*END[Got7] Sentimental - Markbam

ตอนที่ 6 : SENTIMENTAL ● 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60



05

มาร์คได้แต่ส่ายหัวในตอนท่ีเหลือบมองเพื่อนของตัวเองที่กอดขวดเหล้าไว้ในมือแน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้ใครได้แย่งไปทั้งๆที่ในความเป็นจริงไม่มีใครเฉียดกรายเข้าใกล้หวังแจ็คสันแม้แต่น้อย จินยองเองก็ได้แต่ถอนหายใจกับแจ็คสันเบาๆ ไม่รู้ว่าควรจะสงสารหรือสมเพชดี


“แม่งคุมกูอย่างกับเป็นแม่ ดุอย่างกับหมา...”

“มึงก็เลิกไปเหอะถ้ามึงจะด่าเขาขนาดนี้แล้ว”เขาถอนใจเบาๆเมื่อแจ็คสันยังคงเอาแต่บ่นถึงคนบนชั้นสิบหกที่ป่านนี้คงร้อนรนเอาการหลังจากที่ตัวต้นเรื่องยังเอาแต่ขลุกอยู่ในห้องของเขามาหลายชั่วโมง

“ก็กูรักของกูอ่ะ!”

“เอ้าไอ้เหี้ย เมื่อกี้ก็เพิ่งด่าเขาไป”

“โว้ย!!”คนเมาเอาแต่ร้องโวยวายจนมาร์คเกรงใจกลัวจะดังไปถึงห้องข้างๆให้เขามาเคาะประตูด่าเอาได้ แต่ก็ไม่อยากจะห้ามปรามเพื่อนเท่าไหร่เพราะเห็นว่ากำลังอยู่ในสภาวะที่กำลังเศร้าใจ


“กูโทรบอกเมียมันละว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

“อือ ดีละ”จินยองพยักหน้าเบาๆก่อนจะหยิบกระป๋องเบียร์เหลือๆมากระดกเข้าปากตัวเอง “ไม่ใช่ว่ามึงจะเมาอีกคนน่ะจินยอง”

“เปล่า เอาแค่กรึ่มๆพอ”

“ถ้ามึงเมาอีกคนนี่กูเอาไม่อยู่แล้วนะ”

“รู้แล้วน่า”


จินยองไม่ได้เมาเพียงแค่นั่งเงียบๆในตอนที่มาร์คลากแจ็คสันขึ้นไปส่งที่ห้อง รวมถึงในตอนที่มาร์คกลับมาและถามเขาว่าจะค้างที่นี่หรือจะกลับบ้าน จินยองก็ไม่ได้ให้คำตอบหรือไม่แม้แต่กระทั่งจะหันไปสนใจ


แอลกอฮอล์ทำให้จินยองรู้สึกเหมือนตกไปอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศก่อนจะได้สติในตอนที่มาร์คสะกิดเขาเบาๆ “จะให้กูไปส่งหรือนอนนี่”


“นอนนี่แหละ”

มาร์คไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่หิ้วหมอนกับผ้าห่มออกมาให้ที่ห้องนั่งเล่นที่จินยองยังคงนั่งอยู่บนโซฟาในท่าเดิมก่อนที่เขาจะเข้าห้องนอนไป “อยากจะปรึกษาอะไรก็เรียกแล้วกัน”


มาร์ครู้ว่าจินยองกำลังมีปัญหา ท่าทางของจินยองดูแตกต่างออกไปจากปกติที่ถึงแม้เจ้าตัวจะส่ายหน้าว่าไม่ได้มีปัญหาแต่เขาก็พอจะรู้สึกได้ว่ามันไม่ได้เป็นไปอย่างที่จินยองกำลังพูด


แต่ทั้งเขาและจินยองต่างไม่ใช่ประเภทเซ้าซี้หรือต้องรู้ให้ได้เหมือนกับแจ็คสัน มาร์คเก็บความสงสัยของตัวเองทั้งหมดพร้อมกับการเดินเข้าห้องนอนโดยตัดสินใจจะปล่อยให้จินยองได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง “กูคิดว่าแจบอมเจอคนที่เขาอยากจะอยู่ด้วยจริงๆ...”


