*END[Got7] Sentimental - Markbam

ตอนที่ 9 : SENTIMENTAL ● 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    9 เม.ย. 60


08    

      ภาพท้องฟ้าสีแดงฉานเป็นสิ่งเดียวที่จินยองมองเห็นผ่านผ้าม่านสีขาวที่พริ้วไปตามแรงลมในตอนที่ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปด้านนอกอย่างล่องลอย ไร้จุดหมายแสงจากดวงอาทิตย์เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้จินยองพอจะมองเห็นสิ่งต่างๆเป็นรูปเป็นร่าง แต่ในตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าความมืดดำก็เริ่มเข้ามาจับพื้นที่จนห้องนอนของจินยองเริ่มจะมืดลง


‘Norwegian Wood’จินยองลากนิ้วผ่านปกตัวอักษรบนหน้าหนังสือนวนิยายรักชั้นดีอันเต็มเปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงทางอารมณ์เป็นสิ่งที่จินยองใช้เวลาร่วมสัปดาห์ในการทำความเข้าใจกับมัน แต่ในความจริงทุกตัวอักษรที่ผ่านไปในแต่ละหน้าช่างเรือนรางราวกับเป็นตัวอักษรประหลาดที่ผ่านเข้าหัวไปโดยไม่อาจจับใจความได้


“จะไม่ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนจริงๆหรอจินยอง”

“ไม่ต้อง กูอยากอยู่เงียบๆจริงๆแจ็คสัน”


จินยองเลือกจะปฏิเสธแจ็คสันหลังจากที่ออกฝ่ายออกปากว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเขาหลังจากที่ไปรับมาร์คที่กลับจากแอลเอแต่เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันอาจจะเป็นครั้งที่สี่หรือห้าที่แจ็คสันมาอยู่เป็นเพื่อนเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบาก


เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองโยนโทรศัพท์ไปไว้ที่ไหนหลังจากสายของแจ็คสันเพราะจินยองไม่ได้เห็นความสำคัญของมันนอกเสียจากการใช้มันรับโทรศัพท์ที่แจ็คสันหมั่นโทรมาหาวันละสองสามครั้ง แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหมือนกับเจ้าของของมันไร้ค่าไม่มีอะไรที่น่าสนใจ


แจบอมไม่เคยติดต่อกลับมานับจากวันนั้นและถึงแม้ความพยายามในสองสามวันแรกที่จะโทรไปหาอีกฝ่ายแต่ก็พบว่ามันถูกเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วหรืออาจจะเป็นการไปหาอีกฝ่ายที่ห้องเพื่อลองให้คิดดูใหม่แต่อิมแจบอมก็ไม่ได้กลับมาที่ห้อง ข้อความที่เขาส่งไปไม่เคยถูกเปิดอ่าน...แจบอมทำกับเหมือนเขาไร้ตัวตน





‘น่าสมเพช’เป็นสิ่งเดียวที่จินยองมองเห็นจากภาพสะท้อนเงาในกระจกของตัวเอง แสงสีส้มเหนือกระจกบอกให้จินยองได้รับรู้ว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้มันย้ำแย่แค่ไหน ดวงตาที่แสนอิดโรย ผิวหนังซีดเซียว ริมฝีปากสีแดงสดที่บัดนี้แห้งกรังและห้อเลือด...ปาร์คจินยองในตอนนี้ช่างน่าสมเพชสิ้นดี


ช่วงเวลาที่แสนสับสนของจินยองเมื่อเขามองเห็นภาพของใครอีกคนนึงในกระจกแทนที่ของตัวเอง ภาพของเด็กชายตัวเล็กที่จินยองคุ้นตา 


‘เด็กชายปาร์คจินยอง’ผู้เติบโตมากับคุณป้าที่แสนเข้มงวดในตอนที่พ่อกับแม่ต้องไปทำงานในเมืองใหญ่ ภาพของตัวเขาเองที่ถูกรังแกในตอนที่ย้ายโรงเรียนเพียงเพราะตัวเล็กกว่าเพื่อน เด็กชายที่ใส่แว่นหนาเตอะขลุกตัวอยู่กับกองหนังสือเป็นเพียงบุคคลที่มีสถานะเหมือนไร้ตัวตนในห้องเรียน


และในตอนนั้นที่จินยองเห็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งทับซ้อนขึ้นมา ‘อิมแจบอม’คนที่เดินเข้ามาทักเขาเพียงเพราะเขาถอดแว่นตาของตัวเอง อิมแจบอมที่ทำให้ปาร์คจินยองเปลี่ยนแปลงตัวเองราวกับเป็นคนละคนแต่ถึงแม้เขาจะเปลี่ยนแปลงแค่ไหนสุดท้ายเขาก็ยังเป็นเพียงของเล่นไร้ค่าไม่ต่างจากวัยเด็กที่อยากจะลืม...





ช่วงเวลากลางคืนเป็นช่วงเวลาท่ีจินยองเคยชอบเพราะอากาศที่เย็นสบายและความเงียบสงบจากสิ่งรอบๆตัวแต่ในตอนนี้ความมืดและความเงียบช่างน่ากลัว จินยองส่งข้อความไปหาแจบอมเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกครั้งที่ถึงแม้จะไร้การตอบกลับแต่จินยองก็ยังจะทำต่อไป...ทำต่อไปอย่างเลื่อนลอย


inyoung : ไม่มีค่าอะไรเลย

Jinyoung : ว่างเปล่าไปหมด...


