คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 97 : ตอนที่ 89 ขอแค่คำเดียวเท่านั้น


     อัพเดท 21 มี.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 7,961 Overall : 3,847,481
63,165 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39685 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 97 : ตอนที่ 89 ขอแค่คำเดียวเท่านั้น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 56319 , โพส : 594 , Rating : 58% / 293 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


[ประกาศเรื่องอีเมล์ค่ะ]

 

            เนื่องจากอีเมล์ admin_mail@mame12938.net มีปัญหา และเพิ่งจะตรวจพบเมื่อวานนี้ว่าทำไมไม่มีอีเมล์ใหม่เข้า จนพบว่าเมมอีเมล์เต็มค่ะ เพิ่งจะเคลียร์ของเก่าไปเมื่อวาน แต่ผลคืออีเมล์ที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วก็หายไปเลย ไม่มีเด้งเข้ามาใหม่ เมย์จึงต้องขอรบกวนคนที่แจ้งปัญหาไม่ว่าจะเป็นเรื่องหนังสือ Test Love หรือบังเอิญรัก และยังไม่ได้รับการตอบกลับให้รบกวนแจ้งมาใหม่ด้วยนะคะ

            ต้องขออภัยในความไม่สะดวก คือเมย์ไม่ทราบจริงๆ ค่ะ ก่อนหน้านี้ให้น้องชายเช็กให้ตลอด เพิ่งจะมาจัดการเอง แล้วก็เพิ่งรู้ว่ามันมีปัญหานี้ด้วย ยังไงต้องขอโทษทุกคนจริงๆ ค่ะ

                                                                                    MAME


+++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 89 ขอแค่คำเดียวเท่านั้น

 

 

 

            แสงไฟของโตเกียวสกายทรีและโตเกียวทาวเวอร์ยังคงส่องสว่าง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะและเสียงถ่ายรูปดังอยู่รอบๆ ตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศแสนรื่นเริงของนักท่องเที่ยว กลับมีจุดหนึ่งที่แตกต่างออกไป...เด็กหนุ่มวัยสิบแปดย่างสิบเก้าที่กำลังขดตัวเป็นก้อนกลม สองมือกอดร่างตัวเองแน่น ยามที่น้ำตาหยดใสไหลลงมากระทบแก้ม

 

            ไร้เสียงสะอื้น ไร้เสียงสั่นสะท้าน มีเพียงเสียงของความเศร้าโศกโอบรัดอยู่รอบตัว

 

            พี่พอร์ชกำลังจะหมั้นกับเจ้ดรีม จบแล้ว การแอบรักมาสามปี ความสัมพันธ์ที่ดำเนินมาเกือบปี...จบแล้ว มันจบทุกอย่างแล้ว

 

            เผลาะ

 

            เดียร์บอกกับตัวเองยามที่หลับตาลง เวลานี้ แม้กระทั่งภาพความสวยงามที่เขาอยากเห็นก็ไม่ช่วยให้สภาพจิตใจของเขาดีขึ้น มีเพียงความหนาวเหน็บที่โอบรอบกาย มีเพียงความเจ็บปวดที่ทำร้ายหัวใจ พร้อมกับคำถามว่าทำไม...ทำไมมันถึงจบแบบนี้

 

            เดียร์ลืมตาขึ้นช้าๆ มองฝ่าม่านน้ำตาออกไป แต่ภาพที่เขาเห็นไม่ใช่วิวยามค่ำคืนที่พร่าเลือนไปด้วยหยดน้ำ หากแต่เป็น...ภาพของผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในหัวใจ

 

            เขาไม่ใช่เกย์ เขาไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคน เขายังคงชอบผู้หญิงน่ารักๆ หากแต่เพราะเป็นพี่พอร์ช เป็นพี่ชายข้างบ้านแสนใจดีคนนี้เท่านั้นที่ทำให้เขา...รัก

 

            วันนั้น วันที่พี่สาวพาไปที่คอนโดครั้งแรก...การกลับมาเจอกันหลังจากไม่ได้เจอมาหลายปียังอยู่ในความทรงจำ ฝ่ามือและสัมผัสของการ์ดใบเล็กยังฝังแน่นอยู่ในหัวใจ

 

          คีย์การ์ดสำรองห้องพี่ ยังไงก็...ฝากตัวด้วยนะเดียร์

 

            ยังจำได้ดีสัมผัสอุ่นของฝ่ามือที่แนบลงมา เสียงนุ่มทุ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู และรอยยิ้มกว้างที่สลักแน่นจนยากจะลบเลือน เขาเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยโดยมีคนที่แอบรักอยู่เคียงข้าง คนที่บอกว่าเขาเหมือนหมา แล้วบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของ คนที่ทำให้เขานิสัยเสียยิ่งกว่าใครๆ

 

          งั้นมาเป็นลูกหมาของพี่มา

 

          ‘พี่พอร์ชรู้ป่ะ ลูกหมาน่ะมันต้องการความอบอุ่นมากๆ เลยนะเว้ย ติดเจ้าของด้วย เจ้าของต้องให้อาหารวันละสามมื้อ แล้วต้องกินพร้อมกันด้วยนะ เล่นด้วยบ่อยๆ แล้วก็นะ ลูกหมาช่วงนี้ต้องให้เจ้าของเลี้ยงดีๆ ให้ความอบอุ่นเยอะๆ สอนเยอะๆ โตมาจะได้ไม่เป็นหมาขาดความอบอุ่น...

 

            เจ้าของที่เลี้ยงดีเกินไป ให้ความอบอุ่นมากเกินไปจนหมาตัวนี้รู้สึกว่าขาดเจ้าของไม่ได้

 

            แม้พี่พอร์ชจะเคยทำให้เสียใจมากแค่ไหน แต่ผู้ชายคนนี้ก็ทำให้รักมากไม่ต่างกัน

 

            แหมะ

 

            น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง จากที่ไร้แรงสะอื้น เนื้อตัวก็กำลังสั่นเทา สองมือยิ่งกอดรัดร่างของตัวเองแน่นขึ้น ยามที่ภาพความทรงจำกำลังไหลเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า...หยุดมันไม่ได้เลย

 

            ในวันที่โกรธกัน ใครจะเชื่อล่ะว่าผู้ชายที่มีทุกอย่างอย่างพี่พอร์ชจะยอมนั่งเขียนโพสท์อิทเป็นร้อยๆ แผ่นแปะไปทั่วทุกที่ของบ้าน

 

          ดีกันนะ

 

          ‘I want something... Just your smile.’