—SENTIMENTAL—



แบมแบมยังคงได้รับข้อความจากแจบอมอย่างสม่ำเสมอทุกๆวันไม่ขาด รวมถึงในบางครั้งก็ใช้เวลาไปกับการคุยโทรศัพท์วันละเกือบครึ่งชั่วโมงพูดถึงเรื่องราวความเป็นไปในชีวิตหรือบางครั้งก็แค่ฟังแจบอมอย่างเงียบๆในสาย


“ไปอ่านหนังสือได้แล้วไป จะสอบแล้วหนิไม่กวนแล้ว”

“อือ แจบอมก็เหมือนกัน งั้นแค่นี้นะ”

“ฝันดี...”

“ฝันดีเหมือนกัน”แบมแบมโยนโทรศัพท์ของตัวเองไปไว้ซักที่บนพื้นที่เตียงของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวนอนลงกับฟูกผืนเดิมที่คุ้นเคย “อิม...แจ...บอม...เฮ้ออ”


มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากยอมรับแต่แบมแบมก็ไม่ใช่ประเภทที่หลอกตัวเอง เขาซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเองรวมถึงกับอิมแจบอมด้วยเช่นกัน แบมแบมใช้ความพยายามอย่างหนักในการเปิดใจให้กับแจบอมแต่ความจริงที่โหดร้ายสำหรับเขาคือความจริงที่ว่าเขารู้สึกกับมาร์คมากกว่าที่ควรจะเป็น


แจบอมไม่ใช่คนที่น่าเบื่อหรือเลวร้าย ในความรู้สึกของแบมแบมแล้วผู้ชายคนนั้นออกจะไปในทางตรงกันข้ามกับคำเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง ความพยายามและความใส่ใจของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านมานั้นเขารับรู้ถึงมันได้เสมอ หลายครั้งที่แบมแบมเองก็อยากจะบอกกับแจบอมว่ามันไม่สูญเปล่ากับการกระทำเหล่านั้น เพียงแต่... ‘มันยังไม่มากพอ’


ไม่มากพอที่จะทำให้เขาละทิ้งความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเจ้าของเครื่องใช้ต่างๆในห้องที่มีมากจนเขานึกไม่ออกว่าแต่เดิมที่มันไม่มีนั้นมันเป็นอย่างไรและหากมันหายไปจะเป็นอย่างไร





Defsoul : สอบเสร็จแล้วไปดูหนังด้วยกันไหม

Defsoul : มีหนังใหญ่เข้าโรงเต็มไปหมดช่วงนี้

Defsoul : Sent you a photo

Defsoul : Sent you a photo



หนังฟอร์มใหญ่หลากหลายแนวถูกส่งมาให้เขาแต่มันไม่ได้ดึงดูดความสนใจของแบมแบมได้มากเท่ากับกองหนังเก่าอีกหลายเรื่องที่ถูกตั้งมาร่วมสัปดาห์โดยที่เขาไม่ได้หยิบขึ้นมาเปิด หรือแม้กระทั่งจะเคลื่อนย้ายมันจากที่เจ้าของของมันได้วางทิ้งเอาไว้เพียงเพราะเขารักษาสัญญา...สัญญาที่ให้ไว้ด้วยกันก่อนหน้า


“เดี๋ยวสอบเสร็จแล้วมานั่งดูด้วยกัน”

“อือ เอาซิ”

“ให้ตาแฉะกันไปข้าง”

“ตามสบายเถอะ”

“ห้ามชิงดูก่อนหล่ะ”

“รู้แล้วๆย้ำรอบที่ห้าแล้วนะ”แบมแบมตอบกลับปลายสายที่เอาแต่ย้ำประโยคเดิมกับเขามาหลายหนตั้งแต่เริ่มบทสนทนาเกี่ยวกับกองดีวีดีเก่าๆอีกร่วมสิบเรื่องที่ยังคงรอคอยพวกเขาอยู่


—SENTIMENTAL—


แบมแบมออกจากห้องสอบเป็นคนเกือบสุดท้ายหลังจากที่เขาใช้เวลาในการคำนวนสูตรที่ถึงแม้จะสามารถนำเครื่องคิดเลขเข้าไปเป็นตัวช่วยแต่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์สิ้นดี


“ก็เป็นงี้แหละมึง ถ้าเครื่องคิดเลขช่วยมึงได้เค้าคงไม่ให้มึงเอาเข้าห้องสอบ”

