[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,371,647 Views

  • 23,520 Comments

  • 43,569 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20,563

    Overall
    2,371,647

ตอนที่ 46 : Ep.02::ยาปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 759 ครั้ง
    17 ธ.ค. 58



















vEp.02v

::ยาปริศนา::





          เพลิงนิลทำเพียงแค่มองผมนิ่งงัน เขาปรายตามองพ่อตนเองวูบหนึ่งแล้วตัดสินใจเดินออกจากห้องตามพี่เพลิงกัลป์ไป เท่านี้ก็เหลือเพียงผู้สูงวัยกับสะใภ้(?)ทั้งสองสักที

 

          "เอาล่ะ..ชั้นจะไม่พูดอ้อมค้อม"

 

          "...." คุณโลคัสยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง เขาหยิบกระปุกสีขาวขุ่นขนาดเท่ากระปุกยาพาราเซตามอลขึ้นมาวางบนโต๊ะสองกระปุก ให้ผมกับพี่แสบได้ทำหน้างงกันเล่นๆ

 

          ขวดนั่นมันอะไรกัน?

 

          "ฉันจะให้ยานี่กับพวกนายคนละกระปุก จงกินมันทุกเดือนซะติดต่อกันเป็นเวลา 6 ปี"

 

          "ขอถามนะครับว่ามันเป็นยาอะไร"

 

          คุณโลคัสเหยียดยิ้มน่าขนลุกแทบจะทันทีที่สิ้นเสียงเอ่ยถามของพี่แสบที่มองกระปุกยาด้วยใบหน้าสงสัยและคงหวาดระแวงพอกันกับผม

 

          "มันเป็นยาที่จะช่วยสร้างมดลูกและรังไข่ให้กับพวกนายยังไงล่ะ"

 

          "....!"

 

          ผมเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินว่าจะมียาประเภทนี้ ไม่ใช่ว่าคุณโลคัสคิดจะเล่นตลกให้พวกผมกินยาพิษแล้วตายไปหรอกนะ

 

          แบบนั้นยังมีความเป็นไปได้มากกว่า

 

          "ถ้ามันเป็นยาพิษ ชั้นคงผสมลงอาหารให้นายกินไปแล้วเมื่อกี้"

 

          คุณโลคัสว่าขึ้นเสียงเรียบเมื่อมองเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผม ช่างเป็นคนที่อันตรายซะจริง แค่มองหน้าก็รู้ใจผมซะแล้ว

 

          "มันจะไปมียาแบบนั้นได้ยังไงกันครับ"

 

          พี่แสบพูดพลางกรีดยิ้มทั้งที่นัยน์ตาไม่ได้ยิ้มไปด้วยสักนิด พี่มันคงคิดเหมือนผมว่าเรื่องนี้มันตลกร้ายไปแล้ว

 

          "แพทย์ของตระกูลเป็นผู้วิจัยและคิดค้นยานี้ขึ้นมาเอง ปกติเด็กผู้หญิงอายุราวๆ 12 ปีหรือน้อยกว่านั้นจึงจะมีพัฒนาการของมดลูกที่พร้อมตั้งครรภ์ แต่สำหรับเพศชายที่มีร่างกายแข็งแกร่งกว่า..ใช้เวลาเพียง 6 ปีก็เพียงพอที่จะสร้างมดลูกและรังไข่ขึ้นจากการกระตุ้นของยาตัวนี้ แน่นอนว่าสาเหตุที่ชั้นให้พวกนายกินยานี่นั่นเพราะต้องการทายาทสืบตระกูลต่อไป ชั้นจะไม่ทนเห็นตระกูลล่มสลายเพียงเพราะลูกชายหันไปคว้าผู้ชายมาทำเมียแน่"

 

          "แล้วถ้าเราปฎิเสธล่ะ"

 

          ผมพูดอย่างลองเชิงทั้งที่ในใจสั่นไหวไม่น้อย ท่าทางท่านมาเฟียจะจริงจังมากในครั้งนี้ สังเกตได้จากน้ำเสียงคุกคามแบบสุดขีด

 

          "นั่นเท่ากับว่าพวกนายไม่ได้รักลูกชายชั้นจริง แต่พวกนายน่ะรักตัวเอง"

