[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,373,926 Views

  • 23,520 Comments

  • 43,593 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22,842

    Overall
    2,373,926

ตอนที่ 60 : Ep.16::ความต้องการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 873 ครั้ง
    28 เม.ย. 59













vEp.16v

 

:: ความต้องการ ::

 

 

 


 


“นิลคงไม่อยากมีลูกใช่ไหม”

 

ผมถามขึ้นโดยยังคงจ้องมองกำแพงผ่านความมืด ไม่ได้หันไปสบตาร่างสูงซึ่งยังคงคร่อมทับเลยแม้แต่น้อย ที่ถามออกไปแบบนั้นเพราะผมคิดว่าอารมณ์คุกรุ่นของเขาคงเป็นผลมาจากสาเหตุนี้

 

“กูไม่ต้องการ”

 

น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยตอบกลับมาให้ได้ใจหายเล่นๆ และผมก็แค่หัวเราะฝืดในลำคอเล่นๆ ดูเหมือนที่ผมทำไปทั้งหมดคงจะไร้ความหมาย แม้จะกินยาไปแค่เม็ดที่สองก็เถอะ

 

บางทีอาจไม่ใช่เพราะไม่อยากมีลูกหรอก แต่เพราะคนตั้งครรภ์คือผู้ชายหรือเปล่า ไม่มีอะไรรับประกันอยู่แล้วว่าเด็กที่เกิดมาจะครบสามสิบสองโดยสมบูรณ์

 

เพลิงนิลบอกเจตนาชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการลูก...ที่อาจเกิดกับผู้ชายอย่างผม

 

“เบนเข้าใจ...ถ้าเป็นผู้หญิงก็คงได้ใช่ไหม เอาไว้อุ้มบุญก็ได้ เบนก็ไม่คิดว่าตัวเองจะท้องได้หรอก คุณโลคัสเขาหวังกับนิลไว้มากนะ เรื่องทายาทอะไรนั่นมันจำเป็นต่อตระกูลของนิลจนเบนรู้สึกได้”

 

ผมพูดเสียงแผ่วเบาตามความคิด ต่อให้ฟังดูโหดร้าย คุณโลคัสก็ทำไปเพื่อตระกูลของเขา ถ้าถึงเวลานั้นที่เพลิงนิลไม่เลือกการอุ้มบุญแต่เลือกแต่งงานกับผู้หญิงสักคนเพื่อผลิตทายาทแทน ผมจะถูกทิ้งเหมือนคราวนี้ไหมนะ ถ้าถูกทิ้งอีกครั้งผมจะเป็นอย่างไร จะเข้มแข็งขึ้นหรืออ่อนแอลง นึกภาพไม่ออกเอาเสียเลย

 

ราวกับคำพูดของผมไปจุดชนวนบางอย่างเข้า ริมฝีปากของใครอีกคนจึงทาบทับลงมาคล้ายสั่งให้หยุดพล่ามเสียที!

 

ผมตกใจจนดิ้นรนหนีอีกรอบ...ทว่ากลับถูกตรึงมือทั้งสองข้างไว้อีกรอบเช่นเดียวกัน น่าเจ็บใจที่ผมสู้แรงเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิด ลิ้นร้อนไล่เล็มขอบปากเพื่อหาทางเปิดเข้ามาภายใน แต่ผมดันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมให้รุกล้ำได้โดยง่ายอย่างดื้อดึง...ฟันคมจึงขบกัดลงมา

 

กึด...!

 

ความเจ็บแปลบที่ขอบปากบวกกับกลิ่นเลือดทำให้ต้องเปิดปากออกอย่างไร้ทางเลือก รสจูบที่คล้ายจะสั่งสอนในคราแรกชะงักลงเมื่อร่างสูงสัมผัสได้ถึงความเค็มจากหยาดน้ำซึ่งไหลลงมาจากนัยน์ตากลมโตคู่สวย

 

“ทำไมต้องทำร้าย...”

 

น้ำตาผมไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว ผมไม่หลบสายตาเขาเสียด้วยซ้ำ...อยากค้นหาความรู้สึกยามเมื่อกัดริมฝีปากลิ้มรสเลือดเมื่อครู่ ทว่าน้ำตาบดบังทัศนียภาพตรงหน้าจนเริ่มพร่ามัว

 

สาบานได้ว่าไม่ได้ตั้งใจร้อง แค่เจ็บปากจนน้ำตาเล็ด...จริงๆนะ

 

“กูไม่สนเรื่องที่มึงพูดก่อนหน้านี้หรอกนะเพราะมันไร้สาระ แต่ที่กูสนคือมึงยังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่ต่างหาก” น้ำเสียงซึ่งไม่ได้ถูกลิดรอนความเย็นชาลงเอ่ยขึ้นในขณะที่ร่างกายยังคงคร่อมทับอย่างคุกคาม

 

ไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือแววตาสำนึกผิดของการกระทำเมื่อครู่...