 

          ‘ถึงเดียร์ยังไม่หายโกรธพี่ แต่ขอรอยยิ้มวันละครั้ง พี่ก็มีกำลังใจง้อแล้วล่ะ

 

            พี่พอร์ชง้อเขาได้น่ารักที่สุด อ่อนหวานที่สุดอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้อีกคนได้ คนที่ตามใจเขาทุกอย่างไม่ว่าเขาจะงี่เง่าขนาดไหน คนที่รักเขา หึงหวงเขาขนาดที่ไม่ยอมให้ไปเที่ยวกับเพื่อนตามลำพัง

 

            คนที่ร้องเพลงให้เขา คนที่มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน คนที่กอดเขาเอาไว้แน่น คนที่พร่ำกระซิบบอกเขา

 

          ‘When I fell in love with you’

 

            คนที่บอกรักทั้งค่ำคืน คนที่...ไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาในเวลานี้

 

            พี่พอร์ชพยายามพูดแล้ว พยายามบอกกับลุงศักดิ์แล้วว่าใครคือคนที่พี่พอร์ชรัก แต่เป็นเขาเอง เขาเองที่บอกปัดออกไป พยายามยัดเยียดคนที่รักให้กับคนอื่น เป็นคนเห็นแก่ตัวที่ใช้ข้ออ้างว่าไม่อยากให้คนอื่นมองพี่พอร์ชไม่ดี แต่เขาเองต่างหากที่ไม่อยากให้ใครมองด้วยสายตาไม่ดี

 

          ทำลงไปได้ยังไง ไอ้เดียร์ ผลักหัวใจตัวเองให้คนอื่นได้ยังไง มึงมันเห็นแก่ตัว แล้วตอนนี้มึงก็อยากได้เขาคืน อยากแย่งเขากลับมาจากพี่สาวตัวเอง

 

            “ฮึก...มึงมันเลว ไอ้เดียร์ มึงมันเลวที่สุด”

 

            เสียงสะอื้นที่ไอ้ดรัณภัทรได้แต่บอกกับตัวเอง ยามที่ใช้มือสั่นๆ ดึงโทรศัพท์ขึ้นมาระดับสายตา มองหน้าจอที่ดับสนิทไปแล้ว ก่อนที่จะใช้ปลายนิ้วเลื่อนมันไปหาเบอร์ๆ หนึ่ง

 

            เขาว่ากันว่าเวลาคนเราจนตรอก จะสามารถทำอะไรก็ได้อย่างคาดไม่ถึง และเดียร์อาจจะเป็นคนหนึ่งในคนจำพวกนั้น

 

            [เดียร์]

 

            “...”

 

          คิดถึง คิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว น้ำเสียงแบบนี้ วิธีการเรียกชื่อของเขาแบบนี้...คิดถึงจนจะขาดใจอยู่แล้ว

 

            เดียร์คิดพลางปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกไป สูดหายใจลึกๆ ทั้งที่ห้ามความเสียใจที่กำลังล้นทะลักออกมาไม่ได้เลย

 

            แม้จะสู้ว่ามันสายเกินไป แต่ก็อยากจะลองพูดออกไปสักครั้ง

 

            “พี่พอร์ช...ยะ...อย่าเพิ่งพูดอะไร...พี่พอร์ชฟังเดียร์นะครับ...”

 

            [เดียร์ร้องไห้!]

 

            น้ำเสียงตื่นตระหนกของคนปลายสายไม่ทำให้คนทางนี้หยุดสิ่งที่กำลังล้นทะลักออกมาจากหัวใจได้ เพราะเดียร์กำลังเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นสะท้าน ยามที่ส่งมือไปแตะกระจกเย็นเฉียบอย่างที่มันสู้ก้อนน้ำแข็งที่เกาะกินหัวใจไม่ได้เลย

 

            “เดียร์...มีอะไรจะบอกพี่...พี่อาจจะบอกว่าเดียร์มันบ้า มันบ้าที่พูดออกมาตอนนี้ แต่เดียร์รัก...เดียร์รักพี่พอร์ชนะ...อึก...รักมากๆ...รักยิ่งกว่าใครทั้งหมด...” เดียร์ไม่รู้แล้วว่าตัวเองพูดอะไรออกมา เขาแค่ต้องการพูดให้อีกฝ่ายรับรู้ ไม่ว่ามันจะปะติดปะต่อหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจ ขอแค่ได้พูด

 

            อยากบอกให้พี่พอร์ชได้รู้ ความในใจของไอ้ลูกหมาจนตรอกตัวนี้

 

            “...เดียร์รู้แล้วเรื่องที่พี่...ฮึก...กับเจ้ดรีมจะหมั้นกัน...เดียร์รู้ว่าเดียร์เห็นแก่ตัว เดียร์มันทุเรศ เดียร์มันเลวที่คิดจะแย่งพี่กลับคืนมา แต่เดียร์...เดียร์ทำไม่ได้...เดียร์จะไม่ให้เจ้ดรีมต้องเสียใจเพราะน้องชายคนนี้แล้ว เจ้ดรีมทำเพื่อเดียร์มามากแล้ว เดียร์จะทำลายความสุขของพี่สาวไม่ได้อีกแล้ว...ฮึก...” เขารู้ว่าพูดไปตอนนี้ก็สายเกินไป ยังไงพี่พอร์ชก็ต้องทำตามคำพูดของลุงศักดิ์ ไม่ว่าพี่พอร์ชจะหาทางกลับมาหาเขายังไงก็ตาม

 

            แต่เขาจะทำร้ายเจ้ดรีมได้อีกหรือ ทั้งที่รู้ว่าเจ้ดรีมก็รักพี่พอร์ช แม้น้องคนนี้จะไม่ได้เรื่อง แต่เขาไม่เคยคิดทำลายความสุขของพี่สาว

 

            คำพูดที่ทำให้คนปลายสายเงียบไป ความเสียใจกำลังเพิ่มพูนในหัวใจ เพราะเดียร์กำลังพูดเหมือนผลักไสเขาให้กับดรีมอีกแล้ว แต่แล้ว...

 

            “แต่...แต่ถ้าเดียร์ย้อนเวลากลับไปได้...ฮึก...เดียร์จะสู้ เดียร์จะไม่ให้พี่กับใคร...เดียร์จะ...จะไม่หนีอีกแล้ว...ไม่ว่าพ่อกับแม่จะว่ายังไง...เดียร์ก็จะไม่หนี...เดียร์...เดียร์จะสู้ไปกับพี่...ฮึก...ถ้าย้อนกลับไปได้ เดียร์จะทำทุกอย่างไม่ให้เสียพี่ไป...พี่พอร์ช พี่ได้ยินมั้ย...ฮึก...ฮึก...เดียร์ไม่อยากเสียพี่ไป เดียร์รักพี่...รักพี่!!!!

