*END[Got7] Sentimental - Markbam

ตอนที่ 23 : [Special]Begin Again - MarkBam 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

Begin Again



เขาว่ากันว่าคนเรามีอายุเฉลี่ยอยู่ที่เจ็ดสิบห้าปี แบมแบมไม่รู้ว่าใครเป็นผู้กำหนดมันหรือมันเป็นความจริงแค่ไหนเขาก็ไม่อาจล่วงรู้ได้และมันก็ไม่ได้น่าสนใจมากพอที่เขาจะไปค้นหาข้อมูลของงานวิจัยนั้นเพิ่มเติมถึงความน่าเชื่อถือหรือความน่าจะเป็นมันเป็นเพียงอะไรที่ผ่านสายตาของเขาเหมือนกับหลายๆสิ่งตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา...ดวงตาของเขาใช้งานหนักเหลือเกิน


แต่ถึงอย่างนั้นหากตัวเลขที่ว่านั่นเป็นเรื่องจริงเขายังมีเวลาอีกมากกว่าครึ่งชีวิตในการมองสิ่งใหม่ๆที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปหรือเกิดขึ้นใหม่ ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนหรือถาวรทุกอย่างย่อมมีการผันไปตามช่วงเวลาที่เหมาะสมเช่นเดียวกันกับเขาในตอนนี้


น้ำยาย้อมผมสีสุภาพอย่างน้ำตาลช็อคโกแลตกลายเป็นหนึ่งของสามัญติดไว้ประจำบ้านเพราะผมสีเงินที่เริ่มแทรกแซงขึ้นมาทีละเล็กละน้อยแต่ก็ดูน่ารำคาญตาไม่น้อยนักทำให้บ่อยครั้งที่เขาต้องย้อมสีผมของตัวเองก่อนที่วันหนึ่งมันจะลามไปทั่วทั้งหมดของเส้นผมของเขา หรือแม้กระทั่งครีมราคาแพงที่ถูกเลือกมาใช้เพราะริ้วรอยที่เริ่มจะถามหามากขึ้นในทุกๆวันจนบางครั้งก็นึกโทษตัวเองอยู่ไม่น้อยที่ในช่วงวัยที่ผ่านมาใช้ชีวิตเสียเกินคุ้มจนร่องรอยเหล่านี้ปรากฎอยู่เต็มหางตามากกว่าที่ควร


“ทำอะไรหน่ะ...เห็นส่องกระจกอยู่นานสองนาน”

“อ่อ เปล่าหรอกเราส่องเฉยๆ”

“การที่นายคอยนั่งนับตีนกาของตัวเองอยู่ทุกวันมันก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นหรอกนะ”

“มาร์ค!!”แบมแบมแผดเสียงออกมาในยามเช้า ทั้งๆที่อารมณ์ดีอยู่แล้วแท้ๆแต่อีกฝ่ายกลับยั่วโมโหเขาด้วยท่าทีทีเล่นทีจริงอย่างนี้แล้วยังรีบเดินหนีออกไปยังโซนแพนทรีนอกห้องนอนเสียอีก...ให้ตายเถอะมาร์คต้วน


เขาและมาร์คไม่ได้กลายเป็นคู่รักโรแมนติกอย่างที่เคยคิดเอาไว้ อาจจะมีบ้างในช่วงครึ่งปีแรกที่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันแต่หลังจากนั้นมันก็กลายเป็นโหมดที่เราต่างเรียกว่าวนลูป ตื่นนอนพร้อมกันในตอนเช้า ทานอาหารเช้าง่ายๆ ต่างฝ่ายต่างออกไปทำงานและกลับมาเจอกันในตอนมื้อเย็นหรือบางทีก็เป็นแค่ช่วงเวลาก่อนเข้านอนไม่กี่นาทีเพราะใครซํกคนอาจจะมีนัดสังสรรค์กับเพื่อนจนดึกดื่นแต่ถึงอย่างนั้นชีวิตวนลูปอย่างที่ว่าก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร...ในเรื่องธรรมดาๆของเราก็มีความพิเศษบางอย่างที่แฝงตัวอยู่ในนั้น บางครั้งก็อบอุ่นราวกับเตาผิงในหน้าหนาว หรือบางทีก็อาจจะหวานเลี่ยนเหมือนกับเค้กสตอเบอร์รี่ที่แช่เอาไว้ในตู้เย็น


“เนกไทเบี้ยวอีกแล้ว...”เสียงบ่นพึมพำเบาๆเมื่อมองไปยังไทสีดำสนิทของมาร์คที่เจ้าตัวเอาแต่สนใจอยู่กับกาแฟร้อนกับน้ำตาลสองช้อนที่เขาชงเอาไว้ให้เมื่อเช้า...แน่นอนว่ามันต้องเป็นก่อนที่อีกฝ่ายจะยั่วโมโหเขา


“ก็จัดให้ใหม่ซิ”

