(exo) spring day, you – chanbaek

ตอนที่ 21 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    4 มี.ค. 59





Chapter 17

 

 

ปาร์คชานยอล (18)

เกิด 27.11.1992

มัธยมปลายปี 3 ห้อง 2 โรงเรียนมัธยมปลายประจำจังหวัดจอลลาใต้

 


 

            วันพฤหัสบดีที่ 14 กุมภาพันธ์,
            ถึง ไดอารี่,

 

            จองกาอึน

 

            เพื่อนผู้หญิงที่ผมสนิทด้วยที่สุด คือสิ่งแรกที่ผมนึกออกเกี่ยวกับชื่อนี้

 

            และถ้าหากถามเธอ ผมเดาว่าเธอก็คงจะตอบว่าผมเป็นเพื่อนผู้ชายที่เธอรู้สึกสนิทด้วยที่สุดเหมือนกัน ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ตัวติดกันขนาดนั้นก็ตาม เป็นปกติที่เวลาส่วนใหญ่ของผมจะใช้อยู่กับกลุ่มผู้ชาย ส่วนเธอก็จะอยู่กับพวกผู้หญิง

            หลังจากที่ปิดเทอมไปแล้วหลายสัปดาห์ และไม่ได้เจอหน้าเธอมาหลายวัน กาอึนโทรมานัดผมให้ไปเจอกันที่สนามกีฬาของโรงเรียนในช่วงเย็นวันนี้ ที่ที่ผมเคยมานั่งรอเธอซ้อมวิ่งทุกวันในปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมเพื่อรอให้เธอมาติวหนังสือเตรียมเข้ามหาลัยให้ ผมคิดว่าเธอต้องการให้ช่วยอะไรสักอย่าง หรืออาจจะต้องการร่ำลา ก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อสาขาจิตวิทยาที่ญี่ปุ่นในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า

 

            แต่สิ่งที่กาอึนทำ คือ การสารภาพรักกับผม

 

            ไม่มีช็อคโกแล็ต หรือจดหมายรัก หรือช่อดอกไม้

            มีเพียงแต่คำสารภาพแสนธรรมดา กับรอยยิ้มที่ดูออกว่าฝืนใจ

 

            ฉันชอบนาย นายล่ะรู้สึกยังไงกับฉัน?’

 

            กาอึนพูดอย่างมั่นใจเหมือนอย่างที่เคยทำเสมอ ซึ่งผมไม่รู้ว่าเธอมั่นใจว่ายังไงผมก็ชอบเธอ หรือรู้ว่ายังไงผมก็ปฏิเสธ 

 

            พอลองนึกย้อนกลับไป มีอยู่หลายครั้งที่ผมรู้สึกขอบคุณที่มีเธออยู่ข้างๆ และดีใจที่มีเธอเป็นเพื่อน

            แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีอยู่หลายครั้งที่ผมรู้สึกรำคาญใจเมื่ออยู่กับเธอ

            หลายครั้งที่เธอค่อนข้างจะงี่เง่า จู้จี้จุกจิก หรือแม้กระทั่งเห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            กาอึนเป็นเพื่อนที่ดี เธอเป็นเหมือนน้องสาวที่แสนเอาแต่ใจ และเป็นเหมือนพี่สาวที่คอยนำทางผม

            ผมไม่ได้รู้จักความรักดี แต่อย่างที่ผมว่าไว้ ทั้งสามความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอ ไม่มีคำว่า รัก

 

            ผมจึงส่ายหน้าตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอถามจบอย่างเสียมารยาท

            เธอยิ้ม แต่ช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนหดหู่ใจยิ่งกว่าการมายืนร้องไห้ให้ดูเสียอีก

 

            ก็ว่าแล้ว

 

            จองกาอึนที่ผมรู้จัก เธอเป็นคนเข้มแข็งเสมอ

            เธอเคยบอกกับผมอยู่ครั้งหนึ่ง ว่าไม่ชอบให้ใครมาสงสาร
            ในวันนี้ เธอเลยไม่มีน้ำตาให้ผมเห็นได้เห็นสักหยด

                                                 

            แค่อยากจะบอกก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีกน่ะ ใครจะไปรู้ เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วก็ได้

 

            ในตอนนี้ ผมกำลังนั่งถามตัวเองอย่างหนัก

            ว่าตกลงแล้ว ความหมายของคำว่า ชอบ คืออะไรกันแน่?

            อะไรคือความแตกต่างระหว่าง ความชอบ กับ ความรัก’?