 

            เดียร์ตะโกนออกมาสุดเสียงเหมือนคนบ้า ต้องการเพียงให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกของเขา ไม่สนใจว่าคนรอบตัวจะมองยังไง เขาเพียงร้องไห้ออกมา ตะโกนออกไปสุดเสียงว่ารัก ว่าเสียใจ และถ้าย้อนกลับไปได้ จะไม่ทำแบบนี้อีกต่อไปแล้ว

 

            ร่างเล็กสะอื้นออกมาสุดตัว ยามที่บอกเสียงเบาหวิว

 

            “เดียร์รักพี่...รักพี่...ฮึก...พี่พอร์ช...เดียร์รักพี่...” เสียงสุดท้ายเงียบลงราวกับเจ้าของหมดแรง ก่อนที่จะเอ่ยคำที่ทำร้ายหัวใจตัวเองที่สุด

 

            “เดียร์ขอให้พี่กับเจ้ดรีม...มีความสุข...”

 

            [เดียร์ เดี๋ยวก่อน! เดียร์!!!]

 

            เขาไม่ฟังเสียงของพี่พอร์ชแล้ว เพราะมือกดตัดสายไปทันที ก่อนที่จะกอดเข่าตัวเองแน่น รู้ตัวว่าน่าสมเพชที่เป็นผู้ชายแต่มาร้องไห้เหมือนผู้หญิงที่เพิ่งอกหัก แต่เขาไม่สนใจ คนที่อยู่รอบๆ ตัวไม่ได้จะมาเจอกันอีกแล้ว และถึงจะเจอ เขาก็ไม่สนแม่งแล้วว่าจะเป็นใคร

 

            ถ้าย้อนกลับไปได้ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อความรัก จะไม่สูญเสียอย่างโง่ๆ แบบนี้อีกต่อไปแล้ว

 

            “ตอนนี้ไร้ประโยชน์แล้ว ยังไงกูก็ไม่แย่งของๆ พี่...ฮึก...”

 

          ถึงเวลาต้องปล่อยมือจริงๆ เสียที

 

            ความคิดของคนที่ปล่อยน้ำตาออกมา ยามที่กดปิดเครื่องที่สั่นอยู่ในมืออย่างเหม่อลอย

 

            “กลับจากญี่ปุ่นคราวนี้คงต้องไปอังกฤษ...”

 

            หมับ

 

          “ไหนว่าจะไม่ยอมปล่อยมือพี่ไปไงล่ะเดียร์ แล้วจะหนีพี่ไปไหนอีก”

 

            “!!!

 

ต่อค่ะ

 

            แต่แล้ว คนที่กำลังพึมพำกับตัวเองก็เบิกตากว้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปแล้วแม้จะรู้สึกถึงอ้อมกอดอบอุ่นที่กำลังโอบรัดแผ่นหลังที่งอคุ้มเข้าหากัน...อ้อมกอดแสนคุ้นเคยที่ร่างกายและหัวใจดวงนี้จดจำได้ดี อ้อมกอดที่กระชับร่างของเขาราวกับกลัวว่าเขาจะหายวับไปไหน และเสียงทุ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความน้อยใจกำลังกระซิบอยู่ริมหู

 

            ช็อกจนไม่มีสติแม้จะหันไปมองหน้าคนกอด

 

            “อย่าหนีพี่ไปไหนอีกเลย อย่าทำแบบนี้ อย่าเอาหัวใจพี่แล้วหนีหายไปแบบนี้อีก” พูรินพร่ำกระซิบบอก ยามที่กอดร่างบอบบางที่แสนคิดถึงเอาไว้แน่น...แน่นที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้เพื่อบอกว่าเด็กคนนี้ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่ใช่ตื่นเช้ามาแล้วพบว่าเดียร์ไม่อยู่เมืองไทยแล้ว

 

            คำที่เรียกสติของคนช็อกให้หันมามอง แม้ว่าเวลานี้แสงไฟจะสลัวลางมากแค่ไหน แต่ใบหน้าของคนที่คิดถึงก็ยังเด่นชัดในความรู้สึก

 

            “พี่...พอร์ช...” เสียงแหบพร่าดังออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไม่รู้ว่าพี่พอร์ชมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อาจจะเป็นแค่จินตนาการของคนสิ้นหนทางแล้วก็ได้ แต่แม้มันจะเป็นจินตนาการบ้าๆ ของตัวเอง แต่เดียร์...ก็ขอไขว่คว้ามันเอาไว้

 

            หมับ

 

            “พี่พอร์ช พี่พอร์ช...ฮึก...พี่พอร์ช...” ร่างเล็กๆ โถมเข้ากอดชายหนุ่มเต็มแรง แบบที่พูรินก็กระชับร่างน้อยเอาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้าน และเสียงที่เต็มไปด้วยความโหยหาของเจ้าลูกหมาที่ยึดตัวเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน

 

            “พี่พอร์ช...เดียร์ขอโทษ...ฮึก...ขอโทษ...เดียร์ขอโทษ...อย่าไปนะ...อย่าไปหาใคร อย่าทิ้งเดียร์ไปไหน...อย่าทิ้งลูกหมาตัวนี้ไปไหนนะครับ...ฮึก...โฮฮฮฮฮฮฮ” แล้วคนในอ้อมกอดก็แปลงร่างเป็นเด็กสามขวบที่ร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น แบบที่พูรินก็ดันร่างเล็กออกหน่อยเพื่อให้เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตา

 

            ดวงตากลมโตที่ดูน่าสงสารเสียจนชายหนุ่มยื่นมือไปแตะแก้มนุ่ม ขณะที่ตาคมฉายชัดถึงความรัก

 

            “จะให้พี่ทิ้งเดียร์ไปไหน หัวใจพี่อยู่ที่เดียร์ แล้วพี่จะไปหาคนอื่นได้ยังไง...”

 

            “แต่เจ้ดรีม...อื้ม!