 

          คำพูดของท่านมาเฟียทำผมสะอึกไม่น้อย..มันก็จริงที่ใครๆต่างก็ต้องรักชีวิตตัวเองทั้งนั้น แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความรักที่ผมมีให้เพลิงนิลยังไงกัน

 

          "รักพอที่จะตั้งท้องลูกของพวกเขาไหมล่ะ ลองถามใจตัวเองดู..ชั้นสั่งสอนลูกมาให้ก้าวขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และวางแผนจะหาผู้หญิงที่คู่ควรให้สมเกียรติของตระกูล ถ้าไม่ติดว่าลูกชายฉันอยู่ในช่วง 'หลงผิด' อยู่..ฉันฆ่าพวกนายไปนานแล้ว และนี่เป็นโอกาสที่พวกนายควรจะคว้าเอาไว้ มีทายาทได้นั่นเท่ากับเป็นที่ยอมรับของคนในตระกูล"

 

          "จะแน่ใจได้ยังไงฮะว่าจะไม่มีผลข้างเคียงจากยานั่น" ยาที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนบนโลกแบบนี้..

 

          พี่แสบมองตาผมประมาณว่าถามได้ดี แน่ล่ะ..ต้องกันไว้ก่อนสิ ไม่ใช่ว่าผมไม่กล้าที่จะท้องหรืออะไรหรอกนะ เพื่อเพลิงนิลผมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วแต่ถ้านั่นมันทำให้ผมต้องตายผมก็ไม่เอาด้วยหรอก

 

          "ไม่รู้สิ..ชั้นก็ยังไม่เคยกินซะด้วย" รอยยิ้มเย็นของคุณโลคัสช่างดูกวนประสาทไม่น้อย

 

          "งั้นพวกเราขอปฏิเสธ.."

 

          "นี่เป็นคำสั่ง ไม่งั้นชั้นจะจับพวกนายแยกจากลูกชายชั้นซะ..และอย่าคิดเชียวว่าคนอย่างฉันจะทำไม่ได้"

 

          นัยน์ตาดุจสัตว์ร้ายหรี่ลงข่มขู่ทันทีที่เอ่ยแทรกเสียงพี่แสบขึ้น น้ำเสียงนั่นบ่งบอกว่าเอาจริงจนผมอดที่จะกลัวขึ้นมาไม่ได้ ใช่ว่าจะไม่รู้..ที่ผ่านมาท่านมาเฟียยังไม่ได้เอาจริงเลยสักครั้ง

 

          ถ้าเขาตั้งใจจะแยกเพลิงนิลกับผมจริง..คงทำได้ง่ายๆเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยทีเดียว

 

          "จงพิสูจน์ตนเองว่าเหมาะสมที่จะเป็นสะใภ้ของ ไฟร์ อภิเกียรติวงศ์ซะเด็กน้อย"

 

          ขวดยาถูกยื่นมาตรงหน้าพวกเรา ผมมองมันด้วยแววตาที่ไม่สามารถอธิบายได้ แล้วเปิดฝากระปุกยาออกก่อนจะหยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่ง

 

          เอาไงก็เอาว่ะ โดนกดดันขนาดนี้แล้วนี่

 

          "เดี๋ยว"

 

          พี่แสบคว้ายาออกจากมือผม เขาเดินตรงไปยังแมวตัวหนึ่งที่นอนเล่นบนพื้นห้อง อาจเป็นแมวที่คุณโลคัสเลี้ยงไว้ แล้วนำยาลงปนกับถาดอาหารให้มัน แมวกินยาเข้าไปแล้ว...และทุกอย่างยังปกติ

 

          "ผมยอมรับข้อเสนอนี้ก็ได้" พี่แสบพูดขึ้นหลังจากเห็นว่าแมวไม่ได้มีสิ่งผิดปกติใดๆ

 

          นี่อาจเป็นการทดสอบว่าเป็นยาพิษหรือไม่ พี่รหัสผมช่างรอบคอบและระวังตัวเช่นเคย

 

          "ตามนั้นฮะ" ผมตอบรับเนือยๆ เริ่มเห็นเค้าความวุ่นวายแล้วสิ เฮ้อ!