           

            ผมคิดว่าจะถามคำถามเหล่านี้กับกาอึนในครั้งหน้าที่เราได้เจอกัน

            ซึ่งผมไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งหรือไม่

 

            แต่สิ่งที่ผมรู้คือ ถ้าหากหลังจากนี้ เราได้เจอกันอีก

            ทุกอย่างจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม

            ผมรู้สึกได้ ว่าครั้งต่อไป มันจะมีแต่ความกระอักกระอ่วน

 

            ในวันแห่งความรัก

            ความรักได้ทำลายมิตรภาพที่ดีของผมไปแล้ว

 

            ผมหวังว่าอีกสิบปีข้างหน้า ผมจะได้รู้คำตอบของคำถามที่กำลังจู่โจมผมในตอนนี้

            ไม่ใช่สิ

            ผมหวังว่าผมจะได้เจอใครสักคน ที่ทำให้ผมได้รู้คำตอบของคำถามเหล่านี้

 

 

 

 



 

            เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนได้สักพักแล้ว หลังจากที่ขอปลีกตัวออกมาจากในงานเลี้ยงได้สักพัก ชานยอลก็มานั่งถอนหายใจเบากับตัวเองอยู่บนอัฒจรรย์ข้างสนามกีฬาของโรงเรียนเพราะกำลังนึกถึงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ในวันนี้เมื่อหลายปีก่อน ก่อนจะคิดไปถึงใครบางคนที่อยากให้มาอยู่ด้วยกันตรงนี้

 

            “กร่อยมากเลย ว่ามั้ย?

 

            เสียงห้าวของหญิงสาวเอ่ยทักทายเขาอย่างสนิทสนม ซึ่งเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดเห็นของอีกคน ถึงแม้ว่าคนจะมาร่วมงานเยอะ แต่กิจกรรมแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากนั่งคุยกันเรื่องอดีตและดื่มแอลกอฮอล์หลากชนิดกันจนเมามาย

 

            แต่เมื่อคนตัวสูงหันกลับไปที่ต้นตอของเสียงนั้นก็ตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวร่างโปร่งที่ตัวเขาไม่ได้เจอมานานหลายปี เจ้าของริมฝีปากสีแดงสวยเดินเข้ามานั่งข้างเขาพร้อมกับยกแข้งยกขาอย่างไม่เป็นกุลสตรี เผยให้เห็นว่าภายใต้ชุดราตรีผ้าซาตินสีครีมที่ยาวลากพื้นนั้นคือรองเท้าผ้าใบสำหรับเล่นกีฬา

 

            จองกาอึน เธอไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

 

            ก่อนหน้านี้ พวกเขาเผลอสบตากันไปหนึ่งครั้งตอนกำลังจะเข้างาน แต่ทั้งคู่ทำได้เพียงแค่ยกยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อยแต่ไม่ได้เข้าไปคุยกันอย่างจริงจัง อาจจะเป็นเพราะครั้งสุดท้ายที่เจอกัน ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกสะดวกใจในการเข้าไปทักทายนัก

 

            ก็ว่าอย่างงั้นชานยอลตอบพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ

            ที่โซลเป็นยังไงบ้าง?

            ก็ดี เธอล่ะ?

            “ที่โอซาก้าน่ะหรอ? สนุกดีนะ อยู่ท่ามกลางภาษาที่เราไม่เคยได้ใช้ ผู้คนหน้าใหม่ที่เราไม่เคยรู้จัก รู้สึกเหมือนกับได้ลองเริ่มต้นชีวิตใหม่

            “เธอมีความสุขดีใช่มั้ย?

            “ใช่ ดีมากเลย นายก็ดูมีความสุขนะ

            “อืม

 

            ทั้งคู่ยิ้มบางใส่กันอย่างงุ่มง่าม และต่างคนก็ต่างไม่มีใครกล้ามองตาอีกฝ่ายตรงๆ ความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุมระหว่างทั้งสองคนอีกครั้ง เป็นอย่างที่ตัวเขาเมื่อสามปีก่อนทำนายเอาไว้ไม่มีผิด ตอนนี้ชานยอลรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางอย่างกำลังกั้นกลางระหว่างพวกเขาเอาไว้ เงียบหายไปครู่ใหญ่ กว่าร่างสูงที่ลังเลอยู่นานว่าจะเปิดประเด็นดีมั้ยจะตัดสินใจพูดขึ้นมา

           

            “นี่ กาอึน

            “หืม?

            มีอยู่คำถามนึง ที่ฉันตั้งใจว่าจะถามเธอในครั้งต่อไปที่เราได้เจอกัน

            “ว่ามาสิ

            “ความรู้สึก ชอบที่เธอบอกฉันตอนนั้น มันเป็นยังไงหรอ?