 

            ยังไม่ทันที่เจ้าลูกหมาจะแย้งออกมา ริมฝีปากอุ่นก็จู่โจมเข้าที่กลีบปากซีดเซียวจนแนบแน่น ท่ามกลางสายตาของคนรอบๆ ที่ถึงกับเบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจที่ผู้ชายสองคนกำลังจูบกันกลางที่สาธารณะ ทว่า คนที่จูบกันกลับไม่มีใครสนใจ เพราะเดียร์ร้องราวประท้วงชั่วครู่หนึ่ง แล้วกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้กดจูบมาแนบแน่นกว่าเดิม

 

            จูบที่ราวกับบอกเดียร์ว่าพี่พอร์ชยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหน ยังไม่ได้เสียให้ใครไป

 

            จูบที่แลกเปลี่ยนสัมผัสกันอย่างร้อนแรงราวกับคนที่เจอแหล่งน้ำกลางทะเลทราย ทว่าก็เจือไปด้วยรสน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ได้ขาด

 

            จูบที่ราวกับปลอบโยนหัวใจคนทั้งคู่ที่ต้องแยกห่างกันเป็นเดือน

 

            เนิ่นนานกว่าที่ทั้งคู่จะผละออกจากกัน ให้พูรินจ้องมองใบหน้าชื้นไปด้วยหยดน้ำใส ปลายนิ้วก็เลื่อนไปเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน แบบที่เจ้าตัวเล็กก็ไม่ยอมละสายตาไปทางอื่น จนต้องเอ่ยปากบอก

 

            “คนอื่นมองอยู่นะ” และคำตอบที่พูรินอยากได้ยินที่สุดก็ดังออกมา

 

          “ช่างแม่งสิ ตราบใดที่พี่พอร์ชยังอยู่ตรงนี้ เดียร์ก็ไม่แคร์ใครทั้งนั้น”

 

            คำตอบน่ารักที่ทำให้ชายหนุ่มโน้มตัวไปสัมผัสริมฝีปากนี้อีกครั้งราวกับให้รางวัลคำตอบที่เขารอมาเป็นเดือน ขณะที่เดียร์ก็ตอบรับสัมผัสนี้อย่างไม่แคร์สายตาใครจริงๆ ชนิดที่ชายหนุ่มรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก

 

            ขอแค่เดียร์สู้ไปกับเขา อะไรที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป

 

................................................................

 

            “พี่พอร์ชมาอยู่นี่ได้ยังไง”

 

            “เพิ่งจะนึกออกหรือไงว่าต้องถาม”

 

            หลังจากจูบกันจนพอแบบที่คนรอบตัวคงชินชาไปแล้ว เดียร์ที่ยังซุกอยู่กับอกอุ่นของผู้ชายข้างตัวก็เอ่ยปากถามอย่างสงสัย ให้คนฟังหัวเราะเบาๆ ยามที่ถามกลับ จนคนหน้ามอมเป็นแมวยิ่งกอดเอวสอบเอาไว้แน่น

 

            “เดียร์นึกว่าพี่พอร์ชกำลังยุ่งอยู่กับงานหมั้นกับ...เจ้ดรีม” เสียงแหบพร่าเพราะร้องไห้อย่างหนักว่าเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน และนั่นก็ทำให้พูรินรู้ว่าลูกหมาของเขายังคงคิดมาก จนต้องโยกหัวทุยราวกับปลอบโยน ทั้งยังเอ่ยออกมาอย่างสบายๆ ผิดกับสถานการณ์ในตอนนี้

 

            “พี่จะหมั้นได้ยังไง ในเมื่อคนเดียวที่พี่อยากหมั้นหนีพี่มาญี่ปุ่น”

 

            “แต่ลุงศักดิ์...” เจ้าลูกหมาแย้งทันที เมื่อสิ่งที่ได้ยินจากพี่สาวดังก้องในหัว ให้ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

 

            “พ่ออยากหมั้นก็หมั้นเองสิ พี่ไม่หมั้นกับดรีมแน่”

 

            “แต่เจ้ดรีมรักพี่พอร์ชนะ”

 

            “แล้วเดียร์ล่ะ อยากให้พี่กลับไปหมั้นกับพี่สาวเดียร์งั้นหรือ” คราวนี้พูรินเป็นฝ่ายถาม ทั้งยังหันมาสบตาแห้งผากที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวล จ้องลึกเข้าไปในดวงตาราวกับหาคำตอบที่ทำให้ไอ้ดรัณภัทรแค่นยิ้มกับตัวเอง

 

            “เดียร์มันเลวใช่มั้ยที่ไม่อยากเสียพี่พอร์ชไป ทั้งที่รู้ว่าพี่สาวตัวเองรักพี่” คนฟังส่ายหน้าช้าๆ ยามที่เลื่อนมือหนึ่งไปกุมมือขาวเอาไว้

 

            “เดียร์เชื่อจริงหรือว่าดรีมรักพี่”

 

            “ก็เดียร์ได้ยินมากับหู พี่จะบอกว่าเดียร์คิดไปเองหรือไงวะ!

 

            “เชื่ออดีตดาวคณะที่เคยเป็นนางเอกละครเวทีของคณะเนี่ยนะ”

 

            กึก

 

            ยังไม่ทันที่เดียร์จะโวยวายขึ้นมาว่าเขาได้ยินจริงๆ พูรินก็แทรกขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าก็ติดจะอ่อนใจ ดวงตาคู่คมก็มองคนที่อ้าปากน้อยๆ ราวกับพอเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

 

            ดังนั้น คนที่ยอมเสี่ยงเล่นเกมนี้กับเพื่อนสนิทจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

 

            “เดียร์รู้มั้ยว่าเดียร์มีนิสัยหนึ่งที่พี่ไม่ชอบ ไม่เคยชอบ และคิดว่าไม่มีวันชอบ...” พูรินไม่รอให้เด็กตัวเล็กตอบ เพราะเขาเอ่ยเฉลยต่อทันที

 

            “...เวลาเดียร์มีปัญหา เดียร์ชอบวิ่งหนี เดียร์จะหวังพึ่งดรีมอยู่ตลอดเวลา...เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไม่สิ เฉพาะเรื่องที่ดรีมบอกว่ารักพี่ และพี่หายไปจากชีวิตเดียร์ทั้งเดือนก็เพราะว่าพี่ยอมเอาทุกอย่างในชีวิตไปเสี่ยงกับรางวัลที่พี่ไม่รู้เลยว่าจะคว้ามันมาได้หรือเปล่า...พี่ต้องการให้เดียร์สู้ไปกับพี่ เดินไปกับพี่ และไม่วิ่งหนีปัญหาเหมือนเรื่องคราวนี้อีกต่อไปแล้ว...”

 

            พูรินนึกย้อนไปถึงวันที่เขาคุยกับเพื่อนสนิท วันที่พ่อกำลังบีบบังคับเขา เขายอมเสียทุกอย่างเพื่อได้อยู่กับเดียร์ได้ แต่แล้วดรีมก็ยื่นข้อเสนอที่เขาฟังแล้วงี่เง่าที่สุด

 

          นายต้องให้มันหันหน้ามาสู้เองได้แล้ว

 

          ‘แล้วต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าเดียร์ไม่คิดสู้ ฉันก็ไม่บังคับเขา ฉันพร้อมจะเป็นเกราะป้องกันให้เขา...

