คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 96 : ตอนที่ 88 หนีจนสุดทาง


     อัพเดท 13 มี.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 8,216 Overall : 3,847,736
63,166 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39684 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 96 : ตอนที่ 88 หนีจนสุดทาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 49181 , โพส : 273 , Rating : 44% / 221 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 88 หนีจนสุดทาง

 

 

            “โอ้โห นี่มันสรวงสวรรค์ชัดๆ”

 

            “สวรรค์บ้านป้ามึงตั้งอยู่ชิบุยะหรือวะ”

 

            “ห่าน อย่าขัดครับเพื่อน เนี่ยล่ะสวรรค์ของกูเลย”

 

            หลังจากทั้งสามเข้ามาสู่เมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นอย่างกรุงโตเกียว พักผ่อนให้หายเหนื่อย แถมชินยังพาไปเปิดหูเปิดตากินอาหารท้องถิ่นที่ถ้าเป็นแค่นักท่องเที่ยวธรรมดา ไม่มีวันเสาะแสวงหาเจอ วันนี้ เพื่อนลูกครึ่งที่รู้ดีว่าไอ้ตัวเล็กประจำกลุ่มชอบอะไรเลยพานั่งรถไฟสาย JR yamanote มาลงสู่ถนนที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น...ชิบุยะ

 

            ไอ้ถนนที่มีห้าแยก โลเกชั่นประจำของ MV มากมายหลายชาตินั่นแหละ

 

            ทว่า ทั้งสามไม่ได้มาเล็งห้างสรรพสินค้ามากมายอย่างบรรดาขาช็อป ไม่ได้เล็ง Disney store ไม่ได้จะมาเยี่ยมชมศาลเจ้าเมจิ ไม่ได้มาเดินเล่นสบายๆ หาแผ่นเพลงที่ Tower record อย่างที่ชินมักจะทำเป็นประจำ แต่กลับเลี้ยวเข้ามายังห้าง PARCO แล้วตรงดิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อเข้าสู่ร้านขายของ...วันพีช

 

            แน่นอนว่าทำเอาเดียร์ถึงกับตาโต ทำท่าจะพุ่งเข้าไปยังข้าวของมากมายที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า

 

            “แล้วมึงน่ะ เห็นขัดมัน แต่ในมือมึงจับไม่ปล่อยเลยนะ” ชินว่าอย่างขำๆ พลางพยักหน้าไปทางเล็กซัสที่กำลังถือร่มรูปทรงคล้ายดาบของตัวละครหนึ่งในการ์ตูนแน่น ทำท่าว่ายังไงก็จะเอากลับบ้านด้วยแน่ๆ จนหนุ่มนักเรียนนอกหัวเราะลั่น

 

            “เท่ใช่ป่ะ มึงดูๆ” ว่าแล้ว เล็กซัสก็ยืดตัวตรง ตีหน้าเคร่ง แล้วก็ทำท่าถือดาบไพล่ไปด้านหลัง ทำเอาคนมองถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอ

 

          เออ ถ้ามึงจะบ้าไปกับไอ้เดียร์ มึงจะขัดมันตอนแรกทำไม

 

            ท่าทางของทั้งสองที่ไม่ได้สนใจรอบข้างเท่าไหร่ นอกจากยังเมามันกับการเก๊กท่าประหนึ่งนักดาบในเรื่อง ผิดกับเดียร์ที่กำลังอยู่อีกมุมของร้าน ในมือก็มีฟิกเกอร์ตัวละครเอกอยู่ด้วย แต่แล้ว....

 

             "その二人はカッコイイ!! (โซโนะฟุตาริวะคัคโค่ย!! - ผู้ชายสองคนนั้นหล่อมาก!!)"

 

            เดียร์ก็ได้ยินเสียงเด็กสาวในชุดนักเรียนม.ปลายญี่ปุ่นกำลังชี้ชวนไปทางไอ้สองคนนั่น มีการกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้นจนต้องหันไปมองตามอีกต่างหาก

 

          พวกมึงอยู่ไหนก็ดึงดูดสายตาสาวๆ ได้เนอะ

 

            คนที่ไม่เคยเสน่ห์แรงในหมู่ผู้หญิงเบ้ปากนิด ทั้งที่สองมือที่กำลังจับข้าวของชะงักไปแล้ว ดวงตากลมโตมองเพื่อนสนิททั้งสองที่มีรูปลักษณ์แตกต่าง หากแต่มีกลิ่นอายบางอย่างใกล้เคียงกัน...กลิ่นอายของผู้ชายที่มีเสน่ห์จนใครๆ ก็อยากจะหันมามอง

 

            แบบเดียวกับพี่พอร์ช

 

            หมับ

 

            เจ้าลูกหมาเผลอบีบกล่องในมือแน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาก็หลุบลงมามองของในกล่อง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ฟิกเกอร์แสนเท่ของตัวการ์ตูนในดวงใจ แต่เป็นภาพของใครบางคนที่ไม่ติดต่อมาเลย ใครคนนั้นที่หากมายืนอยู่ในร้านด้วยกัน ไม่แคล้วที่สาวๆ ญี่ปุ่นจะหันมามองชนิดเหลียวหลังตาม

 

            พี่พอร์ชก็มีเสน่ห์ไม่ต่างไปจากพวกมัน และยิ่งคิดแบบนี้ก็ยิ่งคิดถึง...คิดถึงจะขาดใจอยู่แล้ว

 

          พี่ทำอะไรอยู่ครับ ทำไมพี่ไม่ติดต่อมา พี่ไม่รู้หรือว่าตอนนี้เดียร์ไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้ว หลายวันแล้วนะพี่พอร์ช หรือว่าพี่จะหันกลับไปชอบเจ้ดรีม...ไหนพี่บอกว่ารักเดียร์ไง

 

            ความคิดของคนที่เจ็บจนไร้น้ำตา ปวดจนด้านชาไปหมด เขารู้ว่ามันผิดต่อพี่สาวที่คิดแบบนั้น แต่ส่วนลึกในหัวใจยังคงตะโกนก้องว่าไหนพี่พอร์ชบอกว่ารักเดียร์ บอกว่าเจ้ดรีมคือความผูกพันไง ทำไมพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้วหายไปเลย ไม่อยู่เคียงข้างเดียร์ ทั้งที่รู้ตัวดีว่า...ใครกันแน่ที่ผลักไสเขาไปให้พี่สาว

 

          กูผิดเอง ถ้าวันนั้นกูไม่บอกพ่อว่าพี่พอร์ชกับเจ้ดรีมเป็นแฟนกันคงไม่เป็นแบบนี้ ถ้ากูไม่พยายามผลักไสให้พ้นตัว...ความผิดกูเองที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันพันกันจนเป็นปมที่แก้ไม่ได้

 

            หมับ

 

            “กูบอกมึงแล้วว่าอย่าคิดมาก”

 

            เฮือก!