 

ผมไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรและทำไมต้องโกรธถึงขนาดนี้ถ้าแค่ไม่อยากมีลูก หรือเป็นเพราะคิดว่าผมยังคงเก็บงำความลับไว้ใช่ไหม

 

ผมหลับตาลงก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ในเมื่อเรื่องราวมันดำเนินมาขนาดนี้ ผมก็จำเป็นต้องเลือกหนทางที่ดีที่สุด

 

“คุณโลคัส...บอกว่าจะตัดนิลออกจากตระกูล”

 

เอ่ยตอบไปเสียงแผ่วเบา น้ำตาหยุดไหลคล้ายกับว่ามันเจ็บลึกเกินไปจนเลยจุดจุดนั้นมาแล้ว แต่เชื่อไหมว่ามันไม่ได้หยุดไหลหรอก...มันไหลย้อนกลับจนท้วมท้นอัดแน่นอยู่ในอกต่างหาก

 

เพลิงนิลเบิกตากว้างเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อได้รับฟังประโยคข้างต้น เนิ่นนานก่อนที่นัยน์ตาสีรัตติกาลจะทอแสงลงจนความกรุ่นโกรธจางหายไปไม่มีเหลือ ผมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างกดดันเป็นผลให้เลือดจากรอยแผลไหลเพิ่มขึ้นตามมุมปาก คนอย่างเขาคงเข้าใจประโยคนี้และปะติดปะต่อเรื่องได้ไม่ยากนัก

 

ผมพูดมันออกไปแล้ว...ผมกลายเป็นคนที่ผิดสัญญา

 

“ทำไมถึงยอม...มึงมันโง่” สุ่มเสียงของคนตรงหน้าฟังดูคล้ายพึมพำ

 

ทว่าร่างสูงกลับโน้มตัวนอนด้านข้างในเวลาต่อมา ก่อนจะดึงร่างผมเข้าไปไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมมาปาดคราบน้ำตาลวกๆแล้วไล่ลงไปปาดหยดเลือดบริเวณริมฝีปาก

 

ผมยังคงสบมองเขาไม่ได้หลบหนีไปไหน...ดวงตาคู่ตรงหน้าแลดูเย็นชาไม่ต่างจากเดิมทว่ากลับแฝงความรวดร้าวในแบบที่ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไร

 

“กูไม่ได้อยากให้มึงกินยานั่น”

 

“....”

 

“ยาที่มึงกินมันมีผลข้างเคียง ถ้าหากลืมกินแม้เพียงครั้งเดียว...มึงจะตาย”

 

!!!

 

ผมเบิกตากว้าง ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยสักนิด น้ำตาหยุดไหลแบบฉับพลันโดยไม่ทันได้รู้ตัว หรือนี่จะเป็นผลข้างเคียงที่เคยนึกสงสัยในใจ

 

ราชามังกรช่างร้ายกาจ เขาคงรู้เรื่องนี้อยู่แล้วและไม่คิดจะเอ่ยปากบอก แน่ล่ะ...ถ้ากินแล้วมีทายาทสืบสกุลก็ดี ไม่กินแล้วตายก็ดี คุณโลคัสได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง ไม่คิดเลยว่าจะเสียรู้ขนาดนี้

 

เพลิงนิลดันศีรษะผมที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงให้ซุกลงกับแผงอกของเขา อ้อมกอดของร่างสูงกระชับแนบแน่นขึ้นยามเอ่ยประโยคถัดมาคล้ายจงใจให้ได้รับรู้และตอกย้ำฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณ

 

“เข้าใจไหมว่ากูไม่ต้องการลูก...กูต้องการมึง

 

....ต้องการมึง

 

เกลียด...ผมเกลียดเขานักที่ชอบทำร้ายกันอยู่เรื่อย

เกลียด...ที่เขาปลอบโยนหลังจากบดขยี้กันอย่างไม่ไยดี

เกลียด...คำพูดหนักแน่นเมื่อครู่ที่ทำให้ลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น

 

ผมเกลียดเขาจริงๆที่ทำน้ำตาผมไหลอีกรอบจนได้ ฮึก...ผมร้องไห้เยอะไปแล้วนะ! ไหนสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องแล้วไง ผมไม่ได้ผิดสักนิด โทษเขาสิ...โทษเพลิงนิลที่พูดประโยคเมื่อครู่ โทษมือของเขาที่เกลี่ยเส้นผมนุ่มอย่างแผ่วเบา โทษริมฝีปากที่ประทับจุมพิตลงบนเรียวปากสั่นระริกของผม...

 

ลิ้นร้อนกวาดสำรวจขอบปากอันประดับด้วยเลือดซึ่งเริ่มหยุดไหล ก่อนจะอาศัยจังหวะช่วงที่ผมยังคงช็อกค้างกับท่าทีของเขาบุกรุกเข้ามาภายใน ความรู้สึกบางอย่างถูกถ่ายทอดมาให้...จนจำต้องหลับตาลงรับสัมผัสคล้ายแทนคำขอโทษที่เขาไม่ได้เอ่ยมันออกมา

 

 เพลิงนิลไม่เคยมอบรสจูบ...ที่แฝงความทะนุถนอมเท่านี้

 

มือหนายังคงเกลี่ยเส้นผมคล้ายปลอบโยนในขณะที่อีกมือก็ดึงรั้งเอวให้แนบชิด สติผมพร่าเบลอจะด้วยจุมพิตหรือยานอนหลับก็ไม่อาจรู้ได้

 

จนในที่สุด...ก็เผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น ไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่านี่คือครั้งแรกที่เพลิงนิลมอบบางสิ่งให้ บางสิ่งที่ผมโหยหามาตลอด

 

...ความอ่อนโยน...

 

 

ผมปรือตารับแสงอาทิตย์ซึ่งสาดส่องเข้ามาภายในห้องผ่านบานกระจกตรงระเบียง ก่อนจะกวาดมือไปด้านข้างเตียงด้วยความเคยชิน สัมผัสที่ได้รับคือ...ความเย็นชืด

 

ร่างสูงที่เคยกักตัวกันไว้ในอ้อมแขนหายไปแล้ว และดูเหมือนจะเนิ่นนานจนพื้นเตียงเย็นเฉียบไปด้วยกลิ่นอายของเครื่องปรับอากาศ ผมขมวดคิ้วครุ่นคิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

 

คล้ายกับว่าจะโดนจูบ...