“ก็ได้แต่หวังว่าโชคจะเข้าข้างบ้าง อ่านหนังสือแทบตายไม่มีอันไหนที่ตรงเลย”

“ส่วนกูก็ได้แต่หวังว่าพระจะเมตตาไม่ให้แม่ไล่กูออกจากบ้านหลังจากที่เห็นคะแนนกู”ชเวยองแจที่ได้แต่ทำใจและภาวนากับตัวเองหลังจากที่ไม่ได้แตะหนังสือสอบไฟนอลเพราะเอาเวลาเกือบทั้งหมดให้กับเกมโปเกมอนที่ทำเอาเขาต้องตามหาโปเกบอลตามสถานที่ต่างๆรู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาเพียงแค่สามวันก่อนสอบไฟนอล


“เออว่าแต่มึงกับแจบอมเป็นยังไงบ้าง”ไม่ใช่เสียงของยองแจแต่เป็นยูคยอมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันกับเขาบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ “รู้ได้ไงว่าเรา...”

“พูดตามตรงก็คือกูเป็นคนเชียร์ให้เขามาจีบมึง”

“เพื่อ?”

“มึงจะได้คบใครเป็นตัวเป็นตนกับเขาซักที”สีหน้าของยูคยอมไม่มีแววตาล้อเล่นอยู่ในนั้น อีกฝ่ายจ้องมาที่เขาไม่วางตาจนแบมแบมเองที่ต้องเป็นฝ่ายเบือนสายตาออกไปแทน


“เอ้า!ไอ้แบมมันก็คบกับไอ้มาร์ค...แล้วมึงพูดอะไรของมึงไอ้ยูค”
“มึงรู้นะว่ากูหมายความว่ายังไงไอ้แบม”

“…”

“กูไปล่ะ...เดี๋ยวกูต้องรีบไปรับน้อง”


ยูคยอมเป็นหนึ่งในคนจำนวนไม่มากที่รับรู้เรื่องราวทั้งหมดของเขาและเป็นเพียงคนเดียวที่แบมแบมยอมปริปากของตัวเองพูดกับอีกฝ่ายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา ที่แม้แต่ยองแจเองก็ไม่รับรู้ 


“กูไม่เคยเชียร์มึงกับมาร์ค”

“กูบอกแล้วว่าเดี๋ยวมึงก็ต้องหวั่นไหว”

“กูว่ามึงควรเลิกเรื่องเหี้ยๆนี่ซักที”

“มึงไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้วแบม...”


คำพูดของยูคยอมในตอนนี้เหมือนกับแผ่นหนังที่กรอเล่นซ้ำไปมาอยู่ในหัวของเขา เมื่อมันจบลงก็จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งราวกับไม่มีที่สิ้นสุด 


ยูคยอมไม่ชอบมาร์ค รวมถึงไม่ชอบในความสัมพันธ์ของพวกเขานั่นเป็นสิ่งที่แบมแบมรู้มาตลอดแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงเลือกจะเล่ามันให้ยูคยอมฟังเสมอเพราะความเป็นเพื่อนระหว่างพวกเขาที่มีมานับสิบปีมันทำให้แบมแบมละเลยเรื่องความไม่พอใจของยูคยอมไป และเแบมแบมเองก็ละเลยถึงนิสัยของยูคยอมอีกข้อ


ตั้งแต่เด็กยูคยอมเป็นพวกชอบทำอะไรลับหลังคนอื่น ไม่พูดมากหรือไม่บอกกล่าว รู้ตัวอีกทีก็ในตอนที่ผลลัพธ์ของมันออกมาโดยที่คนอื่นไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว หลายๆครั้งที่เขาชื่นชมยูคยอมที่สามารถจัดการกับปัญหาต่างๆได้คนเดียวแต่ในบางครั้งแบมแบมก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนของตัวเองทำ เหมือนกับในตอนนี้ที่เขาไม่เข้าใจกับระบบความคิดของยูคยอม แบมแบมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆ...