 

            หญิงสาวดูอึ้งไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเพื่อนเก่าต้องการจะสนทนากันเรื่องนี้ ก่อนที่กาอึนจะหัวเราะออกมาราวกับกำลังดูรายการตลก ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือนหรือกี่ปี ปาร์คชานยอลก็ยังคงเป็นตาทึ่มในสายตาของเธอเสมอ

 

            “นายคิดว่ายังไงล่ะ?

            ชานยอลครางอืมในลำคออย่างครุ่นคิด ชอบที่ได้เดินกลับบ้านด้วยกัน ชอบที่ได้ด่าฉันว่า ตาทึ่มตอนที่ฉันทำการบ้านผิด หรือชอบที่ได้ถามฉันเรื่องหนังสือตอนที่เราไปร้านหนังสือ?

            “…” หญิงสาวยิ้มกว้างจนเห็นฟังขาวที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม

            อะไรกัน ไม่ถูกเลยหรอ?

            “ทั้งหมดนั่นแหละ

            “…”

            “ฉันชอบเวลาที่ได้อยู่กับนาย ทั้งหมดนั่นแหละ

 

            กลายเป็นผู้เปิดประเด็นเสียเอง ที่ตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินอ่อนเมื่อได้ยินคำตอบเหล่านั้นออกมาจากปากของอีกฝ่าย

 

            “นายคิดว่าการที่เราต้องเจออะไรซ้ำๆเดิมๆทุกวัน มันน่าเบื่อมั้ยล่ะ?

            “อืม

            “ฉันรู้ โดยเฉพาะกับนาย ซึ่งขี้เบื่อสุดๆกาอึนหัวเราะในลำคอ

            “…”

            “แต่ถ้าการได้เจอกับใครสักคนในทุกๆวัน ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ แต่เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นแทนล่ะ?”

            “…”

            แค่คิดว่าจะได้พูด หวัดดีกับเขาทุกเช้า ก็รู้สึกตื่นเต้นจนนอนต่อไม่ได้

            “…”

            “เวลาได้อยู่กับเขา ก็อยากจะให้วันนั้นไม่มีจุดสิ้นสุด

            “…”

            “แล้วทุกอย่างที่เขาจับต้องหรือสนใจ ก็ดูเหมือนจะพิเศษในสายตาเรามากขึ้น

            “…”

            “แบบนั้นแหละ ที่ฉันเรียกว่าชอบ’”

            “เธอจำได้ด้วยหรอ? ความรู้สึกพวกนั้น

            “จำได้สิเจ้าของผมดำสลวยประบ่ายิ้ม ก็ยังรู้สึกอยู่ ...

 

            คนตัวสูงรู้สึกตัวชายิ่งกว่าเดิม เมื่อกาอึนหันมาแย้มยิ้มให้เขาราวกับคนที่เธอกำลังพูดถึงในบทสนทนาไม่ใช่ตัวเขา รอยยิ้มของเธอทำให้ร่างสูงคิดถึงสมัยพวกเขายังเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนกัน และมันยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดกัดกินเข้าไปในหัวใจ

 

            “... บ้าง อย่าทำหน้าซีดแบบนั้นสิ เจ้าทึ่มเธอหัวเราะอย่างร่าเริง พร้อมกับดันหัวอีกคนเหมือนที่ชอบทำสมัยก่อน

            “…”

            มันก็แค่ บางครั้งที่ฉันเดินผ่านที่ไหนสักแห่ง หรือเจอของอะไรสักอย่าง ฉันก็เผลอคิดว่า นายต้องชอบแน่ๆ หรือ ถ้านายได้มาเห็นก็คงจะดีนะ’”

            “…”

            “ถึงนายจะยังเป็นตะกอนอยู่ในความคิดของฉัน แต่นายไม่ต้องกลัวฉันหรอก ฉันยอมแพ้กับนายไปนานแล้วล่ะ ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอเจอใครสักคนที่เหมือนนาย

 

            ชานยอลยิ้มบางพร้อมกับดันหัวเพื่อนคืนเบาๆอย่างเอ็นดู เท่าที่รู้จักกันมา เขารู้ดีว่า แม้ภายนอกกาอึนจะดูเข้มแข็งแค่ไหน แต่ข้างในจิตใจนั้นก็อ่อนไหวไม่ต่างจากคนอื่น และคนตัวสูงก็รู้ว่าคำถามของเขาจะทำให้เธอยิ่งรู้สึกแย่กว่าเดิม แต่ตัวเขาก็ต้องทำตามสัญญาที่เคยให้เอาไว้กับตัวเองในอดีตเช่นกัน

 

            แล้วความรักล่ะ? เธอว่ามันรู้สึกยังไง?

