(exo) spring day, you – chanbaek

ตอนที่ 26 : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 เม.ย. 59

 

 


 

Chapter 22

 

            

วันศุกร์ที่ 15 กรกฎาคม,

05.47 น.,

ฤดูร้อน, เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

 

           

            ขอบคุณครับ

 

            แบคฮยอนกล่าวเมื่อเห็นคนตัวสูงที่ยังไม่สร่างอาการง่วงนอนดีหยิบยื่นแก้วใสทรงสูงบรรจุนมสดที่อุ่นพอดีมาให้ ชานยอลจะตื่นนอนตอนเช้าตรู่แบบนี้เป็นประจำทุกวัน ในขณะที่ร่างเล็กนั้นมักจะยังไม่ได้นอนเพราะวุ่นวายอยู่กับงานที่ได้รับมอบหมายมาจากอาจารย์เป็นประจำเช่นกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในช่วงเวลาปิดเทอมก็ตาม 

 

            ใจหนึ่งชานยอลก็อยากจะให้อีกคนได้พักผ่อนอย่างเพียงพอเหมือนกัน แต่ถ้าหากมันเป็นสิ่งที่คนตัวเล็กรัก เขาก็คงทำได้เพียงอุ่นนมให้แบบนี้ทุกเช้าที่เขาตื่น ให้อีกคนได้ทานอะไรแต่ดีๆ สุขภาพจะได้แข็งแรง ซึ่งแค่นั้นแบคฮยอนก็รู้สึกขอบคุณมากพอแล้ว หากไม่มีร่างสูงอยู่ด้วยก็ฝันไปเถอะว่าจะได้ดื่มนมที่อุ่นสบายท้องแบบนี้


            แต่ขณะที่มือเรียวกำลังยื่นออกไปรับแก้วใบสวยที่ถูกส่งต่อมาให้ ทุกอย่างรอบตัวแบคฮยอนก็ดูจะผิดจังหวะไปหมด และ

 


            เพล้ง!

 


            ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทำความสะอาดเอง

 

            อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้ชานยอลตาสว่างจากกอาการง่วงขึ้นมาหนึ่งระดับ คนตัวสูงรีบไปหยิบอุปกรณ์มาจัดการเศษแก้วอย่างรวดเร็ว ในขณะที่แบคฮยอนยังคงนั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อนหน้าคอมพิวเตอร์ที่ฉายแปลนงานที่ยังไม่ถึงไหนของเขา เขาเอามือแตะตรงหน้าอกด้านซ้ายที่หัวใจอันชาวาบพักอาศัยอยู่อย่างแผ่วเบา

 


            ทำไมถึงได้รู้สึกใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูกนะ

 


            ผ่านไปอีกหลายนาที ร่างสูงจัดการเก็บกวาดทุกอย่างจนสะอาดเอี่ยมเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น และกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งเพื่ออุ่นนมสดแก้วใหม่ให้คนที่ยังทำงานอยู่ ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์รุ่นปุ่มกดของชานยอลที่นอนอยู่บนโต๊ะที่ร่างเล็กนั่งทำงานอยู่แผดเสียงขึ้น

 

            ขอบคุณครับ

 

            คนตัวสูงที่รีบสาวเท้าเข้ามาหาบอกหลังจากรับมันไปจากมือเล็กที่ถือมันยื่นมาให้ ก่อนจะวางนมอุ่นแก้วใหม่ไว้บนโต๊ะเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน แบคฮยอนหยิบมันขึ้นมาจิบเล็กน้อยเพราะยังร้อนอยู่ในขณะที่ชานยอลกดรับสายสำคัญ

 

            ครับคุณแม่ ทำไมวันนี้โทรมาเช้าจังครับ?

            “…”

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ?

 

            น้ำเสียงของชานยอลเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วและชวนให้รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่ขายาวทั้งสองจะก้าวเดินออกไปยังระเบียงอย่างน่าสงสัย ปล่อยให้แบคฮยอนนั่งเคว้งอยู่ในห้องคนเดียว คนตัวเล็กถอนหายใจเบาเพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับมาจดจ้องกับงานตรงหน้าเหมือนเดิม แบคฮยอนดื่มนมที่อุณหภูมิเริ่มเย็นลงไปเรื่อยๆจนหมดแก้วโดยไม่รู้ตัว

 


            ผมคงต้องกลับบ้านสักสามวัน คุณจะไปด้วยกันมั้ยครับ?

 

            แบคฮยอนสะดุ้งตัวโยนเพราะไม่รู้คนตัวสูงเข้ามาในตัวห้องแล้วมายืนข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ สงสัยว่าเขาอาจจะแอบหลับในไปแล้ว

 

            เกิดอะไรขึ้นหรอครับ?แบคฮยอนถามด้วยน้ำเสียงวูบหวิว

            ชานยอลถอนหายใจยาวทั้งที่ยังพยายามยิ้มบางเพื่อไม่ให้อีกคนตกใจเกินไป พอดีคุณย่า ...