จินยองเคยกลัวความมืดอาจจะเป็นในตอนที่พ่อกับแม่ทิ้งเขาเอาไว้ในบ้านเพียงลำพังเพราะต้องออกไปทำงานและกลับมาดึกๆ หรืออาจจะเป็นตอนที่ป้าขังเขาเอาไว้ในห้องแคบๆเพียงเพราะเขาดื้อไม่ยอมไปอาบน้ำ


น้ำตาหยดแรกของจินยองหยดลงมาช้าๆจากดวงตาคู่สวยที่แสนบอบช้ำเมื่อพาลนึกไปถึงสัมผัสของแจบอมที่ทำให้จินยองรู้สึกอบอุ่นเหมือนถูกห้อมล้อมเอาไว้แต่ในตอนนี้จินยองสัมผัสได้เพียงแต่ลมหนาวที่แทรกผ่านร่างกายของเขาพร้อมกับใบมีดที่พาดผ่านข้อมือคู่สวยจนเป็นรอยเลือด


อีกครั้งในตอนที่ความมืดทั้งหมดเข้าครอบคลุมจิตใจของจินยอง จินยองได้ยินคำพูดหวาานที่นายพรานใช้หลอกล่อเหยื่อตัวน้อยให้ติดกับดัก กับดักที่ทำให้เขายอมเอนกายทิ้งตัวลงบนท่ีนอนของอีกฝ่าย ทุกอย่างเป็นภาพราวกับความฝันแต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าทิ้งจินยองให้ลอยคว้างอยู่ลำพังพร้อมรอยแผลสดที่ลึกขึ้นเรื่อยๆเป็นรอยที่สอง สามและสี่


แก้วน้ำที่พร่องลงไปกว่าครึ่งกับยานอนหลับที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงเป็นเหมือนเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาในช่วงเวลานี้ เพื่อช่วยให้จินยองลืมความเจ็บปวด ให้จินยองกลับไปติดอยู่ในภาพที่สวยงามก่อนจะตื่นขึ้นมาพบกับความจริงในเช้าวันถัดไปอีกครั้ง


จินยองมองรอยแผลลึกเป็นทางบนข้อมือของตัวเองอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวดทั้งที่ในความจริงเลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงออกมาตามรอยปริแตกของผิวเนื้อสวยของตัวเอง ความรู้สึกเหมือนที่เขาลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าจินยองไม่เจ็บปวด จินยองไม่กลัวความมืด จินยองไม่โดดเดี่ยวในโลกที่ไร้ซึ่งผู้คน สีสัน ความรู้สึก


มือเรียวที่กำใบมีดในมือของตัวเองแน่นก่อนจะกรีดลงไปเหนือรอยแผลทั้งหมด กรีดเพื่อฝังร่องรอยความเจ็บปวดจากบาดแผลภายในจิตใจของตัวเอง บาดแผลที่จินยองเคยเชื่อว่ามันได้รับการเยียวยาทั้งๆที่ในความจริงนั้นไม่เลย 


อิมแจบอมไม่เคยรักษามัน ผู้ชายคนนั้นทำเพียงแค่เหยียบซ้ำร่องรอยบอบช้ำในจิตใจของปาร์คจินยอง ร่องรอยแห่งความโดดเดี่ยวและอ้างว่าง...ร่องรอยของความจริงที่ผ่านมาที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้งและอีกครั้ง


เพราะถึงอย่างไรคนไร้ค่าก็ย่อมเป็นคนไร้ค่าไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...


จินยองไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความจริง จินยองไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตัวตนของตัวเองไปได้ จินยองไม่เคยถูกเลือกเพื่อให้ความสำคัญทุกอย่างที่เกิดขึ้นปาร์คจินยองแค่หลอกตัวเองตลอดระยะเวลาปีเศษที่ผ่านมา


แต่ในชั่ววูบหนึ่งของความเป็นไปทั้งหมด ความคิดขบถในหัวรุนแรงของปาร์คจินยอง ความต้องการลึกๆภายในจิตใจถึงโอกาสที่เป็นไปได้ ที่เขาจะตราตรึงอยู่ในห้วงขณะหนึ่งของอิมแจบอมตลอดไป


และสุดท้ายปาร์คจินยองเลือกที่จะตราตรึงตัวเองให้อยู่ในห้วงความรู้สึกผิดบาปของอิมแจบอมไปตลอดกาล 





ทุกอย่างในร่างกายชาไปหมดจนจินยองไม่รู้สึกอะไรเขาไม่เจ็บปวดอีกแล้ว...จินยองเพียงแค่ติดอยู่ในความฝัน...ความฝันที่อิมแจบอมรักปาร์คจินยองและคืนนี้เป็นคืนที่ปาร์คจินยองฝันดี


สุดท้ายปาร์คจินยองก็เลือกที่จะหลอกตัวเองอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพคำบอกรักลมๆแล้งๆจากปากของแจบอมที่ขอร้องไม่ให้เขาไปเป็นเหมือนฝันดีของจินยอง...ฝันดีที่เป็นเพียงความว่างเปล่า ความว่างเปล่าที่เจ็บปวดแต่ก็สวยงาม ความว่างเปล่าที่ล่องลอยไม่อาจจับต้องได้เหลือไว้เพียงแต่ร่างกายบอบช้ำและรอยเลือดเป็นทางยาวที่ไหลลงบนฟูกนอนอย่างช้าๆ


ชนวนระเบิดเวลาของปาร์คจินยองทำงานอย่างสมบูรณ์แล้ว...