            “ขอโทษนะ แต่ฉันดูเหมือนศิราณีผู้เชี่ยวชาญด้านความรักมากรึไง? ฉันก็เคยแอบชอบนายแค่คนเดียวสาวสวยหัวเราะ

            ก็ถือว่าเธอมีประสบการณ์มากกว่าฉันนะ

            กาอึนส่ายหน้าอย่างระอา อืม .. ก็คงลึกซึ้งแล้วก็ต้องอาศัยความเข้าใจมากกว่าล่ะมั้ง

            “…”

            “ชอบคงจะเป็นการที่เรามองว่าสิ่งที่เขาทำนั้นดีไปซะทุกอย่าง แต่ความรักคงหมายถึง การที่เราเข้าใจว่าคนๆหนึ่งไม่ได้ดีไปเสียหมด และยอมรับข้อเสียของเขาได้ในวันที่เขาทำตัวแย่ที่สุด

            “...

           

            ชานยอลพยักหน้า และกาอึนก็รู้สึกว่า ปาร์คชานยอลคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกันกับที่เธอเจอครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีที่แล้ว มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในตัวเพื่อนของเธอ ก่อนที่หญิงสาวจะยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่ามันเดาได้ไม่ยากเลย

 

            นายเจอแล้วสินะ ..”

            “…”

            “.. คนๆนั้น

 

            ชานยอลยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่ปฏิเสธ

 

            “อืม ฉันคิดว่าเจอแล้วล่ะ

            “…”

            คนๆหนึ่ง เข้ามาทำให้ฉันรู้สึกแบบที่เธอบอกมาเมื่อกี้ทั้งหมดเลย หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

            “…”

            “ฉันอยากให้ทุกๆวันตลอดชีวิตของฉันมีเขาเป็นส่วนร่วม และฉันอยากจะแบกรับปัญหาของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาได้รู้จักกับความทุกข์ชนิดไหนบนโลกใบนี้อีก ให้เขาได้เจอแต่ความสุข ให้เขายิ้มมาให้ฉัน แล้วฉันก็จะไม่รู้จักกับความเศร้าโศกอะไรอีกเลยด้วยเหมือนกัน เพราะแค่น้ำตาหยดเดียวของเขา โลกของฉันก็เหมือนจะสลายลงไปกับตา

 

            บรรยากาศตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกับฉากในละครโปรดักชั่นดีๆสักเรื่อง ผมยาวประบ่าสีดำสนิทของกาอึนปลิวไหวไปตามแรงลมที่โบกเบา น่าแปลกที่ความรู้สึกตอนนี้ของเธอต่างจากบทละครน้ำเน่าทั่วไป เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเกิดแรงหึงหวง แต่กลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

            จองกาอึนคงไม่ขออะไรมากกว่านี้ แค่ขอให้ตาทึ่มของเธอมีความสุขในทุกๆวัน

            ตอนนี้ เธอคงไม่ได้แค่ ชอบปาร์คชานยอล

            เพราะการปล่อยให้อีกคนไปมีชีวิตที่ดี ก็ถือว่าเป็น ความรักอีกแบบหนึ่งเช่นกัน

 

            ฉันว่ามันไม่ได้น่าสับสนอะไรเลยนะ เจ้ายักษ์ทึ่ม

            “…”

            “แค่เอาที่นายบอกฉันเมื่อกี้ ทุกอย่างที่นายรู้สึก ไปบอกเขาให้หมดทุกคำพูด แล้วนายจะรู้เอง ว่ามันคืออะไร

             “…”

            “เขาต้องเป็นคนดีมากแน่ๆ และเขาก็โชคดีจนฉันอิจฉาเลยล่ะ เพราะฉะนั้น รักษาเขาเอาไว้ให้ดีๆล่ะ เข้าใจมั้ย?

 

            ชานยอลพยักหน้าและยิ้มอย่างบางเบา ก่อนที่จะอ้าแขนยาวทั้งสองของตัวเองออกกว้างเป็นสัญญาน กาอึนยกมุมปากของตัวเองขึ้นอย่างหมั่นไส้ แต่ก็เข้าไปสวมกอดคนตัวสูงอย่างรู้งาน ก่อนจะลูบแผ่นหลังใหญ่ของเจ้าโทรลล์สมองนิ่มของเธอเบาๆ

 

            “ขอบใจมากนะ แล้วก็ ขอโทษจริงๆ ถ้าฉันทำให้เธอรู้สึกไม่ดี

            กาอึนหัวเราะแบบพ่นลมหายใจ ในเรื่องราวของนายน่ะ ฉันมันก็เป็นแค่ตัวประกอบ ไม่ต้องสนใจฉันให้มากหรอก ไปใส่ใจกับคนที่เป็นตัวละครหลักของนายเถอะ ถ้าไม่มีเขา เรื่องของนายจะเล่นต่อไม่ได้