            “…”

            “... ท่านเสียแล้วน่ะครับ

 



           

 

วันเสาร์ที่ 16 กรกฎาคม,

08.12 น.,

ฤดูร้อน, อากาศร้อนเพียงแค่นอกกาย ภายในใจนั้นชาราวกับฤดูหนาว

 


 

            เคยมานั่งคิดกันหรือเปล่า ว่าสาเหตุที่แท้จริงที่คนเราเศร้าโศกเสียใจและร้องไห้คร่ำครวญกันในงานศพของคนที่รักคืออะไร?

 

            ในเมื่อทุกคนต่างบอกว่า คนที่จากไปนั้นได้ไปอยู่ในที่ที่ดีแล้ว หลุดพ้นจากความทุกข์และความโศกเศร้าของโลกใบนี้ ได้ไปมีความสุขในภพภูมิที่ดีกว่าเสียที แล้วคนที่มีชีวิตอยู่จะร้องไห้ให้ความสุขของคนที่เรารักทำไมกัน?

 

            ถ้าหากย้อนไปตอนยังเป็นเด็ก ที่เราร้องไห้ตอนคุณตาเสีย เป็นเพราะเราจะไม่ได้เล่นเกมสนุกๆที่ท่านเป็นคนคิดอีกแล้ว
            หากพอรู้ความขึ้นมาอีกหน่อย ที่เราร้องไห้ตอนคุณลุงเสีย เป็นเพราะเราจะไม่มีที่ปรึกษาและที่ระบายซึ่งจะคอยเข้าข้างเราเสมอเวลาที่ทะเลาะกับแม่อีกแล้ว
            หรือหากได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ที่เราร้องไห้ตอนคุณพ่อเสีย เป็นเพราะเรายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณให้สมกับที่ท่านคอยอดทนดูแลเรามา ยังไม่มีโอกาสได้ทำอะไรดีๆที่ควรทำให้ท่านอีกหลายอย่าง

 

            ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใด ทุกข้อก็ล้วนชี้เป้าไปที่สิ่งเดียวกัน

            นั่นก็คือ ความทรงจำ

 

            พวกเราก็แค่ทำใจยอมรับไม่ได้ว่าจะต้องปล่อยให้อีกคนจากไปโดยไม่สามารถฝืนฉุดรั้งเอาไว้ได้ ทุกความทรงจำที่แสนดีจะไม่มีวันหวนคืนกลับมา และทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นจะกลายเป็นเพียงแค่อดีต


            สุดท้ายแล้ว คนที่แบกรับความทุกข์ที่ถูกถ่ายทอดมาจากคนที่จากไป คือคนที่ยังอยู่

            คนที่ยังมีความทรงจำเหลืออยู่

 

 


            “ขอโทษนะจ๊ะแบคฮยอน ที่เราต้องมาเจอกันด้วยเหตุผลนี้

 

            คุณแม่ของครอบครัวปาร์คเอ่ยทักทายลูกชายทั้งสองที่เพิ่งเข้ามาในห้องพิธีศพ เธอพยายามจะพูดจาอย่างมีอารมณ์ขันเพื่อให้แบคฮยอนรู้สึกดีขึ้นบ้าง ก่อนจะเข้าไปกอดโยกอย่างปลอบโยนเหมือนเคย เพราะดูจากดวงตาที่แดงก่ำนั้น ต้องผ่านการร้องไห้มาหลายชั่วโมงอย่างแน่นอน แต่ดูเหมือนทุกการกระทำจะยิ่งทำให้คนตัวเล็กสะอื้นหนักกว่าเดิม

 

            แบคฮยอนขออนุญาตลาอาจารย์สามวันได้สำเร็จ เพราะต่อให้หัวเด็ดตีนขาดยังไง ร่างเล็กก็ดึงดันจะมาให้ได้ ยังไงเขาก็จะมาบอกลาคุณย่าครั้งสุดท้าย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ผูกพันขนาดนี้ ทั้งที่เจอกันได้เพียงแค่สามเดือนที่แล้วเท่านั้น แต่คุณย่ากลับกลายมาเป็นอีกหนึ่งคนสำคัญในชีวิตของเขาไปเสียแล้ว

 

            ในขณะที่ชานยอลนั้นไม่มีน้ำตาให้เห็นเลยสักหยดเลยตั้งแต่ทราบข่าว ร่างสูงเป็นฝ่ายเข้าไปโอบกอดพี่สาวคนโตที่ยังดูสวยแม้จะสวมฮันบกสีดำสนิทและไม่ได้แต่งหน้าแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เพราะยูราเองก็ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนไปหมดแล้วเช่นกัน

 

            ไหนเราสัญญากับคุณย่ากันไว้ไงครับ ว่าจะไม่ร้องไห้

           

            หญิงสาวไม่สามารถเอ่ยตอบอะไรได้เพราะยิ่งสะอื้นไห้หนักยิ่งเข้าไปใหญ่หลังจากได้ยินคำพูดของน้องชาย เสื้อสูทของคนตัวสูงเริ่มเปียกไปด้วยน้ำตาของยูรา ชานยอลลูบเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของคนในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบาที่สุด เขาเข้าใจว่าการกระทำนั้นทำยากกว่าการพูดเสมอ

 

            ไปเถอะ คุณย่าเขารอพวกเราอยู่นะ

 

