[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,374,972 Views

  • 23,525 Comments

  • 43,613 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    23,888

    Overall
    2,374,972

ตอนที่ 50 : Ep.06::อยากตายก็ลองดู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 752 ครั้ง
    5 ม.ค. 59









vEp.06v

::อยากตายก็ลองดู::





          "ไม่ได้หลบซะหน่อย" ผมก็ยังคงเบนสายตาไปทางอื่น ทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนความเขินจนแทบทรุดของตัวเอง

 

          มือหนาคว้าปลายคางให้หันไปมองหน้ากันตรงๆ แต่คิดหรอว่าจะห้ามสายตาผมที่เบี่ยงหนีได้น่ะ!

 

          "หึ..งั้นหรอ"

 

          "ก..ก็ เอ่อ"

 

          พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ฉับพลันหน้ากลับร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม เสียงตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเป็น ผมยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วเบือนหนี แต่จะหนีไปได้สักเท่าไรกันเชียวในเมื่อซอกตึกมันคับแคบขนาดนี้!

 

          พอลองเหลือบสายตามองลอดระหว่างนิ้วไป ก็พลันประสานสายตากันอย่างไม่ตั้งใจซะงั้น เพลิงนิลเหมือนจะล่วงรู้แล้วว่าผมเป็นอะไรเพราะนัยน์ตาสีรัตติกาลไม่ทอประกายเย็นเยือกเท่าเดิม เขาดึงมือของผมที่ปิดหน้าตาตนเองออก ทำให้สายตาเหลือบไปเห็นริมฝีปากเรียวนั่นกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นนิด ร่างสูงกว่าใช้มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยผมไว้..แล้วประทับริมฝีปากลงมาอย่างจาบจ้วง

 

          ห..เฮ้ย! เล่นตรงนี้เลยเรอะ!

 

          มันออกจะที่สาธารณะไปหน่อยไหมถึงจะไม่มีใครเห็นก็เถอะ ผมบีบแขนแกร่งอย่างต่อต้านแต่แขนนั้นกลับรัดตัวแน่นขึ้นซะจนแทบหายใจไม่ออก พอเผลอเปิดปากเอาอากาศเข้าปอด ลิ้นร้อนที่ไล่เล็มขอบปากกลับดันเข้ามากวาดต้อนภายในให้ระทวยซ้ำซาก

 

          เนิ่นนานจนผมหลงคิดไปว่า..อาจารย์คงปิดประตูหนีไปแล้ว วันนี้คงแคล้วไม่ต้องเรียน!

 

          "แฮ่ก.."

 

          ผมสูดอากาศเข้าปอดแบบเบลอๆเมื่อร่างสูงผละริมฝีปากออกห่าง นัยน์ตาสีรัตติกาลเป็นประกายวาววับยามจ้องมองมา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากกายแกร่งมอมเมาสติสัมปชัญญะให้ลุ่มหลง

 

          คราวนี้ใครจะกล้าหลบสายตาอีก ถ้ายังไม่อยากโดนแบบเมื่อกี้! หน้าร้อนผ่าวซะจนอดคิดไม่ได้ว่ามันคงแดงเถือกไปยันคอแน่ๆ

 

          "ห้ามทำสีหน้าแบบนี้ที่ไหนอีก.."

 

          เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหู ไหนจะริมฝีปากร้อนผ่าวที่ขบเม้มติ่งหูให้ได้สะท้านเยือกอีก แต่ที่สะท้านยิ่งกว่าเห็นจะเป็นคำพูดเมื่อครู่!

 

          "มันห้ามกันได้ด้วยหรือไง"

 

          ผมบ่นพึมพำ ไม่รู้ว่าเพลิงนิลคิดอะไรของเขาถึงจ้องมองมาด้วยแววตาประหลาดให้ต้องหลบสายตาอีกครั้ง ประกายตาที่ไม่ได้เห็นบ่อย..นอกจากบนเตียง

 

          "อยากตายก็ลองดู"

 

       เชี่ย..คิดว่าจะเลิกขู่ฆ่ากันไปแล้วซะอีก

 

          "ป..ไปเรียนกันไหม เดี๋ยวอาจารย์ล็อกห้องนะ" เปลี่ยนเรื่องสิ รออะไร!

 

          อยากตบปากตัวเอง ทำไมต้องพูดตะกุกตะกักในเวลาแบบนี้ด้วยวะ ฮือ..สาบานว่าเป็นแค่เสียงสะดุด ไม่ใช่กลัวคำพูดเมื่อครู่เลยสักนิ๊ด เชื่อผมเถอะ!

 

          เพลิงนิลไม่ได้ตอบอะไรแต่ยอมปล่อยมือจากเอวผมให้ได้หายใจคล่องคอในที่สุด

 

          "ตอนเย็นไปซื้อของให้น้องรหัสกันนะ"

 

          "อืม" ร่างสูงปลายสายตามองก่อนจะตอบรับในลำคอ

 

          ผมฉีกยิ้มเมื่อได้รับการตอบกลับ พอเดินออกมาจากซอกตึกก็พบว่านักศึกษาบางตาลงกว่าเก่า เห็นทีผมคงเข้าเรียนสายซะแล้วล่ะ!