 

          ว่าแล้วพวกเราก็กินยาสำหรับเดือนนี้คนละเม็ดแล้วหยิบน้ำขึ้นจิบตาม โดยยังมีสายตาพึงพอใจของคุณโลคัสจ้องมองอยู่ นี่ไม่ใช่ความเต็มใจ แต่มันคือการ 'จำยอม' อย่างช่วยไม่ได้

         

          "ลืมบอกไปอย่างว่าเรื่องระหว่างเราเป็นความลับ นอกซะจากว่าพวกนายจะเลิกกับลูกชายฉันก่อน 6 ปีนี้ล่ะนะ" ไม่มีวันซะหรอกครับ =_=

 

          "...." ผมกับพี่แสบมองหน้ากันประมาณว่าทำไมต้องเป็นความลับไม่ทราบ อะไรแบบนั้นเลย

 

          "หรือพวกนายจะบอกก็ได้ แต่ฉันไม่มั่นใจหรอกว่าลูกชายคนที่รู้จะไม่ถูกตัดสิทธิ์ออกจากวงศ์ตระกูล"

 

          นั่นถือเป็นคำขู่ชั้นเยี่ยม..ผมนึกภาพเพลิงนิลออกจากตระกูลกับบรรดาศัตรูที่รายรอบร่างเขาแล้วอดจะรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

 

          การที่ถูกไล่ออกจากตระกูลนั้น ย่อมถูกคนในโลกมืดตามรังควานแบบชีวิตหาความสงบสุขไม่ได้เลยล่ะ ผมเคยได้ยินเพลิงนิลเปรยตัวอย่างผู้เคราะห์ร้ายรายหนึ่งให้ฟัง ถึงเขาจะเป็นคนที่เก่งกาจแค่ไหนแต่สักวันมันอาจมีการพลาดพลั้งขึ้นมาได้

 

          ถ้าเพลิงนิลเจอคนที่อยู่ในระดับเดียวกันหรือเก่งกว่า...

 

          "งั้นพวกผมต้องขอตัวกลับก่อน"

 

          พี่แสบพูดพลางกรีดรอยยิ้มอยู่เป็นนิจ แต่แววตาสงบราบเรียบอย่างน่าแปลกประหลาด พี่มันคงคิดเหมือนผมว่าเรื่องนี้มันบ้า..และเป็นอะไรที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลยแม้แต่น้อย

 

          อย่างที่ผมเคยบอก..ต่อให้เพลิงนิลรู้เรื่องนี้เราก็หนีอำนาจของประมุขแห่งไฟร์ อภิเกียรติวงศ์ไม่ได้อยู่ดี บารมีเขาแผ่ไกลไปหลายประเทศ ไม่มีที่ให้เราหลบหนีอย่างสงบหรอกถ้าไม่ทำตามบัญชาที่ดูจริงจังในครั้งนี้

 

          หลังจากยกมือไหว้พ่อสามีเสร็จ ผมกับพี่รหัสก็ระเห็จออกมาจากห้องด้วยสีหน้า..ที่เกินบรรยาย

 

          ท้องได้เนี่ยนะ..คิดจะเล่นตลกอะไรของเขากัน!

 

          ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อเรื่องนี้เพราะวิทยาศาสตร์ในปัจจุบันมีการพัฒนาแบบต่อเนื่อง แต่นั่นก็เป็นเรื่องในอีกหกปีข้างหน้า ถึงเวลานั้นค่อยมานั่งเครียดก็แล้วกัน

 

          ภายในห้องอาหาร..ผู้เคราะห์ร้ายทั้งสองไม่ได้รู้ตัวเลยว่าทันทีที่ก้าวออกไปนอกห้องนั้นแล้ว คนสูงวัยที่นั่งเป็นประมุขบนหัวโต๊ะกลับฉายสีหน้าและแววตายากเดาความคิดออกมา

 

          "ผลข้างเคียงนั่นมันไม่มีหรอก แต่ถ้าผิดพลาดก็แค่ 'ตาย' ล่ะนะ" ใบหน้าที่ยังคงเค้าหล่อเหลาแม้ช่วงอายุจะเพิ่มขึ้นฉายแววพึงพอใจอย่างถึงที่สุด