            “…”

            “ส่วนเรื่องชีวิตฉัน ฉันนำแสดงเอง ฉันกำกับเอง ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้หนังของฉันออกมาห่วยหรอก

            “พูดเก่งแบบนี้ แล้วอย่าไปแอบร้องไห้คนเดียวล่ะ

 

            ชานยอลพูดล้อเลียนเพื่อน เพราะมีสายมาแอบบอกกับเขาว่าหลังจากที่เธอสารภาพรักกับเขา กาอึนนั่งร้องไห้อยู่ที่สนามกีฬาแห่งนี้อีกหลายชั่วโมง

 

            คราวนี้ไม่แน่นอน

            “…”

            “ถ้านายมีความสุข ฉันก็จะไม่ร้องไห้ ฉันสัญญา”         


 

 

 



วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์,

00.26 น.,

ฤดูหนาวหมอกเริ่มลงอย่างเจือจาง

 

           

            วันที่ 17 พฤษภาคม,

            ถึง คุณมีซุกที่รัก,

 

            ค่ำคืนนี้ หัวใจของผมร่ำร้องออกมาเป็นชื่อของคุณเสียงดังกึกก้องยิ่งกว่าทหารทั้งกองร้อย

            มองไปบนท้องฟ้าก็ไม่มีดาวดวงใดเลยที่จะสวยงามเทียบเท่ากับดวงตาที่แสนเปล่งประกายของคุณ

            ผมยังคงได้แต่เฝ้าฝันและรอนับวันที่จะได้กลับไปโอบกอดคุณในอ้อมแขนอีกครั้ง

            ได้โปรด อย่าเพิ่งหมดหวังในตัวผมและความรักของเราเลย ช่วยอดทนรอผมด้วย

            ถือว่าเป็นคำขอร้องจากผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณหมดหัวใจ

            แม้ว่าร่างกายของผมจะอยู่ที่นี่ แต่ได้โปรดจดจำเอาไว้ ว่าดวงใจของผมจะคอยอยู่ติดตามและเคียงข้างคุณทุกเวลาและย่างก้าว

            คุณจะเป็นที่สุดในดวงใจของผมเสมอไป

 

เฝ้ารอวันที่จะได้พบคุณ,

ยองชอลของคุณ


 

            นิ้วเรียวปาดเอาน้ำหยดใสที่ไหลลงมาจากดวงตาของเจ้าของเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เมื่อเขาอ่านจดหมายในมือจบ แบคฮยอนสูดจมูกเล็กน้อยเพราะตัวเองเสียน้ำตาให้กับจดหมายเหล่านี้ไปหลายลิตรทีเดียว และที่แน่นอนคือตัวเขาได้รู้แล้วว่าคำลงท้ายจดหมายที่แสนคุ้นเคยนั้น ชานยอลได้มาจากใคร

 

            คนตัวเล็กจัดการพับกระดาษเก่ากรอบนั้นตามรอยเก่า แล้วเก็บเข้าซองอย่างเรียบร้อยและอยู่ในสภาพเดิม ก่อนจะยืดขาของตัวเองออกไปด้านหน้าเพื่อยืดเส้นยืดสาย หลังจากนั่งในท่าขัดสมาธิอยู่นานจนเหน็บชาเริ่มกินช่วงล่าง

 

            แบคฮยอนทอดสายตามองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนซึ่งมีดวงดาวมากมายแข่งกันทอแสงประกายอยู่จนเต็มผืนฟ้า ช่างเป็นทัศนียภาพที่สวยงามราวกับบทกวี แต่ตัวเขาก็แอบคิดถึงดาวขนาดจิ๋วสองดวงที่เคยเห็นในโซลทุกครั้งที่ไปนั่งดื่มเบียร์ริมคลองแถวมหาลัยเหมือนกัน

 

            ร่างบางเปลี่ยนเป็นนั่งท่าชันเข่าก่อนจะหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อพักสายตาที่อ่อนล้า แบคฮยอนคิดว่าคงจะถึงเวลานอนของตัวเองแล้ว หลังจากที่เขาทิ้งเซฮุนเอาไว้กับเยจินซึ่งนอนหลับฝันหวานไว้สองคนมานาน

 

            แต่ระหว่างนั้น เขาก็ได้ยินเสียงรองเท้าผ้าใบเดินแหวกผืนหญ้าชะอุ่มจนเกิดเสียงสวบสาบมาแต่ไกลอย่างเชื่องช้าและเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อลืมตาขึ้นมา แบคฮยอนก็เห็นร่างสูงที่เขาคิดถึงทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขาและส่งรอยยิ้มที่ทำให้อุ่นในหัวใจมาให้เหมือนอย่างเคย คนตัวเล็กจึงยิ้มตอบ แต่ต่างคนก็ต่างไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