 

 

 

          "ผืนนี้สวยไหม"

 

          อีกไม่กี่เดือนก็เริ่มเข้าฤดูหนาวแล้ว ของที่ผมตรงเข้ามาเลือกให้น้องรหัสจึงเป็นเสื้อกันหนาวในห้างดังใจกลางเมือง ไม่ได้ซื้อให้เฉพาะน้องก้องพิภพอะไรนั่นหรอก ผมเลือกผ้าพันคอไปเผื่อกอแก้วด้วย

 

          นึกภาพน้องแห้วเพราะไม่ได้ของขวัญสักทีมันก็อดจะสงสารไม่ได้

 

          อย่าหวังว่าเพลิงนิลจะมาเลือกอะไรแบบนี้..ดังนั้นผมจึงชี้ชวนเขาดูเสื้อกันหนาวสีดำลวดลายแปลกตาเพื่อขอความเห็น เราเข้ามาหลายร้านแล้วจนในที่สุดเพลิงนิลก็เหมือนจะเริ่มหงุดหงิดที่คนเยอะ ผมเลยมาปักหลักที่ร้านนี้

 

          "อืม"

 

          ตามนั้น ผมชี้อะไรพวกก็ตอบ 'อืม' 'อือ' 'เออ' หมด ไม่รู้กลัวดอกพิกุลจะร่วงจากปากหรือยังไง  อ่า..ถ้าเขาล่วงรู้ความคิดของผมได้ดับอนาถคาห้างดังแน่ บรื้อ!

 

          "น้องรหัสผู้ชาย?"

 

          "อือ เบนยังไม่เคยเจอหรอก แต่เคยเห็นน้องรหัสนิลแล้วนะ นี่ก็ว่าจะเลือกไปเผื่อน้องกอแก้วอยู่"

 

          "ใคร"

 

          "น้องรหัสนิลไง" ชีวิตนี้เคยสนใจอะไรนอกจากโน๊ตบุ้คกับบรรดาลูกรัก(?)บ้าง ตอบ!

 

          "...." เงียบไปเลย..เงียบสนิท สายตาก็ฉายแววเรียบนิ่งติดจะระอาเหมือนพบเจอเรื่องยุ่งยาก

 

          "งั้นเดี๋ยวซื้อผืนนั้นไปให้น้องแล้วกัน ผู้หญิงคงชอบแบบนี้ล่ะมั้ง"

 

          ผมมองไปยังผ้าพันคอสีขาวเหลือบทองลวดลายสวยงามแบรนด์หลุยส์ที่มีผู้หญิงยืนเลือกซื้อไม่น้อย มือของพวกเธอก็เลือกผ้าพันคอล่ะนะ แต่สายตานี่เหลือบมองคนด้านข้างผมเป็นระยะๆ

 

          เห็นดังนั้นจึงหยิบเสื้อกันหนาวที่เล็งไว้แล้วเดินไปคว้าผ้าพันคอสีขาวเหลือบทองที่หมายตามาโยน อ่า ไม่ใช่สิ..วางลงบนเคาท์เตอร์ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ผมก็ไม่ได้แสดงกิริยาไม่ดีออกไปหรอกนะ ยังไงพวกเธอก็เป็นผู้หญิง ที่สำคัญคือได้แค่มอง

 

          จะพยายามไม่รู้ไม่เห็นแล้วกัน!

 

          "ทั้งหมด 2,980 บาทค่ะ"

 

          ทันทีที่เตรียมจ่ายเงิน บัตรสีทองก็ถูกยื่นตัดหน้าไปเสียก่อน เพลิงนิลมายืนด้านข้างเมื่อไรไม่รู้ เขาทำเพียงแค่มองรอบข้างด้วยแววตาเรียบนิ่งเช่นเคย ไหนจะนัยน์ตาฉายความหงุดหงิดเพราะไม่ชอบสถานที่ที่มีคนพลุ่งพล่าน

         

          พึ่งรู้ว่าเพลิงนิลเป็นลูกค้า VIP ร้านนี้ด้วย มีแต่ของแบรนด์เนมทั้งนั้นแถมราคาหลักพันอัพล้วนๆ..ตามตื้อมานานก็ไม่เคยชินกับความรวยของเขาเสียที ไม่ใช่ว่าผมจนกรอบหรอก แต่ก็ไม่คิดจะเป็นสมาชิกร้านแบบนี้อยู่แล้ว เสื้อผ้ายังไงก็ซื้อตลาดนัดใส่อยู่ดีเพราะราคาถูกและสะดวกกว่า

 

          ที่มาซื้อของให้น้องที่นี่ก็เพราะอยากให้สิ่งที่ดีๆ ใช้ได้แบบคุ้มค่าล่ะนะ

 

          เคยสังเกตว่าเงินทุกบาททุกสตางค์เพลิงนิลหามาได้ด้วยตัวเอง เขาสร้างกิจการอยู่หลายที่..โดยการเอาเงินจากการทำงานให้ตระกูลไฟร์ อภิเกียรติวงศ์มาหมุนเวียนแล้วเปิดกิจการที่ตนเองต้องการ