            คุณพ่อว่าด้วยสุรเสียงนิ่งสงบสมกับเป็นเจ้าภาพของงาน แบคฮยอนจึงผละออกจากคุณแม่อย่างอ้อยอิ่งก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อพยายามสงบสติของตัวเองให้ได้มากที่สุด แต่เมื่อหันเห็นรูปของคุณย่าที่ตั้งมอบรอยยิ้มอย่างสดใสมาให้ มันยิ่งทำให้เขาคิดถึงหญิงชรายิ่งขึ้น สุดท้ายเขื่อนกั้นน้ำตาที่คิดว่าสร้างขึ้นมาแข็งแรงพอแล้วก็ต้องถล่มลงมาอย่างไม่มีชิ้นดี

 

            ระหว่างที่คุกเข่าเคารพศพ ชานยอลได้ยินเสียงร่างเล็กข้างตัวไม่สามารถควบคุมก้อนสะอื้นของตัวเองได้ มันทำให้คนตัวสูงที่เคยคิดว่าเขาจะสามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณย่าได้อย่างแน่นอนเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย

            ต่อให้ชานยอลพยายามสร้างภาพลักษณ์ว่าจิตใจเข้มแข็งมากพอ แต่แบคฮยอนเป็นเหมือนน้ำกรดที่สาดกระเซ็นใส่หัวใจที่แกร่งดั่งหินของเขาและกัดเซาะมันจนอ่อนยวบ สุดท้ายคนตัวสูงก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าเขาคิดถึงคุณย่ามากขนาดไหน

 

            เมื่อทั้งคู่ลุกขึ้นยืน ร่างสูงก็รีบเข้าไปกอดอีกคนทันที ชานยอลรู้ดีกว่าใครว่าแบคฮยอนแบกรับสถานการณ์แบบนี้เอาไว้คนเดียวไม่ไหว ระหว่างที่เขาขับรถมาโกชาง คนตัวเล็กพยายามแอบร้องไห้ไม่ให้เขาเห็นแทบตลอดทาง พอแบคฮยอนคิดว่าควบคุมสติได้แล้ว สักพักความรู้สึกก็จะกลับมาโจมตีเขาจนกำแพงน้ำตาทลายลงมาอีกครั้ง วนไปเรื่อยๆเป็นวัฏจักรแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา

           

            ก่อนที่จะแบคฮยอนจะลากเข้าให้ออกไปจากห้องได้สำเร็จ ชานยอลก็ขอเวลาร่างเล็กครู่หนึ่งเสียก่อน แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะพิธิการตรงด้านหน้าโลงซึ่งถูกประดับด้วยดอกไม้สีสันสวยงาม มือใหญ่หยิบเอาซองจดหมายสีขาวสะอาดจากภายในเสื้อสูทออกมาวางลงบนกองจดหมายจำนวนหนึ่งที่ตั้งอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะก้มโค้งทำความเคารพอย่างนอบน้อมอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาไขข้อสงสัยที่ถูกส่งมาผ่านแววตาของอีกคน

 

            จดหมายฉบับสุดท้ายถึงคุณย่าน่ะครับ

            “…”

            “คุณปู่ท่านเป็นคนคิดริเริ่ม ท่านบอกว่าเราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างในใจกัน คำไหนที่อยากบอกแล้วไม่มีโอกาสได้บอกก็ให้เขียนลงไปในจดหมาย แล้วท่านจะเอาไปอ่านแก้เหงาบนสวรรค์เองน่ะครับ

            “...

            “ถ้าคุณพร้อม และอยากจะเขียน ก็เขียนได้นะครับ คุณเป็นครอบครัวของเราแล้ว เผื่อคุณลืมไป

 

            แบคฮยอนรู้สึกถึงแรงกระตุกในใจ นอกจากจดหมายที่ต้องเขียนส่งให้เพื่อนร่วมชั้นเป็นการบ้านในวิชาภาษาอังกฤษตอนประถมปลาย ตัวเขาก็ไม่เคยคิดจะเขียนจดหมายมาก่อน นี่จะถือว่าเป็นจดหมายฉบับแรกในชีวิตของเขา แต่ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้บอกสิ่งที่อยู่ในใจกับคุณย่า แล้วทำไมเขาต้องลังเล 

 

            “ครับ ผมจะเขียนมัน

 

 



วันเสาร์ที่ 16 กรกฎาคม,

12.34 น.,

ฤดูร้อน, แอร์ของโรงพยาบาลไม่ได้สะท้านผิวเลยสักนิด

 

 

            แบคฮยอนพบเซฮุนที่บริเวณสำหรับให้แขกของพิธีรับประทานอาหาร จำได้ว่าเพื่อนรุ่นน้องแอบพูดประชดประชันนิดหน่อยตอนที่ชานยอลบอกว่าจะไม่กลับบ้านปิดเทอมนี้ ทำให้เซฮุนต้องเดินทางกลับมาโกชางตัวคนเดียว และเพราะตอนนี้ลูกชายคนเล็กของครอบครัวปาร์คต้องออกไปช่วยพ่อแม่ต้อนรับแขกในฐานะเจ้าภาพ พวกเขาเลยพากันมานั่งพักกันที่เก้าอี้แถวบริเวณห้องพิธี

 

            “พี่แบคฮายอนดูสิคะ หนูได้ดอกไม้ด้วย

 