 

ว่าแล้วก็เผลอยกมือแตะริมฝีปากทว่ากลับต้องเบ้หน้าออกมายามเมื่อจับไปโดนรอยแผลพอดิบพอดี พอลองเอาลิ้นแตะดูก็ได้กลิ่นคล้ายยา หรือว่าเพลิงนิลจะทายาให้ผม?

 

แล้วเขาหายไปไหน ไม่สิ...ผมยังมองหน้าเขาไม่ติดหรอก สัมผัสแผ่วเบาเมื่อวานยังตราตรึงอยู่บนเรียวปากนี่นา ฝัน ต้องเป็นความฝันอย่างไม่ผิดเพี้ยน!

 

ให้ตายก็เชื่อไม่ลงว่าอย่างเพลิงนิลจะทำอะไรแบบนั้น ผมส่ายหน้าไปมาคล้ายคนบ้าอีกทั้งยังรู้สึกร้อนผ่าวตามใบหน้าลามไปยันลำคอ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ยังคงโชว์ตัวเลขดิจิตอลเช่นเคย

 

เที่ยงตรง! เวรล่ะ ผมไม่เคยนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้ แล้วไหนจะต้องไปเรียนอีก ป่านนี้เลิกคลาสไปแล้วแน่ๆ

 

ผมตะเกียกตะกายคว้าโทรศัพท์ตรงหัวเตียงขึ้นมากดดู สายที่ไม่ได้รับจากโซดาสี่สาย และจากคิมสองสาย พวกมันคงโทรตามเพราะผมไม่โผล่ไปมหาลัยสักที ดังนั้นผมจึงกดโทรหาโซดาแต่มันไม่รับเลยกดโทรหาคิมแทน รอสัญญาณไม่นานก็มีคนรับ

 

(.......) ใครใช้ให้มึงเงียบตอนรับสายวะคิม ตั้งแต่มีผัวนี่ประหยัดคำพูดซะเหลือเกิน!

 

“คิม ได้ลาให้เราหรือเปล่า โทษทีนะที่ไม่ได้ไปวันนี้”

 


Loading 40%



(คิม เพื่อนมึงน่ะ) อ้าว กลายเป็นคนอื่นที่รับสายซะงั้น ถึงว่าทำไมไม่พูด

 

แต่น้ำเสียงนี้มันฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด หรือว่าจะเป็นดินแดน...เอ๋ นี่ถึงกับตัวติดกันขนาดนั้น สงสัยจะกินข้าวด้วยกันตอนพักเที่ยงแน่ๆ แล้วไอ้โซดาล่ะ อย่าบอกเชียวนะว่ามันถูกทิ้งอีกแล้ว

 

เอ่อ...รู้สึกสงสารโซดาขึ้นมาตงิดๆ ผมพอจะเดาออกว่ามันไม่อยากไปเป็นก้างคู่ของคิมเท่าไหร่หรอก ดังนั้นมันต้องไม่ได้อยู่ที่นั่นแน่

 

(ว่าไงเบน) และแล้วเสียงที่มั่นใจว่าเป็นคิมเพื่อนยากก็ตอบกลับมาในที่สุด

 

“ได้ลาให้เราตอนช่วงเช้าไหม โทษนะที่ไม่ได้ไปวันนี้” ผมพูดอีกครั้ง

 

(ลาแล้ว แต่มึงเป็นอะไรหรือเปล่าวะ กูกับโซดาติดต่อไม่ได้เลยนะเมื่อเช้า)

 

ผมอึกอัก ไม่รู้ว่าจะตอบเพื่อนยังไงดีเพราะมันมีเหตุการณ์หลายเรื่องมากภายในวันเดียวกัน...ไม่สิ ข้ามวันเสียด้วยซ้ำ ทว่าก่อนจะได้ตอบอะไรไปมากกว่านั้นสายซ้อนก็แทรกแซงขึ้นมาเสียก่อน

 

...เบอร์แปลก

 

“เดี๋ยวเราบอกทีหลังนะพอดีมีสายซ้อน แล้วก็ขอบใจมากที่ลาให้ แค่นี้นะคิม” ว่าแล้วก็กดตัดสายไปและรับอีกสายที่โผล่ขึ้นมาแทน

 

“สวัสดีครับ”

 

(ไง ลูกชายฉันมาอาละวาดถึงที่นี่มีอะไรจะแก้ตัวไหม) น้ำเสียงเย็นเฉียบส่งมาจากปลายสาย มันเย็นซะผมจนเผลอบีบมือที่เริ่มเย็นชืดของตัวเองเข้าหากันแน่น

 

คุณโลคัสโทรมา ผมจำน้ำเสียงกดดันนี้ได้...และเขากำลังเอ่ยถึงเพลิงนิลงั้นหรอ!

 

“ไม่มีฮะ ผมขอโทษ...”

 

ผมตอบกลับเสียงสุภาพ ในสมองเริ่มประมวลคำพูดเมื่อครู่ได้ว่าสาเหตุที่เพลิงนิลไม่อยู่อาจเป็นเพราะเขาไปอาละวาดบ้านคุณโลคัสแน่ๆ บ้าเอ้ย! รู้งี้ผมรีบตื่นก่อนซะก็ดี ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะโดนถูกตัดออกจากวงศ์ตระกูลหรือยัง

 

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง...มันคงเป็นความผิดของผมที่รักษาสัญญาไม่ได้ ผมทำให้เขาต้องลำบาก ในใจคิดกังวลไปหมดจนเริ่มปวดหัวจี๊ด ทว่าผมกลับไม่ได้แสดงความหวาดหวั่นออกมาทางน้ำเสียงให้ปลายสายจับได้

 

(หึ ยังไงมันก็เกิดขึ้นแล้ว ฉันก็คิดไว้ล่ะนะว่าความลับต้องแตกในสักวันเพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ น่าผิดหวังจริงๆ)

 

ผมกัดริมฝีปากแน่น...น่าผิดหวังงั้นหรอ คุณโลคัสกล้าพูดออกมาทั้งๆที่เขา...