 

          ที่ผมรู้ก็มีโรงแรมที่นึงล่ะ ตอนรู้ช่วงแรกๆตกใจมากกับเด็กอายุแค่สิบเก้าย่างยี่สิบแต่เป็นเจ้าของโรงแรมเนี่ย ผมถึงบอกไงว่าเขาไม่ค่อยว่าง ส่วนใหญ่โทรเช็คงานไม่ก็ไปตรวจด้วยตัวเอง

 

          มาคิดๆดูแล้วมันก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไรกับความรวยของเขา เส้นสายตระกูลเพลิงนิลใหญ่มากลามไปเกือบหนึ่งในสามของทวีปเอเชียเห็นจะได้ ฟังแล้วดูยิ่งใหญ่ซะจนน่าขนลุกใช่ไหม

 

          ก็สงสัยว่าคนยิ่งใหญ่แบบนี้ทำไมถึงมาโผล่ที่ประเทศไทยได้ คิดไปก็ปวดหัวผมขอเดาว่าไม่พ่อก็แม่ของเขามีเชื้อชาติไทยแล้วกัน

 

          รู้ตัวอีกทีเพลิงนิลก็ยื่นถุงใส่ของมาให้แล้ว ผมรับไปถืออย่างมึนๆแล้วเดินตามเขาออกมาจากร้าน ผู้คนมากมายเดินสวนทางเบียดเสียดกันแน่นหนา อาจเป็นเพราะห้างนี้อยู่ใจกลางเมืองจึงมีประชากรมาจับจ่ายซื้อของค่อนข้างเยอะ

 

          ผมเงยหน้ามองหาเพลิงนิล เห็นแผ่นหลังเขาอยู่ด้านหน้าห่างไปไม่กี่เมตร ร่างสูงหยุดเดินเมื่อไม่เห็นผม เขาปรายหางตามามองในขณะที่ผมก้าวเท้าเดินให้เร็วขึ้น

 

          "อะ.." มือหนาเย็นเฉียบเอื้อมมาจับมือผมไปประสานไว้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ผมอุทานพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา

 

          เพลิงนิลจับมือผม!

 

          ฉ่า

 

          มุดดินหนีตอนนี้ทันไหม ร้อยวันพันปีไม่เคยที่จะจับมือกันก่อน!

 

          ผมหมายถึงการจับมือแบบ 'ประสานนิ้วทั้งห้าเข้าหากัน' ไม่ใช่กุมมือแล้วดึงลากไปเหมือนทุกครั้ง ฮือ..พักนี้เพลิงนิลชอบทำอะไรประหลาดๆให้ผมเขินได้ไม่หยุดหย่อน

 

          สัมผัสเย็นเฉียบจากมือหนาไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ แต่มันกลับอบอุ่นในใจไม่น้อย

 

          เพลิงนิลจูงมือผมเพราะกลัวหลงหรือเปล่านะ?

 


loading 40%




           "เบนไม่หลงหรอก"

 

           ผมขยับมือเตรียมจะผละออกเพราะขืนจับต่อไป..ได้ทรุดลงแดดิ้นกลางห้างแน่ แต่มือหนากลับประสานแน่นขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววเย็นยะเยือกยามตวัดมองมา เพลิงนิลกำลังหงุดหงิด

 

          "อย่าอวดเก่ง"

 

          ถ้าให้เดาจากสายตา เขาคงกำลังเถียงในใจว่าเมื่อกี้ผมก็เกือบหลงกับเขา

 

          "ขอบใจนะ" ผมฉีกยิ้มตาหยี เพลิงนิลทำเพียงแค่มองมาชั่วขณะแล้วเบือนหน้ากลับไปทางเดิมอย่างเย็นชา

 

          ไม่ใช่ว่าไม่รับรู้..สายตาผู้คนรอบข้างที่มองมายังมือของเราที่จับกุมกัน

 

          ฉายชัดทั้งความประหลาดใจ รังเกียจ ชื่นชม อิจฉา...

 

          แต่แค่ตอนนี้..ผมรู้สึกมีความสุขที่สุดจนไม่ได้สนใจสิ่งใด ทุกอย่างอยู่นอกสายตาราวกับธาตุอากาศ จุดโฟกัสของผมมีแค่ร่างสูงที่เดินเยื้องไปข้างหน้าในขณะที่ภาพรอบด้านพร่าเบลอ

 

           ถ้าลองสังเกตดีๆจะพบว่าร่างสูงใช้กายตนเองบังผมไม่ให้โดนผู้คนเบียด

 

          แม้มีท่าทีเย็นชาห่างเหิน แต่รู้ไหมว่าการกระทำนี้มันสั่นไหวหัวใจให้รักมากขึ้นไปอีกแค่ไหน ผู้ชายที่ไม่ค่อยพูดอย่างเพลิงนิล...กลับทำเหมือนผม 'พิเศษ'กว่าผู้คนที่รายรอบเขา

 

          รอยยิ้มของผมปรากฏขึ้นเต็มใบหน้า มากเพียงพอแล้วเท่าที่ต้องการ..ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรหวานๆเหมือนชาวบ้านเขาก็ได้

 