            เยจินตัวน้อยในชุดสีดำที่ไม่เข้ากับวัยเด็กที่ควรจะเป็นช่วงอายุที่มีแต่ความสดใสเดินเข้ามาก่อนจะวางดอกไม้หนึ่งดอกลงบนตักของคนเป็นพี่ แล้วเอนตัวพิงกับขาของแบคฮยอนเป็นจังหวะอย่างขี้อ้อน คนตัวเล็กรีบแอบปาดน้ำตาที่ค้างเติ่งอยู่ออกลวกๆ เพื่อไม่ให้เด็กน้อยเห็นความเศร้าของตัวเอง

 

            สวยจังเลยครับ ใครให้มาเอ่ย?แบคฮยอนพยายามทำน้ำเสียงให้ดูมีความสุขที่สุดเท่าที่จะทำไหว

            “พี่คนสวยค่ะ

 

            เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปทางหน้าห้องพิธี ปรากฏให้เห็นหญิงสาวร่างโปร่งที่สวมชุดกระโปรงสีดำเรียบดูมีมารยาท เธอมีผมสั้นประบ่าสีดำขลับและดูเหมือนจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา แบคฮยอนแอบเห็นเซฮุนก้มหัวทำความเคารพเล็กน้อย แสดงว่าทั้งสองเคยรู้จักกันมาก่อน

 

            พี่แบคฮายอนเห็นคุณทวดมั้ยคะ? หนูอยากเอาไปให้คุณทวด

 

            เป็นคำถามจากความเดียงสาที่ทำให้ความเงียบเข้ามากัดกินบรรยากาศอีกครั้ง เซฮุนแอบลอบมองหน้าแบคฮยอนเล็กน้อย เพราะอีกคนเพิ่งจะเริ่มหยุดร้องไห้ได้เพียงไม่นาน การเจอคำถามจี้ใจดำแบบนี้อาจทำให้ทุกอย่างแย่กว่าเดิม แต่คนตัวเล็กกลับยิ้มบางออกมาอย่างฝืนใจ

 

            ฝากพี่ไว้ก็ได้ เดี๋ยวถ้าพี่แบคฮยอนเจอคุณทวดแล้วจะเอาไปให้นะครับ

            “ขอบคุณค่ะ

            “เยจินอยากบอกอะไรคุณทวดมั้ย?

            “หนูอยากฟังนิทานเรื่องไอ้ขี้มูกมาก

            “โอเค เดี๋ยวพี่แบคฮยอนบอกท่านให้นะครับร่างเล็กแสร้งแค่นหัวเราะ

            “แล้วก็ เยจินรักคุณทวดมากๆเลยค่ะ

            “ไม่เอาลูก อย่าไปกวนพี่แบคฮยอนเขา

 

            ขอบคุณพี่จินฮยอกที่เข้ามาช่วยพาเยจินออกไปได้ทันท่วงที เพราะร่างเล็กรู้สึกเหมือนตัวเองไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป และแบคฮยอนไม่อยากให้เยจินเห็นว่าตัวเขากำลังเศร้า ไม่อยากให้เธอรู้ว่ากำลังมีความสุขอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังรู้สึกเศร้าโศกอาลัย เขาแอบเอาใบหน้าไปพิงหลบข้างหลังเซฮุนก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นจนร่างโปร่งต้องลูบแผ่นหลังอย่างปลอบโยน

 

 

            เขาใช่มั้ย?

            “…”

            “คนที่นั่งอยู่กับเด็กชายดอกไม้น่ะ

 

            ‘พี่คนสวยของซอเยจินเอ่ยถามเพื่อนตัวสูงที่เพิ่งเว้นว่างจากการต้อนรับแขกเหรื่อทั้งหมู่บ้านและเข้ามายืนอยู่ข้างกัน ช่วงนี้ก็เป็นฤดูปิดเทอมของจองกาอึนเช่นกัน เมื่อเธอได้ยินข่าวร้ายตอนที่เพิ่งถึงบ้านได้ไม่นานจึงมาร่วมแสดงความเสียใจด้วย และตัวเธอนั้นแอบยืนมองคนตัวเล็กมาได้สักพักหนึ่งแล้ว 

 

            ใช่คนตัวสูงตอบ แล้วก็เลิกเรียกเซฮุนว่าเด็กชายดอกไม้ได้แล้ว เขาไม่ชอบ

            “ขอโทษ ก็มันติดปากนี่กาอึนแกล้งทำน้ำเสียงประชดเขาชื่ออะไร?