 

“กรุณาอย่าเอาความรู้สึกของพวกเรามาเล่นได้ไหมฮะ คุณคงไม่รู้ว่าผมต้องทรมานแค่ไหนที่ต้องปกปิดเขา อีกอย่างคุณนั่นแหละที่โกงกันก่อนด้วยการไม่บอกผลข้างเคียงของยานั่น ถ้าคุณอยากกำจัดผมขนาดนั้นก็อย่าดึงนิลเข้าไปเกี่ยว ยังไงเขาก็เป็นลูกคุณนะ...ผมจะยอมถอยโดยไม่คัดค้านอะไรเลยถ้าเขาเลือกคนอื่นที่ไม่ใช่ผม”

 

เอ่อ...ทำไมฟังดูกูมั่นหน้าจังวะ =_=;;

 

(.....) ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ไม่รู้ว่าเพราะอึ้งหรือโกรธจนพูดไม่ออกกันแน่

 

“ขอโทษที่พูดจาไม่ดีนะฮะ แต่ถ้าให้พูดอีกครั้งผมก็ยังยืนยันคำเดิม”

 

ตายล่ะหวา..เบนซินเอ้ย! เผลอปรี๊ดแตกใส่ท่านราชามังกรจนได้ งานนี้ต้องโดนลอบฆ่าแน่ โดนฆ่าโทษฐานอาจเอื้อมไปสั่งสอนเขา!

 

(นายทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนเลยนะ เอาเถอะ...ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนก็แล้วกัน จะบอกอะไรดีๆให้อย่างนึงว่าฉันไม่คิดจะตัดลูกชายออกจากตระกูลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกนายนี่ซื่อกันดีจริงๆ อีกอย่าง...)

 

“....!” ผิดคาด ไม่มีกระแสของความโกรธกริ้วเลยแม้แต่นิด

 

 ด...เดี๋ยวนะ ผิดประเด็นแล้วโว้ย เมื่อครู่คุณโลคัสบอกว่าไม่ได้จะตัดเพลิงนิลออกจากตระกูลตั้งแต่แรก นี่ผมถูกต้มมาตลอดงั้นหรอ แถมต้มจนเปื่อยเลยด้วย! ร้ายกาจมาก ร้ายกาจสมกับเป็นพระบิดาของเพลิงนิล!

 

(นายได้ ถอยตามที่ลั่นวาจาไว้แน่ จำคำพูดฉันไว้ให้ดี หึ...ระวังจะตายก่อนหกปีนี้ล่ะ)

 

“ขอบคุณที่เป็นห่วงฮะ” ไม่ได้ตั้งใจกวนนะ...ปากผมมันไปเอง แถมยังไม่ได้คำนึงว่าประโยคข้างต้นคือคำข่มขู่ดีๆเสียด้วย

 

แต่มันหมายความว่าอะไรกัน ที่ว่าผมจะต้องถอยน่ะ...เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมายังไงก็ไม่รู้

 

(ห่วง? ไม่ใช่หรอก ฉันกำลังภาวนาให้เธอตายเร็วๆต่างหาก หมดธุระแล้วแค่นี้ล่ะ) น้ำเสียงเย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิมลอยกระทบหูก่อนที่ปลายสายจะกดวางไป

 

คำพูดโหดร้ายชะมัด แม้ท่านมาแค่เสียงยังอดรู้สึกขนลุกเบาๆไม่ได้ แต่ว่าพี่แสบล่ะ พี่แสบรู้เรื่องนี้หรือยัง! ผมรู้สึกใจคอไม่ดีจนต้องกดโทรหาพี่แสบแบบฉับพลัน และรอสายอยู่นานกว่าทางนั้นจะรับ

 

“ฮัลโหลฮะ นี่ผมเองนะ”

 

(เออ ว่าไงล่ะ) น้ำเสียงยังคงดูปกติดี ผมถอนหายใจเฮือกที่ความลับของพี่มันคงยังไม่แตก

 

“เพลิงนิลรู้เรื่องยาแล้วฮะ เขาไปหาคุณโลคัสแล้วด้วย” ผมพูดเสียงแผ่ว

 

(ว่าไงนะ! ซวยล่ะสิ แล้วมึงรอดหรือเปล่า สภาพเป็นไง...หรือใกล้ตายถึงว่าไม่เห็นมึงที่มหาลัยเลยวันนี้ เพลิงนิลทำมึงขนาดนั้นเลยหรอ!)

 

น้ำเสียงร้อนรนรัวมาเป็นชุด ผมอึกอักเพราะไม่สามารถพูดแทรกได้ ฟังก่อนดิ ฟังก๊อนนนน เล่นพูดแบบน้ำไหลไฟดับไม่สมกับเป็นพี่รหัสผมขนาดนี้ดูท่าจะตื่นตระหนกของจริง

 

“ผมไม่เป็นไรมากฮะ แต่ไม่ต้องห่วงนะฮะเพราะนิลยังไม่รู้ว่าพี่ก็กินยานั่น”

 

ไม่เป็นไรหรอก...ไม่เป็นไรเลย แค่เกือบตายและได้แผลตรงหน้าผากกับมุมปาก...แค่นั้นเอง!