“ต้องคอยมานั่งดูให้ทุกวันก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

“แต่ฉันชอบนะ...”มาร์คไม่ว่าเปล่า ยื่นตัวของตัวเองเข้าหาแบมแบมเหมือนอย่างทุกวัน...มันกลายเป็นเรื่องเคยชินบนโต๊ะอาหารก่อนที่จะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองในแต่ละวัน การที่ปล่อยให้เนกไทของตัวเองเขวไปไม่อยู่ในรูปทั้งที่ใครๆก็รู้ดีว่ามาร์คเป็นคนที่เจ้าระเบียบหรือเนี้ยบแค่ไหนนี่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในเรื่องธรรมดาที่แสนเคยชินให้เขาได้ขโมยจูบอุ่นๆอย่างเคยทุกเช้า “จุ๊บ”


“จูบเราทุกวันไม่เบื่อหรือไงกัน”

“ไม่หรอก ฉันชอบจูบของนายมาเป็นสิบปีจะให้เลิกชอบก็ถอนตัวไม่ทันเสียแล้ว”
“พูดเป็นคนหนุ่มไปได้ อายุเท่าไหร่แล้วเชียวครับคุณลุง”

“ฉันยังฟิตแค่ไหน...นายก็รู้ดีนี่”คำพูดสองแง่สามง่ามถูกส่งมา มันไม่ได้ทำให้เลือดขึ้นสีเหมือนอย่างตอนเด็กๆในตอนนี้มันเป็นเหมือนประโยคธรรมดาๆประโยคหนึ่งในชีวิตของเราหลังจากที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาราวๆสี่ปีแบมแบมก็ดูเหมือนจะชินกับร่างน้ีของมาร์คต้วนแล้วเหมือนกัน “ถ้ายังฟิตก็ควรจะรีบไปทำงานได้แล้วนะ...อย่ามาทำเป็นอู้หน่อยเลย”


แบมแบมพูดออกมาอย่างไม่จริงจังนักเมื่อมาร์คทำท่าว่าจะขี้เกียจเกินกว่าจะรีบไปทำงานให้ทันเวลา “เป็นผู้บริหารซะเปล่า...มาร์คชอบทำตัวเหมือนสมัยยังเรียนอยู่ชะมัด”เขายังจำได้ดีว่าในตอนนั้นที่อีกฝ่ายชอบมาขลุกตัวอยู่กับเขาเป็นวันๆทำเหมือนเรื่องสอบเป็นเหมือนเรื่องไกลตัวทั้งที่ในความจริงมีเวลาอีกเพียงไม่ถึงสามสัปดาห์แต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็รู้ดีว่ามาร์คของเขาน่ะเป็นคนเก่งแค่ไหนเพราะคะแนนสอบที่ออกมาแต่ละครั้งก็แสดงให้เห็นอยู่ชัดๆ


“ฉันจะเข้าสายซักครั้งมันก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

“เฮ้อ...จริงเลยเชียว”มาร์คทำตัวอ้อนเหมือนกับเด็กๆทั้งที่อายุของพวกเขาก็เลยเลขสามมาพักใหญ่แต่แบมแบมก็สงสัยว่าอีกฝ่ายอาจจะติดนิสัยมาจากเจนนี่ลูกสาวเพียงคนเดียวของมาร์คที่เพิ่งจะกลับไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนหลังจากที่มาใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาในช่วงปิดเทอม


แบมแบมไม่เคยเอ่ยปากถึงความสัมพันธ์ของเขาและมาร์คให้กับเจนนี่ พวกเขารู้ดีว่าเด็กสาวยังคงอายุน้อยเกินกว่าที่จะทำความเข้าใจในเรื่องซับซ้อนระหว่างความสัมพันธ์ของพวกผู้ใหญ่ดังนั้นทุกฝ่ายต่างเห็นตรงกันว่ามันคงจะดีกว่าที่แบมแบมจะอยู่ในฐานะคุณน้าของเจนนี่ที่เด็กน้อยน่ะติดแจเสียยิ่งกว่าคุณพ่อซะอีก





“แบม...วันนี้แบมนอนกับเจนนี่นะ”เด็กน้อยในชุดเจ้าหญิงดิสนีย์ที่พวกเขาพากันไปซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองกำลังออดอ้อนใส่คุณน้าแบมแบมที่แสนใจดีทั้งยังเล่านิทานก่อนนอนได้น่าสนุกกว่าคุณพ่อเป็นไหนๆ “หืม...เมื่อวานก็เพิ่งนอนกับน้าแบมไปเองนี่คะเจนนี่”


“นะคะคุณพ่อ...ให้แบมเล่านิทานให้หนูฟัง นะคะ นะคะ”แน่นอนว่าคุณพ่ออย่างมาร์คไม่มีทางที่จะขัดขืนเจ้าหญิงตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจได้สุดท้ายห้องนอนใหญ่ของเขาและแบมแบมก็เลยกลายเป็นสถานที่ที่ถูกเลือก เตียงนอนคิงส์ไซส์ที่เคยดูกว้างก็ดูแคบลงเมื่อถูกเบียดอยู่ด้วยกันบนเตียงนอนถึงสามชีวิต


เจนนี่ลงหลักปักฐานของตนเองในห้องนอนของคุณพ่อแทนห้องนอนของตัวเองที่มีเตียงนอนลายเจ้าหญิงโดยให้เหตุผลง่ายๆว่าที่นั่นไม่มีแบมแบม เด็กตัวเล็กที่แสนออดอ้อนและอารมณ์ดีใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาตลอดช่วงปิดเทอมสามเดือนนับตั้งแต่เข้าโรงเรียนเมื่อสองปีก่อนและเมื่อถึงเวลาที่ต้องบอกลาเพราะจำเป็นต้องส่งเจ้าตัวกลับไปอยู่กับผู้ปกครองที่แท้จริงอย่างซึงวานก็เลยเป็นเหมือนเรื่องน่าใจหายอยู่ไม่น้อย