          แค่เพลิงนิลจับมือ..ก็รู้ว่ามันคือความห่วงใยที่มอบให้

 

         

          "เดี๋ยวไป"

 

          เพลิงนิลวางสายโทรศัพท์ในจังหวะที่จอดรถให้ผมลงหน้าคอนโดหรู ผมหันไปมองเขาเต็มตาพลางอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ เมื่อครู่ดูเหมือนบอดี้การ์ดมือขวาเขาโทรมา..พูดคุยเรื่องน่าเครียดอะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้ และเพลิงนิลก็กำลังจะไปเผชิญกับมันด้วย

 

          "จะไปไหนหรอ"

 

          ปากมันพาไป ก็รู้ว่าเขาไม่ชอบให้ถามซักไซ้เหมือนพวกผู้หญิงบางคนที่นั่งจับผิดแฟน แต่มันอดห่วงไม่ได้เลยต้องถาม

 

          "ธุระ"

 

          "อือ" ผมรับคำหงอยๆแล้วเปิดประตูรถออกมา

 

          "กลับเมื่อไหร่อ่ะ จะได้ทำอาหารไว้ให้"

 

           พวกผมยังไม่ได้กินข้าวเย็นเพราะเพลิงนิลไม่ชอบอาหารที่อื่น อ่า..ฟังดูเหมือนเขาเริ่มติดรสมือผมเลยแหะ

 

          "จัดการเสร็จก็กลับ" เขาตอบกลับมาเสียงเรียบ ดวงตาฉายชัดถึงอารมณ์คุกรุ่นวูบหนึ่ง

 

          "ระวังตัวด้วยนะ"

 

          ถ้าจะห้ามไม่ให้ไปก็คงยาก ธุระที่ว่าคงไม่พ้นเรื่องธุรกิจในวงการมืด ไม่ก็ไปกำจัดใครสักคน นี่มันโคตรอันตรายเลยผมอยากทำใจให้ชินกว่านี้ แต่ผมกลัว..ว่าเขาจะไม่กลับมา

 

          "อืม อยู่ห้องดีๆ" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบนิ่งพร้อมกับตวัดสายตาเย็นๆมามองตอกย้ำคำพูด

 

          ประโยคนี้มันแปลได้ว่า 'อย่าออกไปไหน' ซึ่งไม่ใช่ประโยคบอกเล่า..แต่มันเป็นประโยคคำสั่งดีๆนี่เอง!

 

          ผมมองตาม..จนรถของเขาแล่นออกไปจากหน้าคอนโด ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วหมุนร่างกลับเข้าที่พักอาศัย รู้สึกใจคอไม่ดีอย่างน่าประหลาดไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

 

          หลังจากมาถึงห้อง ผมก็เอาของสดไปแช่ไว้ แล้ววางกล่องใส่ของที่ซื้อให้น้องบนโต๊ะกลางห้องรับแขก กำลังจะเข้าครัวเตรียมทำแกงเขียวหวานกับปูผักผงกะหรี่และอาหารอื่นๆอีกสักอย่างสองอย่าง ประตูห้องก็ถูกเคาะเสียก่อน

 

          ก๊อกๆๆ

 

          ผมเดินไปส่องตาแมว ก็พบว่าเป็นพี่แสบจึงเปิดประตูให้ พี่รหัสกรีดยิ้มสวยส่งมาซะจนผมหน้าร้อนวูบเมื่อคิดถึงฉากพลอดรักของพี่มันเมื่อวันก่อน

 

          "ไปกันได้แล้วล่ะนะ" เห? พูดอะไรของพี่มันวะ

 

          "ไปไหนฮะ"

 

          "เหอะน่า เดี๋ยวก็รู้..ปฏิบัติการขั้นแรกไง หึๆ" รอยยิ้มที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจของชายหน้าสวยทำให้ผมถอยมาตั้งหลักในห้องครัวเช่นเดิม

 

          "แต่ผมยังทำอาหารไม่เสร็จ"

 

          "เดี๋ยวค่อยกลับมาทำ พึ่งหกโมงเย็นเอง" แต่หกโมงเย็นบ้านอื่นเขากินข้าวกันแล้วโว้ย

 

          "ว่าแต่ปฏิบัติการขั้นแรกอะไรหรอฮะ"

 

          ผมขมวดคิ้ว อยู่ๆพี่มันก็โผล่มาแถมยังทำท่าจะลากตัวออกจากห้องไปอีก!

 

          "ไม่อยากเข้มแข็งขึ้นหรอ ไม่อยากเปลี่ยนตัวเองหรือไง"

 

          พี่แสบหุบยิ้มลงแล้วเปลี่ยนไปทำสีหน้าจริงจัง ร่างเล็กพอกันกับผมเอนตัวไปพิงกำแพงด้วยท่าทีสบายไม่น้อย

 

          เข้มแข็ง? เปลี่ยน...งั้นหรอ

 

          ผมอยากเข้มแข็งให้มากกว่านี้ อยากเดินเคียงคู่กับคนที่รักได้อย่างเต็มภาคภูมิแต่เรื่องเปลี่ยน..มันไม่ใช่ง่ายๆเลย เพราะผมก็คือผม การฝึกไม่สามารถเปลี่ยนบุคลิกให้เป็นควีนอย่างเต็มภาคภูมิได้หรอก

 

          ผมตัดสินใจแล้ว..ว่าจะเป็นควีนของปีศาจยุคมืด 'ในแบบของผมเอง'

 

          "ผมอยากเข้มแข็ง แต่ไม่อยากเปลี่ยนหรอกนะฮะ"

 

          "...."