 

(กูก็นึกไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง...) น้ำเสียงพี่แสบฟังดูเคร่งเครียดจนผมอดที่จะเครียดตามด้วยไม่ได้

 

“พี่แสบ นิลบอกว่ายานั่นมันมีผลข้างเคียง ถ้าลืมกินแม้แต่วันเดียวเราจะตาย อีกอย่างคุณโลคัสโทรหาผมเมื่อกี้ เขาบอกว่าไม่ได้คิดจะตัดลูกชายออกจากวงศ์ตระกูลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นหายกังวลเรื่องนี้ได้เลยฮะ”

 

ผมตัดสินใจบอกเรื่องสำคัญไป ผมว่าเพลิงนิลคงรู้มาจากคุณหมอต้นกล้าอีกทีหนึ่ง และเมื่อคืนที่เขานั่งคุย...ไม่สิ นั่งฟังโทรศัพท์เป็นพัก อาจจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ คุณหมอคงโทรมารายงานผลตรวจของตัวยา

 

(กูว่าแล้ว พ่อผัวแม่งไว้ใจไม่ได้!) พ...พ่อผัว? ร...แรงเป็นบ้าเลยว่ะพี่

 

“แล้วพี่จะทำยังไงต่อ”

 

 ผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ แม้พี่เพลิงกัลป์จะดูใจเย็นกว่าเพลิงนิล แต่เวลาเขาโกรธก็น่ากลัวไม่ต่างกันเลยสักนิด ขออย่าให้พี่แสบเลือกหนทางปกปิดต่อไปเลย

 

(กูก็คงต้องบอก...ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว) น้ำเสียงพี่มันฟังดูกังวลไม่น้อย

 

“ขอโทษฮะ เป็นเพราะผม...พี่เลยโดนไปด้วย ถ้าผมไม่ทำความลับหลุด...”

 

(หยุดเลยมึง! ห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด กูคิดว่าถ้าบอกกัลป์มันดีๆคงไม่เป็นอะไรหรอก...มั้ง ยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงอยู่แล้ว คนเรามีผิดพลาดกันได้ เคยได้ยินไหมว่าความลับไม่มีในโลกน่ะ อีกอย่างพวกมันสองคนก็ฉลาดเป็นกรด เราคงปกปิดไม่ได้ตลอดรอดฝั่งหรอก)

 

คำพูดพี่รหัสคล้ายสั่งสอนและพูดถึงหลักความเป็นจริงไปด้วย ผมพยักหน้าตามทั้งที่ปลายสายคงไม่เห็น รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าจะโดนพี่มันต่อว่าเสียแล้ว ขอโทษที่มองพี่แสบผิดไป...เขายังคงปลอบคนได้เก่งเสมอต้นเสมอปลายเลยนะ

 

 

Loading 70%

 


“ขอบคุณนะฮะ...พี่ดีกับผมจริงๆ” ถ้าเป็นคนอื่นอาจด่าสักยกสองยกโทษฐานที่ผมทำให้ตนโดนหางเลขไปด้วยแน่

 

(เออ มึงน้องกูนี่) ปลายสายหัวเราะเบาๆ ทำให้ผมเผลอฉีกยิ้มกว้างเต็มริมฝีปากตาม

 

“โอ๊ย..” สัด เหมือนกูจะลืมว่าปากเป็นแผลอยู่ ซี๊ด...เจ็บจังแหะ

 

(มึงเป็นอะไรหรือเปล่า) พี่แสบถามด้วยน้ำเสียงแสดงความเป็นห่วง

 

“เปล่าฮะ แค่นี้ก่อนนะ ผมขอไปกินข้าวก่อน”

 

ดูเหมือนท้องจะเริ่มส่งเสียงประท้วงแล้วสิ ไอ้อาการเจ็บเสียดก็หายไปจนหมด ผมกวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้งแล้ววาดขาไปแตะพื้นพลางพยุงตัวลุกขึ้นอย่างมึนๆ

 

(เออๆ รีบเลยมึง จะเที่ยงครึ่งอยู่แล้ว)

 

ติ๊ด!

 

สายตัดไปพร้อมกับผมที่พึมพำตอบรับเสียงแผ่วในลำคอ ทว่าจังหวะที่เอื้อมมือไปวางโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ผมก็เห็นถุงยานอนหลับวางอยู่ข้างกันเสียก่อน ลืมเรื่องนี้ไปเลย...คงต้องแบ่งไว้ให้พี่แสบมันด้วย

 

ประสบการณ์ครั้งนี้สอนให้ผมรู้ว่าตอนปวดท้องห้ามฝืนลุกไปไหนอีก ไม่สิ...ประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ห้ามปกปิดอะไรที่มันไม่เข้าท่าต่างหาก

 

ผมเดินเข้าครัวในสภาพที่สติยังมาไม่เต็มร้อย เพิ่งรู้ว่าการนอนตั้งแต่เช้ายันเที่ยงจะทำให้สมองเออเล่อขนาดนี้ แถมดูเหมือนผมจะละเลยมื้อเช้าไปด้วยอีก คิดพลางขยับมือเปิดตู้เย็นแล้วกวาดตาหาของที่กินได้ มีเนื้อหมูบดกับแตงกวาอยู่ นอกนั้นก็เป็นพวกผลไม้กับน้ำเปล่าแล้วก็เบียร์

 

ผมนวดขมับเบาๆไล่อาการมึนงง ก่อนจะหยิบเนื้อหมูบดกับแตงกวาขึ้นมาเตรียมไว้ สงสัยคงต้องไปล้างหน้าแปรงฟันรวมทั้งอาบน้ำให้หัวมันโล่งกว่านี้ซะหน่อยแล้ว

 