“บ้ายบายคุณพ่อกับคุณน้าแล้วก็ไปได้แล้วนะคะเจนนี่”

“แปปนึงนะคะ ขอจุ๊บคุณพ่อก่อนทีนึง...แบมแบมด้วย”

“เราถึงเวลาที่จะต้องไปแล้ว อย่าดื้อกับแม่ซิคะ”มาร์คได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทีเศร้าๆของลูกสาวเมื่อไม่ได้รับอนุญาตจากคนเป็นแม่แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เข้าใจดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่นักในการเผชิญหน้ากันระหว่างเขา ซึงวานและแบมแบมในสถานการณ์แบบนี้


-SENTIMENTAL-


“เลิกกับฉันเพื่อไปคบกับเขางั้นหรอ”น้ำเสียงเย้ยหยันอยู่ในลำคอของหญิงสาวเล็กน้อยเมื่อมาร์คตัดสินใจพาแบมแบมมาอเมริกาด้วยกันหลังจากที่ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง โดยเลือกที่จะพาอีกฝ่ายมาเปิดตัวกับครอบครัวของตนเองรวมไปถึงอดีตภรรยาที่ยังคงมีหน้าที่ร่วมกันในการเป็นทั้งพ่อและแม่ของเด็กสาวตัวน้อย “นายมันเห็นแก่ตัวชะมัดเลยมาร์คต้วน”


ซึงวานรับรู้ข่าวของมาร์คต้วนว่าอีกฝ่ายกลับไปหาอดีตคนรักที่ประเทศเกาหลีและยิ่งพอได้รู้ว่าเป็นคนใกล้ตัวมันก็ยิ่งทวีความรู้สึกเข้าไปเสียอีกหลายเท่า...มาร์คต้วนทำราวกับหล่อนเป็นคนโง่งมที่ยังรอคอยเขาอยู่ทุกลมหายใจ


“ฉันขอโทษ...แต่เธอก็ไม่ควรจมปลักอยู่แบบนี้ ถ้าอยากจะมีครอบครัวใหม่ฉันก็ยินดีไม่ได้ห้ามอะไร”

“ฉันไม่ใช่นายที่จะทำมันได้ง่ายๆนะ ฉันต้องรับภาระเลี้ยงลูกแต่นายกลับตัวปลิวบินไปอยู่กับเขามันใช้ได้ที่ไหนกันเชียว”หล่อนแค่นหัวเราะออกมาเมื่ออยู่กับอดีตสามีตามลำพัง “นายมันเป็นทั้งสามี ทั้งพ่อที่ห่วยแตกมาร์คต้วน”


“ฉันยินดีที่จะเอาเจนนี่มาเลี้ยงเอง...ถ้าเธอต้องการ”มาร์คตอบกลับอย่างใจเย็น เขาเข้าใจดีถึงความรู้สึกของซึงวานแต่ก็คงจะทำอะไรไปไม่ได้มากกว่านั้นเพราะพวกเขาต่างตัดสินใจแยกทางกันดังนั้นทุกคนล้วนมีทางเป็นไปของตัวเองซึ่งเขาคงจะไม่เอาตัวเข้าไปอยู่ร่วมในนั้นอีกแล้ว “ฉันยินดีเสมอหากเธอจะให้ฉันเป็นคนดูแลลูกแล้ว...”


“คิดจะเอาทุกอย่างไปจากฉันให้หมดเลยหรือไง!”

“ฉันไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้นแต่ช่างเถอะ...ฉันคิดว่าถ้าเธออารมณ์ดีกว่านี้เราค่อยคุยกัน วันนี้ฉันกลับก่อนดีกว่าแล้วพรุ่งนี้จะแวะมาหาลูกใหม่”ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวคนนั้นเดินออกไปแล้ว ซึงวานเหลือบตาของตัวเองออกไปมองนอกบานหน้าต่างบานใหญ่ รถของมาร์คแล่นผ่านหน้าบ้านของหล่อนไปเมื่อครู่กลับไปพร้อมกับเขาคนนั้นด้วยรอยยิ้ม ทิ้งหล่อนเอาไว้ท่ามกลางความขุ่นมัว




แบมแบมเคยตามมาร์คไปอเมริกาสองครั้งนับตั้งแต่ที่คบหากันครั้งแรกเขาไปเพื่อที่จะทำความรู้จักกับครอบครัวของมาร์ค ตามที่อีกฝ่ายว่าไว้ว่าอยากจะแนะนำเขาให้กับสมาชิกในบ้านได้รู้จักและครั้งที่สองแบมแบมไปร่วมงานศพเล็กๆของพ่อจินยองที่เสียชีวิตที่นั่นและออกเดินทางทริปเล็กๆในระหว่างที่มาร์คกลับไปเยี่ยมครอบครัว