 

          "ไม่จำเป็นต้องใช้กลยุทธ์อะไรรับมือกับอะไรทั้งนั้น ขอบคุณที่พี่แสบช่วยเหลือผมเมื่อวันก่อนแต่ผมไม่อยากเปลี่ยนไป ผมอยากเป็นตัวผมที่ยังยืนอยู่ในตำแหน่งนี้ ในที่ที่ได้อยู่ข้างๆเขา ต่อให้การไม่เปลี่ยนจะทำให้ผมเจ็บปวดในสักวันหนึ่ง แต่ผมเชื่อว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดี ตราบใดที่ผมยังเป็นผม"

 

          "...."

 

          "ดังนั้นขอความกรุณาช่วยสอนทักษะการต่อสู้ให้ผมด้วยนะฮะ"

 

          พี่แสบนิ่งไปนิดก่อนจะกระตุกยิ้มตรงมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับพลางเดินเข้ามาประชิดร่างผม ใบหน้าสวยหวานโน้มเข้ามาจ้องมองแววตากันใกล้ๆจนเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจที่รินรดข้างแก้ม

 

          เอ่อ..จะเล่นเลสหรอพี่!

 

          "กูหายสงสัยแล้วว่าทำไม..เพลิงนิลถึงเลือกมึงเป็นควีน"

 

          ผมส่งสายตาฉายชัดถึงอาการงุนงงไปให้ พี่แสบเลยหัวเราะคิกในลำคอแล้วผละตัวออกห่าง

 

          "มึงหนักแน่นดี ไม่มีความคิดที่จะเอาคืนคนที่รักเลยสักนิดทั้งที่เมื่อวันก่อนมันทำมึงเจ็บ ถ้ากูยังไม่เจอเพลิงกัลป์ กูก็คงอยากได้มึงมากเลยล่ะ"

 

          ย..อย่าพูดด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น! ถึงพี่จะหน้าสวยหยดแค่ไหนผมก็ไม่เคลิ้มหรอกโว้ย

 

 

loading 70%

 




          "แล้วที่กูมาเนี่ย จะพามึงไปฟิตเนตใกล้ๆนี่เอง ถ้าไม่อยากเปลี่ยนก็ไม่ต้องเปลี่ยน แต่เชื่อเถอะ..สักวันเวลาจะช่วยให้มึงเปลี่ยนเองตราบใดที่ยังยืนอยู่ในฐานะ 'ควีน' มึงจะได้เห็นอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยเห็น ขอให้รักษาความหนักแน่นนี้ไปให้ได้ตลอด กูละยอมใจจริงๆ"

 

          พี่แสบยกมือขึ้นผลักหัวผมเบาๆ พลางส่งรอยยิ้มเจิดจ้าฉายชัดถึงแววอาทรและผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน

         

          "ขอบคุณฮะ งั้นไปกันเลย"

 

          ผมฉีกยิ้มตาหยีจนพี่มันเอามือมาบีบแก้มทั้งสองข้างอย่างหมันเขี้ยว เราหัวเราะคลอกันไปอย่างสบายใจและพูดคุยตลอดทางอย่างสนุกสนาน พี่แสบเป็นพวกหัวอกเดียวกัน ผมจึงพูดคุยกับเขาได้อย่างถูกคอ

 

          ...ซะจนลืมไป ว่ามี 'ใคร' สั่งอะไรไว้เมื่อตอนเย็น

 

 

 

          "กูคิดว่ามึงต้องฝึกให้ร่างกายแข็งแรงอีกสักพักล่ะนะ กว่าจะเข้าสู่การเรียนป้องกันตัว"

 

          หลังจากที่พาผมมาสมัครสมาชิกที่ฟิตเนตและเล่นเครื่องออกกำลังกายเรียกเหงื่อ พี่มันก็พาผมมานั่งพักในร้านกาแฟใกล้ฟิตเนต ผมและพี่แสบอยู่ในชุดตัวใหม่เพราะอาบน้ำกันไปเรียบร้อยแล้วหลังจากออกกำลังกายกันอย่างหนัก

 

           ผมรู้สึกทรุด..คือแบบไม่เคยออกกำลังกายมาก่อนเลยไงเนื่องจากขี้เกียจแบบสุดๆตาก็ปรือเพราะเริ่มง่วง พอเหลือบไปมองนาฬิกาข้างผนังร้านก็เห็นว่าสองทุ่มแล้ว

 

          "ดื่มนี่แก้ง่วงสิ" พี่แสบเลื่อนแก้วกาแฟสดที่มีควันร้อนๆหอมกรุ่นมาให้

 

          "ขอบคุณฮะ" ผมยกมาซดไปอึกใหญ่ ค่อยตาสว่างหน่อย

 

          พอลองสำรวจรอบๆร้านแล้วก็พบว่าที่นี่ไม่เลวเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นนักเรียนกับนักศึกษาจากมหาลัยละแวกนี้มาดื่มกาแฟผ่อนคลายกันถ้วนหน้า นี่ก็ปาไปตั้งสองทุ่มแล้วเพลิงนิลจะกลับมาหรือยังนะ

 

          อ่า..เพลิงนิลกลับมางั้นหรอ?