 

          ‘แบบที่นายไม่รู้เลยว่ามันจะหนีหายไปไหนอีกหรือเปล่าน่ะหรือ! พอร์ช ฟังฉันนะ ฉันเลี้ยงไอ้เดียร์มากับมือตัวเอง มันนิสัยยังไง ฉันรู้ดีที่สุด ถ้านายยังเอาแต่โอ๋มัน มันจะไม่มีวันโต ดูอย่างคราวนี้สิ แค่พ่อกับแม่กลับมา มันพร้อมโยนปัญหาทุกอย่างออกไปจากตัว แล้วก็วิ่งหนี นายลองคิดดูนะว่า ครอบครัวเป็นหน่วยที่เล็กที่สุดในสังคมมันยังเอาแต่หนี แล้วนายคิดว่ามันจะเผชิญหน้ากับสังคมที่ใหญ่กว่าในอนาคตได้มั้ย!’

 

            ตอนนั้นเขาได้แต่เงียบเพราะเขายอมรับอย่างน่าเจ็บใจว่าคิดเหมือนดรีม ถ้าครั้งนี้เดียร์หนีแล้วยังมีคนมากมายพยายามช่วย อีกหน่อยอุปสรรคของความสัมพันธ์ที่ขวางอยู่ตรงหน้าก็ต้องทำให้เดียร์หันหลังหนีเขาอีก

 

            เขาไม่อยากให้เป็นแบบนี้แล้ว เขาไม่ต้องการสู้ตัวคนเดียว เขาต้องการให้เดียร์สู้ไปกับเขา ยืนหยัดไปกับความสัมพันธ์ที่ใครๆ มองว่าผิดไปด้วยกัน

 

          ฉันอาจจะเป็นคนนอกสำหรับพวกนายในตอนนี้ แต่ฉันขอในฐานะพี่สาวว่าให้เดียร์ตัดสินใจที่จะหันมาสู้เองบ้างได้มั้ย ไม่ใช่แค่เรื่องของนาย ฉันอยากให้มันสู้เพื่อตัวเองบ้าง ไม่ใช่เอาแต่หนีอยู่แบบนี้

 

            ดรีมพูดถูก พูดถูกทั้งหมดจนเขาที่แทบจะบ้าตายเพราะถูกจับแยกกับเดียร์ต้องพยายามสงบสติอารมณ์แล้วทำตามที่เพื่อนบอก ทั้งที่เขาเตรียมการสำหรับการกีดกันจากครอบครัวทั้งสองฝ่ายแล้ว แต่เหนือสิ่งอื่นใดที่เขาต้องการมากที่สุดคือ...ความพร้อมของเดียร์

 

            ถ้าเดียร์ยังไม่คิดสู้ไปกับเขา ทุกอย่างที่ทำมาก็พังทลาย

 

            “พี่พอร์ชจะบอกว่าเจ้ดรีมไม่ได้รักพี่พอร์ช ไม่ว่าจะมีงานหมั้นยังไง พวกพี่ก็ไม่มีทางหมั้นกัน...จริงอะ...” พอฟังเรื่องจากปากของคนตรงหน้า เดียร์ก็อ้าปากค้าง น้ำหูน้ำตาเป็นอันปิดก๊อกให้คนฟังพยักหน้า

 

            “งะ...งั้นพี่จะบอกว่าที่เดียร์เสียใจเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แบบนี้เพราะนิสัยขี้ขลาดเอาแต่หนีของเดียร์” คนฟังพยักหน้าอีกครั้ง จนคนถามมีความหวัง

 

            “งั้นเรื่องพ่อกับแม่ก็เป็นละครที่เจ้ดรีมจะดัดนิสัยเดียร์ใช่มั้ย”

 

            “เปล่า นั่นเรื่องจริงล้วนๆ” คนที่กำลังดีใจเป็นอันใจหล่นไปที่ตาตุ่ม ดวงตาที่พราวขึ้นหลุบมองเพียงหัวเข่าตัวเอง ท่าทางที่ทำให้ชายหนุ่มต้องยื่นมือไปลูบหัวทุยอย่างอ่อนโยนที่สุด

 

            “จะหนีอีกแล้วหรือ”

 

            ขวับๆๆๆ

 

            ทว่า คราวนี้คนที่ขี้ขลาดมาตลอดชีวิตก็ส่ายหน้าแรงๆ สูดหายใจลึกๆ แล้วหันกลับมาจ้องตาพี่พอร์ชอีกครั้ง เสียงที่เอ่ยออกมากก็จริงจังกว่าครั้งไหนๆ

 

            “เดียร์จะไม่ยอมเสียพี่พอร์ชไปอีกแล้ว...ไม่มีทาง”

 

            น้ำเสียงหนักแน่นที่ทำให้พูรินอยากจะกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้น อยากจะพรมจูบ อยากจะบอกว่าเขาดีใจมากมายเพียงไหน แต่สิ่งที่ทำได้คือ...การโน้มตัวไปจูบหน้าผากนวลแล้วบีบกระชับมือขาวเบาๆ

 

            “มันจะผ่านไปได้ เชื่อพี่นะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพ่อแม่ของเดียร์ หรือพ่อแม่ของพี่ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” เวลานี้ ไอ้ดรัณภัทรไม่สนใจแล้วว่าจะผ่านไปได้ยังไง เขาแค่ขยับเข้าไปกอดพี่พอร์ชแน่น ดวงตาทั้งสองข้างก็หลับลง...ขอแค่มีพี่พอร์ชอยู่เคียงข้างแบบนี้ เขาจะไม่กลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกแล้ว

 

            เข็ดแล้วจริงๆ กับการดัดหลังของพี่สาวครั้งนี้ แต่ก็นึกขอบคุณ เพราะเจ้ดรีมสอนให้เขารู้ว่าการตัดสินใจพลาดครั้งหนึ่งอาจจะไม่มีการแก้ตัวครั้งที่สองเสมอไป ทุกอย่างไม่มีทางย้อนกลับเหมือนในการ์ตูน ถ้าเวลานี้เจ้ดรีมรักพี่พอร์ชจริงๆ เขาจะไม่มีโอกาสได้นั่งอยู่ตรงนี้

 

..................................................

 

            ต่อค่า

 

            ว่าแต่...