 

          เพราะเขาจะได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่องเลยไงล่ะ ถ้าสำเร็จก็มีทายาทสืบสกุล..แต่ถ้าไม่ก็เป็นการกำจัดเสี้ยนหนามของตระกูลทิ้งไป

 

 

 

 

          "พ่อคุยเรื่องอะไร"

 

          ผมแปลกใจที่เพลิงนิลพึ่งเอ่ยปากถามเมื่อเราเตรียมตัวจะเข้านอนกันแล้ว ทั้งที่เมื่อช่วงบ่ายก็ไม่ได้ถามอะไรแท้ๆ

 

          ผมอึกอักไปนิด ฉุกคิดได้ว่าซ่อนกระปุกยาในที่ปลอดภัยแล้วก็โล่งอกขึ้นมา พลางมองเข้าไปในแววตาของร่างสูงที่นั่งใกล้กันอยู่

 

          ไม่อยากมีความลับเลย..ถ้าเพลิงนิลรู้เขาต้องโกรธผมมากแน่

 

          แต่ผมจำเป็นต้องโกหก ยิ่งมองเห็นนัยน์ตาสีรัตติกาลที่เริ่มมองกันด้วยสายตาที่แตกต่างจากคนอื่น ผมก็ยิ่งไม่อยากทำให้เขาผิดหวัง เพราะรักมากเกินไปหรือเปล่านะ

 

          "คุยเรื่องทั่วไปน่ะ คุณโลคัสไม่คิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันนานขนาดนี้"

 

          ผมแสร้งเอนตัวไปโอบเอวร่างสูงไว้แล้วซุกหน้าลงกับแผงอกที่ภายใต้เสื้อนอนเต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้ออย่างปกปิดสีหน้า

 

          ผมไม่อาจมองตาเขาในยามโกหกได้..เพราะนิลต้องล่วงรู้แน่ ไหนจะการโกหกคำโตที่ต้องแอบยกนิ้วไขว้กันเบาๆด้วย ถ้าไม่โดนขู่ว่าจะไล่สุดที่รักผมออกจากตระกูลล่ะก็..จ้างให้ก็ไม่กินยาบ้าๆนั่นเด็ดขาด

 

          "อืม" เพลิงนิลตอบรับเสียงเรียบ ดูเขาจะไม่ติดใจสงสัยอะไร

 

          หรืออาจสงสัย..แต่เลือกที่จะเชื่อคำพูดปดเท็จของผม ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็โคตรของความรู้สึกผิดเลยล่ะ

 

          ผมกับนิลยังอยู่ที่คอนโดเดิม เขาแทบจะไม่ให้ผมจับหรือปัดกวาดอะไรด้วยซ้ำเพราะมีแม่บ้านอยู่แล้ว ยกเว้นแต่เรื่องอาหารที่ผมเป็นคนทำทุกมื้อ ถ้ามื้อไหนไม่ว่างก็กินกันข้างนอก อา..ฟังดูเหมือนคู่สามีภรรยายังไงไม่รู้สิ

 

          "ถ้าจะนอนก็ปล่อย"

 

          เสียงราบเย็นของเพลิงนิลทำให้ผมต้องก้มมองแขนตัวเองที่โอบเอวเขาอยู่ด้วยท่วงท่าออดอ้อนไม่น้อย และเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วก็พบสายตาดุจนักล่าจ้องเหยื่อที่สื่อความหมายเป็นนัยน์ว่า ..ถ้าไม่ปล่อย ระวังจะโดนจับกิน!...

 

          พรึ่บ!

 

          ดึงแขนกลับมาสิ! รออะไร ฮือ..อับอายมาก เมื่อกี้กูทำไปได้ยังไงวะเนี่ย ผมยกมือขึ้นขยี้ผมปิดหน้าปิดตาเป็นพัลวัน อยู่ด้วยกันมาครึ่งปีแต่รู้ไหมว่าการที่ผมจะกล้ากอดเอวเขาน่ะมันยากมาก! สงสัยเมื่อกี้อยากกลบเกลื่อนความผิดจัด

 

          ขอให้เพลิงนิลไม่สังเกตเห็นพิรุธของผมทีเถอะ!