 

            แต่แล้ว เจ้าลูกหมาก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อสัมผัสอุ่นแตะที่หัวไหล่จนต้องหันกลับไปเห็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กที่ส่งยิ้มให้ หากแต่มือของไอ้เล็กซัสกำลังกำหัวไหล่เขาแน่นขึ้นราวกับบอกว่า...มันอยู่ตรงนี้

 

            ขณะเดียวกัน ไอ้ชินจังแม้จะก้าวเข้ามาเงียบๆ หากแต่สีหน้าของมันก็ทำให้รู้ว่าเป็นห่วง จนคนที่อึดอัดในอก รู้สึกดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ในเวลาที่คว้างเหมือนเหลือตัวคนเดียว ในเวลาที่ถูกครอบครัวผลักไส ทั้งยังถูกพี่สาวดันจนชิดขอบเหว เขายังมีสถานที่ให้หายใจ...เขายังมีเพื่อน

 

            “เออ กูคิดมาก แต่กูกำลังคิดอยู่ว่าจะซื้ออะไรเป็นของฝากพวกไอ้ซันดี” ดังนั้น เดียร์จึงฉีกยิ้มกว้าง ทำหน้าเหมือนไม่เป็นไร แล้วก็ยกนิ้วขึ้นนับ

 

            “อย่างไอ้ซันนี่กูว่าต้องเป็นของต่ำๆ อย่างพวกถุงยางแปลกๆ ไอ้เอ้นี่ต้องตุ๊กตานักบอลแน่ๆ ไอ้ปอนด์ต้องหาหนังโป๊ให้มัน ประเด็นคือมันมีแทบทุกแบบแล้วเนี่ยสิ ส่วนไอ้เดี่ยวต้องของที่ใช้ประโยชน์ได้จริง กูว่าซื้อนิชชินไปให้มัน มันยังดีใจกว่าซื้อฟิกเกอร์ตัวละสามพัน ส่วนไอ้ไม้นี่ต้องเหล้าเท่านั้น...” คนที่รู้นิสัยเพื่อนแต่ละคนดีว่าพลางหัวเราะเบาๆ ทว่ากลับทำให้คนฟังทั้งสองหันมามองหน้ากัน

 

            อย่างเล็กซัสมีหรือจะมองไม่ออกว่าไอ้เตี้ยข้างบ้านนี่ผิดปกติแค่ไหน พอๆ กับชินที่รู้ว่าเพื่อนโกหกไม่เป็น

 

            ถ้าตอนนี้ใครบอกว่าไอ้ชนนนร่าเริงเกินกว่าเหตุ ไอ้ดรัณภัทรเองก็ทำเป็นว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ในใจมันยิ่งกว่าเป็น และแม้จะรู้ เล็กซัสก็ยอมตามน้ำแต่โดยดี

 

            “กูว่าอย่างไอ้ซันน่ะถุงยางเรืองแสงมันคงไม่ปลื้ม กูว่าหาแรงกว่านั้นดีกว่า อย่าง...”

 

            “ดิลโด้สักอัน”

 

            “เฮ้ย มึงจะบ้าหรือ!” เดียร์ถึงกับร้องลั่น หันขวับมามองเพื่อนทั้งสองที่ต่อคำได้อย่างสมบูรณ์แบบชนิดที่ทั้งสองก็คิดตรงกันเป๊ะ จนต้องหันหน้ามาสบตากัน

 

            “มึงรู้ได้ไงว่ากูจะพูดคำนี้” คนผมทองถามก่อน ให้อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นนิด แล้วตอบตามประสาคนที่เคยหาของเล่นให้เพื่อนมาแล้วรอบนึง

 

            “ไอ้ซันเคยคิดอะไรนอกจากเรื่องนี้ล่ะ”

 

            “หึๆ มึงจะบอกว่าทรามๆ อย่างมันคิดอะไรเหนือสะดือไม่ได้สินะ”

 

            “จัดว่าถูก” ทั้งสองมองตากันชั่วครู่หนึ่งแล้ว...

 

            แปะ

 

            ยกมือไฮไฟท์เฉยเลย จนเดียร์อ้าปากหน่อยๆ สาบานได้ว่าป่านนี้ไอ้ซันนี่ขยี้พี่ริวคงจามจนจมูกหลุดแล้วแน่ๆ ที่ไอ้สองตัวนี้แม่งเอามานินทาจนเสียหมา แม้ว่า...จะเห็นด้วยสุดๆ ก็ตาม

 

            “เออ พูดถึงของฝาก ย่านที่พวกเราอยู่มันแหล่งช้อปปิ้งนี่หว่า กูว่าต้องหากระเป๋าแบรนด์สักใบไปเซ่นแม่ ป่านนี้พ่อคงกำลังด่ากูชนิดไฟแลบ แต่ลากกูกลับไทยไม่ได้เพราะแม่ช่วยชัวร์” ว่าแล้วเล็กซัสก็ยักไหล่ เอาจริงๆ เขาไม่ยี่หระสักนิดว่าพ่อจะโทรมาด่าให้กลับ ก็ไม่กลับซะอย่างใครจะทำอะไรเขาได้ล่ะ

 

            ความคิดที่สมกับเป็นลูกนอกคอกประจำบ้าน ผิดกับเดียร์ที่เงียบลงนิด

 

            “จริงๆ กูก็ต้องซื้อให้เจ้ดรีม ถ้ากูบอกพี่ก่อนว่าจะมา รายการซื้อของคงยาวเป็นหางว่าว” แม้จะพยายามทำทีว่าเป็นไม่เป็นไร แต่ยามที่เอ่ยถึงพี่สาว ดวงตากลมโตก็หมองลง ให้เล็กซัสที่รู้เรื่องที่บ้านดีบีบไหล่แน่นขึ้นอีกนิด