 

          'อยู่ห้องดีๆ' ชั่วขณะที่หวนนึกไปถึงน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับออกคำสั่ง..

 

          ชิบหายล่ะ!!!

         

          พรวด! พรึ่บ..

 

          ในจังหวะที่ผมลุกขึ้นหน้าตาตื่น ก็มีร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี เขาเสียหลักเพราะพื้นที่คับแคบทำให้ผมต้องฉุดรั้งตัวไว้ซะจนร่างสูงนั่นเซมาปะทะร่างผม เกือบไปแล้วไหมล่ะ ผมเงยหน้าขึ้นมองคนแปลกหน้าก่อนจะก้มหัวนิดๆ

 

          "ขอโทษครับ" อา..ใส่น้ำหอมฉุนชะมัด

 

          "ไม่เป็นไรครับ" เขายกยิ้มขึ้นนิดก่อนจะเดินไปทางเดิม พี่แสบหันมามองแล้วขมวดคิ้วในขณะที่ใบหน้าผมคงซีดเผือดไปหมดแล้วแน่ๆ

 

          "มีอะไรงั้นหรอ"

 

          "ผมพึ่งนึกได้ว่า..นิลสั่งให้อยู่ห้อง" สีหน้าผมคงกังวลแบบสุดๆแล้วตอนนี้

 

          "เวรแล้วสิ งั้นกลับกันดีกว่า" คำพูดดูเร่งรีบ..แต่ทำไมใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มร้ายครับพี่!

 

 

          "พี่ว่าเขาจะกลับมาหรือยัง" ผมถามเมื่อพวกเราขึ้นมาอยู่บนรถกันแล้วหลังจากจ่ายค่ากาแฟเรียบร้อย

 

          คือดูเหมือนผมซีเรียสมากใช่ไหม จากประสบการณ์ที่ไปเที่ยวผับกับพี่แสบครั้งก่อนก็เดาได้ไม่อยากว่าผมจะเจอกับอะไรไง! ใครไม่เครียดให้มันรู้ไป

 

          "ถึงกลับมามึงก็ไม่ตายง่ายๆหรอกน่า อ่า หรือจะตาย.."

 

          พี่แสบหัวเราะคิก ผมหันไปมองแบบเหวอๆว่าพี่มันบ้าหรือเปล่าวะที่พูดเองเออเอง แต่เครียดอยู่ได้ไม่นานประโยคต่อมาก็ทำให้ขนลุกได้แบบพรึ่บพรับกันเลยทีเดียว

 

          "ตายคาเตียงไงล่ะ หึๆ"

 

          "พี่เร่งรถเถอะ ผมขอ" มึงอย่าพูดตอกย้ำความคิดกูได้ไหม ฮือออ

 

          ขอให้เขายังไม่กลับทีเถอะ..พึ่งสองทุ่มเองนะ ต้องยังไม่กลับแน่ ผมกลัวการทะเลาะกันอีกเนี่ยสิ พึ่งดีกันได้ไม่นานถ้าจะกลับไปทะเลาะนี่ก็ไม่ไหวนะ!

 

          "มึงดูหน่อยว่ารถกรุงเทพมันติดหนักแค่ไหน ใจเย็นๆน่าเชื่อเถอะว่ายังไม่กลับหรอก เพลิงกัลป์ก็เคยหายไปแบบนี้กลับมาอีกทีก็เกือบสว่างนู้น"

 

          พี่แสบปลอบใจเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้อยู่ในภาวะเครียดแบบ 'ปกติ' แล้ว คือมือทั้งสองข้างเริ่มขยี้ผมจนฟูฟ่องแล้วไง สายตาก็มองนอกกระจกรถราวกับจะติดปีกบินออกไปยังไงยังงั้น สภาพเหมือนหนูติดจั่นเห็นจะได้

 

          ตายแน่..ตายแน่ๆ

 

          หลังจากมาถึงคอนโดผมก็ตรงรี่ขึ้นมายังชั้นบนสุด ทำใจยืนหน้าประตูห้องชั่วครู่แล้วตัดสินใจรูดคีย์การ์ดเข้าไป

 

          แอ๊ดดด

 

          ผมไม่เคยนึกกลัวเสียงเปิดประตูห้อง 'ของเรา' ขนาดนี้มาก่อน เชื่อเถอะ!

 

          ภายในห้องยังคงมืดสนิททำให้เริ่มหายใจได้คล่องขึ้นมาหน่อย เหงื่อที่ผุดพรายเต็มใบหน้าเริ่มเหือดแห้งลงเมื่อพบว่าร่างสูงยังไม่กลับ จากนั้นผมจึงขยับตัวคลำหาสวิตซ์ไฟ

 

          ฉึก! เคร้ง!