--SENTIMENTAL--

 

       เสียงฝนตกกระทบกับกระจกรถบนเล็กจรเกิดเป็นรายทางน้ำยาวซ้ำที่เกิมครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเววลพักใหญ่ มือคู่น้อยเอื้อมไปสัมผัสกับรอยน้นที่ตกลงมาแม้จะสัมผัสไม่ได้ถึงความเปียกชื้นนอกกระจกแต่ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นของมัน


       "แจบอมโทรศัพท์"แบมแบมหันกลับมาเหลือบมองหน้าจอสมาร์ทโฟนไร้เสียงแต่มีแสงสว่างขึ้นไฟจากเบอร์โทรศัพท์แปลกหน้าที่เขาไม่คุ้นเคย แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคงจะเป็นเพื่อนของอีกฝ่าย "รับให้หน่อยซิ"


       "แปปนะ"แบมแบมเอื้อมมือของตัวเองไปหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายตามคำขอก่อนจะทำหน้าแสดงถึงการขออนุญาตเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อความปลอดภัยของการขับขี่ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาจากอีกฝ่าย 


       "อิมแจบอมนายอยู่ที่ไหน!!"

       "ขับรถอยู่ มีอะไรทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นใครตายหรือไง"แจบอมยังคงพูดติดตลกกับปลายสายที่ทำเสียงจริงจังที่คล้ายจะดูเหมือนมีเรื่องร้อนใจอยู่ไม่น้อย


       "ทำอะไรใครเขาเอ้าไว้หล่ะ ไอ้เวรเอ้ย"

       "นี่ฮอยองจีพูดให้มันชัดๆหน่อย เอาเคลียร์ๆไม่อยากเดา"

       "ปาร์ค-จิน-ยอง"เพียงแค่ได้ยินชื่อของบุคคลที่สามจากปลายสายก็เหมือนใจของอิมแจบอมกระตุกวูบเสียจนเบรกรถกระทันหัน "จินยองฆ่าตัวตาย ชัดเจนไหมอิมแจบอม"


       แบมแบมนั่งเงียบเฉยนับตั้งแต่ที่แจบอมหักรถจอดข้างทางกระทันหันแล้วเอาแต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงจนทั่วทั้งรถได้ยินเพียงแค่เสียงของแอร์คอนดิชันที่ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง "จินยองคนที่ว่า...คือเพื่อนของมาร์คใช่ไหม"


       ไม่ได้มีคำตอบเป็นคำพูดหรือการอธิบายยืดยาวอย่างปกติที่แจบอมเป็น ในตอนนี้สิ่งที่แบมแบมได้รับเป็นปฏิกริยาตอบกลับก็เป็นเพียงการพยักหน้าตอบรับว่าแจบอมยังคงฟังเขาอยู่ "แจบอมควรไปหาจินยอง"


       "แต่..."

       "ตอนนี้จินยองต้องการแจบอมที่สุดนะ"ถึงแม้จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวอาจจะเป็นเพียงการสวนกันหรือรู้จักกันในงานปาร์ตี้อย่างผิวเผินแต่แบมแบมก็เคยได้ฟังเรื่องราวของจินยองจากปากของมาร์คสองสามครั้ง รวมถึงจสกคำบอกเล่าที่อิมแจบอมพูดให้เขาฟังเองเมื่อหลายวันก่อน ถึงแม้จะไม่รู้จักกันแต่แบมแบมก็เข้าใจความรู้สึกของปาร์คจินยอง อาจจะไม่ทั้งหมดแต่ก็ไม่น้อยไปกว่าใคร "ที่กำลังพูดมันไม่ต่างกับการไล่ให้กลับไปหาจินยองเลยนะ"


       "ไม่ใช่แบบนั้น เพียงแต่ตอนนี้จินยองกำลังอ่อนแอ..."

       "..."

       "ถึงยังไงอย่างน้อยก็ควรไปขอโทษจินยองแล้วก็ครอบครัวของเขา"

       "แต่..จินยองทำมันเอง..."

       "แจบอมรู้ดีหนิว่าต้นเหตุของมันคืออะไร...ถือว่านี่เป็นคำสั่ง กลับรถไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"


--SENTIMENTAL--


       เป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มนับตั้งแต่ที่จินยองถูกนำตัวเข้าไปยังห้องฉุกเฉิน โดยที่มาร์ค แจ็คสันและยองจีที่รีบตามมาทันทีที่ทราบเรื่องจากแม่ของจินยองท่ีโทรมาในตอนที่พวกเขายังคงอยู่ที่สนามบิน


       "คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ โชคยังดีที่มาได้ทันเวลาและแผลไม่ได้ลึกมาก"เสียงของแพทย์หนุ่มเจ้าของไข้ที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพูดให้ทุกคนวางใจแต่หัวใจที่แตกสลายของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยังไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย


       คุณนายปาร์คทรุดลงนั่งกับเก้าอี้สวดภาวนาวอนขอกับพระเป็นเจ้าโดยที่มีสามี ผู้เป็นบิดาของจินยองยืนโอบอยู่ทั้งที่ดวงตายังคงแดงก่ำอย่างไม่ต้องสงสัยว่าพวกเขาเสียใจแค่ไหน


       จินยองทานยานอนหลับและกรีดข้อมือตัวเองเป็นคำบอกเล่าจากปากของบิดามารดาในตอนที่เข้าไปเห็นบุตรชายคนเดียวในสภาพน่าเวทนา จนหัวใจของผู้เป็นพ่อและแม่แหลกสลายราวกับจะตายตามไปให้ได้เมื่อเปิดเข้าไปในห้องนอนของลูกชายทันทีที่กลับมาถึงบ้าน 