            “แบคฮยอน

            หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น อย่าบอกว่านามสกุลบยอน

            “ใช่คิ้วเข้มของชานยอลขมวดฉับ

            ว้าว มหัศจรรย์หญิงสาวเบิกตากว้างพร้อมกับเอามือป้องปาก

            “…”

            “ฉันรู้จักเขา

 




วันจันทร์ที่ 18 กรกฎาคม,

17.13 น.,

ฤดูร้อน, อากาศไม่ร้อนเกินไปและท้องฟ้าปลอดโปร่งจนผิดสังเกต

 

 

            วันจันทร์ที่ 18 กรกฎาคม,

            ถึง คุณย่า,

 

 

            สวัสดีครับ ขอโทษนะครับที่มาเขียนเอาซะวันสุดท้ายเลย

            ผมเขียนอะไรแบบนี้ไม่เก่ง แต่ผมจะพยายามนะครับ มันอาจจะเหมือนเรียงความเด็กประถมไปหน่อย คุณย่าอย่าเพิ่งเบื่อไปก่อนนะครับ

 

            ผมได้เรียนรู้อะไรจากคุณย่าหลายอย่างมากครับในช่วงที่ผมมาอาศัยที่โกชางช่วงปิดเทอม ขอบคุณมากนะครับ

            ตัวผมเองไม่เคยได้เจอคุณย่าหรือคุณยายจริงๆของตัวเองมาก่อน การได้พบกับคุณย่าเลยเป็นเรื่องที่พิเศษสำหรับผมครับ คุณย่ากลายเป็นเหมือนคุณย่าจริงๆของผมไปแล้ว


            คำพูดสุดท้ายที่คุณย่าบอกกับผมคือ ย่าต้องคิดถึงหนูแน่ รีบกลับมาหาย่านะ

            ผมกลับมาแล้วนะครับ แต่ว่ามันสายไปใช่มั้ยครับ?


            ผมบอกกับตัวเองเอาไว้ว่าจะต้องกลับมาฟังเรื่องราวของคุณย่าและคุณปู่อีกครั้งในคราวต่อไปที่เราเจอกัน มันเป็นเรื่องเล่าเรื่องโปรดในหัวใจของผมเลยครับ น่าเสียดายที่ผมมาไม่ทัน ผมขอโทษนะครับ

            ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้ แต่พอคิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันได้เจอกับคุณย่าอีกแล้ว ความรู้สึกมันก็ดิ่งไปหมดเลยครับ ถ้าคุณย่าได้รู้คงไม่สบายใจแน่ ผมขอโทษนะครับที่ยังเศร้าอยู่ แต่มันทำใจได้ลำบากจริงๆ

 

            ที่ผมแนบมาด้วย คือดอกไม้ของเยจินนะครับ เธออยากเอามันให้คุณทวดของเธอ

            เธอฝากบอกคุณย่าด้วยครับ ว่าเธออยากฟังนิทานเรื่องไอ้ขี้มูกมากของคุณย่า

            ไม่เป็นไรนะครับ หลังจากนี้ ผมจะเล่ามันให้เธอฟังแทนคุณย่าเองครับ ถึงผมจะไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงเลยก็ตาม

            แล้วก็ เธอฝากบอกด้วยครับ ว่าเธอรักคุณย่ามาก

            ผมก็รักคุณย่ามากเช่นกันครับ

            ผมรู้สึกอิจฉาเยจินเหมือนกัน เพราะเธอเคยบอกรักคุณทวดของเธอหลายครั้ง ในขณะที่ผมยังไม่มีโอกาสบอกรักคุณย่าต่อหน้าเลย ผมขอโทษนะครับ

 

            ตอนนี้คุณย่าคงได้เจอกับคุณปู่แล้ว ขอให้มีความสุขนะครับ เรื่องราวความรักของพวกท่านจะอยู่ในใจของผมตลอดไป

            ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งได้มอบความรักที่ยิ่งใหญ่ให้กับเด็กที่ไม่สมควรได้รับมันอย่างผมครับ

 

                        แบคฮยอน

 

 

            ร่างเล็กนั่งเอาหัวพิงกับหน้าต่างรถซูบารุคันคุ้นเคยเหม่อมองออกไปยังทัศนียภาพของโกชางที่เปลี่ยนไปทุกวินาทีจากความเร็วของรถที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้า สารถีเห็นดังนั้นจึงเอื้อมไปจับมืออีกคนเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกคนฟุ้งซ่านเกินไป แบคฮยอนเหลือบมามองเล็กน้อย แสร้งยิ้มบางมาให้ ก่อนจะพิงหัวกับกระจกใสอีกครั้ง

 

            ชานยอลรู้ว่าความเศร้ากำลังกัดกินแบคฮยอนของเขาอย่างหนัก นี่เป็นการสูญเสียแบบไม่มีวันกลับครั้งแรกของอีกฝ่าย ร่างเล็กไม่เคยต้องเสียใครจากการเสียชีวิตมาก่อน ความสับสนอลหม่านเกิดขึ้นในใจและทุกอย่างก็ดูยากไปหมด คนตัวสูงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ตอนที่คุณปู่เสีย ตัวเขาก็เสียขวัญไปหลายวันเช่นกัน

 

            คุณเชื่อใน ตลอดไปมั้ยครับ?

 

            จู่ๆ แบคฮยอนก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงเบาหวิวทั้งที่สายตายังคงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คนขับรถหันไปมองเล็กน้อยอย่างสงสัยว่าทำไมอีกคนถึงได้ถามคำถามนี้ขึ้นมา

 

            “คุณเชื่อหรอครับ?

