♣ ใครบางคนที่มีค่าพอให้รอคอย ♣

การรอคอย...เป็นเรื่องที่ทรมานมาก

...โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น..มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกา ก็เดินช้าอีกเป็นเท่าตัว...

...จากเวลาที่นานอยู่แล้ว...ยิ่งนานกว่า
และการดำเนิน ชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวเเปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุก ขณะ...

...เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานของ ความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง พอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสดีที่ จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความเข้มเเข็งของความรัก
วัด การกระทำ...ความเสมอต้น เสมอปลาย
และความอดทน
...ด้วยเงื่อนไขแห่ง ความลำบากของการเวลา
แล้วตัดสินใจว่า...การรอคอย จะคุ้มค่าหรือไม่

...การอยู่ห่างกัน...
...จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วย ความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอย รบกวนและคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วัน หนึ่งเราพบว่า
คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่ เป็นได้อย่างที่เราฝัน
มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
และคนที่จะฝ่าฟันความบีบ คั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้...ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เพราะฉะนั้น
ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เขามีอยู่ก็คงไม่ธรรมดา
และคนๆนั้นก็ย่อมควรแค่ แก่การรอคอย...

เวลาที่ชาวประมงเลี้ยง หอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
และสามารถรอได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะ เขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้
ย่อม เกิดค่ามหาศาล
...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่า เป็นใครสักคน
...ที่มีค่าพอให้รอคอย...