       "ถ้าแจบอมมาห้ามโวยวายเข้าใจไหม"เสียงของยองจีที่ลูบไหล่ห้ามปรามแฟนหนุ่มของตัวเองที่ดูเหมือนจะมีเพลิงของความโกรธแผ่กระจายรอบตัวจนผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียวยากจะต้านทานไหว


       "ใจเย็นๆซิวะ ตอนนี้มึงควรสนใจแค่จินยองพอแล้ว"มาร์คพยายามเข้าไปช่วยพูดให้แจ็คสันสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ผลแต่อย่างน้อยก็เป็นการช่วยเหลือแฟนสาวของเจ้าตัวไม่ให้โดนลูกหลงไปด้วย


       หากจะเปรียบเทียบมาร์คเป็นรถซักคันก็คงจะเป็นรถสปอรต์ที่โฉบเฉี่ยว รวดเร็วแต่หากไปเปรียบเทียบกับซูปเปอร์คาร์อย่างหวังแจ็คสันแล้วนั้นระดับความรุนแรงก็ยังคงห่างชั้นกันอยู่มากนัก "ในห้องนั้นคือเพื่อนมึงที่เกือบตาย มึงยังใจเย็นเได้อีกหรอวะ"


       "กูรู้...กูก็โกรธ จินยองมันก็เพื่อนกูแต่มึงวู่วามไปก็เจ็บตัวกันเสียเปล่าๆ มันไม่ได้ดีขึ้น"

       "กูอยากกระทืบแม่งให้เละคาตีนชิบหาย หลอกเพื่อนกูให้อ้าขาให้มันไม่พอ ยังทิ้งเพื่อนกูจนแม่งคิดสั้น"

       "..."

       "คงจะเจอของเล่นใหม่แล้วซิ คนอย่างมันนะ"แจ็คสันแค่นหัวเราะด้วยความสมเพชเมื่อนึกไปถึงหน้าของอิมแจบอม ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้นั้นมันถูกต้องหรือไม่แต่สิ่งหนึ่งที่แจ็คสันมั่นใจก็คืออิมแจบอมได้ทำลายเพชรน้ำดีเม็ดนี้ให้แหลกคามือของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว






       มาร์คเดินเลี่ยงออกมาเพียงลำพังได้พักใหญ่หลังจากที่พวกเขาต้องรออีกพักใหญ่จึงจะสามารถเข้าไปเยี่ยมจินยองได้ตามคำสั่งของแพทย์ ดังนั้นมาร์คจึงตัดสินใจปลีกตัวออกมาสูดอากาศด้านนอกอาคารที่มีเพียงกลิ่นฝนชื้น


       ทันทีที่พวกเขาได้รับสายจากมารดาของจินยองที่บอกเล่าสถานการณ์เสียงสั่นจนยากจะควบคุม ตลอดทางไปโรงพยาบาลมาร์คก็พาลนึกถึงใบหน้าของใครอีกคนทับซ้อนในความคิดของตัวเองเสมอ



       ภาพดวงหน้าหวาน มือคู่สวย ริมฝีปากอิ่ม ผิวเนียนเรียบ เสียงคล้ายเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะแตกเสียงของอีกฝ่าย ทุกๆอย่างที่หล่อรวมกันเป็นแบมแบมเป็นสิ่งที่ผุดเข้ามาในความคิดของมาร์คตลอดทางจนกระทั่งถึงตอนนี้ว่าเขาไม่อาจจะยอมให้มันเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยกับจินยองได้


       มาร์คนึกภาพไม่ออกหากเขาได้รับโทรศัพท์หรือได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายฆ่าตัวตายเพราะเขา หรืออาจจะเพราะอะไรก็ตามแต่มันทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีค้อนปอนด์มาทุบทั้งหัวของเขาและหัวใจของเขาปวดหนึบในทันที เขาสูญเสียแบมแบมไปไม่ได้ 


       เขาได้รับคำตอบที่ชัดเจนให้กับตัวเอง ได้รับคำตอบให้กับเหตุผลต่างๆนาๆว่าเขาไม่อาจยอมให้อีกฝ่ายจากไป ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตายเพราะมาร์คคงรับมันไม่ไหว


       มาร์คตั้งใจที่จะโทรหาแบมแบมหลังจากจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลเสร็จสิ้น เขาอยากจะโทรถามอีกฝ่ายว่านอนหลับเต็มอิ่มหรือเปล่า ทานอาหารได้ดีหรือไม่ ในตอนนี้เป็นอย่างไร มีเรื่องมากมายที่เขาอยากจะพูดเต็มหัวไปหมดและในตอนนั้นมาร์คมีความคิดที่จะส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายแต่ก็ต้องล้มดลิกความตั้งใจหลังจากได้ยินเสียงโวยวายไม่ไกลจากหน้าห้องฉุกเฉินที่เขาเดินจากมา


       โทรศัพท์ถูกเก็บลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท มาร์ครุดเดินเข้าไปในตัวอาคารทันทีที่เห็นภาพผู้ชายคนหนึ่งที่ล้มกองลงกับพื้นโดยมีแจ็คสันง้างหมัดของตังเองอยู่ด้านบนผู้ชายที่เขาพอจะเดาได้ว่าคืออิมแจบอม แต่ในตอนที่เขาเหลือบมองไปเห็นผู้ชายร่างบางคนหนึ่งที่จับแขนของแจบอมอยู่นั้นกลับทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง


       ถึงแม้จะเป็นเพียงด้านหลังแต่มาร์คก็ค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่อยู่กับอิมแจบอมเป็นคนที่เขาคุ้นเคย คนที่เขาคิดถึง คนที่อยู่ในความคิดของเขาเสมอ คนที่อยู่เคียงข้างอิมแจบอม มาร์คมั่นใจ...มั่นใจเสียจนเขาเหมือนสูญเสียความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีของตัวเองจนพังทลายราวกับปราสาททรายที่แสนเปราะบางได้ถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดไปจนพังลงจนหมด

--SENTIMENTAL--


ก้าวที่หนึ่ง สอง...สามและสี่มาร์คนับมันไปพร้อมๆกับลมหายใจเข้าออกถี่ของตัวเองในตอนที่เขาค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ ภาพทุกอย่างดูเหมือนกับถูกหยุดเวลามาร์คพรูลมหายใจของตัวเองออกมาช้าๆเมื่อเขาขยับเข้าไปใกล้อีกก้าวและอีกก้าว 


“พอเถอะ...”