 

            “พี่พอร์ชมาญี่ปุ่นได้ยังไงอะ” คำถามที่คนฟังยิ้มบาง

 

            “ตอนที่เราถูกจับแยกกัน พี่แทบบ้าไปจริงๆ ทุกอย่างมันทรมานไปหมด แต่เพราะพี่ต้องหาวิธีให้พ่อกับแม่ยอมรับ พี่เลยต้องทนอยู่กับมัน จนกระทั่งงานที่พี่ทำอยู่เสร็จ พี่ก็เลยบินตามเดียร์มาเมื่อวันก่อน...ส่วนที่เมื่อกี้เดียร์โทรมา พี่อยู่กับไอ้เล็กซ์”

 

            “หืม” คนฟังขมวดคิ้วทันที หันขวับไปมอง ก่อนที่ความเข้าใจจะแล่นผ่านหัว

 

            “อย่าบอกนะว่ามันรู้เรื่องทุกอย่าง!!!

 

            “จะว่าแบบนั้นก็ได้ ที่พี่ตามมานี่ก็เพราะมันบอกว่าเดียร์อยู่นี่ อีกอย่างก่อนหน้านี้ดรีมโทรมาใช่มั้ย...” คำถามที่คนฟังพยักหน้าหงึกๆ ก่อนที่จะแค้นแทบลมออกหู เมื่อพูรินว่าต่อ...

 

            “ดรีมรู้ว่าพี่ตั้งใจจะมาหาเดียร์ รายนั้นเลยชิงโทรมากดดันเราก่อน มันเสี่ยงว่าเดียร์อาจจะไม่ระเบิดออกมา แต่ก็เป็นไปตามที่พี่สาวเราว่าทุกอย่างนั่นแหละ อ้อ ส่วนคนที่โทรบอกดรีมอีกทีก็ไอ้เล็กซ์นั่นแหละ” อย่าหาว่าอารมณ์แปรปรวนเลย ตอนนี้อยากจะฆ่าไอ้เล็กซัสหมกส้วมญี่ปุ่นจริงๆ

 

            “ไอ้เล็กซัส อย่าให้เจอตัวนะมึง กูจะด่าไม่เลี้ยงเลย หนอย ทำเป็นเพื่อนที่แสนดี นี่มันหนอนบ่อนไส้ชัดๆ!!!” ท่าทางแยกเขี้ยว ตาวาวเหมือนเจ้าลูกหมาคนเดิม ทำให้พูรินดึงหัวทุยๆ มากอดเอาไว้

 

            “โกรธมันทำไม อย่างน้อยมันก็ทำให้พี่หาเดียร์เจอนะ”

 

            กึก

 

            “นั่นสินะ” คนกำลังโกรธเย็นลงทันที ก่อนที่ความหวาดระแวงจะพุ่งวาบเข้ามาในอก ขนาดพี่พอร์ชยังโผล่มาตอนนี้ได้เลย แล้วถ้า...

 

            “พี่พอร์ชมาคนเดียวหรือเปล่า”

 

          อย่าให้เจ้ดรีมมาด้วยเลย ไม่งั้นโผล่มาเมื่อไหร่ ชะตาชีวิตไอ้เดียร์ขาดเมื่อนั้น มีอย่างที่ไหนไปมองพี่สาวด้วยสายตาผิดหวัง ทั้งยังบอกว่าเจ้ดรีมโกหก...ตายแน่ไอ้เดียร์

 

            คำถามที่ทำให้ดวงตาคู่คมฉายแววหงุดหงิดครู่หนึ่งแล้วจางหายไป

 

            “เปล่า...พี่ไม่ได้มาคนเดียว”

 

            คำตอบที่ทำให้เดียร์ถึงกับอยากลงไปชักดิ้นชักงอให้รู้แล้วรู้รอด ก็หวังล่ะนะว่านางมารจะไม่โผล่มาตอนนี้

 

.....................................................

 

            ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สักเล็กน้อย ในตอนที่เดียร์กำลังร้องไห้เหมือนคนบ้าอยู่ริมกระจก คนที่พาพูรินมาหาคือเพื่อนลูกครึ่งที่เลี่ยงออกไป ดังนั้น ภาพของไอ้เดียร์ที่ถูกพี่พอร์ชกอดจนจมหายไปกับอก ก็ทำให้ชินถอนหายใจ

 

            “ดีกันได้ก็ดี ทะเลาะกันทีปวดหัวไปทั้งบาง” ชินส่ายหน้า ก่อนที่จะเลี่ยงออกมายังบาร์เครื่องดื่มอีกด้านที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของโตเกียวฝั่งตรงข้ามกับฝั่งโตเกียวทาวเวอร์

 

            แม้ว่าที่นี่เขาจะสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ แต่การได้นั่งคนเดียวเงียบๆ หลังจากที่พาเพื่อนอีกสองคนเที่ยวไปทั่วก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงกว่าเดิมนิด

 

            ไม่ใช่แค่ไอ้เดียร์หรอกที่โล่งใจว่ามีเพื่อนมาด้วย ตัวเขาเองก็โล่งใจที่สองคนนี้ตามมา

 

            ถ้าอยู่คนเดียว เขาคงคิดแต่เรื่องคนที่เมืองไทยซ้ำๆ อาจจะยิ่งกว่าครั้งที่เลิกกับโฟกัส

 

            ฟึ่บ

 

            ความคิดที่ทำให้ชินล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้ววางเศษซากบางอย่างที่เขาพยายามซ่อมมันแต่ยังไม่เสร็จลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่คมก็มองมันนิ่งอย่างตัดใจทิ้งไปไม่ได้

 

            แม้ว่าพี่ชายจะบอกว่าการตัดใจต้องตัดให้ขาด แต่สุดท้ายเขาก็เก็บมอเตอร์ไซค์ที่ต่อจากนาโนบล็อกกลับมาอยู่ดี จนตอนนี้มอเตอร์ไซค์รูปทรงบิดเบี้ยววางอยู่ตรงหน้าเขา จนชินแค่นยิ้มออกมา

 

            “บางที กูอาจจะน่าสมเพชยิ่งกว่าใครๆ”

 

            เขาทำเหมือนเก่ง ทำเหมือนไม่แยแส แต่จริงๆ เขาเองนั่นแหละที่ตัดใจไม่ได้ ทั้งที่เป็นคนดันทุรังกับความรักครั้งนี้เอง ทั้งที่เป็นคนบอกเลิกเอง แต่ชินก็ยังทำให้มันจบๆ ไปแบบที่พูดกับพี่โอ๊ตไม่ได้

 

            พออยู่กับตัวเองคนเดียว...ก็คิดถึงความทรงจำเก่าๆ อีกจนได้

 