 



 

loading 60%

 



                     พรึ่บ!

 

          และแล้วเขาคงทนเห็นสภาพผมกลายร่างเป็นคนบ้าไม่ไหว แขนแข็งแรงจึงดึงตัวผมจนเซล้มนอนบนเตียงโดยไม่ลืมที่จะพาดลงบนเอวให้ได้เสียวเล่นอยู่ทุกคืน

 

          สัมผัสที่เริ่มลูบไล้บนหน้าท้องแล้วเลื่อนขึ้นมาถึงหน้าอกทำให้ผมรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายไหนจะลมหายใจอุ่นร้อนที่กระทบข้างแก้มอีก ผมใช้มือจับแขนเขาไว้แล้วเบี่ยงตัวเข้าหา หันหน้าไปมองใบหน้าดั่งเทพบุตรที่อยู่ติดในระยะประชิด

 

          มือไวจริง..เมื่อก่อนไม่เห็นจะหื่นขนาดนี้!

 

          "วันนี้ไม่ทำเพราะเบนยังเจ็บอยู่เลย นะๆ"

 

          พูดพลางส่งสายตาอ้อนวอนไปด้วย ไม่อยากคุยว่ากูอ่ะ..แถสด! เจ็บเจิบตรงไหนกันล่ะทำครั้งล่าสุดมันสามวันที่แล้วนู่น

 

          และไม้นี้ก็มักใช้ได้ผล..เพราะว่าผมลองมาทุกวิธีแล้วไม่ว่าจะเป็นเบี่ยงตัวหนีอย่างต่อต้าน หรือนอนนิ่งๆเป็นท่อนไม้ก็ไม่รอดบอกเลย จนในที่สุดก็ค้นพบวิธีเลอค่านี้

 

          ไม่อยากเชื่อว่ามันจะใช้ได้ผล..เกือบทุกครั้งน่ะนะ

 

          ครั้งนี้ก็เช่นกัน เพลิงนิลนิ่งไปนิดพลางส่งสายตาเรียบเย็นมาให้อย่างกดดัน ชักเริ่มกลัวว่าแผนจะไม่สำเร็จจนต้องเบียดตัวเข้าไปชิดแล้วเอาหน้าถูไถแผงอกล่ำเบาๆอย่างเอาตัวรอด

 

          "นะนิลนะ"

 

          "มึงจะไม่รอดก็เพราะทำแบบนี้" เสียงทุ้มพร่ากระซิบติดริมหู

 

          ผมได้ยินนิลถอนหายใจเฮือกแล้วดันตัวผมออกให้ได้ฉีกยิ้มกว้าง ร่างสูงผุดตัวลุกขึ้นแล้วเสยผมไปด้านหลังด้วยท่าทางที่ดูหงุดหงิดไม่น้อย

 

          แต่แล้วใบหน้าหล่อเหลากลับฉายแววสงบราบเรียบดังเดิมเมื่อมองมายังผมที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง นัยน์ตาวาบวับฉายแววอันตรายนั่นทำเอาผมเริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาซะดื้อๆ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องน้ำไป

 

          สายตาที่ไม่ต้องพูดก็รู้..ว่าถ้าเขามีอะไรกับผมครั้งหน้า ผมโดนหนักแน่!

 

          เอ่อ..คิดถูกหรือผิดกันนะที่ให้เพลิงนิลเก็บกดตั้งหลายวันเนี่ย ชักจะเหงื่อตกแล้วสิเรา

 

          "โอ้ย!"

 

          ผมงอตัวเข้าหากัน เมื่อเริ่มรู้สึกปวดจี๊ดที่บริเวณท้องของตัวเอง เหงื่อมากมายไหลผุดพรายเต็มกรอบหน้าทั้งที่แอร์เย็นเฉียบ มันปวดซะจนต้องกำมือกับผ้าปูที่นอนแน่น

 

          ผมเป็นอะไร?