มาร์คมองแจ็คสันสลับกับแจบอมที่ปาดเลือดท่ีมุมปากของตัวเองอยู่บนพื้นไปพร้อมๆกับการจ้องไปที่ดวงหน้าที่แสนคุ้นเคย “พอได้แล้ว...”


แจบอมไม่ได้มีท่าทีตอบโต้ผิดวิสัยความเป็นตัวเอง อาจจะเพราะรู้สึกผิดหรืออาจจะเพราะมือคู่น้อยที่กุมรอบแขนเอาไว้แน่นอย่างไม่ต้องการมีปัญหา ทุกอย่างยากเกินกว่ามาร์คจะคาดเดา...ทุกอย่างดำเนินมาไกลเกินกว่าที่เขาจะคิดจินตนาการถึงมันไปต่อได้


“แจบอมกลับกันเถอะ”

“คุยกันก่อนซิ...แค่แปปเดียว ไม่ต้องรอนาน...”มาร์ครั้งข้อมืออีกข้างของแบมแบมเอาไว้ก่อนจะลากออกมาโดยที่ไม่ฟังเสียงตอบรับหรือเสียงโวยวายของแจบอมที่ดังไล่หลังมาเป็นระยะราวกับต้องการห้ามปราม “มาร์ค...”


มันเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่พวกเขาได้เห็นกัน มันเป็นช่วงเวลาซักพักนับตั้งแต่วันนั้น...ช่วงเวลาที่แสนเชื่องช้ากลับผ่านไปอย่างรวดเร็วในตอนแรกกลับเหมือนว่ามันถูกพลิกกลับไปเป็นอีกด้าน ทุกวินาทีบนเข็มหน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือซ้ายของมาร์คผ่านไปอย่างเชื่องช้า พวกเขาต่างนิ่งอยู่บนพื้นที่เดียวกัน “วันนี้ตั้งใจจะไปหา...หลังจากจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลแล้ว”


“…”

“ตั้งใจจะไปบอกคำตอบที่ขอเวลา”

“…”

“แต่มันไม่ทันแล้วนี่...คงจะคบกับแจบอมไปแล้วซินะ”

“…”

“ก็นึกว่าจะรอคำตอบกันซะอีก...มันก็แค่เรื่องโกหกซินะ”

“แล้วหายไปไหนมาหล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา”ไม่มีใครตะคอกอย่างใช้อารมณ์โกรธ ทั้งมาร์คและแบมแบมต่างจมอยู่กับห้วงหนึ่งระหว่างกัน ห้วงหนึ่งของเชือกเส้นบางๆที่เคยผูกกันเอาไว้หลวมๆก่อนที่มันจะรัดพวกเขาแน่นขึ้นและแน่นขึ้น “ปล่อยให้เราอยู่คนเดียวแบบนี้ มันไม่ต่างกับการถูกทิ้งเลยนะ”


“เพราะมันยังหาคำตอบไม่ได้ต่างหากหล่ะ ก็แค่ไม่อยากกลับไปโดยที่ไม่มีคำตอบให้มันอาจจะแย่กับเราทั้งคู่มากกว่านี้”

“คำตอบเดียวมันต้องใช้เวลาขนาดนั้นเลยหรอ แค่คำๆเดียวถึงกับต้องหายไปเลยหรอ”

“…”

“รู้ไหมว่าทุกวันนะเราตั้งตารอคอยแค่ไหน คิดว่าวันพรุ่งนี้มาร์คจะมา...”

“แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รออย่างที่ปากพูดหนิ”

“ใช่ๆๆ...เรามันแย่เอง เรามันผิดสัญญา เราผิดทั้งหมดนั่นแหละ”ฝนเม็ดที่หนึ่ง สอง สาม สี่...ค่อยๆหยดลงมาไม่ใช่ฝนเม็ดใหญ่ที่เทลงมาจนตัวเปียกปอนมันเป็นเพียงฝนเม็ดเล็กๆที่หยดลงมาไม่เปียกชุ่มแต่ก็เยือกเย็น


“แบมไม่ผิดหรอก จริงๆมันก็ถูกแล้วที่ทำน่ะเพียงแต่ตอนนี้ฉันมีคำตอบแล้วอยากจะบอกให้ฟัง”

“…”

“แค่รับฟังแล้วก็เดินหันหลังกลับไปหาอิมแจบอม...ตลอดเวลาที่ผ่านมามันดีมาก มันดีแบบที่ไม่เคยรู้สึก มันแตกต่างจากที่เคยคิดเอาไว้แต่มันไม่ได้แย่...มันดีกว่าที่คิดซะอีก”

“…”

“แต่ถึงตอนนั้นก็คิดว่าแค่คำว่าดีมันอาจจะไม่พอ ฉันคิดว่าเวลามันอาจจะเยียวยาอะไรได้บ้าง...ทุกอย่างต้องการเวลาแต่ตอนที่แม่จินยองโทรมาบอกว่าจินยองฆ่าตัวตาย ทุกอย่างมันตื้อไปหมดในหัวฉันคิดแค่ว่าถ้าแบมแบมทำแบบนั้นฉันคงเป็นบ้า คงไม่นิ่งเหมือนไอ้แจบอม...เพราะแบมแบมน่ะมีค่ามากรู้ไหม”


“….”