            “กูควรจะโยนมึงลงถังขยะหรือเปล่า” ปลายนิ้วโยกอยู่บนนาโนบล็อกตัวนั้น ก่อนที่จะส่ายหน้ากับความบ้าที่มารำพึงรำพันอะไรกับของไม่มีชีวิต ยามที่เขาก็รู้สึกว่ามีคนมานั่งข้างๆ ทว่าก็ไม่ได้สนใจ ใครทักภาษาญี่ปุ่นมาจะสวนกลับเป็นภาษาไทยให้ดู

 

            ตอนนี้ไม่ว่าจะหญิงจะชายเขาก็ไม่เอาทั้งนั้น

 

            แต่แล้ว เสียงที่ทำให้ชินนิ่งอึ้งก็ดังขึ้น

 

          “ผมนั่งตรงนี้ได้หรือเปล่า...ชนนน”

 

            ขวับ

 

            แล้วเพียงหันหน้าไป ไอ้ชินจังของเพื่อนๆ ก็ได้แค่ครางในลำคออย่างรู้สึกว่าชีวิตมันบัดซบเกินไปแล้ว

 

            “พี่โอ๊ต”

 

            “ใช่ ผมเอง” เสียงตอบรับที่ชินได้แต่ถามตัวเอง

 

          ตามผมมาทำไม ยังต้องการอะไรจากผมอีกงั้นหรือ หรือจริงๆ แล้วพี่ตามไอ้เดียร์มา

....................................

 

            ครบค่า ไม่รู้จะพิมพ์อะไรดีแฮะ ฮา ก็นั่นแหละๆ ข้างบนเลย คู่ไหนดี พี่พอร์ชก็มาตามเดียร์ไง เดียร์ก็บอกแล้วว่าจะกลับไปสู้ จะไม่หนีแล้ว คือถ้าจะหนีอีกก็ไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเถอะจ้า พี่พอร์ชเล่นตามมาถึงนี่ แล้วนั่น ทุกคนรออย่างเดียวคือรอให้เดียร์หันกลับมาสู้ เพราะถ้าเดียร์สู้ มันมีคนพร้อมสู้กับเดียร์อีกหลายคน แม้แต่อีพระเอกเราที่มันกล้าหักหลังพ่อตัวเองล่ะ

            ส่วนโอ๊ตชินนนนนนน พี่โอ๊ตเขามาตามแล้ว บินมาพร้อมพี่พอร์ชแหละ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้ชายสองคนนี้มาพร้อมกันแล้วไม่ทะเลาะกันได้ยังไง ซึ่งจริงๆ อาจจะไม่ทะเลาะ แต่ไม่มีใครพูดอะไรสักคำไง ใบ้รับประทานทั้งคู่ แต่ไงเขาก็มาแล้วค่า กับเสียงเรียกขานประจำตัว...ชนนน...ตั้งแต่ตั้งชื่อตัวละครวายไทย เมย์ชอบชื่อจริงของเจ้าชินที่สุดแล้วนะ

            อ้อ จะบอกว่าเมย์เอาเทสเลิฟเข้าอีบุ๊กของ meb แล้วนะคะ แต่กำลังรอดำเนินการอะจ้า ไม่รู้อาทิตย์หน้าจะได้หรือยังนะคะ และคงจะเอาฟิคเก่าเข้าอีบุ๊กให้หมดเลย ส่วนเรื่องใหม่ๆ คงไม่ลงทันที ยังไงก็ขอทำหนังสือก่อนอะงับ แหะๆ

            บังเอิญรักเปิดจองแล้วนะคะ ลิงก์นี้เลย

            http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1129064&chapter=51

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            ระหว่างเฟซกับทวิต ใครมีคำถาม เมย์อยู่ทวิตเตอร์มากกว่าค่ะ ถามได้เลยเน้อ หายหัวไปยังไงก็ไม่เคยเกินสามวัน ส่วนใหญ่เข้าไปเช็กเมนชั่นทุกดึก

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 97 : ตอนที่ 89 ขอแค่คำเดียวเท่านั้น , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 56319 , โพส : 594 , Rating : 58% / 293 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 594 : ความคิดเห็นที่ 63126
ถ้าเดียร์หนักแน่นจริงคงไม่ผลักดรีมให้เป็นแฟนพอร์ชเพื่อหนีปัญหา ถึงกลับมาดีกันก็ไม่น่าอยู่กันยืด
Name : 4904 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 4904 [ IP : 110.168.74.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2562 / 03:20
# 593 : ความคิดเห็นที่ 63032
ชิน เธอจะติดนิสัยคิดไปเองแบบเดียร์ไม่ได้นะเว้ย
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.189.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:44
# 592 : ความคิดเห็นที่ 62852
พี่พอร์ช ฮือออออออออ พี่พอร์ช นี่ก็น้ำตาจะไหล คิดถึงพี่พอร์ช!!!! เจ้ดรีมทำถูกแล้ว ต้องให้เดียร์พยายามด้วยตัวเองให้ได้ สงสารคนที่เดียร์วิ่งหนีอ่ะจริงๆ
Name : punngirigiri < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ punngirigiri [ IP : 58.8.154.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2561 / 21:27
# 591 : ความคิดเห็นที่ 62547
พี่โอ๊ตตต
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 124.121.206.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2561 / 15:37
# 590 : ความคิดเห็นที่ 61931
เย้ค่อยๆเคลียร์ ค่อยๆก้าวไปด้วยกัน
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 202.28.79.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 / 10:26
# 589 : ความคิดเห็นที่ 61821
อ่านถึงตอนนี้ละเราก็ยังอคติกับเดียร์อยู่ดี อ่อนแอเกินไปนะบางที เอะอะก็ร้องไห้ งืมม
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.4.168.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2559 / 15:36
# 588 : ความคิดเห็นที่ 61810
ดารินพรรรคือไอดอลของชั้นนนน หึหึ!!!
Name : ReindyWang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ReindyWang [ IP : 110.168.54.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2559 / 21:10
# 587 : ความคิดเห็นที่ 61771
ความจริงเรื่องนี้น่ะ... มันจะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าเราต่าง วางทิฐิในใจลง แล้วคุยกันดีๆ วางคำว่าศักดิ์ศรีไว้ แล้วบอกไปเลยว่ารัก... บางครั้งเห็นแก่ตัวก่อนก็ได้นะเราว่า... แล้วผลมันจะเป็นไงเราค่อยมายอมรับมัน ใช้เหตุผลให้มากๆ นั่นแหละคือความรัก ในบางสิ่งบางอย่างในเรื่องนี้ ฟิคนี้ มันบอกให้เรารับรู้นะ... ว่า เราควรที่จะใช้เหตุผลในการรักกันควบคู่ไปด้วย ไม่งั้นก็ล่ม... นั่นแหละฮะ หนูชอบทุกคู่ที่พี่เขียนอะ ซันริว ชินโอ๊ต และที่สำคัญเลย พี่พอร์ชน้องเดียร์ ขอบคุณฟิคอบอุ่นใจแบบนี้นะคะ ^^ // หวังว่าคนเขียนจะได้รับเม้นต์เล็กๆ เม้นต์นี้ ฮาาาาาาาาา // ฮ่อลลลลลล
Name : Fone2546 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fone2546 [ IP : 49.49.244.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2559 / 00:19
# 586 : ความคิดเห็นที่ 61661
เออจริงลืมบอกว่าเราชอบที่พี่พอร์ชดุเดียรฺนะ เรื่องที่บอกว่าพี่ไม่เคยชอบนิสัยอย่างนึงของเดียร์ อือ อย่างน้อยก็ฌดนผัวมันด่าไปบ้างล่ะนะ ใครด่าไม่คิดได้เท่าพี่พอร์ชหรอก คนอย่างเดียร์ 555555
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 27.55.77.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 23:06
# 585 : ความคิดเห็นที่ 61660
อ่าโอ๊ตคนดุมาล้าวววววววววว
Name : hanato < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hanato [ IP : 27.55.77.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2559 / 23:04
# 584 : ความคิดเห็นที่ 61598
อ่านตอนเดียร์เจ็บปวด ละสะใจมากกก ไม่รู้จะสมน้ำหน้านางนังไงดี เห็นนางล้มละอยากเข้าไปกระทืบซ้ำ
#แต่งได้สนุกมาก อินตามเลย
Name : เบื่อเดียร์ [ IP : 202.44.135.34 ]