MT : วันนี้ต้องไปบ้านเพื่อน คงไม่ได้ไปดูหนังด้วยแล้ว

BB : ไม่เป็นไร นี่ก็เหมือนจะไม่ว่างเหมือนกัน

MT : งั้นวันหลังนะ จะไม่เบี้ยวแล้ว

BB : Sent you a sticker


แบมแบมกล้าพูดอย่างเต็มปากว่าเขาไม่ได้มีความคิดลึกซึ้งกับแจบอม แต่อีกฝ่ายกลับเป็นคนที่เขานึกถึงเป็นคนแรกหลังจากที่เวลาในช่วงเย็นของเขาว่างอีกครั้งแทนที่จะเป็นกลุ่มเพื่อนคนอื่นๆที่ดูเหมือนจะนัดกันไปไนท์คลับประจำที่เขาเองก็เคยไปอยู่บ่อยๆในช่วงหนึ่ง


BB : หาเพื่อนไปดูหนังได้ยัง

Defsoul : ว่างแล้วหรอ?

Defsoul : Sent you a sticker

BB : อือ

BB : ว่าไงหล่ะจะไปไม่ไป

Defsoul : ไปดิ

Defsoul : Sent you a sticker


—SENTIMENTAL—


โรงภาพยนต์ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเป็นตัวเลือกที่ทั้งแบมแบมและแจบอมเลือกหลังจากการถกเถียงกันอยู่พักใหญ่กว่าจะตกลงกันได้


หนังไซไฟฟอร์มใหญ่ถูกเลือกโดยไม่มีการใช้ปากเสียง พวกเขาต่างมีความคิดเห็นที่ตรงกันจนน่าประหลาดซึ่งนั่นทำให้แจบอมยิ้มออกมาไม่น้อย “อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ขัดกันไปซะทุกอย่าง”


“แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องตีกันก่อนอ่ะนะ”บ่อยครั้งที่พวกเขาคุยกันถึงเรื่องจิปาถะและหลายครั้งที่บทสนทนาก็เต็มไปด้วยความขัดแย้งของเรื่องเล็กๆน้อยที่ไม่จริงจังแต่ถึงอย่างไรสุดท้ายแจบอมก็จะเป็นฝ่ายยกธงข่าวให้กับอีกฝ่ายก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายไปไกล “แต่ยังไงก็ยอมอยู่ดี...”


“ก็ถ้าไม่ยอมหล่ะ น่าดู”

“น่ากลัวจริงจริ๊ง”

“ทำหน้าตาน่าเอาป็อปคอร์นยัดปากจริงๆ”แบมแบมหยิบป็อปคอร์นในถังทำท่าราวกับจะทำสิ่งที่พูดไปจริงๆแต่ก็ได้รับเพียงเสียงหัวเราะเบาๆของอีกฝ่ายพร้อมกับการยกมือเป็นสัญญาณคล้ายจะยอมแพ้อีกครั้ง “บอกแล้วว่ายังไงก็ยอม...”




แจบอมออกปากอาสาจะไปส่งอีกฝ่ายที่ห้องหลังจากที่จบมื้อดึกหลังจากที่หนังเลิก โดยที่แบมแบมเองก็ตบปากรับคำอย่างง่ายดายเพราะเขาเองก็ขี้เกียจกับการที่จะต้องนั่งรถไฟที่อัดไปด้วยผู้คนกลับไปที่ห้องเช่นกัน


“ไม่ยักรู้ว่าแจบอมมีรถด้วย”

“อือ ไม่ค่อยได้ขับน่ะแต่พอดีเมื่อเช้าต้องไปทำธุระก่อนมาสอบเลยเอารถมาใช้”

“ดีเนอะ ไม่ต้องโหนรถไฟตลอดเวลาได้นั่งอยู่ในรถเงียบๆก็ดีเหมือนกัน”

“ก็โทรเรียกซิวันหลัง คนรถคนนี้พร้อมให้บริการเสมอนะครับ”

“ค่าตัวแพงแน่ๆ”

“ขอแค่เลี้ยงน้ำซักแก้วก็พอแล้ว”

“แล้วแบบนี้วันนี้ต้องเลี้ยงหรือเปล่า”

“ถ้าใจดีอ่ะนะ”

“งั้นเดี๋ยวจะเลี้ยงน้ำเปล่าซักขวดละกัน”


เสียงเจื้อยแจ้วทำให้รถซีดานคันใหญ่ของเขาไม่น่าเบื่ออย่างทุกครั้งและทำให้ช่วงเวลารถติดบนท้องถนนของเขานั้นมันมันคุณค่ามากพอที่เขาจะต้องเสียเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงของตัวเองไปอย่างไม่สูญเปล่า