 

            ขณะเดียวกันเดียร์ก็ได้แต่นิ่ง ในหัวคิดถึงเพียงพี่สาวคนดีที่แม้จะร้ายยังไง เขาก็ทั้งเคารพ ทั้งรักมาตลอด แต่คำสุดท้ายที่พูดกับพี่ก่อนมาที่นี่คือ...เจ้ดรีมโกหกเดียร์

 

            ความโกรธที่รู้สึกว่าถูกหักหลังมันบรรเทาเบาบางลงแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกผิด และความสับสนที่คิดว่าควรจะทำยังไงกับความสัมพันธ์ที่พันกันยุ่งตอนนี้ ถ้าเจ้ดรีมไม่ชอบพี่พอร์ช เวลานี้เจ้ดรีมคงช่วยเขา ช่วยแก้ปัญหาให้เขาว่าควรจะทำยังไงต่อไป

 

            กึก

 

            แต่แล้ว เดียร์ก็ชะงัก เมื่อเขาเพิ่งจะรู้สึกตัวในวินาทีนั้น...เขาไม่เคยช่วยเหลือตัวเอง ทุกอย่างเขาผลักดันให้เจ้ดรีมทั้งหมด

 

            ตั้งแต่เรื่องที่ต้องย้ายไปอยู่อังกฤษกับพ่อแม่ตอนขึ้นม.ปลาย เจ้ดรีมเป็นคนขอเอาไว้

 

            เรื่องที่ชอบพี่พอร์ช เจ้ดรีมเป็นคนสนับสนุน

 

            เรื่องที่เคยน้อยใจสุดขีดเพราะได้ยินพี่พอร์ชเรียกชื่อพี่สาวตอนมีอะไรกัน เจ้ดรีมก็เป็นคนก้าวเข้ามาจัดการ

 

            แม้กระทั่งตอนที่พ่อจับได้ เขาก็ผลักเรื่องทั้งหมดให้เจ้ดรีม

 

            ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องความรัก ไม่ว่าปัญหาเล็กปัญหาใหญ่ในชีวิตนี้ เจ้ดรีมเป็นคนก้าวเข้ามาแก้ปัญหาให้ทุกครั้ง มีแค่ครั้งนี้เท่านั้นที่เจ้ดรีมไม่ได้เข้ามาช่วย

 

            “กูมันน่าสมเพช” ดังนั้น คำพูดนี้จึงหลุดออกมาจากปากของไอ้ลูกหมาที่ทำให้คนฟังได้แต่นิ่ง

 

            “ถ้าไม่มีเจ้ดรีมกูก็เป็นแค่หมาขี้แพ้”

 

            ไม่มีเลยสักครั้งที่จะหันหน้าเข้าสู้ด้วยตัวเอง แม้กระทั่ง...เรื่องของหัวใจตัวเอง

 

            ฟึ่บ

 

            “กูไปดูหมวกฟางนะ กูอยากได้หมวกฟางกลับบ้าน” แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรออกมา เดียร์ก็ดึงไหล่จากมือเพื่อน แล้วรีบก้าวเร็วๆ ไปมุมร้าน แล้วส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้นกับหมวกฟางที่วางอยู่บนชั้น ขณะที่คนมองทั้งสองก็ลอบถอนหายใจ

 

            “มึงทนได้ยังไงที่เห็นไอ้เดียร์เป็นแบบนั้น” ชินถามขึ้นมาก่อน แม้ว่าเพื่อนเตี้ยคนนี้จะเป็นคนที่อยู่ในใจของพี่โอ๊ต แต่มันไม่ใช่คนผิด ยังไงไอ้เดียร์ก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของเขา การเห็นมันทำเหมือนไม่เป็นไร ทั้งที่แววตามีรอยน้ำตาทำให้เขาไม่ชอบใจจนอยากจะเอาคืนให้

 

            เขาเป็นเพื่อนกับไอ้เดียร์มาปีเดียวยังคิดแบบนั้น แล้วกับเพื่อนใหม่ที่รู้จักเดียร์มาตลอดชีวิตล่ะ

 

            “กูต้องทน เพราะมันต้องเรียนรู้ที่จะหันหน้าเข้าสู้บ้าง...มันจะรู้ว่าวันที่มันตัดสินใจสู้ มันไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว มันไม่มีความจำเป็นที่ต้องหนีแบบตอนนี้เลยสักนิด” เล็กซัสว่าเสียงหนัก ในจังหวะที่โทรศัพท์สั่นเบาๆ ให้ต้องหยิบมันขึ้นมา

 

            ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอทำให้คนมองกำมันแน่นอีกนิด

 

            “ไอ้เดียร์ต้องรีบตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะทำยังไงต่อไป”

 

            นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขากังวล เพราะคนที่หนี...ยังคงวิ่งหนีเป็นวงกลมอยู่เหมือนเดิม

 

..........................................................

 

            ต่อค่ะ

 

            “เข้าวัดเข้าวานี่ไม่ใช่สไตล์กูเลย แต่เทมปุระเมื่อตอนเที่ยงอร่อยจริงๆ ว่ะ...ว่าแต่ คืนนี้ไปร้านนั่งดื่มกันอีกนะ”

 

            วันนี้ คนเดียวที่ยังร่าเริงก็ยังคงเป็นนายพัสกร อัครเมธรกรที่กำลังทิ้งตัวลงบนโซฟาในแมนชั่นหรูย่านกินซ่า ทั้งยังเอ่ยปากชวนเพื่อนอย่างติดใจกับร้านนั่งดื่มที่ไปกันมาเมื่อคืน แบบที่เดียร์เหล่มามอง ก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างสงสัย

 

            “ไปทำไมวะไอ้เล็กซ์ อายุพวกเรายังไม่ถึง 20 ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทยนะเว้ยที่จะขายเหล้าให้แม้กระทั่งเด็กประถมน่ะ เมื่อคืนไอ้พวกยากิโทริอร่อยก็จริง แต่มึงก็แดกเหล้าไม่ได้อยู่ดี แถมกลิ่นบุหรี่โคตรคลุ้งเถอะ ออกจากร้านแล้วกูเมาบุหรี่เลย” คำถามที่คนฟังหันมามองเพื่อนที่แม้จะเกิดก่อน แต่มันก็ยังเป็นเด็กน้อยได้เสมอ จนต้องหัวเราะ

 

            “เอาน่า เสน่ห์ของร้านแบบผู้ใหญ่ๆ มึงเข้าไม่ถึงหรอก”

 

            “สลัด! กูอายุมากกว่ามึงเถอะ!

