เหตุผล...ของคนบอกลา

ฉันยังจำได้ดี...เรื่องราวของเราสองคน
จำสายตาอ่อนหวาน
ที่ทำให้หัวใจเต้นระรัวได้ทุกครั้งที่สบตา
มือที่แสนอบอุ่น เมื่อยามกุมมือฉันไว้
ยามที่ฉันอ่อนแอ เธอคอยประคองไม่ห่าง
ไม่ว่าเมื่อไร เธอก็พร้อมจะยิ้มรับ และทำเพื่อฉันได้เสมอ

ยามเธอทำฉันเสียใจ
ฉันจำได้...เธอพร่ำบอกว่ารักฉัน ขอโทษฉัน
ฉันบอกเธอซ้ำๆ...ไม่เป็นไรหรอก
ฉันไม่โทษเธอหรอก หากเธอทำเพราะรักฉัน
ไม่เคยคิดแม้เพียงสักวินาทีว่าเรื่องของเราจะจบลง

จนวันที่หยาดน้ำตาของฉันร่วงหล่น
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ครั้งแรก
ที่ฉันร้องไห้เพราะเธอ
แต่มันเป็นครั้งแรก ที่ฉันเห็นสายตาคู่นั้น
เย็นชาเหลือเกิน ห่างเหินเหลือเกิน
เธอทำแค่เพียง...มองฉันเฉยๆ
แล้วเดินผ่านไป...
ในใจมันเจ็บปวดรวดร้าวสุดจะทานทน

นับตั้งแต่วันนั้น...
ถ้อยคำบอกลาได้ถูกเตรียมไว้
เธอไม่รักฉันแล้วหรือ
ความรักของเธอคืออะไรกัน
คนรักที่แสนอ่อนโยนของฉัน...หายไปไหน
ปากเอ่ยว่ารัก แต่ท่าทีกระด้างอย่างนั้น
แม้เพียงแค่ฟังในสิ่งที่ฉันร้องขอ เธอก็ขัดเคืองใจ
รักฉัน...หรือแค่พยายามฉวยโอกาสกับฉันกันแน่

คำบอกลาจึงได้ถูกกล่าวออกไป...
ฉันรู้ว่าเธอก็เสียใจ
ฉันเองก็เสียใจ
มันเหมือน...ความรักของเรายังไม่จบลง
ฉันเห็นสายตาอาวรณ์ของเธอ
และหัวใจของฉันก็ยังเต้นผิดจังหวะเสมอ
แม้เพียงได้ยินเสียงเธอ
แต่ฉันไม่อาจกลับไปยืนเคียงข้างเธอได้

ต่อไปนี้...ฉันคงทำได้เพียง...จดจำและรักเธอ...ตลอดไป

เหตุผล...ของคนบอกลา

ความคิดเห็น