ผมเดินเอื่อยๆไปจัดการธุระส่วนตัวตามที่คิดไว้ในหัว ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็กลับมายืนหน้าเคาน์เตอร์ครัวอีกครั้ง ก่อนจะจัดการทำอาหารเมนูง่ายๆคือต้มจืดแตงกวายัดไส้หมู เครื่องปรุงคือรสดีที่ยังเหลืออยู่นิดหน่อยรวมทั้งเกลือและพริกไทยด้วย

 

ไม่นานนักกลิ่นหอมของน้ำซุปก็ลอยฟุ้งจนเริ่มน้ำลายสอ ถึงแม้จะมีเครื่องดูดควันแต่ยืนอยู่ใกล้หม้อขนาดนี้ก็ต้องได้กลิ่นอยู่ดี ผมปิดไฟแล้วตักใส่ถ้วยก่อนจะโรยต้นหอมผักชีที่หั่นแล้วลงไป พอขยับตัวไปเปิดฝาหม้อหุงข้าวควันร้อนก็ลอยกรุ่นขึ้นจนเผยให้เห็นเม็ดข้าวสีขาวซึ่งเรียงตัวสวยเป็นระเบียบ

 

“น่ากินแหะ” ผมพึมพำพูด ก่อนจะได้สติเพราะเสียงท้องร้องประท้วงขึ้นอีกครั้ง

 

พอขยับตัวหันไปเอาจานแล้วหันกลับมาหน้าเคาน์เตอร์ครัวอีกครั้ง ผมก็ต้องสะดุ้งจนเกือบเผลอทำจานตกแตกเพราะร่างสูงของใครบางคนซึ่งยืนนิ่งพิงผนังอีกด้านอยู่

 

เพลิงนิลอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่า เคยเห็นเพราะเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาประดับไปด้วยรอยเลือด นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองมาคล้ายจะรู้ว่าถูกผมมองอยู่ก่อนแล้ว

 

เขากลับมาตั้งแต่ตอนไหน และทำไมผมถึงไม่รู้สึกตัวทั้งที่ประตูห้องครัวก็อยู่ไม่ไกลกับประตูด้านนอกแท้ๆ สาบานว่าไม่ได้ขวัญอ่อนเลยสักนิด แต่เป็นใครเขาก็ต้องตกใจกันทั้งนั้นถ้าหันมาอีกทีแล้วพบชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก อีกทั้งยังอยู่ในสภาพโชกเลือดทั้งตัว ไหนจะแววตาเรียบเฉยที่ดูหลอนชอบกล ถ้าพบกันในตอนกลางคืนล่ะก็ ผมได้เผลอร้องโวยวายไปแล้ว

 

บรื้อ...สภาพเหมือนผีไม่มีผิด!

 

“เอ่อ...ไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะ นิลกินอะไรมาหรือยัง” ผมจะไม่ถามเกี่ยวกับสภาพที่เห็นก็แล้วกัน พอจะเดาออกว่าเขาไปทำอะไรมา

 

“ยัง”

 

น้ำเสียงเรียบนิ่งตอบกลับมา ผมพยักหน้าเบาๆแสร้งง่วนอยู่กับการเก็บกวาดข้าวของ คือตั้งแต่เมื่อกี้ผมก็หลบตาตลอดเลยไง ใครมันจะไปทนสบตาได้นาน...อย่าลืมสิว่าเมื่อคืนเขาทำอะไรเอาไว้!

 

แค่คิดก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ผมเม้มริมฝีปากอย่างเริ่มรู้สึกอึดอัดกับความเขินไม่เข้าท่าของตัวเอง ทั้งที่เมื่อคืนไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรเลยแท้ๆ แต่พอมาเห็นหน้าวันนี้ สัมผัสเมื่อวานมันก็ฉายขึ้นในหัวราวกับภาพสโลโมชั่น

 

เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปแล้ว ผมมองตามลอดประตูห้องครัวก็เห็นร่างสูงปลดกระดุมเสื้อเชื้อของตัวเองทีละเม็ดพลางก้าวเท้าเข้าห้องน้ำที่อยู่อีกด้าน ห้องนี้มีห้องน้ำสองที่คือในห้องโถงกับห้องนอนใหญ่ ส่วนห้องนอนเล็กซึ่งเอาไว้รับแขกนั้นไม่มีห้องน้ำในตัว และแล้วผมก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมา

 

ทำไมต้องโล่งอกวะ? แล้วทำไมต้องมานึกถึงด้วยทั้งที่เพลิงนิลออกจะทำตัวปกติซะขนาดนั้น เรียกได้ว่าคล้ายเมื่อคืนเขาไม่ได้จูบผมแบบทะนุถนอมเลยสักนิด เลิกฟุ้งซ่านได้แล้ว! ผมสะบัดหัวเบาๆไล่ความคิดเมื่อครู่ออกไป

 

พอยกสำรับทั้งหมดลงบนโต๊ะรับประทานอาหารเสร็จ ผมก็รินน้ำใส่แก้วทั้งของตัวเองและของเพลิงนิลก่อนจะนั่งลงในจังหวะที่ใครอีกคนเข้ามาภายในห้องครัวพอดี ฟังดูเหมือนผมเป็นคนใช้มากกว่าเมี...เอ่อ ควีนของเขายังไงก็ไม่รู้แหะ มีไม่บ่อยหรอกที่เราจะนั่งกินกันในนี้เพราะส่วนมากจะไปนั่งกินตรงโซฟาหน้าทีวีเสียมากกว่า

 

ผมชอบนะ...เวลาที่ได้นั่งกินข้าวตรงข้ามกับเขาเพราะมันทำให้เห็นหน้าและสบตากันบ่อยๆไม่เหมือนไปนั่งกินตรงโซฟาที่นัยน์ตาสีรัตติกาลมักมองหนังฆาตกรรม หน้าจอโน้ตบุ๊กหรือไม่ก็วิวนอกระเบียงซะส่วนใหญ่

 

  แต่วันนี้ผมกลับไม่ชอบมันเอาเสียเลย!