เรื่องราวสุขสมราวกับเทพนิยายไม่เคยมีอยู่จริง ถ้าจะให้พูดกันตามตรงแบมแบมเข้ากับครอบครัวของมาร์คไม่ได้ มันไม่ได้เลวร้ายแต่ก็ไม่ใช่บรรยกาศที่ดีนัก คุณนายต้วนวางท่าทีนิ่งเฉยใส่เขาเสียเป็นส่วนใหญ่ในคราแรกก็นึกหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อยกับท่าทางไม่สมกับผู้ใหญ่ของอีกฝ่ายแต่พอนึกหาเหตุผลกันจริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่


มาร์คไม่เคยปิดตัวเองแต่ก็ไม่ได้เปิดเผยรสนิยมทางเพศ เขาเป็นลูกชายคนโตถึงแม้จะมีพี่สาวอีกสองคนแต่ครอบครัวคนจีนเก่าแก่ดูเหมือนจะไม่เปิดใจรับกับรสนิยมทางเพศแบบไบเซ็กชวลของเขาเท่าไหร่ มีเพียงพ่อและน้องชายที่รับรู้อยู่บ้างแต่ถึงอย่างนั้นการที่เขาหย่าขาดจากภรรยาของตัวเอง ทิ้งลูกสาวเอาไว้ในการดูแลของภรรยาเก่าในขณะที่ตัวเองกลับไปหาอดีตคู่ขาในสายตาของแม่...มันกลายเป็นเรื่องเลวร้ายหนักข้อเข้าถึงขั้นปฏิเสธการร่วมโต๊ะอาหารเย็นอย่างกลายๆโดยให้เหตุผลสั้นๆว่าหล่อนไม่สบายใจ


“แม่ไม่ได้อยากจะก้าวก่าย แต่การที่ลูกทิ้งหนูซึงวานเอาไว้แล้วไปหาเด็กนั่น มันก็ดูจะ....ช่างเถอะ แกโตแล้วนี่จะตัดสินใจอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของแก”

“แม่…"

“จะคบกันฉันไม่ว่าแต่ไม่ต้องพากันมาเปิดตัวที่นี่ ฉันไม่อยากรับรู้”

“…ครับ”





สุดท้ายทริปอเมริกาครั้งแรกของเขาและมาร์คก็จบลงที่การย้ายออกจากบ้านของอีกฝ่ายมาอาศัยเช่าโรงแรมในตัวเมืองที่ได้เพื่อนๆของมาร์คช่วยจัดหาให้ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนกลับเกาหลี “ฉันขอโทษนะที่มันกระทันหันแบบนี้”


“ไม่หรอกดีแล้วหล่ะ อยู่ต่อไปก็มีแต่อึดอัดกันเปล่าๆ”

“ขอโทษนะ...”

“มาร์คไม่ผิด เราก็ไม่ผิด...ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละอย่าคิดมากเลย”

“…”

“เอาเวลาที่น่่าปวดหัวมาทดสอบสปริงของเตียงโรงแรมกัน...คงจะน่าสนุกกว่าว่าไหม”ร่างบางยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะทอดกายของตัวเองเข้าไปในห้องนอนของโรงแรม มาร์คส่ายหน้าเบาๆเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายเซ็กส์เป็นสิ่งที่พวกเขาถูกใจกันตั้งแต่แรกและปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นปัจจัยหนึ่งในชีวิตของพวกเขา มันไม่ใช่เรื่องน่ากระดากอาย เราพูดกันเหมือนเรื่องดินฟ้าอากาศ “วันนี้เราเพิ่งอ่านหนังสือของเจนนี่...ฮันเซลกับเกรเทล”


“ฮันเซลต้องทิ้งเสื้อผ้าเอาไว้ตามทางจะได้หาทางกลับบ้านถูก...”


ร่างเปลือยเปล่าก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอน ผิวเรียบเนียนสีน้ำผึ้งอย่างที่เขาชอบไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่มันก็ชวนให้เขาหลงใหลได้เสมอ ร่างกายของแบมแบมยังคงดึงดูดเขาเหมือนเคยราวกับเป็นหนุ่มแรกรุ่น...เซ็กส์เป็นเรื่องธรรมดาของพวกเขาแต่มาร์คปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันยังคงแปลกใหม่เสมอ 


ทุกสัมผัสบนเรือนกายบาง แม้กระทั่งเสียงร้องครางหวานหูที่เขาได้ยินคลอเบาๆไปกับเสียงของเครื่องปรับอากาศทุกอย่างยังคงน่าลุ่มหลง ราวกับพาร่่างกายของเขาให้ดำดิ่งค้นหาสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน คล้ายกับเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอและเขาก็ยินดีที่จะติดอยู่ในนั้นตลอดไป




แก้วน้ำผลไม้เย็นๆพร่องลงไปแล้วมากกว่าครึ่งทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่ได้เป็นคนชอบรสชาติของผลไม้เท่าไหร่นักแต่เพราะผลการตรวจสุขภาพประจำปีครั้งล่าสุดมันเด่นชัดว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาดื่มคาเฟอีนมากจนกลายเป็นอาการติดและส่งผลที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักกับร่างกายในวัยสามสิบกลางๆ


แบมแบมเหลือบสายตาของตัวเองมองหน้าปัดนาฬิกายี่ห้อดีที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อนจากคนรัก 'มาร์คต้วน'ร่างบางสอดส่องสายตาของตัวเองไปรอบๆเมื่อเห็นว่าเลยเวลานัดมาได้พักใหญ่ นัดมื้อเที่ยงกับ 'อิมแจบอม'อดีตคนรัก


"เฮ้!"