“เราคงไม่ได้เป็นคนแรกที่นั่งใช่ไหม”

“พูดกันตามตรงก็ไม่ พูดให้ถูกมากขึ้นอีกก็เคยลากผู้หญิงมาเอาบนเบาะที่นั่งอยู่ด้วย”

“โคตรตรง...จริงๆไม่ต้องเล่าก็ไม่สงสัยอะไรนะ”

“พอดีเป็นคนชัดเจน”ท่าทางของอิมแจบอมมันทำให้แบมแบมอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบถึงใครอีกคนที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดทั้งๆท่ีหลายครั้งที่เขาเองพยายามสลัดมันออกไปแค่ไหนแต่สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์


“มาส่งถึงบ้านแล้ว ไหนหล่ะน้ำเปล่าซักขวดที่ว่า”

“นี่ไงกำลังจะชวนขึ้นไปบนห้องอยู่”

“โห ชวนขึ้นห้องด้วยว่ะ”

“แถวนี้มันไม่มีร้านเปิดต่างหากหล่ะ อย่ามโน”

แบมแบมปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองทำท่าเตรียมจะเปิดประตูรถกลับถูกคนขับประจำตำแหน่งที่เขาเพิ่งสถาปนาให้เมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อนคว้าข้อมือของเขาเอาไว้


“หืม?”

“…”

“มีอะไร?”

“ฉันชอบแบมแบมจริงๆนะ”

“…”

“แล้วก็จริงจังมากด้วย”

“แจบอม”

“ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะแบมแบม”แจบอมในตอนนี้ที่ดูออกจะแตกต่างไปจากที่เขาคุ้นเคย แววตามุ่งมั่นไม่มีท่าทีล้อเล่นของแจบอมมันทำให้แบมแบมกำลังกลัว...กลัวว่ามันจะเกินเลยไปมากกว่าที่เขาเคยคิดเอาไว้


“นี่แจบอม...”

“…”

“ถ้านายเริ่มจากการเข้าหาเราผ่านคิมยูคยอมแล้ว...ก็คงจะรู้เรื่องของเรากับมาร์คดี”

“…”

“มันไม่ง่ายรู้ใช่ไหม”

“อย่าทำให้มันเป็นเรื่องยากนักซิ”

“ความรู้สึกน่ะมันซับซ้อนจะตายไป เข้าใจใช่ไหม”

“ฉันไม่ยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้หรอกนะ...อีกสิ่งที่ควรจะรู้คือร้อยทั้งร้อยความสัมพันธ์แบบนี้มันก็คือระเบิดเวลาดีๆนี่เอง”

“…”

“ถ้าเราหยุดมันไม่ได้สุดท้ายแล้วมันก็จะทำลายตัวเองน่ะแบมแบม...เรื่องพวกนี้ฉันน่ะเข้าใจดีเลยหล่ะ”อิมแจบอมกำลังพาลนึกไปถึงใครอีกคนที่ป่านนี้อาจจะกำลังฉลองอยู่กับเพื่อนหลังสอบเสร็จเหมือนอย่างที่เจ้าตัวชอบทำหรืออาจจะกำลังมองหาหนังสือใหม่ๆที่น่าสนใจในร้านหนังสือกลับมาอ่านที่บ้านเงียบๆตามนิสัยของตัวเอง




“กูต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ”

“...แต่กูแพ้เกมของมึงแล้วอิมแจบอม...แพ้ราบคาบเลย”และในตอนนั้นเองระเบิดเวลาของปาร์คจินยองก็เริ่มที่จะทำงานอย่างช้าๆอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันลุกลามไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจจนยากเกินกว่าจะเยียวยา...