            คนตัวเล็กพยักหน้า แม้สายตาจะยังคงทอดออกไปนอกตัวรถ

            ชานยอลยิ้ม ผมไม่เชื่อครับ

 

            คนตัวสูงแอบได้ยินเสียงอีกคนถอนหายใจเบา และเขารู้สึกได้ถึงรังสีความผิดหวังที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของแบคฮยอน

 

            ผมว่าต่อให้จะนานแค่ไหน สุดท้ายทุกอย่างมันก็มีอายุขัยของมันอยู่ดีน่ะครับ

            อย่างนั้นหรอครับ?

 

            คนตัวเล็กถามด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยเหมือนสติไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวอีกต่อไป ชานยอลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความคิดของอีกคนลอยไปไกลถึงไหนแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไร หน้าที่ของร่างสูงคือเป็นคนที่คอยย้ำเตือนให้แบคฮยอนรู้อยู่เสมอว่า ไม่ว่าจะต้องเจอเหตุการณ์ดีร้ายขนาดไหน ยังไงก็จะยังมีเขาคอยอยู่เคียงข้างไปตลอด


            “ผมไม่เชื่อในตลอดไปครับ ..."

            “…”

            “… แต่ผมจะมอบตลอดไปของผมให้กับคุณ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

718 ความคิดเห็น

  1. #690 P.kiml (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:18
    บางครั้งคนที่เราพึ่งเจอเพียงไม่กี่วัน แต่กลับทำให้เราผูกพันธ์อย่างบอกไม่ถูก
    คุณย่าเป็นคนใจดีมากๆ แล้วก็อดทนมากๆ  แบคฮยอนเองก็คงผูกพันธ์กับคุณย่า
    พอๆกับชานยอลพี่ยูราและคนอื่นๆ  หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ่ำ บางทีอาจจะพบกันช้าเกินไป
    น่าจะได้คุยกันมากกว่านี้  คุณย่าอาจจะไม่ได้หายไปไหน แค่จะไปอยู่กับคุณปู่เท่านั้นเอง :D
    ว่าแต่กาอึนนี่รู้จักแบคได้ไงกันนะ
    #690
    0
  2. #535 pknbr (@faiypkn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 09:07
    เป็นความอบอุ่นที่หน่วงจังเลยนะ เราหวังว่าแบคฮยอนจะไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้ เพราะเราคงเสียใจน่าดูเลยล่ะ
    #535
    0
  3. #532 Oum Sirilak (@oum-ka143) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 01:07
    อ่านจดหมายแบคฮยอนแล้วน่ำตาเม็ดเบ่งไหลลงมาเลยค่ะ ภาษาการบรรยายของไรท์มันดีมากๆเลย หน่วงจริงๆค่ะ
    #532
    0
  4. #531 Aumbaek2306 (@aummizz-bb2306) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 11:59
    มันอบอุ่น เศร้า หน่วง ไปในเวลาเดียวกัน พี่ชานเหมือนแสงสว่างเลย
    #531
    0
  5. #528 KATANO (@sirikornboo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 06:52
    อ่านหามรุ่งหามค่ำ อ่านแล้วมีความรู้สึกดี รู้สึกหน่วงไปพร้อมกัน
    #528
    0
  6. #525 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 00:47
    ชาปนี้บรรยายดีมากๆเลยค่ะ รับรู้ได้จากความรู้สึกจริงๆมันหน่วงๆเศร้าๆแต่มันมีความรู้สึกให้แบบอบอุ่น ถึงคุณย่าจะจากไปแต่ความทรงจำทุกอย่างจะคงอยู่ เนี่ยสินะคงเปนเสน่ห์ของความทรงจำ รักคุณย่าเหมือนกันนะคะ :)
    #525
    0
  7. #521 ChompooCY (@chompoocy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 02:25
    เราบรรยายความรู้สึกออกมาไม่ถูก ร้องไห้หนักมากเลยค่ะ เหมือนได้เข้าไปอยู่ในเรื่องที่ไรท์เขียนออกมาเลย มีทั้งความเศร้าและอบอุ่น เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #521