 

          ฉับพลันก็ต้องสะดุ้งตัวเพราะเสียงแหวกอากาศของวัตถุบางอย่างพุ่งเฉียดใบหน้าไปไม่กี่มิล!

 

          เสียงโลหะกระทบเข้ากับผนังห้องและร่วงหล่นบนพื้นทำให้ผมหันไปมองพลางเบิกตากว้างขึ้น ความมืดบดบังทุกๆสิ่งเพราะผมปิดประตูเรียบร้อยแล้วจึงไม่สามารถมองเห็นมันได้ แต่ใช่จะไม่รู้ว่าวัตถุเมื่อกี้มันคืออะไร ผมหันซ้ายขวารอบห้องแล้วก้าวเท้าไปเปิดไฟให้เร็วที่สุดทั้งที่ตัวเริ่มแข็งทื่อ

 

          ..เขากลับมาแล้ว!

 

          ผมมั่นใจได้จากร่างกายที่เริ่มสั่นของตัวเอง ครั้งนี้ผมผิดจริงเพราะลืมบอกเขาก่อนที่จะออกไปกับพี่แสบ แถมยังขัดคำสั่งเพลิงนิลอีก ผมไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงมุมไหน..แต่การที่ปามีดมาเกือบเฉียดหน้ากันท่ามกลางความมืดที่ยากจะมองเห็นนี่..ก็พอรู้แล้วว่าเขาอยู่ในอารมณ์ร้ายกาจเพียงใด

 

          คงอยู่ในอารมณ์เข้าข่าย 'เจตนาฆ่า' ได้ง่ายๆเลยล่ะ

 

          พรึ่บ!

 

          ทันทีที่ปลายนิ้วเกือบถึงสวิตซ์ไฟ ร่างของผมกลับถูกคว้าไว้จากทางด้านหลังอย่างรุนแรง ขนทุกเส้นพลันลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้เมื่อลมหายใจร้อนผ่าวรินรดซอกคอจากทางด้านหลังในระยะประชิด ผมกัดริมฝีปากแน่นแล้วหลับตาลง

 

          พอมาอยู่ใกล้กันแบบนี้..จมูกเริ่มได้กลิ่นคาวเลือดจากเสื้อของร่างสูง เดาได้ไม่ยากว่าเพลิงนิลไปทำ 'ธุระ' อะไรมา

 

          ชั่ววูบหนึ่งที่ลมหายใจร้อนทางด้านหลังกระตุกกึก ผมก็รู้สึกได้ถึงวัตถุเย็นเฉียบที่ถูกยกขึ้นมาจ่อตรงขมับข้างซ้าย!

 

          ร่ายกายไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวเพราะมันแข็งทื่อเนื่องจากงุนงงในอากัปกิริยาเมื่อครู่ว่าทำไมอยู่ๆร่างสูงถึงยกปืนขึ้นมาจ่อกัน ตอนนี้แม้แต่จะหายใจแรงยังไม่กล้า ถ้าปืนลั่นขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ..ใช่ ผมเคยเห็นเพลิงนิลอาละวาด

 

          แต่ไม่เคยเห็นเขา 'สั่นประสาท' ได้ขนาดนี้!

 

         


  

Writer talk

       งื้ออออ..ขอเก็บของไปฟินแลนด์ก่อนนะคะ ทำไมแต่งเองแล้วรู้สึกว่ามันฟินได้มากมายขนาดนี้(ฮา) กลัวหนูเบนหลงทางก็บอกมาเถอะค่ะ ทำซึนอยู่ได้//หลบกระสุน สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆน้า มาช้าไปนิดเพราะลืมว่าต้องลงวันนี้//โดนระเบิด  ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์แล้วพบกันใหม่นะคะ

รักรีดเดอร์


Writer talk 2

       ไม่ใช่ว่าเบนจะไม่เปลี่ยนหรอกนะคะ เวลาจะช่วยให้น้องโหดขึ้นเอง โอ๊ะ..เผลอสปอย แต่หนูเบนคงหมายถึงการเปลี่ยนนิสัยหรือบุคลิกอะไรแบบนี้ซึ่งมันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆอยู่แล้วล่ะเนอะ อีกสามสิบเปอร์ที่เหลือมีลุ้นระทึกค่ะ..ให้ทายว่าอะไร ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์น้าแล้วพบกันค่ะ

รักรีดเดอร์


Writer talk 3

          ไม่มีอะไรจะพูดค่ะนอกจากตายแน่ๆหนูเบน จะตายคาห้องหรือตายคาเตียงอย่างที่พี่แสบพูดดี จะตายแบบไหนก็ไปลุ้นกันในตอนหน้า ตอนนี้ต้องขอตัวหนี..เพราะไรท์ทำค้าง(?)อีกแล้ว//หลบระเบิดจากรีด ขอบคุณสำหรับเม้นท์ค่ะ