“เพราะฉะนั้นกลับไปหาอิมแจบอมแล้วบอกให้มันรักษาของมีค่าชิ้นนี้เอาไว้ดีๆ...เพราะฉันกลับไปหาคนที่ทำให้เพื่อนฉันเกือบตายไม่ได้จริงๆ”



มาร์คเดินออกไป เขาเลือกจะทิ้งอีกฝ่ายไว้ข้างหลังอย่างคนเห็นแก่ตัว..เขาเห็นแก่ตัวที่เลือกจะบอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้และเดินจากออกมาเหมือนคนพ่ายแพ้แต่ก็ไม่...เพราะพวกเขาต่างพ่ายแพ้ ไม่มีใครชนะในเกมที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ เกมที่เขาเป็นคนเริ่มและจบมันลง


สายฝนที่สัมผัสกับร่างกายของเขามันหนาวจนแบมแบมต้องห่อตัวเองเพื่อโอบกอดตัวเองเอาไว้ เขายังยืนท่ามกลางสายฝนทั้งๆที่มาร์คจากไปแล้วแต่เขายังคงอยู่ตรงนี้ท่ามกลางความเจ็บปวดและหนาวเหน็บที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้ มาร์คตัดสายเชือกระหว่างพวกเขาแต่ปมของแบมแบมมันยังคงอยู่และรัดเสียจนเขาหายใจแทบไม่ออก เหมือนกับเสียงร้องไห้ที่ไร้เสียงของตัวเองในตอนนี้





แจบอมได้รับข้อความว่าแบมแบมขอตัวกลับไปแล้วมันทำให้เขาตรงดิ่งเข้าไปหามาร์คในทันทีที่อีกฝ่ายเดินกลับมาในสภาพไม่สู้ดีนัก “มึงทำอะไรแบม”


“ไม่เหี้ยเหมือนที่มึงทำเพื่อนกูหรอก”มาร์คสะบัดแจบอมออกไปให้พ้นทางก่อนจะมองไปรอบๆบริเวณที่เหลือเพียงแจ็คสันและยองจีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าประตู “มึงควรขอบคุณกูด้วยซ้ำไอ้แจบอม”

“กูถามว่ามึงทำอะไรแบม!!”

“กูแค่ช่วยให้เค้าตัดใจจากกูง่ายขึ้นไง จริงๆอาจจะเหมือนตอนที่มึงทำกับเพื่อนกูก็ได้”

“ไอ้เหี้ย”

“ก็มึงทั้งนั้นแหละ!..ถ้ามึงไม่ได้มาเพราะสำนึกผิดก็กลับไป เพื่อนกูไม่ควรเจอคนเหี้ยแบบมึง”หมัดลุ่นๆถูกตราบนใบหน้าของอิมแจบอมอีกหนึ่งแผลก่อนที่มาร์คจะได้รับมันกลับคือมาราวกับภาพสะท้อน “ถือว่าหายกันเรื่องแบมกับจินยอง!”


แจบอมเดินไปแล้ว มาร์คทรุดตัวลงนั่งข้างๆแจ็คสันที่ดูมีสติขึ้นมากขึ้นนับจากสถานการณ์ชวนตึงเครียดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มาร์คได้รับคำบอกเล่าจากแจ็คสันว่าพ่อกับแม่ของจินยองเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนจินยองซักพักหลังจากที่มาร์คออกไปได้ไม่นาน


มาร์คพยักหน้ารอบอย่างเข้าใจก่อนจะทิ้งตัวลงกับพนักพิงคล้ายคนหมดแรง “น่ีใช่ไหมที่มึงต้องการบอกกู...”ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าเบาๆจากแจ็คสันตอบกลับมา “อือ...เพื่อนกูมันบอกกูว่าเจอแบมกับแจบอมอยู่ด้วยกัน”


เขาไม่ได้ยินเสียงพูดต่อจากนั้นจากปากของแจ็คสันที่ตบบ่ากับเขาและยองจีที่เข้ามาปลอบประโลมเขาทำเหมือนกับเขาเป็นเด็กเล็ก แต่ในตอนนี้มาร์คสัมผัสไม่ได้ถึงมันเพราะสิ่งที่เขาสัมผัสได้เป็นเพียงความเปียกชื้นรอบดวงตาของตังเอง หยดที่หนึ่ง...สองและสาม ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่กลับเชื่องช้า


ไม่ฟูมฟายเหมือนรักครั้งแรก ไม่ได้อยากตายเหมือนกับตอนที่เก้าขวบที่เขาสูญเสียคุณย่าท่ีรัก ในตอนนี้มันเพียงแต่ชาหนึบอยู่ในหัวใจของเขาและแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ปกคลุมทุกตารางนิ้วของเขาจนไม่หลงเหลือความรู้สึกอย่างอื่นให้เขาได้สัมผัส...


