บนทางเดินชีวิต(แอดมิสชั่น ม.6)

ฝัน...ที่ใฝ่ ไกล...ไม่กลัว
ทางอีกเป็นร้อยเป็นพัน
ที่พาเราเดินไปถึงฝั่งได้...
แต่...ฉันเลือกไม่ได้เลย
ต้องเดิน...บนทางที่คนเป็นร้อยเคยผ่าน
ทาง...ที่ใครๆก็บอกว่าดี
แต่ใครจะรู้...
นั่นไม่ใช่จุดหมายที่ฉันอยากไป
ต้องทน....เดินเชิดหน้าสง่า
ทั้งๆที่....เจ็บ....ราวกับเดินบนคมแก้ว

ครั้นเมื่อถึงจุดหมาย...
คงได้แต่มองย้อนกลับไป...
แล้วร้องไห้คร่ำครวญ
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป
เหมือนกับเครื่องจักร
ทำงานดี สม่ำเสมอ
แต่ไร้หัวใจ...
หากวันใดไฟหมด...เครื่องเสีย
ทุกอย่างก็จบ

แล้วกงล้อแห่งโชคชะตา
ก็เวียนมาทับรอยเดิม
ร้อยคน บนหนึ่งทาง
เหยียบย่ำ เบียดเสียด
ห้าสิบคนไปถึง
สี่สิบเก้าคนโห่ร้องยินดี
คนที่ห้าสิบ...นั่งร้องไห้
เรา...มาที่นี่ทำไม
อีกห้าสิบคนยังมาไม่ถึง
ยี่สิบคนหันหลังจากไป...ยินดี
อีกยี่สิบตะเกียกตะกาย....ทุกข์ระทม
ส่วนอีกสิบคนที่เหลือ....ตาย....

ตาย....เพราะล้ม
แล้วถูกเหยียบย่ำจนมิอาจลุก
ตาย...เพราะการแก่งแย่งช่วงชิง
ทุกคนต่างก็คิดว่า
"ฉันต้องชนะ"
แต่ไม่มีใครเคยตระหนักว่า....
บนยอดเขาที่ตนยืนอยู่
นั้นเดียวดายเพียงไร
ไม่เคยก้มลงมองว่า...
เบื้องล่างนั้น
เราได้เหยียบอยู่บนใครบ้าง
ใครบ้างที่ต้องร้องไห้
กับชัยชนะอันโง่เขลาของเรา
หยุดเถอะ....
หยุดคิดสักนิด...
นี่ใช่ทางที่เราเลือกเองจริงหรือ
เธอจะมีความสุขที่สุดบนทางนี้หรือ
สิ่งที่สำคัญที่สุดบนทางเดินชีวิตเรานั้นไม่ใช่จุดหมาย
แต่เป็นสิ่งที่เราได้พบเจอระหว่างทางต่างหาก

จงใช้ใจเป็นเครื่องนำทางเถิด

________________________

เฮ้อ... แอดมิสชั่นมันเครียดก็งี้ ต้องพร่ำเพ้อกันเป็นธรรมดา