 

            “เกิดก่อนสองเดือนกูไม่นับ กูไม่ใช่คนเกาหลี เกิดปีเดียวกันก็รุ่นเดียวกันเว้ย” เล็กซัสว่าพลางยักคิ้วให้ ทั้งที่อดคิดไม่ได้ว่าไอ้เดียร์มันก็โตแต่ตัวจริงๆ นั่นแหละ ยังไงมันก็ยังเป็นแค่เด็กๆ ในสายตาทุกคน ไม่แปลกใจเลยที่ครอบครัวมันจะยังทำเหมือนมันเป็นเด็กๆ

 

            “เออ ไอ้ชินจัง ตกลงคืนนี้เราจะไปไหนกันวะ” เมื่อเถียงเพื่อนไม่ได้ ก็เลยตะโกนไปอีกทางที่เพื่อนหัวแดงหายเข้าห้องไปล้างหน้าล้างตา

 

            เสียงเรียกที่ทำให้ชินซึ่งกำลังมองอะไรบางอย่างในมือถอนหายใจ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววมั่นใจตัวเองเหมือนลังเลชั่วแวบหนึ่ง แล้วก็เก็บของในมือลงกระเป๋าตามเดิม

 

            “ก่อนจะถามกู มึงเก็บของมึงเสร็จหรือยังเถอะ” ชินก้าวออกมาจากห้องนอนใหญ่ ทั้งยังพิงสะโพกกับขอบประตูมองเพื่อนตัวเล็กที่กลับมาแบบไหน สภาพของที่ซื้อมาก็วางกองไว้ตรงโต๊ะรับแขกแบบนั้น

 

            วันนี้อย่างที่เล็กซัสว่า พวกเขาไปทัวร์วัดอาซาคุสะในตอนเช้า กินข้าวที่ร้านเทมปุระชื่อดังแถวนั้น แล้วมาแวะที่ Book off จนไอ้เดียร์คุ้ยแผ่นเกมลดราคามาได้เป็นสิบๆ แผ่น หมดเงินไปอีกหลายหมื่นเยน แล้วถึงวกเอาของมาเก็บที่ห้องพัก

 

            “เดี๋ยวค่อยเก็บก็ได้ อยู่นี่อีกตั้งหลายวัน”

 

            “ว่าแต่มึงซื้อมานี่อ่านเข้าใจหรือวะ ภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ” คราวนี้เล็กซัสหันไปคว้าถุงบรรจุแผ่นเกมหลายสิบแผ่นขึ้นมาเปิดดู ส่วนใหญ่เป็นเกมที่ไม่มีการโกงที่เมืองไทย กับพวกที่ไม่มีทำเป็นเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ แล้ววกกลับมาสบตาคนติดเกมที่ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ

 

            “ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เซียนเกมอย่างกูมั่วๆ ไปเดี๋ยวก็ชนะ พวกนี้หายากนะเว้ย บางแผ่นตอนกูคุ้ยเจอ กูแทบจะแหกปากด้วยซ้ำ แต่เกรงใจว่ะ พนักงานที่จัดแผ่นอยู่แม่งโคตรน่ารัก เดี๋ยวเขาจะหาว่าผู้ชายไทยแม่งติ๊งต๊อง” เดียร์ว่าอย่างกระตือรือร้น เรื่องเกมก็เป็นอีกเรื่องที่ดึงเขาออกจากปัญหาที่สุมอยู่ได้ แต่เหมือนเรื่องเล่าแบบนี้จะทำให้เพื่อนสนิทเบ้ปาก

 

            “ได้ข่าวว่ามึงมีผัวแล้วเถอะ...”

 

            กึก

 

            สิ้นคำของเล็กซัสทั้งห้องก็ถูกความเงียบเข้าปกคลุม แบบที่ชินก็ถอนหายใจหนักๆ ไม่ใช่ว่าเหนื่อยใจกับเพื่อนใหม่ที่ปากไม่มีหูรูดคล้ายไอ้ซัน แต่เพราะรู้ต่างหากว่าเล็กซัส...จงใจ

 

            มันไม่ได้พูดแบบไม่คิดอะไร เพราะมันคิดต่างหาก มันถึงพูดออกมาให้ไอ้เดียร์หน้าเสียไปแล้ว

 

            “อ่า กูขอโทษ กูหลุดปากไปหน่อย” แล้วเล็กซัสก็ยกมือทำนองขอโทษ ให้เจ้าลูกหมาส่งยิ้มเนือยๆ

 

            “กูไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ” ว่าแล้ว คนที่กำลังหนีก็ลุกขึ้นแล้วก้าวเร็วๆ เข้าห้องน้ำ ให้ชินเปรยขึ้นมาเรียบๆ

 

            “มึงคิดว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือ กูไม่อยากให้เพื่อนกูโดดตัดหน้ารถไฟฆ่าตัวตายที่นี่หรอกนะ”

 

            คำถามที่เล็กซัสเพียงนิ่งแล้วไม่ตอบคำ ทั้งที่มีคำตอบให้ตัวเองในใจ

 

          ไอ้เดียร์ใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว หวังว่าอีกคนจะไม่ใจร้อน ทนไม่ไหวก่อนก็แล้วกัน

 

........................................................