    0
  8. วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:20
    นี่ร้องไห้ตามแบคฮยอนแล้วนะ~
    ไรเตอร์เขียนได้ดีมากในทุกๆตอนจริงๆค่ะ
    #519
    0
  9. #517 kengkitlove (@kengkitlove) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 17:54
    น้ำตาหยดแหมะเลยอ่ะ
    #517
    0
  10. #515 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 10:27
    ดิ่งมาก พี่ชานช่วยแบคฮยอนด้วยนะ
    #515
    0
  11. #514 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 08:33
    เศร้าอ่ะ แต่พี่ชานทำได้ดีมาก แบคก็เหมือนกัน
    #514
    0
  12. #513 parnpus (@best4613) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 01:38
    เราไม่รู้จะเม้นอะไรดี แต่ชอบมากเลย มันอธิบายไม่ถูกแต่ชอบมาก
    #513
    0
  13. #512 Mmiiissss (@mmiiissss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 01:02
    เหมือนก๊อปปี้ เพรสท์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราเลย เราร้องไห้หนักมาก เราเคยเจอทวดครั้งเดียว เราสัญญากับทวดว่าจะกลับไปหา แต่เรากลับไปพร้อมชุดดำที่ใส่อยู่ แล้วก็เป็นเหตุการณ์แรกที่เราเสียคนในครอบครัวไป ตาบวมเลย ขอทิชชู่ด้วยค่ะ ฮรือออออออ
    #512
    0
  14. #511 cn20024 (@cn20024) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:54
    เขียนคอมเมนต์ไม่ถูกเลยค่ะ555 แต่เราชอบความละเอียดอ่อนของแบคฮยอนนะคะ เป็นความละมุนแต่ไม่ได้เหลวเป๋ว เข้มแข็งแต่ไม่ได้ดื้อจนน่ารำคาญ มันพอดีกับชานยอลมากๆเลยค่ะ ฮืออออ
    #511
    0
  15. #510 myminseok (@nantiya88) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 18:43
    ใช่มาก นที่จากไป เขาจะได้ไม่ต้องแบกรับอะไรจากโลกใบนี้แล้ว จำละจำไว้ เมื่อมีคนไหนในชีวิตจากไปเราจะเข้าใจ ร้องไห้มันต้องมีอยู่แล้วเนอะ เพราะต่อไปเราจะไม่ได้เจอเขา
    #510
    0
  16. #509 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 16:17
    เศร้าจัง น่าสงสารร้องไห้ตาบวมเลย แต่ก็ได้ข้อคิดนะ นั่นซินะเราร้งไห้ให้กะความทรงจำจริงๆไม่ว่าจะดีจะร้ายนั้นคือประสบการณ์ของเราที่หล่อหลอมเราขึ้นมาให้เป็นในปัจจุบัน อ่านแล้วอบอุ่นนะแม้จะปนเศร้าก็ตาม
    #509
    0
  17. #508 kkimmaggurren (@kimaguren) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 15:01
    แบคมีเรื่องราวอีกมากมายที่พวกเรายังไม่รู้ และทุกๆคนต่างก็มีเรื่องราว เราอยากรู้จักทุกๆคนในเรื่องนี้ให้มากกว่านี้, ติดตามอย่างตั้งใจค่ะ
    #508
    0
  18. วันที่ 22 เมษายน 2559 / 14:57
    เศร้าจังค่ะ แต่ก็ขอบคุณชานยอลมากๆ
    #507
    0
  19. #506 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 14:36
    เศร้าจังเลย แบคผูกพันธ์กับคุณย่ามากๆ 
    #506
    0
  20. #505 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 13:32
    เศร้าเนอะ
    #505
    0
  21. #502 pianofaar (@pianofaar) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:51
    สวัสดีความอบอุ่น....เราบอกไว้ก่อนเลยนะว่าตอนเราคอมเม้นท์มันจะเป็นแบบอ่านไปคอมเม้นท์
    เลยอาจจะดูแปลกๆไปหน่อย ไม่ค่อยเหมือนคนอื่น เํํธอจะได้จดจำเราไว้ว่าเราก็รักเรื่องนี้ไม่แพ้กันเลย

