

           

            “กูไม่เชื่อ!” ซันสวนกลับไอ้ลูกหมาทันที ให้คนที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนถอนหายใจ

 

            “อืม ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร”

           

            “นี่มันไม่ใช่มึงเลยไอ้เดียร์...”

 

            “ตรงนั้นน่ะ! จะคุยกันอีกนานมั้ย ถ้าจะคุยก็ออกไปนอกห้อง!” ท่าทางที่ทำให้อาจารย์เตือนอีกครั้ง จนซันต้องยอมนั่งดีๆ ทั้งที่ยังมองเพื่อนสนิทอย่างเป็นห่วง

 

          ไม่ใช่มึง นี่มันไม่ใช่ไอ้เดียร์ที่กูรู้จักเลยสักนิด

 

.......................................

 

            ต่อค่า

 

            “กูขอไปญี่ปุ่นกับมึงนะไอ้ชินจัง”

 

            หลังจากเลิกเรียน จู่ๆ เดียร์ก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความสงสัยทั้งยังหงุดหงิดของนายอาทิตย์ และนั่นก็ทำให้ชินหันมามอง

 

            “มึงแน่ใจ”

 

            “อืม กูบอกแม่แล้ว แม่กูบอกว่าไปเที่ยวไหนไกลๆ ก็ดี อยู่บ้านก็อึดอัดเปล่าๆ” ตอนนี้เขามองหน้าเจ้ดรีมไม่ได้ด้วยซ้ำ และนั่นก็ทำให้คนฟังพยักหน้า

 

            “มึงซีร็อกซ์หน้าพาสปอร์ตมึงมาให้กูแล้วกัน เดี๋ยวกูจัดการเรื่องตั๋วให้ จะอยู่นานแค่ไหน กูไปเดือนนึงนะ ถ้าจะกลับพร้อมกูก็ไปทำวีซ่าให้เรียบร้อยด้วย”

 

            “ไม่ล่ะ กูคงกลับมาก่อน กูต้องกลับมาให้คำตอบเรื่องเรียนกับป๊ากู”

 

            “เดี๋ยวๆๆ เฮ้ย! นี่พวกมึงคุยอะไรกัน แล้วเรื่องเรียนต่อนี่อะไร อย่าบอกนะว่ามึงจะไปอังกฤษกับพ่อมึงน่ะ” ซันที่ฟังทั้งคู่ถึงกับแย้งขึ้นมา นี่หรือเปล่าเป็นต้นเหตุที่ไอ้เดียร์ทำหน้าอมทุกข์อยู่แบบนี้ พ่อมันจะบังคับให้ไปอยู่นอกใช่มั้ย

 

            คำถามที่เดียร์หันมาสบตา

 

            “กูยังไม่รู้เลยว่ะ หลังสอบเสร็จ กูมีเวลาตัดสินใจเดือนนึง” เดียร์ยิ้มเนือยๆ แบบที่ทำให้คนทักไม่กล้าถามอะไรต่อ รู้แค่ว่ามันอาการหนัก หนักมากๆ เลยด้วย

 

            “เฮ้ย ของจริงหรือเปล่าวะมึง”

 

            “โคตรเท่เลยว่ะ!

 

            “อร๊ายยย แกๆๆๆ ฉันอยากเห็นหน้าคนขับ!

 

            “วันนี้มีอะไรกันวะ ทำไมดูแตกตื่นแปลกๆ” ทว่า รอบๆ ตัวที่เหมือนจะฮือฮาอะไรบางอย่างก็ทำให้ซันทักขึ้นมา แล้วตามประสาคนที่รอบรู้ในมหาวิทยาลัย (เสือกนั่นแหละ) เขาก็เลยเดินตามคนอื่น ก่อนจะผิวปากอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง

 

            “อื้อหือ โคตรเท่เลยว่ะ แลมโบกินี่ซะด้วย” ใช่แล้ว ตรงหน้าพวกเขาคือรถซูเปอร์คาร์สีเหลืองสุดเท่ที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าตึก เรียกสายตาของสาวๆ ที่อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ พอๆ กับแววตาอิจฉาของหนุ่มๆ ที่จ้องไม่วางตา