 

          "อ..อึก"

 

          หรือว่าจะเป็นยาที่กินเข้าไปในช่วงบ่ายเม็ดนั้น มันมีผลข้างเคียงที่ทำให้เจ็บปวดทรมานขนาดนี้เลยหรอ รู้งี้ไม่กินซะก็ดีหรอก..ผมเบ้หน้าเมื่อเริ่มทนความเจ็บไม่ไหว

 

          พักใหญ่ที่ผมดิ้นพล่านตะเกียกตะกายอยู่บนเตียงกว้าง ความเจ็บปวดค่อยๆบรรเทาหายไปจนอดที่จะหอบหายใจไม่ได้ รู้สึกเหมือนเกือบตายเลยเมื่อกี้..ผมต้องหาโอกาสไปถามคุณโลคัสแล้วว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมถึงเจ็บในท้องขนาดนี้

 

          ติ๊ดๆๆ

 

          ผมเงยหน้าแล้วคว้าโทรศัพท์ตรงโต๊ะข้างเตียงมากดรับแผ่วเบา ใครกันที่ช่างโทรมาตอนกูยังไม่ปกติแบบนี้ โว้ย! อยากจะบ้า

 

          [เบน มึงเป็นอะไรไหม]

 

          ง่ะ..พี่แสบนี่ ผมให้อภัยแล้วกันนะ ถ้าพี่มันรู้ว่าผมด่าในใจเดี๋ยวโดนฝ่ามือพิฆาตแล้วจะยุ่งเอา

 

          "พี่รู้ได้ไงว่าผมเป็น" ผมพูดเสียงเบาแล้วมองเพดานห้องอย่างเลื่อนลอย มือก็กดท้องตัวเองไปด้วย

 

          [ก็กูพึ่งเป็นเมื่อกี้ แล้วจัดการติดต่อหาคุณโลคัสเรียบร้อย ชิบหาย..เสือกไม่บอกพวกเราว่าเวลากินยาในช่วงปีแรกคืนไหนคืนนั้นจะปวดแบบทรมานสุดๆ ปวดไปทั้งคืนล่ะมึง]

 

          เสียงของพี่แสบดูหัวเสียไม่น้อยแต่ก็ยังอุตส่าห์โทรมาบอกผม ถึงจะแปลกใจที่พี่มันหาทางติดต่อพ่อสามีได้แต่ผมเริ่มจะปวดจี๊ดขึ้นมาอีกแล้วจนไม่มีสมาธิจะถามอะไรนัก

 

          "ขอบคุณพี่มาก แค่นี้ก่อนนะฮะ" คุณโลคัส..ทำแสบมากเลยนะครับ

 

          ผมขอสาบานวันสักวันหนึ่งจะเอาคืนให้ได้!

 

          ผมวางโทรศัพท์ลงที่เดิมในจังหวะที่รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาใกล้ทำให้ต้องปรายตามองไปยังเงาร่างสูงที่ล้มตัวมานอนข้างกัน เพลิงนิลขมวดคิ้วไปนิดเมื่อได้ยินเสียงหอบแผ่วเบาของผม

 

          "เป็นอะไร"

 

          "เปล่า เมื่อกี้เผลอกลิ้งตกเตียงน่ะ"

 

          ผมกัดฟันข่มความเจ็บแล้วตอบกลับไป พักนี้รู้สึกเหมือนเป็นเด็กเลี้ยงแกะเข้าไปซะทุกที

 

          "ซุ่มซ่าม"

 

          ร่างสูงเอื้อมมือไปเปิดไฟตรงหัวเตียง แล้วตวัดสายตาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาใช้มือพลิกร่างผมไปมาเหมือนตรวจหาบาดแผลยังไงยังงั้น

 

          อา..นิลเป็นห่วงงั้นหรอ

 

          ใบหน้าผมร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าฉีกยิ้มไปจนถึงใบหูแล้วหรือเปล่าคนตัวสูงถึงตวัดสายตามามองกันอย่างเยือกเย็นขนาดนี้ ต่อให้ทรมานจากการเจ็บท้องแค่ไหนผมก็หุบยิ้มไม่ได้อยู่ดี

 

          "หึ ยังมีหน้ามายิ้มอีกนะ เขยิบไปซะ"

 