    อย่างว่าฤดูร้อนมันช่างร้อนจริงๆ เราคนอ่านยังร้อนตามเลย..วันเวลาทำให้เราจดจำทุกอย่างได้ไม่เคยลืมเลย
    ชานยอลก็ยังคงเป็นคนที่อบอุ่นกับแบคฮยอนเสมอมาไม่รู้ทำไม เราซึ่งเป็นคนอ่านถึงอยากเก็บความอบอุ่นนี้ไว้กับตัว
    ชานยอลไม่ค่อยจะขัดใจอะไรแบคเลย เพียงแค่แบคมีความสุขได้ทำในสิ่งที่ต้องการก็ดีแล้ว ชานยอลมีความสุข
    อุ้ยยยย อะไรเริ่มออกมาจากการทำแก้วแตกดัง เพล้ง เอ่ย.....
    เราไม่รู้หรอกนะว่าต่อไปเราจะต้องพบเจอกับอะไร แต่แค่ตอนนี้ ตอนนี้ที่เรามีความสุขดีมันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ?
    เรื่องน่าตกใจ คุณย่าท่านเสียแล้ว ใจเราตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแปปนะ ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับแบคฮยอนมันคงจะแย่กว่ามาก

    หัวข้อ ฤดูร้อน, อากาศร้อนเพียงแค่นอกกาย ภายในใจนั้นชาราวกับฤดูหนาว // อ่านแล้วดูหดหู่แบบบอกไม่ถูกเลย
    หน้าร้อนว่าร้อนแล้วนะ แต่เจอความหนาวที่อยู่ในใจนั้นเราเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน มันเจ็บปวดไหมนะ ความรู้สึกนี้
    *นั่นสิเราเสียใจที่คนรักจากไปเพราะอะไร เพราะเรายังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งเยอะรึป่าว
    หรือว่าเพราะเขาไม่มีวันได้เห็นความสุขของเราอีก
    เราเคยเสียใจหน้กมากตอนที่คุณตาคุณยายของเราจากไป เราร้องไห้ราวกับคนจะขาดใจเลย 
    เพราะเราคิดว่าท่านจะไม่ได้เห็นความสำเร็จของเรา ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะเราทั้งนั้นเลย เรา เรา เรา..........................
    -ความทรงจำ- บางครั้งมันก็น่าจดจำ แต่ในเวลาเดียวกันบางความทรงจำก็ไม่น่าจดจำเลย
    ฮืออออออออออออออออ นั่นสิคนที่ยังอยู่ยังต้องแบกรับความทรงจำนั้นไว้จริงๆ
    ทุกวันนี้เราก็ยังคงเสียใจกับเรื่องบางเรื่อง บางทีเราควรให้เวลากับตัวเอง
    ทำไมกันเสลาคนมาปลอบเวลาร้องไห้มันถึงทำให้เราร้องไห้หนักขี้นกว่าเดิมเสียอีก
    พูดมันง่ายแต่ว่าเวลาจะทำมันยากเสมอจริงๆนะ ทุกเรื่องเลยแหล่ะในความคิดคนอ่านแบบเรา
    พอกันเลยแบคฮยอนกับเรา แค่เห็นรูป แค่รูปเท่านั้นบ่อน้ำตาก็แตกมาซะดื้อๆ 
    ขอบคุณชานยอลนะที่มาอยู่ข้างๆแบคฮยอนในวันที่เราเจ็บปวดที่สุดวันหนึ่ง
    การแอบร้องไห้เพราะไม่อยากให้อีกคนเห็นนี่มันเจ็บมาก
    จดหมาย อะไรๆก็จดหมาย มันคอยย้ำเตือนว่าไม่ให้เราลืมใช่ไหม พูดถึงเขียนจดหมายตอนเรียน
    นี่มันเอาความจริงใจของคนเขียนใส่ลงไปด้วย
    เป็นเด็กนี่ดีจังเลยนะ ไม่เจ็บปวดและเศร้าโศกเท่าไหร่ ถ้าขอได้เราเองก็อยากเป็นเด็กตลอดไปเลย ฮือออออออ
    แอบสงสารเซฮุน 55555 เด็กชายดอกไม่ของพี่ // แต่ว่ากาอึนจะรู้จักกับตระกูลบยอน
    เรื่องราวมันข้นจริงๆ ฝนจะตกไหมนะ!

    ไม่มีอะไรสายไปหรอกนะ ถึงจะเขียนจดหมายหากันในวันสุดท้าย แต่อย่างน้อยเราจะไม่เสียเพราะได้ทำมันลงไปแล้ว
    เรื่องแบบนี้มันยากจะทำใจได้จริง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
    เราเชื่อว่ายังไงซะความเสียใจในเรื่องนี้มันคงฝังใจเราไปอีกนาน
    เราเองเชื่อในตลอดไปเหมือนแบคฮยอนนะ ยังไงคุณตาคุณยายก็จะอยู่ในใจของเราตลอดไป**
    แต่ว่าชานยอลคนที่ไม่เหมือนแบคฮยอนเลย กลับเป็นคนที่จะมาคอยย้ำเตือนว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป
    นอกเหนือสิ่งอื่นใดคำพูดหลังจากนั้นของชานยอลก็ได้บอกหมดแล้วว่าตลอดไปจริงๆคืออะไร
    "...แต่ผมจะมอบตลอดไปของผมให้กับคุณ"
    นี่คงเป็นครั้งแรกสำหรับการคอมเม้นท์ให้กับสปริงเดย์จริงๆ ทำไมยาวจัง
    แต่ช่วยอ่านมันหน่อยเถอะนะ ถึงมันจะดูไร้แก่นสารก็เถอะ
    แต่มันก็ออกมาจากหัวใจดวงน้อยๆของคนอ่านอย่างเรา เรารับรู้ทุกครั้งที่ได้อ่านว่าในตัวหน้งสือนั่น 
    ต้องมีความอบอุ่นซ่อนอยู่ ต่อให้ในชีวิตเราอาจจะต้องพบเจอเรื่องร้ายๆมาแค่ไหนก็ตาม
    เราก็ยังรับรู้ได้ถึงความสุขเหล่านั้น
    ตั้งใจเขียนฟิคเรื่องนี้ต่อไปนะ
    คนอ่านอย่างเราได้แต่หวังว่าความอบอุ่นเหล่านั้นจะกัดกินหัวใจของคนอ่านคนอื่นๆเหมือนเรา
    ให้ความอบอุ่นมันได้กัดกินความเจ็บปวดเราไปสักนิดก็ยังดี
    เรายังรออ่านตอนต่อๆไปด้วยหัวใจที่พองโตเสมอเลยนะ
                                                                                                                   ด้วยรักและผูกพัน
                                                                                                              .....สกายฟ้าของเจมินิ.....
                                                                                     
                            
    Ps. BGM : Flapper Girl by The Lumineers                      


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 เมษายน 2559 / 11:52
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 22 เมษายน 2559 / 11:56
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 22 เมษายน 2559 / 11:57
    #502
    0
  22. #501 명령이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:39
    เศร้ามากๆ เลยตอนนี้ แต่ก็ทำให้ซาบซึ้งในความผูกพันที่ทุกคนมีต่อคุณย่า
    #501
    0
  23. #500 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 11:30
    อบอุ่นนนนนน
    #500
    0
  24. #499 GNbaby (@sweetydevil_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 10:47
    สงสารทุกคน;_; แต่พี่ชานอบอุ่นมากฮื่อ
    #499
    0
  25. #498 B-CBYun (@B-CBYun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 10:46
    ทำไมมันอบอุ่นได้ขนาดนี้
    #498
    0