 

            “เด่นโคตรพ่อโคตรแม่เลย” ซันยังคงงึมงำกับตัวเอง แบบที่เพื่อนทั้งสองไม่ได้สนใจ แค่จะเลี่ยงไปอีกทาง

 

            “ไปเหอะมึง ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”

 

          เฮ้อ ให้ตายเถอะไอ้เดียร์ ทุกทีมึงต้องตื่นเต้นกับกูสิ

 

            นายอาทิตย์ได้แต่ส่ายหน้า ยามที่จะก้าวตามเพื่อนไปอีกทาง ทว่า ก่อนจะก้าวเท้า เดียร์กลับชะงักไปนิด แล้วเหลียวกลับไปมองรถหรูอีกครั้ง

 

            “เฮ้ย ไอ้เดียร์ มึงจะไปไหน” เดียร์ไม่สนเสียงร้องของไอ้ซัน เขานึกขึ้นมาได้ว่ามีใครบางคนที่ชอบรถซูเปอร์คาร์เป็นชีวิตจิตใจ คนที่มาจากตระกูลบ้ารถ คนที่บอกว่าอายุถึงเมื่อไหร่จะบอกพ่อให้ซื้อแลมโบกีนีให้ คนๆ นั้น...

 

          “ไอ้เล็กซัส!!!

 

            ใช่ เพื่อนสนิท เพื่อนสมัยเด็ก เพื่อนตายที่รู้ทุกอย่าง เพื่อนที่เป็นเหมือนพี่น้อง...นายพัสกร ลูกชายคนเล็กของอัครเมธากร

 

            ขณะเดียวกัน ทันทีที่คนในรถเห็นว่าใครวิ่งมาตรงหน้ารถ เจ้าตัวก็เปิดประตูออก เผยให้เห็นผู้ชายร่างสูงไม่ต่างจากคนเป็นพี่ชาย ใบหน้าคมเข้ม หากแต่โกรกผมสีน้ำตาลทอง ทั้งหมดทั้งมวลที่ไม่ว่าใครเห็นก็รู้ว่าเป็นพี่น้องกับพูริน ความหล่อเหลา ความคมเข้มที่คล้ายกัน ทว่าเด็กกว่ามากทำให้เดียร์ยืนอึ้งอยู่กับที่

 

            “ไอ้เดียร์” เล็กซัสก้าวลงมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ทำให้ดวงตาคมดูจะพราวสดใส ทั้งยังแฝงประกายขี้เล่นมากกว่าพี่ชาย จากนั้นร่างสูงก็อ้าแขนออก แล้วยักคิ้วให้

           

          “เพื่อนมึงกลับมาแล้ว”

 

            หมับ

 

            เดียร์ไม่อายเลยสักนิดที่จะกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของไอ้เพื่อนคนนี้ คนที่กอดร่างเขาเอาไว้แน่นสมกับความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันหลายปี และทั้งที่เดียร์คิดว่าไม่มีน้ำตาจะเสียอีกแล้ว ทุกอย่างมันแห้งเหือดไปในวันที่ได้ยินว่าพี่สาวรักพี่พอร์ช หากแต่เวลานี้เขากลับร้องไห้

 

            มันกลับมาแล้ว คนที่พร้อมจะรับฟังทุกอย่างกลับมาแล้ว

 

            “ไอ้เล็กซ์...ไอ้เล็กซ์...ฮึก...เพื่อนมึงจะตายแล้ว...ทำไมเพิ่งมา...ทำไม...ทำไมเพิ่งมา!” คำถามที่คนฟังกอดร่างสั่นๆ ของไอ้เตี้ยข้างบ้านไว้แน่น ทั้งที่ตีหน้าเครียดขึ้นมาแวบหนึ่ง ในเมื่อที่เขากลับมาก็เพราะรู้เรื่องจากพ่อ

 