เพราะความจริงเชือกนั้นไม่ได้ถูกตัด มันเพียงแต่แยกพวกเขาออกคนละฝั่งและรัดพวกเขาแน่นขึ้น สายของมันค่อยๆยาวออกไปทีละหนึ่งเซนติเมตร สองเซนติเมตร สามและสี่...จนในที่สุดมันยาวจนพวกเขามองไม่เห็นอีกฝ่ายของปลายเชือก มองไม่เห็นว่าพวกเขายังคงถูกผูกเอาไว้ด้วยกันเป็นปมที่ไม่ถูกแก้



100% (ยังไม่ได้ตรวจทานหรือเช็คคำผิดค่ะ)
เพราะมันคือฟิคดราม่า...เพราะมันคือชีวิต
ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆค่ะ ทีมใครก็ภาวนากันเอาเองค่ะ

ฝากคอมเม้นต์ติชมหลังอ่านจบด้วยนะคะ มันเป็นกำลังใจที่ใหญ่มากสำหรับคนเขียนมากจริงๆ
หรือติดhashtag #sentimentalMB ในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ

maynilla :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #1201 Tatarxyx (@Tatarxyx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:06
    ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง TT แต่ๆๆๆๆ ??? มาร์คคะ เหมือนโยนบาปให้แบมยังไงไงไม่รู้ บอกว่ากลับไปหาแบมอีกไม่ได้ ทำไมจะไม่ได้ หืมมม แบมไม่ได้ทำให้จินยองฆ่าตัวตาย ถ้าจะทำให้แจบอมเจ็บก็อย่าลากน้องแบมเข้าไปเกี่ยว หรือถ้าโกรธเคืองที่แบมไม่รอ ก็อย่าโทษว่าน้องแบมมีส่วนให้จินยองฆ่าตัวตาย น้องก็แค่ทนรอมาร์คแบบไม่มีความหวังไม่ได้ แล้วคบคนอื่น แค่นั้นเอง จอบอ อินไปหน่อย เมนน้องแบม 55555+
    #1201
    0
  2. #1196 JA2845 (@JA2845) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 20:01
    อ้ากกกกก
    #1196
    0
  3. #1189 Tam egbs (@tamthanaporn2542) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 19:10
    โอ๊ยสงสารทุกคนเลย
    #1189
    0
  4. #1134 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 22:45
    คือมาร์คขอเวลามันไม่ผิดเว้ยแต่การหายไปโดยไม่ติดต่อต่างหากที่ผิด
    #1134
    0
  5. #1125 Paiz (@pai-suju) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 01:17
    คือแบบมันไม่มีใครผิดอ่ะ มาร์คคืออยากจะหาคำตอบให้แน่ใจอยากหนักแน่นกว่านี้ ส่วนแบมก็ต้องรอแบบไร้จุดหมายอ่ะทั้งๆที่แบมรู้สึกกับมาร์คมากกว่ามานานแล้วงี้ ฮืออออปวดใจ ตอนแรกเราแอบหงุดหงิดแบมนะ แต่ก็เข้าใจอ่ะฮือออ
    #1125
    0
  6. #1120 pkbb_bambam (@pkbb_bambam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:14
    คือแบมเหมือนจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกับจินยองกับแจบอมสักเท่าไหร่ทำไมมาร์คทำงี้อ่ะ คือเข้าใจแบมนะเว้ย แบบปล่อยให้รอแบบไม่มีจุดหมายใดๆ แล้วหายไปนานๆ สุดท้ายคือล่ะ?
    #1120
    0
  7. #1116 ormmee (@ormmeecassi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 00:33
    อ่านมาถึงตรงนี้ต้องขอชมเลยว่าแต่งได้ดีมากๆ ภาษาดี บรรยายดี เข้าใจถึงสถานการณ์ ข้าใจถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครแต่ละตัวละครได้ดีมากๆ เป็นฟิคอีกอ่านไปแล้วต้องบีบมือตัวเอง กำมือตัวเอง งอขา งุ้มปลายเท้าไป มันชา มันหน่วงไปหมด อ่านแล้วไม่ร้องไห้นะแต่ความรู้สึกมันค่อยๆประทุขึ้นมาข้างในมากๆอ่ะ อ่านแล้วไม่ได้รุ้สึกเกลียดหรือไม่ชอบคัวละครตัวไหนเลย แต่กลับเข้าใจการกระทำของทุกๆตัวละครว่าที่ทำไปนั้นเพราะอะไร ประทับใจมากๆ เสียใจที่ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้ คือดีมากๆ ขอบคุณที่แต่งฟิตดีๆมาให้อ่านนะคะ ชอบจริงๆ
    #1116
    0
  8. #1101 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:01
    เป็นแบมนี่ก็ไม่รอนะ ปล่อยให้เรารอโดยไม่รู้จุดหมายอะไรเลยแถมยังมาบอกในวันที่สายไปพร้อมยัดเยียดความผิดให้อีก อืม เรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องแรกที่ไม่เชียร์มาร์ค
    #1101
    0
  9. #1055 babyB_ig7 (@babyB_ig7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 09:30
    เป็นนี่ก้จะต่อยทั้งแจบอมทั้งมาร์คให้คว่ำเลย
    #1055
    0
  10. #1031 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 05:27
    ภาษาโอเคเลยนะคะ แตมี่คำผิดบ้าง อื้อหือ เพื่อนเกือบตาย ละคนใหม่ของเจบีดันเป็นแบม มาร์คก็คงมีให้แบมบ้างอะ แต่จินยองมีแจบอมเป็นโลกทั้งใบจริงๆ เพื่อน แบบ แจ็ค ดี มาก เลย นะ โทรเช็คด้วย ถึงจะบอกว่าวัยเด็กพ่อแม่กดดันหรือมีอดีต แต่จินยองมีเพื่อนดีนะ จะบอกว่าแจบอมก็ผิดที่หลอกให้รักแต่แรก และเย็นชามากๆเมื่อจะตัด แต่จินยองรักตัวเองน้อยไปหน่อย
    #1031
    0
  11. #1006 JJaneBBJK_97 (@JJaneBBJK_97) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:22
    ดราม่าหนักหน่วงงงง ไรท์ต้องการให้ร้องไห้ใช่ไหม อือร้องแล้ว(???) เขียนได้ดีมากกก
    #1006
    0
  12. #993 MBAIYW (@0962106015) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 10:39
    มาร์คทำไม่ถูกอะ เวลาของคนรอกับคนให้รอมันไม่เท่ากันนะ ถ้ารอไปแล้วอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกแบมก็เจ็บคนเดียว แบมเลือกรักคนที่รักเรามันถูกแล้ว มาร์ครู้ตัวช้าเกินไปไหม จะโทษใครไม่ได้เลย แบมก็เจ็บ มาร์คก็เจ็บ เวลาเรารออะไรโดยที่ไม่ทีความแน่นอนเราก็ต้องหาความชัดเจนให้ตัวเอง ถูกแล้ว
    #993
    0
  13. #987 downdoii (@downdoii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:38
    ทำไมมาร์คไม่ฟังเหตุผลของแบมบ้าง หล่ะ ตัวเองขอเวลา แต่ก้ไม่เคยติดต่อมา แบมก็เสียใจนะ ฮือๆ หน่วงขั้นสุด
    #987
    0
  14. #544 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:59
    ไม่ต้องได้กันทั้งหมดค่ะ เอาคู่ใหม่ไปเลย
    #544
    0
  15. #303 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:42
    เฮ้อออ y_y
    #303
    0
  16. #283 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:50
    สุดท้ายก็มีแต่คนเจ็บ T_T
    #283
    0
  17. #266 Namsai♡ (@krisjiniel_vhope) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 02:31
    ร้องไห้จนจะตาย สงสารมาร์คอ่ะ
    #266
    0
  18. #265 witchberry (@witchberry) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:45
    ปวดใจแทนทั้งคู่เลยอะ เชียร์พี่มาร์คเด้อ
    #265
    0
  19. #264 vandabam (@vandabam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:38
    อ่านแล้วชาหนึบในใจเลยค่ะ เหมือนเป็นคนกลางที่ยืนอยู่รอบนอก คอยดูความรัก ความสัมพันธ์ของมาร์คและแบมมาตั้งแต่ต้น รับรู้ทุกสิ่งอย่างแต่ช่วยอะไรไม่ได้ หน่วงจริงๆค่ะ แต่ลึกๆในใจแอบเข้าข้างแบมนะคะ รู้สึกว่ามาร์คเห็นแก่ตัวไปนิด ^^"
    #264
    0
  20. #263 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 17:56
    ม่าจังค่ะ
    #263
    0
  21. #262 MayB_9397 (@mloveBAM2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 09:49
    ปมครายเเล้ว เเต่ดันผูกขึ้นมาใหม่ หลุดบ่วงนี้ยากขึ้นไปอีก เห้อ
    #262
    0
  22. #261 asdf (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 02:35
    มาร์คเห็นแก่ตัว ไม่รู้สิ มาร์ครู้นะว่าแบมก็รอมาร์ค รอคำตอบจากมาร์คก่อนเจบีอีก แต่มาร์คก็หายไป จนตอนนี้แบมก็ยังรอคำตอบแต่มาร์คก็บอกว่าแบมคือคนสำคัญแต่ไม่อยากอยู่ไกล้คนที่ทำร้ายเพื่อนตัวเอง มันคือการทำร้ายแบมแล้วหนีไปชัดๆ บอกว่ารักแต่ไม่อยากไกล้ทั้งทีก็น่าจะรู้ว่าแบมรักมาร์คอยู่ เอาเถอะดูชิว่าห่างกันแล้วใครมันจะทรมานกว่ากันแบมหน่ะรู้ใจตัวเองและปรับตัวจนชิน ส่วนมาร์คพึ่งจะรู้ใจแล้วก็ยังทำร้ายด้วยคำพูดอีก