วันที่: 14 กรกฎาคม 2559 / 13:12
# 583 : ความคิดเห็นที่ 61584
เคลียร์ไปหนึ่ง สู้ๆนะโอ๊ตงานนี้ต้องง้อแล้วแหละ เอาให้กระจ่างไปเลยว่ารู้สึกยังไง
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.206.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2559 / 22:50
# 582 : ความคิดเห็นที่ 61464
สู้ๆนะเดียร์ พี่โอ้ตด้วย สงบสุขสักทีนะ
Name : mmaijii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mmaijii [ IP : 119.76.123.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2559 / 21:09
# 581 : ความคิดเห็นที่ 61418
กรี๊ดดดด พี่โอ๊ตต ><
PS.  In the cold winter night,the stars are my friends while you were gone my heart will always be with you even in darkest night.
Name : 2Patty < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 2Patty [ IP : 1.46.73.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2559 / 03:09
# 580 : ความคิดเห็นที่ 61291
ปมเริ่มคลี่คลายแล้ว เย้ๆๆๆ
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 11:33
# 579 : ความคิดเห็นที่ 61128
เค้ามาหาตัวเองนั้นแหละ ปั๊ดโถ่เอ้ย 55555555 นางนั่นเองผู้ติดสอยห้อยตามพี่พอร์ชมา คึๆๆๆๆ
Name : oum30944 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oum30944 [ IP : 49.49.249.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2559 / 22:38
# 578 : ความคิดเห็นที่ 61106
ตอนนี้หนักสุด...นึกย้อนไปถึงตอนเริ่มเรื่องใหม่ๆ เอาเซ่ เดียร์นั่งร้องไห้หน้ากระจก เราก็ร้องไห้หน้าคอมล่ะวะ ฮือออ ร้องเหมือนญาติเสียพร้อมกันทั้งจังหวัดเลยอ่ะ แต่สุดท้ายพอร์ชเดียร์ก็เริ่มจะแฮปปี้ละ สู้ต่อไปนะทั้งคู่~ //โบกธง
เจ้ดรีม...ถึงตอนนี้ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะเชื่อใจนางได้มั้ย เล่นละครเก่งเกินไปอ่ะ งืออ ติดนิสัยความโง่จากเดียร์มาเต็มๆ เดาทางไม่ออกเลย รู้สึกว่าตั้งแต่อยู่ทีมเดียร์จะโง่ลงเยอะ แต่ฉลาดเรื่องเรียน เออจ้ะ -______-
โอ๊ตชินจัง นี่วันรวมเมะหรอค้าาา อะไรคือการที่โผล่มาพร้อมกัน หืมมมม ง้อให้สำเร็จนะคะพี่โอ๊ต ชินจังเค้าเจ็บมามากแล้ววว<<เคยร้องไห้ให้คู่นี้รอบนึง แต่แค่รอบเดียวแหละ อิอิ
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2559 / 15:09
# 577 : ความคิดเห็นที่ 60984
พี่โอ๊ตคงมากับพี่พอร์ทแน่ๆ 555 โอ้ยยยยดีกันสักทีโว้ยยยย!! ดีใจ
PS.  วายยยยย......จงเจริญญญญญญญ
Name : BABOLONA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BABOLONA [ IP : 183.89.149.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2559 / 19:16
# 576 : ความคิดเห็นที่ 60747
สงสัยตลอดเที่ยวบิน พี่โอ๊ตกับพี่พอร์ชคงเป็นคนใบ้ ไม่พูดจากันแน่ๆ 55555
Name : smilejaebeer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smilejaebeer [ IP : 171.5.222.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2558 / 12:47
# 575 : ความคิดเห็นที่ 60566
มาแล้วๆๆๆๆๆ
PS.  วายจะครองโลก
Name : Shadow Ruby Accordion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shadow Ruby Accordion [ IP : 27.55.212.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2558 / 17:15
# 574 : ความคิดเห็นที่ 60264
พี่โอ๊ตมาแบบหล่อมาก พี่พอร์ทอบอุ่นที่สุดอ่า ฮรืออ
Name : litterrabbitza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ litterrabbitza [ IP : 27.145.49.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2558 / 18:54
# 573 : ความคิดเห็นที่ 60256
โอ๊ย ชินแกอย่าเวิ่น เขารักแก
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 49.49.135.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2558 / 16:47
# 572 : ความคิดเห็นที่ 60033
พระเอกมาแว้วววววว หุหุ
PS.  As you please..
Name : nunyjan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunyjan [ IP : 171.96.187.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2558 / 23:46
# 571 : ความคิดเห็นที่ 60023
มีกำลังใจอ่านแล้ว ชิวิตดิดี๊
Name : wave@wave < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wave@wave [ IP : 49.230.173.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2558 / 21:48
# 570 : ความคิดเห็นที่ 59441
คือนี่ชินยังคิดว่าพี่โอ้ตรักเดียร์อีกเหรอออ ==
PS.  รักเด็ก <3
Name : GIFT'TAUN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GIFT'TAUN [ IP : 183.88.230.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2558 / 00:00
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android