 

ทั้งที่ดวงตาคู่ตรงหน้าก็มองมาด้วยความเรียบเฉยเป็นปกติแท้ๆ แล้วทำไมต้องเผลอหลบตาไหนจะผิวหน้าซึ่งเริ่มร้อนผ่าวมากขึ้นอีก ผมเบนความสนใจของตัวเองไปที่จานข้าวสวยร้อนๆตรงหน้าแทนเพื่อลดความกระอักกระอ่วนนี้ลง

 

กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำอ่อนๆลอยมากระทบจมูกต่างจากกลิ่นคาวเลือดก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง ทำให้เผลอกวาดสายตาสำรวจร่างสูงซึ่งอยู่ในชุดไปรเวทธรรมดา...เสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนที่พอใส่แล้วดูลดอายุของเจ้าตัวลงมามากโข เพลิงนิลขยับมือกินข้าวตามปกติ สายตาของเขาคล้ายเหม่อมองไปทางด้านหลังของผมก่อนจะตวัดมาสบตาในที่สุด

 

เอ่อ...แล้วทำไมกูต้องก้มหลบจนแทบจะมุดจานข้าวล่ะโว้ย!

 

“เป็นอะไร”

 

น้ำเสียงราบเรียบถามขึ้น ถ้าไม่สงสัยจริงๆเขาจะไม่เอ่ยปากพูด สงสัยครั้งนี้พฤติกรรมของผมคงไปกระตุ้น ดอกพิกุลในปากของเพลิงนิลให้ออกมาเชยชมโลกภาพนอกเข้า

 

“เปล่า เบนแค่หิวน่ะ” เบี่ยงประเด็นบวกแถสดชัดๆ!

 

ผมยิ้มแหยแต่ไม่สบตาตามเดิม ทว่าเมื่อครู่ที่เงยหน้าตอบก็เห็นแล้วว่าคิ้วของคนตรงหน้าเริ่มขมวดเข้าหากัน

 

พรึ่บ!

 

“เฮ้ย..!

 

ผมอุทานเมื่อข้อมือถูกดึงข้ามโต๊ะ ดีนะที่เมื่อกี้วางช้อนไว้ก่อนเพื่อจะเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำไม่งั้นจานข้าวได้ล้มระเนระนาดกันทั้งบาง เพลิงนิลกระตุกมืออีกครั้งทำให้ผมลุกขึ้นยืนอย่างมึนงงก่อนจะเซอ้อมโต๊ะไปทางเขา

 

“ทำไม...” ยังไม่ทันได้ถามอย่างที่ใจนึก ผมก็ต้องชะงักไปเมื่อมือหนาดันร่างของผมให้นั่งลงอีกครั้ง

 

...นั่งบนตัก อืม บนตักสินะ เฮ้ย บนตัก!

 

“กลัวกู?” น้ำเสียงเรียบเฉยลอยมากระทบหู ผมเกือบจะผงะลุกได้อยู่แล้วถ้าไม่ติดที่แขนแกร่งรั้งเอวไว้อยู่

 

“เปล่า” ผมนั่งตัวเกร็ง รู้ดีว่าถ้าดันทุรังลุกหนีล่ะก็ได้ถูกสงสัยเพิ่มแน่ แต่ถ้านิ่งไปไม่นานเดี๋ยวก็โดนปล่อยตัว

 

มืออีกข้างที่ไม่ได้รัดเอวละจากจานข้าวขึ้นมาดันคางของผมให้เงยหน้าขึ้นสบตา แต่ผมก็เคลื่อนลูกตาหนีได้อยู่ดี แค่มองจากอีกฝั่งของโต๊ะยังไม่กล้า นับประสาอะไรกับมองตรงๆในระยะประชิด!

 

“กูไม่ชอบคนโกหก” คราวนี้เขาทำท่าไม่สนใจกินข้าวต่อแล้ว ก่อนจะตวัดสายตาคมดุมามองผมอย่างกดดันในทันที

 

“คือว่าเบน...” ไม่รู้จะตอบยังไง มันอ้ำอึ้งพอๆกับความร้อนผ่าวที่ลามไล่ตั้งแต่หน้าผากจรดลำคอ

 

เพราะเมื่อยลูกตา ผมเลยต้องสบตาเขาในที่สุดอย่างไม่อาจหลีกหนีได้ เพลิงนิลโน้มหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะทาบหน้าผากของเขากับหน้าผากของผมอย่างที่ชอบทำเวลาวัดไข้ ผมเบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจกับการกระทำนี้ มือก็ขยุ้มเสื้อยืดสีดำของร่างสูงเข้าไปอีก

 

นี่มันกลางห้องครัวเลยนะโว้ย สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของผมมมมมม!