            คนที่โทรมาถามว่ารู้เรื่องพี่ชายกับไอ้เดียร์หรือเปล่า จนต้องทำเรื่องกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด รู้ว่าไอ้เพื่อนเล่นสมัยเด็กมันเปราะบางแค่ไหน แล้วก็เป็นไปตามที่คาด แวบแรกที่เขาเห็น...ไอ้เดียร์เหมือนจะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

          “กูกลับมาแล้ว ไม่ต้องห่วง กูอยู่ข้างมึง ไม่ว่ายังไงกูก็อยู่ข้างมึงเสมอนะไอ้เดียร์”

 

            ถ้าไอ้เดียร์ไม่เหลือใคร อย่างน้อยมันก็เหลือไอ้เล็กซ์คนนี้ที่ชอบทำตัวเป็นพี่ชายมันคนหนึ่งนั่นแหละ

 

            “มึงมาช้า...ไอ้บ้ารถเอ๊ย มึงมาช้า!!!

 

            คำที่เดียร์ยิ่งกอดเพื่อนแน่น ปากก็โทษมันไปด้วย ขณะที่เล็กซัสก็เงยหน้ามองเพื่อนสมัยม.ต้น

 

            “ไง ไอ้ซัน” ซันยิ้มกว้างออกมาทันที ทั้งยังตรงมาตบบ่าเพื่อนหนักๆ แล้วว่าอย่างขำๆ

 

            “องครักษ์ไอ้เดียร์กลับมาแล้วสินะ”

 

            “มัน...ไม่ใช่องครักษ์...กู” เสียงอู้อี้ประท้วงดังมาจากตรงอกของไอ้เล็กซ์ ทำให้คนกอดตบหัวมันเบาๆ

 

            “มึงร้องไห้ไปเงียบๆ เพื่อนฝูงจะทักทายกัน” ว่าจบ ก็สบตากับเพื่อนที่ตอนม.ต้นอยู่คนละห้องกัน แต่เป็นแก๊งเล่นบอลด้วยกัน

 

            “กูกลับมาช่วยไอ้เดียร์แล้ว” น้ำเสียงหนักแน่นและแววตาจริงจังของไอ้เล็กซัสทำให้ซันขนลุก

 

            ซันยังจำได้ดีว่าที่เขารู้จักไอ้เดียร์มาตั้งแต่ม.ต้นก็เพราะมันเป็นเพื่อนสนิทกับไอ้เล็กซ์เนี่ยล่ะ ด้วยความที่เมื่อก่อนไอ้เดียร์ตัวเล็กนิดเดียว คนที่อยู่ข้างมันก็คือไอ้เล็กซัสคนนี้ คนที่แม่งโคตรเด่นกว่าใครๆ เก่งจริง โหดจริง เอาเรื่องจริง คนที่ปกป้องไอ้เตี้ยข้างๆ อยู่เสมอ จนใครๆ ก็เรียกมันขำๆ ว่าองครักษ์ไอ้เดียร์ และตอนนี้ไอ้องครักษ์คนนี้ก็กลับมาช่วยเพื่อนมันแล้ว

 

.........................................................

 

            ครบค่ะ ทำไมเมย์รู้สึกว่าเจ้าเล็กซ์ดูดีกว่าพี่ชาย = = รู้สึกออร่าความเป็นพระเอกมันวิ้งๆ มิ้งๆ ยังไงไม่รู้ แต่มาแล้วจ้า อีกหนึ่งตัวละครที่เมย์ค่อนข้างชอบนะคะ มากขนาดที่ว่าเคยคิดจะเขียนเรื่องของเขาด้วยล่ะ เพียงแต่ว่าคู่ของเล็กซัสเป็นผู้หญิง ดังนั้น ให้กลับไปเขียนชายหญิง ท่าทางจะจอดตั้งแต่ยังไม่เริ่มแจวแล้วล่ะ แต่ก็นะใครจะรู้ อาจจะเขียนก็ได้อะเนอะ