 

            แบคฮยอนพลางหัวเราะในลำคอเสียงเบากับตัวเอง เมื่อคิดว่า คนตัวสูงไปงานสังสรรค์ประเภทไหนกันนะ ถึงได้ไม่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดตัวมาเลย

 


            “ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ เยอะมากๆ เยอะจนผมเรียบเรียงไม่ถูกเลยครับ

 

            หลังจากนั่งเงียบกันอยู่หลายนาที ชานยอลก็ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูใจเย็น แต่สั่นเครือน้อยๆเพราะหัวใจดวงเท่ากำปั้นเต้นอย่างแรงอยู่ในอก คนตัวเล็กซึ่งได้ยินความสั่นไหวนั้นจึงยิ้มให้พร้อมกับลูบต้นแขนอีกคนเบาๆ เป็นเวลานานอีกหลายอึดใจทีเดียวกว่าคนตัวสูงจะเริ่มพูดความในใจออกมา

 

            ผมชอบวันฝนตก

            “ครับ คุณเคยบอกผมแล้วแบคฮยอนหัวเราะเบา

            และวันแรกที่เราเจอกัน ผมคิดว่าคุณเหมือนวันฝนตก

            “…”

            หม่นหมอง ขมุกขมัว แต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาด

 

            คนตัวเล็กเริ่มสับสนและมึนงง เขาตั้งใจว่าจะได้รับฟังเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนสมัยเรียนที่อีกคนเพิ่งไปพบเจอมาในงานคืนสู่เหย้า แต่ตอนนี้ แบคฮยอนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้ฟังเรื่องอะไรจากปากของชานยอล

 

            แล้วหลังจากนั้น ฝนก็ตก คุณจำได้ใช่มั้ยครับ?

            “…” คนฟังพยักหน้า

            แล้วเช้าวันต่อมา คุณก็กลับมาพร้อมกับสายฝนอีกครั้ง และโทรศัพท์เครื่องเก่าของผม

            “…”

            “แปลกกว่าตรงที่ วันนั้นคุณดูสดชื่นขึ้นกว่าวันก่อน

 

            ชานยอลแอบขำเมื่อหันหน้าไปเจอร่างเล็กกำลังทำสีหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่

 

            “หลังจากนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับคุณมากนะครับ

            “…”

            “แต่คุณรู้มั้ยครับ ว่าวันที่เราสลับแก้วกันในคาเฟ่ ตอนที่ผมได้เห็นคุณยิ้มโดยไม่มีมาสก์ครั้งแรกน่ะ ผมเซเลยครับ

            “…”
            ผมมองมัน แล้วก็รู้สึกว่านี่แหละ นี่คือรอยยิ้มที่ผมอยากเห็นไปตลอดชีวิต มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมมีพลัง เป็นรอยยิ้มที่เป็นบ่อเกิดรอยยิ้มของผมเอง

 

            แบคฮยอนเริ่มเข้าใจแล้วว่าอีกคนต้องการจะสื่อถึงอะไรในตอนนี้ และนั่นเริ่มทำให้เขาไม่อยากจะฟังต่อ เพราะหัวใจของเขามันกำลังเริ่มทำงานหนักเกินไป

 

            “ก่อนหน้านี้ ผมเคยรู้สึกว่า ชีวิตของผมสมบูรณ์แบบในตัวของมันเองอยู่แล้ว จนได้ลองใช้ชีวิตแบบที่มีคุณอยู่ด้วย ผมถึงรู้ว่า ชีวิตของผมไม่ได้เฉียดกับคำว่า สมบูรณ์แบบเลยสักนิด

            “…”

            “ผมไม่เคยคิดวางอนาคตของผมไว้ในมือของใคร แต่เมื่อผมมองไปที่คุณ ผมมองเห็นว่าเราสองคนจะแก่ตัวลงไปด้วยกัน

            คุณจะต้องเสียใจแน่ๆ

            “…”

            “คุณจะต้องเสียใจแน่ๆที่รู้สึกกับผมแบบนี้ ที่เลือกมาจ่อมจมกับผม คุณจะต้องเสียใจแน่ๆ

 

            ร่างเล็กพูดย้ำคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายรอบ แต่จากที่มันปะปนไปด้วยเสียงแค่นหัวเราะเบาอย่างสมเพชตัวเองในตอนแรก โทนเสียงของเขาค่อยๆเพิ่มอัตราของความเศร้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นถูกกลืนกินไปโดยเสียงสะอื้นฮักจากการร้องไห้