"อ้าว แจบอม"

"ขอโทษทีที่มาช้านะ ฉันติดธุระนิดหน่อย"

"ไม่เป็นไรๆ เราไม่ได้รีบอะไรอยู่แล้ว"แบมแบมตอบอย่างยิ้มๆเพราะนอกเหนือจากนัดกับอิมแจบอมที่ตกลงกันเมื่อสองสัปดาห์ก่อนก็ไม่มีอะไรอีกแล้วนอกจากการบินกลับปูซานตอนหนึ่งทุ่มตรง และในความจริงมันก็ไม่มีเรื่องยุ่งๆให้คอยปวดหัวมาได้ราวๆสองสามเดือนแล้ว แต่แบมแบมก็ยังรู้สึกว่าเขาไม่ชินเอาเสียเลย "แจบอมนั่งก่อนซิ สั่งอะไรหรือยัง"


"สั่งแล้วๆ อเมริกาโน่ร้อนอีกเดี๋ยวเขาก็คงมาเสิร์ฟหล่ะมั้ง"

"อ่า...งั้นก็นั่งพักเหนื่อยก่อนก็แล้วกัน ดูท่าว่าจะรีบมาพอตัวเลยนะชายเสื้อหลุดลุ่ยหมดแล้ว"

"นิดหน่อยนะ แค่นี้ก็เลทนัดจะแย่อยู่แล้ว"

"อย่าคิดมากเลย เรานั่งรอชิวๆก็สบายดีเหมือนกัน"

"แล้วนี่นึกยังไงหรอถึงได้นัดฉัน ได้ข่าวว่าปกติอยู่แต่ที่ปูซานไม่ใช่หรือไง"

"อือแต่ว่า...เรามีเรื่องอยากจะบอกแจบอมนิดหน่อยนะ"

"ทำไมจะกลับมาคบกันหรอ?"

"แจบอม!"

"ล้อเล่นๆน่า อย่าจริงจังนักซี่"แจบอมพูดด้วยท่าทีสบายๆเมื่ออีกฝ่ายเริ่มจะทำหน้ายุ่งเมื่อโดนเขาแกล้งไปเพียงนิดเดียว ไม่ว่าจะผ่านไปเท่าไหร่แบมแบมก็ยังคงเหมือนเดิมในสายตาของแจบอมและแจบอมก็ยังรู้สึกมีความสุขเหมือนทุกครั้งที่เขาได้เห็นใบหน้าง้ำงอของอีกฝ่าย "ตีนกาขึ้นหมดแล้วเนี่ย"


"แจบอม!"

"โอเคๆไม่แกล้งแล้ว มีอะไรว่ามาซิ ไหนว่ามีอะไรจะบอกไง"

"...อ่ะ นี่"ร่างบางยืนซองกระดาษสีขาวให้กับอีกฝ่ายที่สนใจเครื่องดื่มจากพนักงานสาวที่เพิ่งจะมาเสิร์ฟเมื่อครู่ "หืม?"

"แกะดูซิ"

"...กำลังจะแต่งงานหรอ?"

"อือ เรากับมาร์คตกลงกันว่าจะจัดพิธีเงียบๆที่โรงแรมของมาร์ค ไม่ได้เชิญใครมามากแต่เราอยากให้แจบอมไป...ถ้าแจบอมสะดวก"

"อ่า แน่นอนซิ...เดี๋ยวฉันจะให้เลขาเช็คตารางถ้าฉันว่างแน่นอนว่าฉันจะไป มันเป็นเรื่องน่ายินดีจะตายไปที่แบมแบมของฉันนะจะได้แต่งงานซักที"แจบอมยิ้มให้อีกฝ่ายเมื่อร่างบางแอบมีท่าทีกังวลอยู่เล็กๆเมื่อเริ่มพูดเรื่องของการแต่งงาน "ยังไงก็ยินดีล่วงหน้านะ"


"ขอบคุณนะแจบอม"

"ไม่เป็นไร เต็มใจอยู่แล้วมีอะไรให้ช่วยหรืออยากได้อะไรก็บอกฉันได้นะ"


"แจบอมถามเราหรอ...อืม ไม่รู้สิไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยอ่ะ"

"ลองสมมติเอาก็ได้นี่"

"งั้นก็คงจะเป็นทะเลหล่ะมั้ง เพราะเราคงแต่งงานกันในโบสถ์ไม่ได้...แต่งงานริมทะเลก็น่าจะโรแมนติกดีเหมือนกัน แจบอมว่างั้นไหม"


อิมแจบอมโบกมือลาร่างบางเมื่อเห็นเวลาอันสมควรว่าล่วงเลยมาเกืองจะบ่ายสองแล้วและเขาเองก็มีประชุมในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า เขาส่งแบมแบมขึ้นรถแท็กซี่ไปเรียบร้อยเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าอยากจะไปเดินเล่นแถวกาโรชูกิลเสียหน่อย แจบอมหันหลังเมื่อตัวรถเคลื่อนออกไปไกลแล้วมองการ์ดในมือด้วยรอยยิ้มจางๆใจหนึ่งก็รู้สึกยินดีแต่อีกครึ่งหนึ่งก็อดเสียได้ว่าเขาคงจะไม่ได้ไปร่วมงาน


"ฮัลโลเลขาจอง ตารางของผมวันที่16พฤษภาว่างใช่ไหม...จองตั๋วให้ผมที ผมอยากจะไปพักผ่อนเสียหน่อย"ความรู้สึกยินดีกับอีกฝ่ายที่มีความสุขไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องมีความสุขตามไปด้วยเสมอไป...