            ตอนหน้า เจ้าเล็กซ์จะเป็นคนลุยแทนแล้วจ้า มันบอกแล้วว่า...กลับมาเช่วยไอ้เดียร์แล้ว...ก็นะ รอดูว่าเขาจะช่วยยังไง แบบไหนละกันเนอะ เออ ต้องบอกอีกนิด หากลูกชายคนโตของอัครเมธากรเป็นลูกคนโปรดทั้งยังตามใจพ่อตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าเล็กซ์ก็เป็นเด็กนอกกรอบที่ทำให้พ่อโมโหได้แล้วสนุก

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 93 : ตอนที่ 85 ความรู้สึกของพี่สาว , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 48025 , โพส : 571 , Rating : 47% / 244 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 571 : ความคิดเห็นที่ 63161
โห ไรท์คือใจหยาบมากอ่ะ หลอกให้ตายใจแล้วมาฟาดเอา 4 ตอนท้ายเนี้ยนะ ร้องไห้จนตาบวมแล้วอ่ะ ฮืออออ
Name : Byaphat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Byaphat [ IP : 182.232.194.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2562 / 22:33
# 570 : ความคิดเห็นที่ 63142
มีเรื่องน้องคุณพูรินแยกก็คงดีเนอะ ออร่าความเป็นพระเอกนี้มาเตม
Name : koiikan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koiikan [ IP : 184.22.163.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35
# 569 : ความคิดเห็นที่ 63113
เป็นตอนที่ร้องให้ออกมาเยอะมาก ไม่ใช่เรื่องเดียร์นะ เเต่เป็นเรื่องความเป็นเพื่อนของเพื่อนเดียร์ต่างหาก
Name : mewmik6823 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mewmik6823 [ IP : 159.192.221.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2561 / 22:16
# 568 : ความคิดเห็นที่ 63078
ไรท์จะเอาน้ำตาไปทำอะไรร้องอีกแล้วเนี้ย
Name : katay19_mtb2got7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katay19_mtb2got7 [ IP : 58.8.159.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2561 / 01:24
# 567 : ความคิดเห็นที่ 63029
เป็นคนยัดเยียดให้พี่เองไม่ใช่เหรอจะเสียใจทำไมเดียร์ เสียใจทุกข์ใจให้มาก ๆ
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:17
# 566 : ความคิดเห็นที่ 62805
สรุปดรีมนี่ชอบจริงป้ะ ดีใจที่เดียร์ยังไม่ถูกทิ้ง ฮือ สงสารน้อง น้องจะตายอยู่แล้ว
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 101.108.9.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2561 / 17:43
# 565 : ความคิดเห็นที่ 62740
หน่วงมาหลายตอนแล้วอ่านไปจุกไป หงุดหงิดไป อารมณ์ร้อนตาม😂😂😂
Name : burana_j < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ burana_j [ IP : 49.49.250.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2561 / 17:34
# 564 : ความคิดเห็นที่ 62658
หายใจไม่ทัน ตื่นเต้นไปอีก 555
Name : supaporn2233 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ supaporn2233 [ IP : 122.155.45.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2561 / 22:35
# 563 : ความคิดเห็นที่ 62543
หัวใจเรามันเปราะบางมันใกล้จะวายตายแล้ว เรื่องจะเยอะไปไหน
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 223.24.173.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 10:18
# 562 : ความคิดเห็นที่ 62518
ไม่ไหวแล้วว่ะ ไม่ไปวอ่ะจริง เรื่องมันอะไรเยอะแยะไม่รู้ เราอ่านแล้วเหนื่อยเลย
Name : mumuninnin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mumuninnin [ IP : 182.232.179.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 12:34
# 561 : ความคิดเห็นที่ 62420
ทำไมรู้สึกพ่อลำเอียงอะ เห้ออ
Name : SamirunSpirit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SamirunSpirit [ IP : 171.98.203.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2560 / 18:27
# 560 : ความคิดเห็นที่ 62402
โห อธิบายซะอยากเป็นเมียเล็กซัสเลตง่ะ
Name : Pornlapat_mook < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pornlapat_mook [ IP : 182.232.189.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2560 / 12:05