 

          เฮ้ย กูแยกไปตรงนี้นะ ไม่ต้องห่วง กูหาทางกลับเองได้

 

            “ไอ้เล็กซ์แม่งทิ้งเพื่อน”

 

            หลังออกมาจากที่พัก ทั้งหมดก็นั่งรถไฟมาลงที่รปปงหงิ แหล่งสถานเริงรมย์สำหรับนักท่องราตรี ทว่าชินไม่ได้จะพาไอ้เพื่อนตัวเล็กที่หงอยไปตั้งแต่เล็กซัสหลุดอะไรออกมามาเปิดหูเปิดตา แต่จุดหมายปลายทางของเขาคือรปปงหงิ ฮิลล์ สถานที่ดูวิวที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของโตเกียว

 

            นั่นแหละ พอเล็กซัสรู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน หนุ่มรักอิสระที่ชอบแสงสีก็เอ่ยขอตัวไปสำรวจด้วยตัวเองทันที ญี่ปุ่นนี่ใช่ว่าไม่เคยมา แต่มากับครอบครัวมันซ่ามากไม่ได้ เพราะงั้นมีโอกาส...เล็กซัสก็ขอให้เต็มที่หน่อยเท่านั้นเอง

 

            “หึๆ หรือมึงจะไปเที่ยวผับกับมันล่ะ”

 

            “ไม่เอา เมื่อคืนกูยังเมาบุหรี่ไม่หายเลย ว่าแต่มึงเถอะ ช่วงนี้ก็เหมือนจะสูบหนักกว่าทุกทีนะ” เดียร์ส่ายหน้าทันควัน แล้ววกกลับมาถามเพื่อนลูกครึ่งที่เขาพอจะรู้ว่ามันสูบบุหรี่แต่ไม่ค่อยจะสูบให้เห็น แต่ตั้งแต่มาญี่ปุ่นด้วยกัน เขาก็เห็นมันจุดไฟอยู่หลายรอบ

 

            คำถามที่คนฟังนิ่งไปนิด ก่อนที่จะทำเหมือนไม่มีอะไร

 

            “กูมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย กูก็เลยสูบ แต่ถ้ามึงรำคาญกลิ่นก็บอก กูไม่ได้ติด กูจะได้ไม่สูบต่อหน้ามึง” ชินว่าง่ายๆ ทั้งที่รู้ตัวดีว่าทำไมช่วงนี้เขาสูบหนักกว่าทุกที ใช่ เขาสูบบุหรี่แต่ไม่ได้ติด ที่ตอนนี้สูบหนักกว่าทุกทีเพราะใครบางคน

 

            พยายามตัดใจ แต่มันก็ยังวนเวียนอยู่ในสมองและหัวใจ จน...ตัดไม่ขาด

 

            ความคิดของคนที่กำอะไรบางอย่างในกางเกงแน่นขึ้น แล้วก็คลายมือออก เดินนำเพื่อนขึ้นไปยังชั้น Tokyo City View ที่ตอนนี้ผู้คนบางตากว่าตอนกลางวัน เพราะชั้นดาดฟ้าบนสุดปิดให้บริการไปแล้ว แต่สำหรับชิน เขาว่าวิวตอนกลางคืนของโตเกียวสวยกว่ากลางวัน

 

            อย่างน้อยกลางคืนก็เห็นแสงไฟจากโตเกียวสกายทรี และโตเกียวทาวเวอร์ชัดกว่า อีกทั้งร้านอาหารบนนั้นก็น่านั่งกว่าเวลากลางวัน

 

            “เปล่า กูไม่ได้รำคาญ กูแค่เป็นห่วง ถ้ามึงสูบหนักๆ กูกลัวมึงจะติดน่ะสิ คราวนี้เดี๋ยวก็เลิกไม่ได้กันพอดี” เดียร์ส่ายหน้าทันควัน ทั้งยังเอ่ยอย่างเป็นห่วงให้คนฟังหัวเราะในลำคอ

 

            แบบนี้ล่ะมั้งที่ใครๆ ถึงรักไอ้เดียร์ ตัวเองกลุ้มแทบตายก็ยังไม่วายจะห่วงเพื่อน

 

            “เออ กูจะเพลาลงหน่อยแล้วกัน แต่ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้กูเหงาปากว่ะ”

 

            “แน่ะ พี่โอ๊ตไม่มาด้วยล่ะสิมึง” พอได้ที เดียร์ก็อดจะเย้าไม่ได้ ทั้งที่ดวงตากลมโตฉายแววเสือกเต็มที่ คือยังสงสัยไงว่าตกลงคู่นี้ใครอยู่บนอยู่ล่างวะ อีกทั้งเรื่องที่คุยกับพี่โอ๊ตก็ดังเข้ามาในหัวอย่างมั่นใจว่าทางนั้นก็รักไอ้ชินน่าดู

 

          หรือพี่โอ๊ตรักมากจนยอมไอ้ชินจังวะ แต่แม่ง นึกภาพไม่ออกว่ะ พอๆ กับไอ้ชินจังนั่นแหละ มันจะครางยังไงตอนพี่โอ๊ตกอดวะ

 

            ความคิดที่แสดงออกทางสีหน้ามากไปหน่อย จนชินหันมาตบกะโหลกสักที

 

            “เจ็บนะเว้ย! ตบหัวกูทำไม”

 

            “ตบให้ตื่น ไม่ต้องมาเสือกเรื่องของกูเลย” คำที่คนฟังเบ้ปาก ก้าวตามเพื่อนออกมาจากลิฟต์แล้วก็ได้เห็น...วิวกลางคืนของโตเกียว

 

            “สวยว่ะ” เดียร์บอกอย่างทึ่งๆ ยามมองไปยังวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่มีเพียงกระจกบานใสติดเอาไว้รอบทั้งชั้น ชิดมุมกระจกก็มีที่นั่งสำหรับให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูป ซึ่งส่วนใหญ่จะถูกคู่รักหนุ่มสาวจับจองเอาไว้อิงแอบแนบชิดกัน

 

            คำชมที่คนฟังก็หลุดยิ้มออกมานิด แล้วก็กวักมือเรียกเพื่อนให้เดินตาม ผ่านมาหลายที่นั่งก็หยุดลงก่อนจะชี้ไปยังวิวตรงหน้า

 

            “มุมนี้อยู่กึ่งกลางระหว่างสกายทรีกับโตเกียวทาวเวอร์พอดี” ชินว่าง่ายๆ ผิดกับคนฟังที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพเอาไว้ แล้วอาจจะเป็นโชคดีของทั้งคู่ด้วยที่คู่รักซึ่งนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ด้านหน้าลุกขึ้นพอดี ชินเลยขยับไปนั่งแทนแล้วดึงเพื่อนไปนั่งด้วยกันอย่างอดจะขำไม่ได้

 

            ถ้าเขากับไอ้เดียร์เป็นแฟนกันคงโรแมนติก แต่ตอนนี้เอาคนเจ็บเพราะรักทั้งคู่มาอยู่ด้วยกัน...พิลึกจริงๆ เลยว่ะ