แบมแบมทอดสายตาของตัวเองไปยังแหวนแกล้งสีเงินที่สวมอยู่บนนิ้วนางทางซ้ายของเขา มันเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งยินดีทั้งประหลาดใจแต่ถึงอย่างนั้นมันก็อดกังวลถึงอนาคตไปไม่ได้ว่าหนทางของมันจะเป็นอย่างไร ... คงจะไม่สวยงามแต่ก็หวังว่าจะไม่ได้ลำบากจนเกินไป เขาไม่อยากจะปล่อยมือไปอีกครั้ง ไม่อยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกแล้ว


"อะไรกันน่ะมาร์ค"ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสบายๆมองไปรอบชายหาดที่ประดับประดาไปด้วยเทียนสีเหลืองอ่อนเสียจนทั่วทั้งหาดไปหมด มันเป็นเวลากลางคืนแล้วแต่แบมแบมก็เห็นใบหน้าของมาร์คที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเด่นชัด เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังประหม่าแค่ไหนแต่เขาเองก็เช่นกัน แบมแบมรู้สึกว่าห้วใจของตัวเองมันกำลังจะหลุดออกมาเสียอย่างนั้น รู้สึกเหมือนตัวเองที่ได้รับช่อดอกไม้วันวาเลนไทน์ตอนอายุสิบสี่ทั้งๆที่เขากำลังจะอายุสามสิบสี่ในปีนี้ "มานี่ซิ"


"ให้เราเดินไปหาหรอ"

"หรืออยากให้ฉันเดินไป"

"เจอกันครึ่งทางแล้วกัน..."แบมแบมย่างกรายเข้าไปช้าๆด้วยความระมัดระวังเช่นเดียวกันกับมาร์คที่กำลังรู้สึกว่าทุกวินาทีมันช่างเชื่องช้าเหลือเกิน ทุกย่างก้าวของเขามันดูห่างไกลทั้งที่ในความจริงเราอยู่ใกล้กันเพียงนิดเดียว


มาร์คอยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่ก็ไม่ใช่ในแบบของชุดนอนเหมือนกับเขา แต่ชุดลำลองของมาร์คที่ไม่ได้แตกต่างจากทุกวันตอนนี้แบมแบมกลับรู้สึกว่ามันมีมนต์สะกดเหลือเกินเขาไม่อาจละสายตาไปจากอีกฝ่ายได้เช่นเดียวกันกับที่มาร์คที่จ้องมองแบมแบมอยู่อย่างนั้น


"มาร์คจะทำอะไร..."

"ขนาดนี้แล้วยังจะต้องถามอีกหรอ"

"ให้ตายเถอะ..."

"ฉันซิควรจะพูดคำนั้น ฉันน่ะประหม่าแทบแย่แถมยังต้องคอยปิดนายมาตั้งหลายอาทิตย์ รู้ไหมฉันแทบอกแตกตายทุกครั้งที่เห็นหน้านาย"

"..."

"แต่ก็นั่นแหละเพระาฉันรักนายมาก ฉันก็เลยตื่นเต้นมาก...แบมแบม ฉันจำไม่ได้หรอกนะว่าเราเจอกันครั้งแรกวันไหนแต่ฉันอยากจะใช้ชีวิตหลังจากนี้ทุกๆวันไปกับนาย..."

"ม../แต่งงานกันนะ"แบมแบมจำไม่ได้ว่าตัวเองทำสีหน้ายังไง ทุกอย่างมันอื้ออึงไปหมดราวกลับมีเสียงกลองชุดระรัวอยู่รอบตัวเขาทั้งที่จริงๆแล้วมันเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นกระทบชายฝั่งเบาๆกับใบหน้าที่แสนเว้าวอนของมาร์คที่ทรุดเข่าอยู่กับพื้นทราย "ลุกขึ้นมาเถอะมาร์ค..."


"นาย"

"มันซักยากนะเสื้อผ้าแต่ละตัวน่ะ"

"..."

"จะแต่งงานกับเราก็ทำตัวเป็นพ่อบ้านที่ดีๆหน่อยซิ ลุกขึ้นมาได้แล้ว ท่านี้น่ะเราจูบกันไม่ถนัดหรอกนะ"

".."

"พูดอะไรหน่อยซิ ใจคอจะให้เราพูดอยู่คนเดียวเลยหรือไง ใครขอใครกันแน่เนี่ย"

"นี่คือตกลงจะแต่งงานกับฉันแล้วใช่ไหม"

"พูดไปขนาดนี้แล้วยังจะถามอีกหรอ"

"คือ.."