# 559 : ความคิดเห็นที่ 62085
มีคนมาช่วยเดียร์แล้ว ในเรื่องมีตอนไหนที่เดียร์ช่วยตัวเองมั้ย
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 49.230.225.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:01
# 558 : ความคิดเห็นที่ 62002
ใช่เดียร์นี่งัยไม่ช่วยตัวเองเลย แค่คนไม่ยอมรับว่า แย่แล้วเจ้าตัวก็ไม่ยอมสู้อีกกรรม
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 122.154.136.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2560 / 10:27
# 557 : ความคิดเห็นที่ 61977
นี่กะจะไม่ทำอะไรเองแล้วใช่มั้ยเดียร์ โตยังถามจริง สร้างเรื่องเองแต่ต้องให้ทุกคนมาช่วย
PS.  I'll keep eyes on you
Name : 태국사람 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 태국사람 [ IP : 1.46.96.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:56
# 556 : ความคิดเห็นที่ 61927
สรุปว่าเดียร์จะทำอะไรเองไม่ได้เลยสินะ อืมๆ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.229.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 00:35
# 555 : ความคิดเห็นที่ 61730
เห้อ สรุปแล้วทั้งเรื่องเดียร์ต้องมีคนช่วยสินะ
ไม่ดรีมก้พอร์ช ไม่พอร์ชก้ดรีม ไหนจะซันและผองเพื่อนอีก แล้วนี่ยังมีองครักษ์แจมมาด้วย -เดียร์จะเป็นง่อยแล้วจ้าา
แต่ก็นะ คาแรกเตอร์มันคือเจ้าลูกหมาหน้าโง่นี่เนอะ ทำไงได้-.-
Name : merinz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ merinz [ IP : 171.96.191.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กันยายน 2559 / 20:17
# 554 : ความคิดเห็นที่ 61711
ออร่ามากค่ะเล็กซ์ซัล รุ้สึกถึงพลัง วิ้งๆๆ
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.247.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2559 / 17:25
# 553 : ความคิดเห็นที่ 61658
อยากให้เดียร์ได้อะไรมากกว่านี้ จากสิ่งที่ทำไป สุดท้ายก้แก้ปัญหาอะไรในชีวิตด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องคอยพึ่งคนอื่น เหอะ น่าเบื่อคนยังนี้นะไม่น่าช่วยอะ สร้างเรื่องเองแท้ๆ ทำให้เค้าเปนบ้าไปครึ่งประเทศละเดียร์ยังจะมาทำตัวเป็นลูกหมาไม่รู้ร้อนอยู่ได้ โวยยยยยหงุดหงิด!!!!!
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 171.96.170.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 11:34
# 552 : ความคิดเห็นที่ 61580
โหยย ถึงขนาดต้องให้เล็กซ์ซัสมาเคลียร์อ่ะ เรารู้ว่าที่พี่ดรีมทำมันเป็นแค่ละครฉากนึง ก็ได้แต่หวังว่าเล็กซ์จะช่วยได้นะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 21:30
# 551 : ความคิดเห็นที่ 61473
กลับมาสปอยเดียร์อีกคนแล้วค่า
Name : KuppaKP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KuppaKP [ IP : 173.180.57.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2559 / 09:51
# 550 : ความคิดเห็นที่ 61461
สุดท้ายเดียร์ก็ต้องให้คนอื่นช่วย นึกว่าจะช่วยตัวเองได้บ้าง ละเรื่องของเจ้ดรีมนี้จริงไหม หรือวางแผนอะไรอีก ถ้าจริงนะสงสารเจ้ดรีมสุดๆ ยอมน้องมากตลอด
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 18:29
# 549 : ความคิดเห็นที่ 61313
ไม่ได้พี่ก้เอาน้องก้ได้นะเดีย55555
Name : NNOEI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NNOEI [ IP : 1.46.138.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2559 / 13:21
# 548 : ความคิดเห็นที่ 61285
ร้องไห้จนปงดหัวแล้ว เห้อ
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 10:25
# 547 : ความคิดเห็นที่ 61270
จริงหรอเจ้ดรีม เลาไม่เชื่ออะ แต่มันก็น่าเชื่อ แต่เราก็ไม่เชื่ออะ ฮือออออ
Name : ATBk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ATBk [ IP : 27.55.34.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 00:54
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android