    จินยอง สู้ๆนะ ต้องเข้มแข็งและเห็นค่าตัวเองมากกว่านี้ จินยองยังไม่เห็นค่าตัวเองแล้วจะรอให้คนอื่นมาเห็นค่าหรอ จินยองต้องคิดว่าตัวเองมีค่าเสมอสิ
    #261
    0
  23. #260 lssprdl (@2ongiiz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 01:31
    เราว่าแบมก็น่าจะรู้ตัวเองนะว่าอยู่กับใครแล้วรู้สึกชอบจริงๆ นั่นคือมาร์ค แต่มาร์คก็ไม่ชัดเจนสักที แต่พอมาบอกแบบนี้แบมจะใจอ่อนไหมนั
    #260
    0
  24. #259 amazingkim (@amazing-kimmy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:36
    มาร์คทำแบบนี้เรายิ่งสงสารแบมอะ คือแจบอมชอบแบม แบมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องของเจบีกับจินยองเลยถ้ามองตามจริง แต่แบมรักมาร์ค และให้โอกาศเจบี แต่โอโห้ มาร์คพูดแบบนี้ แบมยิ่งจมดิ่งลงไป เผลอๆ อาจจะหนักกว่าจินยอง ทำแบบนี้คือ เลวมากตามความรู้สึกเรา ถึงแม้จะรัก แต่ทำกับแบมแบบนี้คือ แบมเจ็บ แถมแบมน่าจะไม่คิดต่อแจบอมอีก เดานะท
    #259
    0
  25. #258 มัคมัคแบมแบม (@EyesNeverLie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 22:45
    บีบหัวใจทุกตอน
    #258
    0