 

            “แล้วทำไมกูต้องมามองวิวสวยๆ กับผู้ชายด้วยกันวะ” เป็นเดียร์ที่เอ่ยขึ้นมาก่อน ทั้งที่พยายามห้ามความรู้สึกบางอย่างในหัวใจ

 

            เขาอยากให้พี่พอร์ชอยู่ตรงนี้ด้วย

 

            “ผู้ชายแบบกูมาดูวิวกับผู้ชายด้วยกันไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่แปลกคือทำไมกูต้องมานั่งดูกับมึง” แล้วไอ้ชินจังก็ไม่มีไว้หน้าล่ะ โอเค มันเป็นเกย์ การที่มันจะมาดูวิวกับผู้หญิงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่อยู่กับกูนี่มันผิดมากหรือวะ ใช่สิ กูไม่ใช่พี่โอ๊ตของมึงนี่

           

            ความคิดของคนที่อยากจะแยกเขี้ยวใส่ ทั้งยังว่าเสียงหนัก

 

            “เออ กูรู้ว่าไม่ใช่พี่โอ๊ต”

 

            “...” เป็นอีกครั้งที่ชินเงียบเสียงลงจนเพื่อนสนิทก็แปลกใจ หันมามองหน้ามัน ก่อนที่จะชะงัก เพราะแม้แสงไฟจากจุดนี้จะไม่ได้สว่างมากมายอะไร แต่สีหน้าของมันเหมือน...เจ็บ

 

            “กูเลิกกับพี่เขาแล้ว”

 

            “ห้ะ!!!!

 

            แต่แล้ว หนุ่มลูกครึ่งก็บอกเรียบๆ ให้คนฟังอ้าปากค้าง หันขวับมามองก่อนที่จะแผดเสียงดังก้องอย่างไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง ผิดกับชินที่หันไปโค้งขอโทษ ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนที่จ้องตาเขม็ง

 

            “เงียบน่าไอ้เดียร์ อย่าให้กูต้องใช้มุกเป็นคนจีนจริงๆ...”

 

            “ไอ้ชินจัง กูไม่ขำ ทำไมมึงเลิกกับพี่โอ๊ตทั้งที่พี่เขารักมึงขนาดนั้น!

 

          พี่โอ๊ตไม่เคยรักกู คนที่เขายังรักคือมึงต่างหากล่ะเดียร์

 

            ความคิดของคนที่สวนเพื่อนกลับไปเรียบๆ

 

          “แล้วทำไม...ทั้งที่มึงกับพี่พอร์ชรักกันขนาดนั้น แล้วมึงถึงยังหนี”

 

            กึก

 

            เดียร์ชะงักไปแล้ว ทั้งคำที่จะพูด ทั้งเสียงที่จะเอ่ย ทั้งร่างกายที่จะพุ่งเข้าไปถามว่ามึงทำบ้าอะไรเป็นอันหยุดนิ่ง ผิดกับดวงตาที่ไหววูบวาบฉายแววเจ็บ ราวกับถูกของมีคมแทงทะลุหัวใจ

 

            “กู...”

 

            ครืด ครืด ครืด

 

            ทว่า ยังไม่ทันที่เดียร์จะตอบ โทรศัพท์ในกางเกงก็สั่นเบาๆ จนคนที่พูดอะไรไม่ออกหันไปคว้ามันขึ้นมาแทนสู้สายตากับเพื่อน แล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าใครโทรมา...เจ้ดรีม

 

            ชื่อที่ชินเองก็เห็น เพราะหนุ่มลูกครึ่งเป็นฝ่ายลุกขึ้น แล้วบอกเรียบๆ

 

            “อีกด้านมีบาร์เล็กๆ ถ้ามึงเสร็จแล้วค่อยตามกูไปที่นั่นแล้วกัน”

 

            ชินจากไปแล้ว แต่คนที่นั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติกกลับยิ่งหม่นเศร้า ดวงตามองเพียงชื่อของพี่สาวบนหน้าจอ ขณะที่มือที่จับโทรศัพท์ไว้ก็สั่นระริก

 

            เขาควรจะรับดีหรือเปล่า

 

            โทรศัพท์สั่นจนดับไปรอบหนึ่งแล้ว แล้วมันก็สั่นขึ้นมาใหม่จนคนมองอยากจะปิดเครื่อง อยากจะขว้างมันทิ้ง อยากจะปิดหูปิดตา ไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวที่เมืองไทย ทว่า คำพูดของเพื่อนต่างหากที่เป็นแรงผลักดันให้เขากดรับทั้งที่มือไม้สั่น

 

            ไม่อยากจะหนี ไม่อยากจะหนีไปไหนอีกแล้ว มันหมดทางให้คนอย่างไอ้ดรัณภัทรได้หนีอีกแล้ว

 

            “...”

 

            [เดียร์ เจ้เองนะ]

 

            เดียร์ยิ่งกำโทรศัพท์แน่น ยามเสียงของพี่สาวดังมาตามสาย หัวใจดวงน้อยเต้นช้าลงจนน่ากลัว ทั้งที่คิดถึงพี่สาวยิ่งกว่าใครๆ แต่ก็ไม่อยากเจอยิ่งกว่าใครๆ เช่นเดียวกัน

 

            [ฟังอยู่ใช่มั้ย]

 

            “...ครับ” คำเดียวสั้นๆ ที่คนทางนี้เอ่ยออกไป แล้วก็ได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียด

 

            [เจ้จะไม่ขอโทษเดียร์กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เจ้จะถามว่าจะให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปหรือ เจ้รู้ว่าเจ้ผิด แต่แกจะหนีไปแบบนี้แล้วทิ้งปัญหาทุกอย่างไว้ที่นี่หรือ]

 

            คำถามที่เดียร์อยากจะถามกลับว่าใช่เดียร์สร้างปัญหา แล้วทำไมเจ้ดรีมถึงเข้ามาแทรกระหว่างเดียร์กับพี่พอร์ช ทำไมล่ะครับ...อยากถามทั้งที่รู้ว่าตัวเองนั่นแหละเป็นคนผิด เป็นคนเห็นแก่ตัวที่อยากให้พี่สาวทำทุกอย่างเพื่อตัวเองเหมือนที่เป็นเสมอมา

 

            “...” ดังนั้น เขาถึงพูดอะไรออกไปไม่ได้ จนได้ยินเสียงถอนหายใจของพี่สาวอีกครั้งราวกับอีกฝ่ายหมดความอดทน

 

          [ลุงศักดิ์กำลังจะจัดงานหมั้นระหว่างเจ้กับพอร์ช]

 

            “!!!