          คำสั่งเผด็จการถูกเอื้อนเอ่ยออกมา เพลิงนิลดันตัวผมให้ไปนอนติดผนัง สงสัยกลัวจะกลิ้งตกเตียงอีก(คิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อน ฮิ้ววว)

 

          ผมไม่รู้ว่าตัวเองมาไกลขนาดนี่ได้ไง..วันที่ได้อยู่เคียงข้างบุคคลที่ไม่สมควรเข้าใกล้เช่นนี้

 

          "เป็นห่วงหรอ" ผมนอนตะแคงข้างแล้วมองใบหน้าหล่อเหลาผ่านความมืด มือยังคงกุมท้องและแอบเบ้หน้าเป็นระยะ

 

          ร่างสูงเหม่อมองเพดานห้องก่อนจะตวัดสายตาดุๆมามองผมวูบหนึ่ง ไร้เสียงตอบรับเช่นเคย เฉยชายังไงก็ยังงั้นเสมอต้นเสมอปลายเลยนะ เฮ้อ! ช่วยไม่ได้ นี่มันบุคลิกของเขามาตั้งแต่ต้นนี่นา

 

          เนิ่นนานที่เวลาผ่านไปแต่ผมไม่สามารถข่มตาหลับได้..

 

          เหมือนผมจะกลายเป็นหมอนข้างในทุกค่ำคืนไปแล้ว คืนนี้ก็เช่นกัน..ต่อให้ตอนก่อนนอนเพลิงนิลจะไม่กอดผม แต่หลังจากที่ลมหายใจของร่างกำยำสม่ำเสมอแล้ว เขาก็จะเผลอมาดึงตัวผมไปกอดซะทุกที ลมหายใจร้อนผ่าวที่ริดรดซอกคอมันทำให้อุ่นซ่านภายในใจอย่างประหลาด ผมเหม่อมองใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล

 

          อ้อมกอดของเพลิงนิลเหมือนช่วยปลอบประโลมให้อาการปวดท้องของผมคลายตัวลง ให้ความสนใจของผมจดจ่ออยู่ที่คนข้างกายไม่ใช่ร่างกายที่รวดร้าวในตอนนี้

 

          ผมหลับตาลงพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นสมองเป็นระยะ พยายามไม่ขยับตัวดิ้นพล่านด้วยความเจ็บเพราะกลัวร่างสูงจะตื่น แค่อ้อมกอดของเขามันก็เพียงพอแล้ว

 

          ...ที่จะทำให้ผมอดทนต่อไป

 




 


  

Writer Talk

       ท่านมาเฟียวางแผนฆาตรกรรมชัดๆเลยนะแบบนี้ แต่ไม่เป็นไรเพราะเบนของเราน่ะอึด ทึก ทน ยาพุ่งชนต้องไม่ตายอยู่แล้ว นี่ไรท์มโนเอาล้วนๆเลยนะคะเรื่องยาเนี่ย อย่าหาสาระจากมันเลยเพราะไม่มี (ฮา) แล้วพบกันพรุ่งนี้..แอบสปอยว่าน้องก้องเริ่มจะใกล้โผล่แล้วค่า ขอบคุณทุกเม้นท์เลยน้า ส่วนเรื่องรวมเล่มขอพิจารณาดูก่อนนะคะเพราะต้องผ่านกระบวนการหลายอย่างมากเท่าที่ไปศึกษามา เอาไว้รอให้แต่งภาคนี้จบก่อนเนอะ

รักรีดเดอร์



Writer Talk 2

       ไรท์อดคิดไม่ได้ว่าถ้าสองพี่น้องคนโหดรู้เรื่องนี้ระเบิดมาม่าจะลงหนักขนาดไหน (ฮา) ร่วมด้วยช่วยกันปกปิดมากจ้ะ โดยเฉพาะกับเพลิงนิลด้วยแล้ว..คาแรกเตอร์นี้เป็นบุคคลที่ค่อนข้างเชื่อใจคนอื่นยากเลยทีเดียว หวังว่าเบนซินจะตายอย่างสงบเมื่อเพลิงนิลรู้เรื่องล่ะนะ แต่อีกนานค่ะไม่ต้องห่วงว่ามาม่าจะมาช่วงนี้ เพราะมันเป็นช่วงโปรโมชั่นที่หาได้ยากยิ่งของเพลิงนิลเค้า//กระโดดหลบลูกปืน ขอบคุณทุกเม้นท์มากค่ะ แล้วพบกันพรุ่งนี้น้า

รักรีดเดอร์












 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 759 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #23454 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 06:38

    อีตรโลคัส แกนี่มันจริงๆเลย นั่นน่ะเมียลูกแกนะ แกจะลดความโหดลงบ้างไม่ได้เลยเลอะ?