100% ครบแล้ว [ยังไม่ได้ตรวจทานคำผิด]กลิ่นความดราม่าเริ่มมา game on
บางทีก็สับสนตัวเองว่าฉันกำลังเขียนฟิคบีแบมรึเปล่า อดใจรอพี่พระเอกอีกหน่อยค่ะตอนหน้าเขาจะคัมแบคแล้ว
ในวงวารความสัมพันธ์นี้เราว่าแจบอมเป็นคนที่เข้าใจมันดีมากที่สุดแต่เหตุผลที่ว่าทำไมก็รอกันต่อไปค่ะ
ส่วนปาร์คจินยองของดิฉันก็จะมีบทบาทมากขึ้น มาแบบงานตู้มเป็นโกโก้ครั้นแต่ในรูปแบบไหนก็สวดมนต์กันเอาค่ะ


อยากแอบขอใช้พื้นที่นี้ในการขอโทษคนอ่านสำหรับใครที่รู้สึกไม่พอใจในคาแรกเตอร์หรือเนื้อเรื่องของเรา...จริงๆในทุกตอนเราพยายามแก้ไขอยู่หลายทีเพื่อจะให้ทุกคนได้เข้าใจถึงเหตุผลของการกระทำแต่การสื่อสารของเราอาจจะยังไม่ดีพอ ต้องขอโทษคนอ่านจริงๆค่ะ 
แต่ถึงอย่างไรเราอยากจะต้องขอขอบคุณนะคะที่มีการวิจารณ์ตามความคิดอย่างชัดเจนให้เราได้ไตร่ตรองมากขึ้นเพราะจริงๆแล้วอาจจะมีคนอีกจำนวนมากที่รู้สึกเหมือนกัน
ต้องขอบคุณและขอโทษจากใจจริงค่ะถ้าฟิคเรื่องนี้ทำให้ใครรู้สึกแย่ ขอโทษจริงๆค่ะ

สามารถเขียนคอมเม้นต์ติชมหรือพูดคุยกันได้นะคะ ทุกคอมเม้นต์เป็นเหมือนกำลังใจมหาศาล
หรือติด hashtag ในทวิตเตอร์ได้ที่ #sentimentalMB ค่ะ

from maynilla :)