รักรีดเดอร์






C
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 752 ครั้ง

217 ความคิดเห็น

  1. #23274 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 11:34
    หะโหดเกินไปแล้วววว แต่ชอบนะ5555
    #23274
    0
  2. #22936 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 10:28
    โหดดดดดดดด
    #22936
    0
  3. #22417 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 17:31
    โหดเกิ้นนนนน
    #22417
    0
  4. #22361 Kamuki (@na--) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:26
    แอบเอ๊ะตรงสองพันเก้า แต่ไม่เป็นไรค่ะ5555555555 ที่นางเอาปืนมาจ่อเพราะได้กลิ่นน้ำหอมรึเปล่า ที่น้องไปชนกับคนที่ฟิตเนสอ่ะ
    #22361
    0
  5. #22294 9SRAM (@gsraomam) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 05:23
    เพลิงนิลใจเย็นนะคะนี่เมียเด้อออ
    #22294
    0
  6. #22271 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 22:47
    เห้ยๆๆๆๆๆๆ ใจเยนเด้อเฮียเพลิงนิล
    #22271
    0
  7. #22206 Jmyjm (@Jmyjm) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 13:02
    เรื่อง LV มันสะดุดอะครับ ราคา 2,900 กับความรวยเว่อวังของตะละครมันไม่ไปด้วยกัน 2,900 คือน่าจะเป็น generic brand ไม่ใช่ hiend แบบ LV นะครับ ราคาผ้าพันคออยู่ราวๆ 2 หมื่น เน่อ
    #22206
    0
  8. #22136 dolly (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:35
    แค่ผ้าพันคอแบรนด์หลุยส์ผืนเดียว ราคา 2,900 บาท เอาไม่อยู่นะตัว

    ตามความเข้าใจคือเข้าร้านหลุยส์ในห้างใช่ป่ะ นี่ยังเอ๊ะใจ ซื้อเสื้อกันหนาวกับผ้าพันคอเป็นของขวัญให้น้อง โหยอย่างแพง อย่างเทพอ่ะ แต่มาสะดุดนิดนึงตรงตัวเลขที่ต้องจ่าย มันไม่เมคเซ้นน่ะ
    #22136
    1
    • #22136-1 Jmyjm (@Jmyjm) (จากตอนที่ 50)
      8 มีนาคม 2561 / 13:00
      เห็นด้วยค่าาาาาาาา 2,900 ไม่ได้อะไรในLV เน่อ ผ้าพันคนราคาน่าจะอยู่ราวๆ 15-20K
      #22136-1
  9. #21990 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 12:13
    เลือดสาด
    #21990
    0
  10. #21645 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 21:16
    พี่แสบให้เบนเดือดร้อนอีกแหละ
    #21645
    0
  11. #21639 ducky (@kittycat08) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 14:40
    สงสัยยังอารมณ์ค้าง
    #21639
    0
  12. #21538 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:40
    ซวยยยยย
    #21538
    0
  13. #20553 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 06:50
    เบนเอ๊ยยยยยยย
    #20553
    0
  14. #20046 The-ChaBae (@The-ChaBae) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 15:43
    เพลิงนิลน่ากลัวเกินไปล้าววว
    #20046
    0
  15. #20030 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:30
    พี่แสบพาซวย
    #20030
    0
  16. #19890 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:26
    เฮียใจเยนนน!!! ให้อภัยน้องเถอะะ
    #19890
    0
  17. #19875 khaoGik (@khaokik) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 02:09
    ขาโหดตลอดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #19875
    0
  18. #18955 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 13:56
    เดี่ยวได้ตายคาอก อิออ
    #18955
    0
  19. #18923 eveATK (@evezaka) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 20:04
    พี่แสบทำหนูเบนซวย
    #18923
    0
  20. #18867 Nam_rattikan (@Nam_rattikan) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 11:12
    เพลิงนิลโหด...มากกกก!!!
    #18867
    0
  21. #18760 ghost scorpion (@ghost1998) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    เอาแล้วๆๆๆๆหึหึ
    #18760
    0
  22. #18663 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 16:21
    หลายอารมณ์เหลือเกินตอนนี้-.-ชอบ5555อีพี่ใจเย็นนะ
    #แอบจิ้นเบนแสบ
    คิคิคิ??
    #18663
    0
  23. #17666 sprinkle_star (@aleenaaom) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 18:34
    ช่างเป็นตอนที่...หลายฟีล คือละมุนตอนแรกๆ...แล้วมาเล่นเลส(เอิ่ม...น้องเบนกับพี่แสบ ขุ่นพี่ยังเป็นผู้ชายค่ะ!) พบความสตรองของน้องเบนแล้วถึงกับสั่ล...อาาาาา แบบนี้สิถึงเข้ากับเฮียนิลลลลล และสุดท้าย...ขนเขนสแตนอัพเลยค่ะ...//หลบใต้หมอน
    #17666
    0
  24. #16242 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 10:52
    จิ้นพี่แสบกับเบน แต่ตอนพิเศษให้เค้าด้วยก็ดีนะไรท์ อิเพลิงนินโหดสัส
    #16242
    0
  25. #15257 noey3110 (@noey3110) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 11:25
    พี่แสบกับเบนมีความเบี้ยนนนนนนนนนนนนนนนน
    ทำไมเรื่องนี้นางเอกจะตายด้วยพระเอกแทบทุกตอนเลย555555
    #15257
    0