    #23454
    0
  2. #23266 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:49
    ลูกโหดยังไง พ่อร้อยเท่าจ้า
    ทำกันได้นะคนเรา ทั้งขึ้นทั้งล่อง

    เพลิงนิลจับติดได้แหละ แค่ไม่พูด
    #23266
    0
  3. #22932 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 09:45
    ...ขุ่นพ่อคร่ะ
    #22932
    0
  4. #22851 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:46
    คุณพ่อร้ายอะ
    #22851
    0
  5. #22804 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 19:49
    สู้ๆเบน
    #22804
    0
  6. #22760 kimleehyun (@kimleehyun) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 10:43
    555555 อ่านแล้วขำเม้นน์ล่าง
    #22760
    0
  7. #22529 แกงส้มไข่เจียว (@meawmima) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 10:36
    เบนก็คิดซะว่าได้รับรู้ความเจ็บปวดของชะนีเวลาเมนส์แล้วปวดท้องแบบโคตรๆ
    #22529
    0
  8. #22412 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:15
    งื้อออ ชอบ
    #22412
    0
  9. #22360 Kamuki (@na--) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 20:54
    เอาจริงๆคือพ่อใจร้ายมาก ไร้มนุษยธรรมสุด แต่ก็นั่นแหละ จะเอาอะไรกับมาเฟียที่... ที่ฆ่าคนได้ตลอดเวลาอ่ะTTTT
    #22360
    0
  10. #22265 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 20:40
    คือแบบ รักเบนแรง
    #22265
    0
  11. #22179 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:31
    อาการคงเหมือนตอนคนเป็นเมนส์ล่ะมั้ง5555
    #22179
    0
  12. #22029 Saaaanooker (@Saaaanooker) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 09:32
    คือแบบบฮื่ออออ น้องยอมมากอ่ะะะะะ ปลื้มเว่อวัง
    #22029
    0
  13. #21988 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 22:52
    พ่อตัวแสบบบ
    #21988
    0
  14. #21736 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 17:09
    ความรักอะเนอะลูกฮื่ออ้อมกอดอุ่นๆ
    #21736
    0
  15. #21637 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:30
    มาแบบคาดไม่ถึงเรื่องกินยา คิดว่าจะท้องได้เองตามธรรมชาติ
    #21637
    0
  16. #21625 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:35
    พ่อสามีเอาไรให้ลูกสะใภกินอ่ะ ใจร้ายไปมั้ย
    #21625
    0
  17. #21534 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:34
    พ่อใจร้ายยยยย
    #21534
    0
  18. #20653 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 23:28
    อัยยะพ่อโหด
    #20653
    0
  19. #20549 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 19:53
    น้องก้องจะมาแล้ว แล้วจะมีคู่กับเค้ามั้ยน้อ
    #20549
    0
  20. #20422 S\'May MiSh (@min-2) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:41
    พ่อโหดร้ายมาก
    #20422
    0
  21. #20023 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 00:55
    พ่อแมร่งงง
    #20023
    0
  22. #19874 khaoGik (@khaokik) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 01:14
    พ่อสามีแม่มมมมมร้ายอะ
    #19874
    0
  23. #19804 TamanegiJa (@TamanegiJa) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 15:38
    คล้ายๆปวดท้องเมนส์ป่ะคะ55555
    #19804
    0
  24. #19379 ลมมรณะ (@wayuwayo1214) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 05:53
    สู้ๆนะเคะๆทั้งสอง นิลน่ารักขึ้นอีกกกก
    #19379
    0
  25. #19333 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:34
    สู้ๆหนูเบน
    #19333
    0