 

            ฟึ่บ

 

            ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ดวงตาคนฟังก็เบิกโพลง มือที่จับโทรศัพท์ไว้ก็อ่อนแรงจนทิ้งลงข้างลำตัว ไม่ได้ยินเสียงของพี่สาวที่พูดอะไรต่อจากนั้น พร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่เอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา ก่อนที่จะร่วงหล่นกระทบแก้ม

 

            ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่แสนโรแมนติก ท่ามกลางวิวทิวทัศน์แสนสวยงาม ท่ามกลางคู่รักที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข นายดรัณภัทรกลับไม่มีใคร แม้กระทั่งเพื่อนอยู่เคียงข้าง มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาทั้งสองข้างพร้อมกับเส้นทาง...ที่ปิดตาย

 

          หมดแล้วหนทางหนีของไอ้เดียร์ หมดแล้วจริงๆ ไม่รู้แล้วว่าควรจะก้าวไปทางไหน ในเมื่อ...มันเป็นหุบเหวทุกเส้นทาง

 

.................................................

 

            ครบค่ะ ตอนหน้าดราม่าจบแล้วล่ะจ้า รปปงหงิ ฮิลล์ สถานที่ที่คลี่คลายของอะไรหลายๆ อย่าง ตอนนี้เหลืออีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วนะคะ ราว 3 ตอนหลักและบทส่งท้าย ส่วนในเรื่องของเล่มพิเศษ เมย์อาจจะดึงออกมาสี่ตอนลงในเว็บแล้วก็จะจบเรื่องนี้บริบูรณ์แล้วล่ะ (น่าจะปิดเรื่องได้ปลายเมษา) เมย์ไม่ลงตอนพิเศษทั้งหมดนะคะ เหลือ 8 ตอนให้เฉพาะคนซื้อหนังสือ และคงไม่แต่งภาคสองอะจ้า เชื่อเมย์เถอะว่าเมย์เขียนภาคต่อไม่สนุกหรอก เคยลองสมัยเขียน Colorful Love เหมือนเขียนดักตัวเองอะ ตายคาภาคสองนั่นแหละ

            ตอนนี้เรื่องนี้จัดส่งไปหมดแล้วนะคะ เหลือก็แค่ทำ E-Book กับเปิดจองเล่มสเปเนอะ ไม่กล้าเปิดจองสเปกันเลยเพราะตอนนี้ก็เปิดจองบังเอิญรักอยู่ ยังไงช่วยอุดหนุนบังเอิญรักด้วยนะค่า หนูกำลังพยายามกะมันเต็มที่มากเบย

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 96 : ตอนที่ 88 หนีจนสุดทาง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 49181 , โพส : 273 , Rating : 44% / 221 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11
# 273 : ความคิดเห็นที่ 63030
เจ็บปวดต่อไป
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:37
# 272 : ความคิดเห็นที่ 62807
แล้วทำไมพอร์ชถึงทิ้งให้เดียร์แก้ปัญหาอยู่คนเดียวล่ะ ถึงเดียร์จะเป็นคนก่อเรื่องขึ้นก็เถอะ
Name : Bammiiee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bammiiee [ IP : 101.108.9.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2561 / 01:43
# 271 : ความคิดเห็นที่ 62546
การหนีปัญหาไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 27.55.239.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 15:05
# 270 : ความคิดเห็นที่ 62096
บอกว่าสวมควรแล้วได้มั้ยเนี้ย -^-
PS.  'ㅅ'
Name : Tpgnsbl < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tpgnsbl [ IP : 171.7.122.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:34
# 269 : ความคิดเห็นที่ 61930
ก็ทำตัวเองทั้งนั้นอะ
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 10:15
# 268 : ความคิดเห็นที่ 61820
ชักจะเบื่อเดียร์มากละนะ ทำไมถึงได้โง่เเละขี้ขลาดขนาดนี้ ชินนี่ก็ชอบคิดไปเอง --
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.4.168.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 15:25
# 267 : ความคิดเห็นที่ 61651
เห็นใจเดียร์นะ ชีวิตไม่ราบรื่นจิงๆ แต่เดียร์ควรแก้ปัญหาเองบ้าง ไม่ใช่คอยแต่เจ้ เพราะเจ้ดรีมก้อตามแก้ให้ไม่ได้ตลอด
Name : พืมพ์ธิดา ฤทธิ์บำรุง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พืมพ์ธิดา ฤทธิ์บำรุง [ IP : 223.24.65.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2559 / 23:50
# 266 : ความคิดเห็นที่ 61597
จริงๆแนะนำให้พอร์ชไปมีคนใหม่นะ หาคนที่รักและพร้อมลุยไปด้วยกัน ไม่ใช่เอาแต่หนีเหมือนนางเดียร์ แค่คิดว่าคนที่เรารักไม่พร้อมที่จะสู้ๆ ทั้งๆที่เราพร้อมที่จะสู้ไปกับเขา แค่นี้ก็ปวดไปทั้งใจแล้วละ ถ้าเดียร์ยังทำตัวโง่ๆแบบนี้ พอร์ชหาคนคบใหม่เถอะนะ
#อินมว้ากกก ติดตามม
Name : เบื่อเดียร์ [ IP : 202.44.135.34 ]