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #1199 Tatarxyx (@Tatarxyx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:10
    แบมจะทำอย่าไงคะเนี่ย ? มาร์คก็ไม่ชัดเจนนะ คือถ้าช้าฟิคนี้จะเป็นบีแบมละนะ มาร์คคคค รีบหน่อยยยย และสุดท้าย สงสารจินยองอ่าาา T..T ฮือ่
    #1199
    0
  2. #1187 Tam egbs (@tamthanaporn2542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 18:23
    ความสัมพันแบบนี้ค่อนข้างจึกเลยทีเดียว
    #1187
    0
  3. #1178 _b0nUs (@_b0nUs) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 18:55
    เหนื่อยเเล้วค่ะ คนอ่านเหนื่อยเเทนสุดๆเลย ฮืออออ
    #1178
    0
  4. #1131 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 22:13
    คือแบมปฏิเสธแจบอมคือถูกแล้ว แต่ความขัดเจนของหนูกับมาร์คล่ะ
    #1131
    0
  5. #1118 _Unknowbrrrr (@0896576316) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:24
    มันเศร้าแต่ก็ไม่เลิกอ่าน
    #1118
    0
  6. #1051 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 00:51
    ชอบตัวละครแบบยูคยอม ดูเข้าใจอะไรดี
    #1051
    0
  7. #1003 JJaneBBJK_97 (@JJaneBBJK_97) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 23:27
    แบมจะเลือกบีไหมนะ จินยองจะไปจากพี่แล้ว ระเบิดเวลาทำงาน งื้ออ อินนไปดิ้
    #1003
    0
  8. #978 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 07:05
    ยูคยอมน่าจะฉลาดที่สุดในเรื่องแล้วมั้งในเรื่องของความรู้สึก แบมรู้สึกกับมาร์คนี่เองถึงว่่า แต่มาร์คก็เสือน้ำนิ่งอ่ะ ถ้าไว้ลายก็คงทำให้แบมเจ็บช้ำแบบที่ยูคยอมไม่ชอบ แบมเลยคุยกับเจบีสินะ คนที่เอามาย้อมใจก็ประเภทเดียวกันเสียด้วย5555
    #978
    0
  9. #542 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:13
    เปลี่ยนทีมได้ไหม ชอบความอบอุ่นของพี่บีto bambam
    #542
    0
  10. #358 M.m1nt (@mint-ime) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:44
    ไม่ไหวแล้ว จะตายเพราะความอึดอัดของทุกคนในเรื่ิอง
    #358
    0
  11. #300 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 13:48
    แจบอมรุกแบมมากจริงๆแถมมียูคยอมเป็นกำลังเสริม แต่แบมรู้ใจตัวเองแล้ว แล้วมาร์คหล่ะ เฮ้ออ
    #300
    0
  12. #143 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:37
    สงสารทั้งจินยอง และแบมเลยนะ เหมือนเป็นของตายที่ไร้สถานะ
    #143
    0
  13. #135 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:46
    สงสารจินยองจับใจ TT รักคนที่ไม่ได้รักเรานี้โคตรเจ็บปวดเลยนะ
    #135
    0
  14. #130 3veFieZz~* (@evefiezz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 02:54
    เราว่าเนื้อเรื่องกับการอธิบายโอเคดีแล้วนะคะ มันซับซ้อนอะความรู้สึกพวกนี้ อินมาก 5555 ถึงจะไม่ใช่เป็นคนที่กระโจนลงไปในคสพแบบนั้นแต่การได้รับรู้ผ่านมุมเพื่อนการคุยแลกเปลี่ยนกับเพื่อนทำให้เราอินมากขึ้นไปอีก สงสารจินยอง เพราะจินยองนี่ถอดแบบเพื่อนเรามาเลย TT
    #130
    0
  15. #126 ✻ SHbamz. (@mildpiyathida17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 00:34
    สุดท้ายแบมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจบีอยู่ดีนั่นแหละ ทำดีเท่าไหร่ก็สู้คนในใจของเขาไม่ได้หรอก เศร้าจังเลยค่ะ ฮือ
    #126
    0
  16. #117 lssprdl (@2ongiiz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:43
    เราดูไม่ออกเลยอ่ะว่ามาร์คคิดยังไง อึดอัดกับความสัมพันมากเลยค่ะ
    #117
    0
  17. #116 Bammiiee (@Icewarangg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 16:23
    แต่ทำไมชอบพี่บีก็ไม่รู้ ฮือ แต่สงสารเนียร์ด้วย
    #116
    0
  18. #114 Moremaiii (@Moremaiii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 13:26
    แจบอมรุกไวมากกกก ชอบเชียร์พี่บีได้มั้ยมาร์คแอบละเลย หรือเพราะไม่มีสถานะ!!
    #114
    0
  19. #113 Meiji Panalee (@may-panalee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 09:29
    ชอบแจบอมนะ แต่รอดูพี่มาร์คก่อนละกัน
    #113
    0
  20. วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 09:25
    เรื่องแรกที่พิมยาว...รอน่ะคะ
    #112
    0
  21. วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 09:24
    ความรู้สึกคนเราเดายากจริงๆๆนั้นแหร่ะ ชอบการเขียนแบบนี้น่ะ เหมือนเอาเรื่องจริงมาเขียนอ่ะ...หน่วงบ้าง มีความสุขบ้าง ชีวิตคนเราไม่เคยคาดหวังให้มันสมหวังได้ทุกเรื่อง T_T
    ไม่ต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องก็ได้ อยากอ่านว่าบทสรุปสุดท้ายจะเป็นยังไง สู้สู้ น่ะค่าาา (รออ่าน...)
    #111
    0
  22. #110 Kunawan Kanjanasaensong (@kukanwem) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 05:03
    จริงๆ ลุงอิม ก็น่ารักดีนะจ๊ะ 555 แต่รอพี่มาร์คออกโรงก่อน
    #110
    0
  23. #109 ลีลีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 02:01
    เราเข้าใจในคาแรกเตอร์ตัวละครนะคะ การอ่านนิยายเนี่ยคนอ่านต้องปรับตามนิยาย ไม่ใช่บทนิยายต้องปรับตามคนอ่าน ถ้าคิดงั้นก็ไปตินตนาการเองเถอะค่ะ ไม่ต้องอ่านต่อเพราะมันจะไม่ตรงตามที่คุณต้องการทั้งหมดแน่นอน /โกรธเหมือนแต่งนิยายเอง555 ไรเตอร์สู้ๆนะคะ นี่ก็พยายามปรับตามนิยายเหมือนกัน เพราะไม่เคยอ่านแนวนี้เลยค่ะ
    #109
    1
  24. #108 i_am_a_weirdo (@i_am_a_weirdo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 01:51
    งือ แจบอมกับแบมก็น่ารักดีนะ
    #108
    0
  25. #107 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:02
    กลัวความรู้สึกของแต่ละคนจัง รอมาต่อค่า
    #107
    0