 

            ที่เสียน้ำตา ไม่ใช่เพราะรู้สึกแตกต่างจากอีกคน

            แต่เป็นเพราะ ตัวเขาเองก็กำลังรู้สึกเหมือนกันต่างหาก

 

            น้ำตาของแบคฮยอนนั้นมีอิทธิพลต่อชานยอลเสมอไม่ต่างจากรอยยิ้ม แม้ตัวเองจะรู้สึกอยากร้องไห้ตามอีกครั้ง แต่คนตัวสูงทำได้แค่รีบเปลี่ยนมาคุกเข่าตรงหน้าคนที่กำลังจมดิ่งอยู่กับความเศร้า แล้วจับไหล่บางที่สั่นไหวนั้นอย่างเบามือ

           

            “ถ้าไม่ได้พูดออกไปสิครับ ผมจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน

            “…”

            “และการที่คุณเศร้า มันทำให้ผมเสียใจมากกว่าอะไรทั้งหมด

            “…”

            “คุณไม่เศร้าอีกแล้วได้มั้ยครับ?

 

            ชานยอลเข้าไปสวมกอดอีกคนอย่างอ่อนโยนเหมือนกับกำลังประคองแก้วที่แสนเปราะบาง แน่นอนว่าร่างสูงโยกคนในอ้อมกอดไปมาอย่างติดนิสัย ราวกับต้องการจะกล่อมขวัญคนในอ้อมกอด ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ กว่าแบคฮยอนจะตั้งสติและหยุดก้อนสะอื้นของตัวเองได้

 

            “ถ้าไม่มีเมฆ แล้วจะมีฝนได้ยังไงกันล่ะครับ?

            ชานยอลเผยยิ้มให้กับคำถามแสนหัวหมอของอีกคน ผมแค่คิดว่าคุณเหมือน ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นนี่ครับ

            “…”

            “คุณก็คือคุณ คุณทำให้ผมรู้สึกมากกว่าที่เคยรู้สึก คุณพิเศษเกินกว่าจะหาอะไรจะมาเปรียบเทียบได้

 

            แบคฮยอนไม่เข้าใจ ว่าทั้งที่ตัวเขาก็เป็นแค่มนุษย์ผู้แสนจะธรรมดาและมักถูกล้อมรอบกลืนกินด้วยความหมองเศร้า ทำไมชานยอลต้องทำเหมือนกับตัวเขานั้นเลอค่าเกินกว่าใครอื่น ทำไมต้องทำเหมือนจะไม่มีใครมาทดแทนเขาได้ ทำไมต้องทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นมีคุณค่าด้วย

 

            ทำไมต้องอาศัยจุดอ่อนของเขา มาทำให้เขารู้สึกดีกับตัวเอง?

            เพราะนั่นคือสิ่งที่บยอนแบคฮยอนโหยหามาตลอด

 


            “อย่างน้อย ก็มีอยู่อย่างนึงนะครับ ที่คุณกับวันฝนตกไม่เหมือนกันเลย

            “…”

            คือ ผมชอบวันฝนตก

            “…”

            "แต่ผมรักคุณ"

 

 

 

        



จบแล้วค่ะ (2)

หลอกนะคะ แฮ่


ถ้านับรวมตอนทั้งหมด เราก็เดินทางมาถึงตอนที่ 21 กันแล้ว

(ทำไมใช้เวลานานขนาดนี้ ฮือ ขอโทษนะคะ)


ต่อจากนี้ไป คือของจริงแล้วนะคะ

(คนอ่าน: นี่ยังไม่จริงอีกหรอ แล้วที่ผ่านมาทั้งหมดคืออะไร .. น้ำล้วนๆเลยใช่มั้ย ..)