วันที่: 14 กรกฎาคม 2559 / 13:10
# 265 : ความคิดเห็นที่ 61583
ตอนหน้าดราม่าจะจบแล้ว ฮึบๆกันต่ออีกนิด สู้ๆนะทุกคู่เลย
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 22:28
# 264 : ความคิดเห็นที่ 61544
โอ้ยยย เดียยยร์ อิหนูของป้า สู้ได้แล้วมั้งลูกกก ยืนด้วยตัวเองได้แล้วว
Name : kiszabear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kiszabear [ IP : 49.229.62.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2559 / 20:07
# 263 : ความคิดเห็นที่ 61463
เดียร์ สู้ได้แล้ว
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 19:40
# 262 : ความคิดเห็นที่ 61290
เห็นหลายๆคนว่าเดียร์มาหลายๆตอนแล้วก็ตลกดี บางคนถึงขั้นเกลียดนาง มันจริงที่นางไม่ยอมยืนด้วยขาตัวเอง เอาแต่หนีปัญหา คิดว่าที่เจ้ดรีมทำแบบนี้เพราะอยากให้น้องสู้ด้วยตัวเองบ้าง น้องจะได้โต ส่วนเรื่องที่มีแต่คนบอกว่า เดียร์ทำให้พี่โอ๊ตกับชินเลิกกัน มันก็คงมีส่วน แต่เราว่าเพราะคู่นี้เขาไม่เข้าใจกันมากกว่า แต่ก็คงอีกไม่นานแล้ว อิอิ รอความร้อนแรง อยากให้เดียร์หันมาชนปัญหาแบบจังๆเปรี้ยงหนึ่ง แล้วนางอาจจะรู้ว่ามันไม่เจ็บอย่างที่คิด เราเชื่อว่าทุกคนพร้อมสู้ไปกับเดียร์ สู้ๆนะเดียร์ เราเชื่อว่านายจะโตขึ้นแน่นอน ไม่งั้นเราต้องนั่งร้องไห้น้ำตาท่วมแน่เลย ฮาาาาาา รอพี่พอร์ชมีบทค่ะ สงสัยค่าตัวแพงมาก หายไปเลย5555
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 11:24
# 261 : ความคิดเห็นที่ 61105
ยอมรับว่าทุกครั้งเวลาเดียร์ร้องไห้ ร้องตามเสมอ..โหยยย ไรอ่ะ กำลังแฮปปี้ เริ่มจะกลับมาฟินจิกหมอนได้แล้ว แต่เจ้ดรีมโทรมาคือแบบ...โอเคค่ะ ปัญหากลับมาแล้ว//โบกมือสวย
พิมพ์ต่อไม่ออกอีกแล้วค่ะ เป็นกำลังใจให้พี่เมย์ต่อนะคะ<<คิดอะไรไม่ออกก็พิมพ์แบบนี้เลย YwY
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 14:51
# 260 : ความคิดเห็นที่ 60837
แต่เชื่อนะว่าดรีมไม่ได้รักพอร์ชหรอก ที่เดียร์เห็นนั้นอะ ละครทั้งนั้น จริงๆดรีมก็ช่วยน้องอยู่ลึกๆนั่นแหละ ช่วยให้เดินเองได้ แต่เดียร์ก็คอยแต่ดรีม ทั้งๆที่ตัวเองไม่ทำอะไรเลย เห้อ สงสารก็สงสารนะแต่ก็จนใจ เดียร์ไม่คิดพึ่งตัวเองเลย
PS.  Always Junhong Youngjae
Name : Qzaxgun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Qzaxgun [ IP : 27.55.37.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2558 / 14:08
# 259 : ความคิดเห็นที่ 60710
เลิกหนี้ปัญหาได้แล้วนะเดียร์
Name : Susu [ IP : 171.96.244.23 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2558 / 02:03
# 258 : ความคิดเห็นที่ 60565
รู้สึก สมเพช...
PS.  วายจะครองโลก
Name : Shadow Ruby Accordion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shadow Ruby Accordion [ IP : 27.55.212.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 17:11
# 257 : ความคิดเห็นที่ 60263
กิ้สสสส! อะไรยังไง
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2558 / 18:31
# 256 : ความคิดเห็นที่ 60085
เกลียดพ่อของทั้งสองฝ่ายมากค่ะ!
Name : littlekoni < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ littlekoni [ IP : 27.55.199.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2558 / 09:33
# 255 : ความคิดเห็นที่ 60022
ทิชชู่ด่วน ไม่ไหวล่ะ
Name : wave@wave < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wave@wave [ IP : 49.230.173.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2558 / 21:29
# 254 : ความคิดเห็นที่ 59514
เอ่อ...ยืมทิชชู่หน่อย หมดไปแล้วสองม้วนตั้งแต่หลายตอนที่แล้วละ TT_TT
PS.  ขอบคุณนะคะ
Name : UJL_ZZZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ UJL_ZZZ [ IP : 1.47.71.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2558 / 19:04
# 253 : ความคิดเห็นที่ 58771
เห่อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
Name : llMonkeyll < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llMonkeyll [ IP : 180.183.104.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2558 / 13:51
# 252 : ความคิดเห็นที่ 57913
เดียสู้ได้แล้วววววววววววววววๅววววว

งื้ออออออออ ต้องสู้สิ
Name : shshshx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shshshx [ IP : 27.130.32.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2558 / 13:58
# 251 : ความคิดเห็นที่ 57046
Name : Apisada Siri < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Apisada Siri [ IP : 171.101.178.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2558 / 23:10
# 250 : ความคิดเห็นที่ 56862

เหอๆ ชินเอ้ยเข้าใจผิดไปเต็มประตูเลย พี่โอ๊ตไม่ได้รักเดียร์แล้วซะหน่อย รักตัวต่างหาก

 


PS.  ขอบคุณค่ะที่มีเรื่องดีๆมาให้ดูแล้วก็อ่าน
Name : Praew_Parichat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Praew_Parichat [ IP : 223.204.248.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2558 / 23:35
# 249 : ความคิดเห็นที่ 56618
สงสารเดียร์อ่ะ T^T  แต่ก็นะ หากว่าไม่กระตุ้นเดียร์คงจะยังคิดไม่ได้อยู่ดี เดียร์นี่น้า ขนาดว่ามีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วยังต้องให้เจ้ช่วยอีก
...
ถึงแม้ว่าตอนแรกจะคิดเอาไว้แล้วว่าดราม่าหนักขนาดนี้คงจะใกล้จบแล้วแน่ๆ แต่ที่ไม่คิดคือ...มาอ่านเอาตอนที่เหลือรออัพเพียงแค่ตอนเดียวแล้วมันก็จะจบแบบนี้!!! แถมที่อ่านอยู่นี่ก็สิบตอนดราม่ารวดพอดี ....
ที่สำคัญ...ไม่อยากให้จบเลยแฮะ U.U
Name : sofar_fa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sofar_fa [ IP : 49.230.189.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2558 / 21:58
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android