"แต่งซิ ไม่แต่งกับมาร์คแล้วจะแต่งกับใครหล่ะ"ตอนแรกแบมแบมคิดว่าตัวเองจะต้องร้องไห้โฮแน่ๆแต่เอาเข้าจริงเมื่อมาร์คคุกเข่าลงมันกลับเป็นความรู้เขินปนกับขำมากกว่า นี่ไม่ใช่มาร์คต้วนที่เขาคุ้นเคยเสียเลยผู้ชายที่เขาเจอตอนเช้าและก่อนเข้านอนไม่ใช่แบบนี้เลยซักนิดแต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็มีคำตอบที่แน่นอนอยู่แล้วไม่ว่าจะเป็นมาร์คคนไหนหรือมาร์คเมื่อไหร่ เขาก็รักผู้ชายคนนี้เหลือเกิน



-ENDING-





ไม่มีคำพูดอะไรนอกจาก now ending ค่ะแต่มันจะไปสมบูรณ์สุดในพาร์ทสเปเชียลของ BNior นะคะ

จริงๆเพิ่งเห็นว่าแต่งไว้แต่ไม่ได้อัพแบบพับบลิคเซฟเป็นแบบร่างไว้เฉยๆ กราบขอโทษงามๆกับทุกคนดิฉันคิดว่าอัพจบเรียบร้อยแล้ว TT *ขอบคุณสำหรับทุกคนที่ยังติดตามนะคะแล้วเจอกันในพาร์ทสุดท้ายตอน as long as ของคู่รองค่ะ ปล.มีเนื้อหามาร์คแบมอยู่ในนั้นด้วยนะคะแนะนำว่าให้อ่านทั้งสองตอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #1194 Tam egbs (@tamthanaporn2542) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 23:10
    ไม่ได้หวานจนเลี่ยนแต่มันคือความพอดีที่น่าหลงใหล
    #1194
    0
  2. #1155 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 15:33
    อ่าาาาามันได้หวานขนาดนั้นแต่มันมีความสุขมากๆเลยแหละ
    #1155
    0
  3. #1154 jibby1166 (@jibby1166) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 06:18
    ชอบความรุ้สึกแบบนี้ แฮปปี้มาก และจะบอกอีกครั้งว่าไรท์เหมือนคนอายุ30กว่าๆจริงๆนะ 
    #1154
    0
  4. #1153 puma925 (@puma925) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 05:40
    ในที่สุดดดด หลังจากดราม่ามาทั้งเรื่อง555 ขออนุญาตไปร่วมงานแต่งค่ะ ขอซองขาวด้วยค่ะ
    #1153
    0
  5. #1152 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:07
    แอบหัวใจเต้นไปพร้อมๆกับแบม ประดุจโดนขอแต่งงานเอง 5555555
    #1152
    0
  6. #1151 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 00:01
    สวยงามมาก เกือบจะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน ต้องผ่านอะไรกันมามากมาย เพราะนั่นคือความรัก
    #1151
    0
  7. #1150 Smilelyy99 (@Aeelaw51) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 23:49
    ชอบการบรรยายชอบฟีลลลลลลลตัวละครมันมองได้ถึงความจริง,, ชอบมากค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1150
    0
  8. #1145 mkmarkbb (@mkmarkbb) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 07:45
    ชอบมากเลยมันดูชีวิตคนจริงๆ ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง
    #1145
    0
  9. #1111 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 04:04
    ดีแล้วล่ะ มันไม่มีอะไรสวยงามไปหมดหรอก
    #1111
    0
  10. #1089 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 08:32
    สงสารทั้งคู่นะ..แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ทั้งคู่ไม่เอาเรื่องที่แม่พี่มาร์คไม่ชอบน้องมาคิดมากในการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันของทั้งสองน่ะ สู้ๆนะคะพี่มาร์คน้องแบม~
    #1089
    0
  11. #1082 mew_wwp (@mew_wwp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:57
    กว่าเขาจะกลับมาเจอกันมันก็หนักหน่วงพอแล้ว พอได้อยู่ด้วยกันก็เป็นงี้อีก เห้อม ! สู้นะทั้งคู่เลย
    #1082
    0
  12. #1081 downdoii (@downdoii) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 12:27
    สู้ๆนะแบม ชอบนะที่ตัวละครเข้าใจในเหตุผลของมัน ไม่ได้งี่เง่าเอาแต่ใจ เหมือนเด็กๆ แต่เป็นการทำความเข้าใจใช้เวลาเป็นสิ่งเยียวยา
    #1081
    0
  13. #1080 kslayer (@kslayer) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 11:28
    ความรักถึงจะเข้าใจกันแล้ว แต่ก็ยังมีอุปสรรคทางครอบครัวอีก อาจจะต้องใช้เวลานะแบมนะ สู่
    #1080
    0
  14. #1079 supermus (@supermus) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 07:25
    ไม่อยากให้จบ ต่อ ss2 เลยมั๊ย
    #1079
    0
  15. #1078 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 05:46
    นี่คิดว่าแม่มาร์ครั่น... เอ้อ ช่างเหอะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่คุยไม่รู้เรื่องที่สุดในจักรวาลของเรื่องนี้เลย -_- ตัดพ้อเรื่องลูก พอมาร์คบอกจะเอาลูกไปเลี้ยงก็ผิดอีก เอ้อ เธอน่าจะประสาทนะ ใช้ชีวิตแบบนั้นมีความสุขรึไงกัน