ปล. #ทีมแบคฮยอน เสมอไป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

718 ความคิดเห็น

  1. #685 P.kiml (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:54
    ของจริงมันต้องดราม่ามากแน่ๆเลย โอยยย ขอทำใจก่อนนะคะ
    กลัวใจไรเตอร์จริงๆ 555 
    #685
    0
  2. #533 pknbr (@faiypkn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:49
    ของจริงไหน เหย ผมไม่เล่นนะไรท์ เราล้อเล่น เขียนมาเลยยยย ที่ไรท์วางเนื้อเรื่องไว้ทั้งหมด ถึงจะเศร้าแต่เราจะร้องไห้ไปกับฟิคเรื่องนี้เอง เราหลงรักฟิคเรื่องนี้และตัวละครทุกๆตัว ฉะนั้นช่วยอ่อนโยนกับพวกเขาและทำให้ช่วยให้พวกเขาเสียน้ำตาน้อยที่สุดทีนะ
    #533
    0
  3. #476 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 13:53
    อะไรคือของจริงงงง ไม่เอามาม่าน้าไรท์
    #476
    0
  4. #358 chompoochi (@chompoochi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 00:43
    เหยยนยย ของจริงอะไรรรรร กรร๊ดดดดดดล่วงหน้า พนมมืออ่อน
    #358
    0
  5. #313 wchry (@ningingkai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 23:07
    ขอได้มั้ยไม่ดราม่าได้เปล่า
    ไรท์ต้องใจดีแน่ๆเลย
    #313
    0
  6. #308 Chakbann (@kronyees_cm12) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:36
    เป็นฟิคที่ดีเรื่องหนึ่งเลยค่ะ ชอบข้อคิดที่ได้จากแต่ละตอนมากก ภาษาสวยจิงไรจิง ขอให้ไรท์แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะเปนกำลังใจให้ สู้ๆๆๆๆ
    #308
    0
  7. #307 Chakbann (@kronyees_cm12) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:36
    เป็นฟิคที่ดีเรื่องหนึ่งเลยค่ะ ชอบข้อคิดที่ได้จากแต่ละตอนมากก ภาษาสวยจิงไรจิง ขอให้ไรท์แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะเปนกำลังใจให้ สู้ๆๆๆๆ
    #307
    0
  8. #306 delight_tt (@delight_tt) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 01:24
    แม่!!!! ( ? ? ? )
    #306
    0
  9. #305 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 01:23
    อันนี้อินโทรใช่มั้ยคะ เราเตรียมเสื้อเกราะ หมวก ดาบ ปืน พร้อมรบละค่ะ สาดมาเลยค่ะ อย่ายั้งมือค่ะ
    ปล. อินมาก อินทุกบท ร้องไห้เกือบทุกตอน เราชอบมากนะเรื่องนี้ รักกกก
    #305
    0
  10. #302 92x95n (@ninuttyz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 13:50
    ตกหลุมรักเหมือนกัน รู้เปล่า แต่ทำไมรู้สึกถึงดราม่ามันจะตามมาแบบหนักหน่วงอะ (นี่คิดไปเองหรือเปล่า) 555555 รอน้า ชอบมากเลย
    #302
    0
  11. #298 fearlessgirl (@puppytps) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:19
    ชอบมากค่ะ;__;
    #298
    0
  12. #297 homeher (@homeher) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:04
    ชอบมากๆเลย
    #297
    0
  13. #296 pafuns_ (@pafuns_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 00:32
    ละมุนมาก ชอบมากๆเลยยยย
    #296
    0
  14. #295 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 19:31
    มันช่างอบอุ่นจัง
    #295
    0
  15. #294 pppimpim1204 (@pppimpim1204) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 18:30
    คำว่า #ทีมแบคฮยอน เสมอไปนี่ทำเราคิดหนักเลยนะไรท์555555 สู้ๆนะค้าไรท์???
    #294
    0
  16. #293 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 17:56
    อบอุ่นเสมอแต่แอบสงสัยแบคผ่านอะไรมาบ้างถคงได้คิเกัตัวเงแบบนี้อ่ะ
    #293
    0
  17. #291 kengkitlove (@kengkitlove) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 17:49
    อ่านแล้วให้ความรู้สึกละมุน อบอุ่น และฝันหวานเลยค่ะ
    #291
    0
  18. #290 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 17:43
    อะไรอ่ะๆๆๆๆๆ อ่านทอล์คไรเตอร์ล่ะนี่กลัวดราม่ามากกกกกก แงๆๆๆ แต่ตอนนี้มันดีมากจริงๆ ประทับใจจจจ
    #290
    0
  19. #288 Rabbit.B (@phatcahb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 15:41
    มันดีมากๆเลยทำไมไรท์แต่งให้เราอินได้ขนาดนี้(ไม่ได้เว่อร์นะพูดจริง??) ชอบตอนกาอินมากอ่ะรับรู้ถึงความรู้สึกได้ดีเลย ปล.อย่าล้อเล่นว่าจบบ่อยๆซี้เราไม่อยากให้จบบบบ55555555 ????????????????
    #288
    0
  20. #287 Just read (@hellojuneny) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 14:37
    โอยชอบกอดของชานยอลมากเลยยยยยย
    #287
    0
  21. #286 멍령이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 14:30
    ชอบตอนอ่านจดหมายมากเลย มันซึ้งปนเศร้า
    #286
    0
  22. #285 min-issaree (@min-issaree) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 11:31
    บอกรักแล้วอ่ะ ฮือออลุ้นจะแย่ ขอให้แบคผ่านมันไปได้ด้วยดี
    #285
    0