    แต่ยังไงซะ มีดีบ้างร้ายบ้างตามประสาชีวิตแต่พวกเขาก็มีความสุขกันดี นั่นแหละประเด็น คิ คิ แบมแซ่บเสมอต้นเสมอปลาย ชอบบบ 555555
    #1078
    0
  16. #1077 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 04:30
    ซึงวานนี่นิสัยเสียไม่เคยเปลี่ยน อยู่กับมาร์คไม่ได้ก็ขออย่า พอมาร์คไป ก็หาว่าเขาทิ้งตัวเองกับลูก พอมาร์คเสนอจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง ก็คิดว่ามาร์คจะเอาทุกสิ่งไปจากตัวเอง คือสรุปมาร์คทำไรก็ผิดอ่ะ ล้ะแม่มาร์คนี่ทำไมเป็นงี้ ลูกก็โตล้ะ อยากมีหลาน อยากให้ลูกแต่งงาน ก็ทำให้หมดทุกสิ่งอย่าง จะไม่ให้มาร์คมีความสุขกับชีวิตจริงๆบ้างเลยหรอ โอ๊ยยยยอินเบอร์แรง แบมก็ยังคงแซ่บไม่เปลี่ยน แบบนี้มาร์คต้วนจะไปไหนรอดคะ
    #1077
    0
  17. #1076 ohio (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 02:20
    ผู้ใหญ่ของมาร์คก็น่าเกลียดไป คือมาร์คก็เลือกทำเพื่อครอบครัวนะ เดินทางปกติแต่สุดท้ายก็ฝืนอยู่กับซึงวานไม่ได้ พอมาร์คแต่งงานแบมก็อยู่ในโลกของแบม ไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร คือซึงวานก็เห็นแก่ตัว อยากได้แต่ความเพอร์เฟ็กแต่งกับมาร์คเพราะรักมาร์คหรือเพราะต้องการความสมบูรณ์แบบ มาร์คอยากอยู่เป็นครอบครัวแบบอบอุ่น แต่ซึงวานต้องการให้ตัวเองสมบูรณ์แบบ ความคิดเลยไปกันไม่ได้ เรื่องความเข้ากันได้ทางความคิดนี่เป็นเรื่องสำคัญ อีกคนไปซ้ายอีกคนไปขวาแล้วจะอยู่กันได้ยังไง
    #1076
    0
  18. #1075 UNME (@as_st) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 02:01
    เอ็นซีไม่ต้อง!!!! แค่นี้ออกซิเจนก็ไม่พอแล้ว กรี้ดดดดดด ชอบเรื่องนี้ตรงที่มันโคตรจะเรื่องจริงอะ อ่านมาตั้งแต่ตอนแรกลุ้นมากี่ครั้งเสียน้ำตามากี่ตอน //ชีวิตคนเรามันไม่ได้โรยด้วยดอกไม้เหมือนนิยาย แต่ถ้าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันหรอกจ้าาาาา อีกอย่างเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าโลเล โอกาส จังหวะชีวิตดีๆ ไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ เหมือนมาร์คแบมกว่าจะลงเอยก็นู่น ลูก1แล้ว แถมคนอ่านลุ้นจนลืมหายใจ!!! สุดท้ายเป็นกำลังให้ไรต์มีผลงานดีๆมาให้เราเสพอีกนะคะ สู้ๆ
    #1075
    0
  19. #1065 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 13:25
    เรื่องนี้คือแบบ ความรู้สึกเหมือนตกลงเหวแล้วถูกดึงขึ้นมาบนสวรรค์อะ
    #1065
    0
  20. #1045 WoradaImpanban (@WoradaImpanban) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    เสียน้ำตากับเรื่องนี้เยอะมาก5555 เป็นกำลังให้ไรต์นะคะ รอติดตามค่อค่าา
    #1045
    0
  21. #1044 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 09:55
    เป็นอะไรที่ทำให้ยิ้มได้ หลังจากดราม่ามาหลายตอน:) รอติดตามต่อนะคะ
    #1044
    0
  22. #1043 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 04:53
    แค่เจนนี่ขอจุ๊บเองนะ หวงอะไรเบอร์นี้
    #1043
    0
  23. #1042 ohio (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 03:12
    ขอบคุณที่ตั้งใจแต่งอย่างดี สนุกเข้าถึงความรู้สึกได้ดีเลย เราก็ตามอ่านมาอย่างยาวนานเช่นกัน5555
    #1042
    0
  24. #1041 ohio (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 03:11
    ขอบคุณที่ตั้งใจแต่งอย่างดี สนุกเข้าถึงความรู้สึกได้ดีเลย เราก็ตามอ่านมาอย่างยาวนานเช่นกัน5555
    #1041
    0
  25. #1040 Highnez (@kmelisee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 00:45
    ไม่เคยเห็นฟิคเรื่องไหนแต่งตอนมัคแบมเป็นคุณลุงมาก่อน! ตื่นเต้นจัง!!!
    #1040
    0