 

“เป็นไข้? แดงตั้งแต่หน้ายันคอ...แต่ตัวอุ่นๆ”

 

น้ำเสียงเรียบเย็นพึมพำสรุปให้ เออ...เป็นไข้ ปล่อยกูเหอะก่อนจะระเบิดตัวเองตายตรงนี้! ฮือ

 





Writer talk3

เพลิงนิลทำอะไรคะ? ตั้งใจจะฆาตกรรมเบนให้หัวใจวายตายกลางห้องครัวใช่ไหม แล้วไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ว่าเบนซินเขินกันแน่คะ 555 บทนี้เบนซินแลดูน่าแกล้งชอบกลนะเนี่ยโดยเฉพาะฉากโดนดึงไปนั่งบนตักแต่เบนซินของเค้า(//หลบปืน)ก็ยังคงเอ๋ออยู่ ใกล้เข้ามาแล้วนะคะ...การดริฟไปอีกหลายปีข้างหน้าที่ทุกคนรออย่างใจจดใจจ่อ ฮูเล่~ แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

28/04/2016

 

Writer talk2

พระบิดาของเพลิงนิลช่างร้ายกาจสรรหาคำมาเปรียบ แต่อย่างว่าล่ะเนอะ เค้าไม่สนับสนุนให้ลูกชายได้ชายเป็นคู่ครองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว งานนี้เบนซินคงได้ปวดหัวอีกยาวๆ มีคนทายถูกด้วยล่ะค่ะว่าคิมไม่ใช่คนรับสาย แต่เป็นสามีคิมต่างหาก 555 ส่วนพี่แสบก็ยังน่ารัก(?)เช่นเคย แต่ถ้าถามหาเพลิงนิล...ยังค่ะ ยังไม่โผล่ อาจโผล่ตอนหน้านี่แหละ แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

26/04/2016

  

Writer talk

เพลิงนิลเวอร์ชั่นนี้ไม่ได้พบบ่อยนะคะ ซึมซับไว้ได้เลยค่ะ! คือตามที่บอกไว้ในหน้าบทความนั่นแหละว่า ความอ่อนโยนใช้ไม่ได้กับผู้ชายที่ชื่อเพลิงนิล ในที่นี้ไรท์หมายถึงอ่อนโยนแบบผิดคาแรกเตอร์ตัวเอกไปเลยหลังจากทั้งคู่รักกันแล้วประมาณนั้นค่ะ ซึ่งเพลิงนิลไม่ใช่...เฮียแกจะมีช่วงเลวร้ายให้เราปวดใจเป็นระยะๆและอ่อนลงแค่ช่วงที่มันหน่วงจริงๆเท่านั้น ดังเช่นในบทนี้ที่นิลเค้ามารู้ทีหลังว่าเบนทำเพื่อตัวเอง...ไม่งั้นจะมีเรอะไอ้จูบแบบทะนุถนอมผิดสายดาร์กนั่นอ่ะ//หลบลูกปืน คนอ่านท่านไหนชอบเสพติดความเจ็บปวดผสมความฟิน(?)ก็มาถูกเรื่องแล้วค่ะ 555 อ่านทุกเม้นท์นะคะ ขอบคุณมากที่ให้กำลังใจเบนและให้กำลังใจไรท์ได้ฮึดพิมพ์นิยายจนหัวฟูอยู่หน้าคอมตลอดมา

#นิยายเรื่องนี้ไม่เน้นดราม่า...เพียงแต่ว่าพระเอกโหดไปนิด(?) แค่นั้นเอ๊ง//ยิ้มหวาน

รักรีดเดอร์

23/04/2016



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 873 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #23325 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 15:16
    อันนี้คือรู้ว่าเขิน หรืออยากแกล้ง
    หรือซื่อจนไม่รู้ว่าเขินน่ะเพลิงนิล
    #23325
    0
  2. #22946 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 13:50
    โอ่ยย ตายๆๆ เขินนน ฟินน
    #22946
    0
  3. #22493 335360 (@335360) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 14:57
    งื้อออออครบทุกอารมเยย!!5555
    #22493
    0
  4. #22427 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:40
    งี้แหละคนโหดๆมักไม่มีโลกสีชมพู555555
    #22427
    0
  5. #22287 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 19:34
    ยังงอนๆเพลิงนิลอยู่นะ งอนมากเลยตอนอ่านแรกๆแต่พออ่านไปอ่านมามันน้อยลง
    แอบไม่อยากให้ข้ามปีเหมือนกันนะ อยากอ่านตอนที่เบนซินปวดท้องอ่ะ อ่านแล้วชอบ อยากอ่านอีก ปวดอีกบ่อยๆนะ (ทำไมดูมีเจตนาทำร้าย เราป่าวนะ ไม่ได้อยากให้เบนซินเจ็บแต่ชอบอ่ะ ชอบอ่านตอนปวดท้อง ชอบมาก อยากอ่าน ชอบบบบ)
    #22287
    0
  6. #22197 s-spchy (@s-spchy) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:07
    ไม่เคยเห็นคนเขินหรืออะไร ไม่ใช่เป็นไข้โว้ยยยย555555
    #22197
    0
  7. #22185 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:42
    ไข้อะไรล่ะ เเงงงง
    #22185
    0
  8. #22113 aum4501 (@aum4501) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 18:17
    อร้ายยเขิลลง่าาา
    อยากให้เพลิงนิลเป็นแบบนี้บ่อยๆ
    #22113
    0
  9. #21871 DespairQueenJunko (@cd51) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 00:45
    ต้องการนิลเวอร์ชั่นนี้บ่อยๆมากค่ะ5555
    #21871
    0
  10. #21742 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:28
    เพลิงนิลเวอร์ชันนี้ดีสุดด><
    #21742
    0
  11. #21658 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 22:20
    กินข้าวสิเพลิงนิล
    #21658
    0
  12. #21502 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 21:48
    จริงๆอยากให้นิลสำนึกบ้างอะ แต่ว่ามันคงเปนบทของไรท์แหละ ไม่ได้ตินะแต่ว่าแค่แอบคิดว่าอยากเห็นมุมสำนึกผิดเฉยๆ แต่ไรท์แต่งสนุกแล้ววแหละะะ
    #21502
    0
  13. #21135 Suchadakulkes (@Minrt) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    เรายังไม่เข้าถึงความรู้สึก นิลได้ว่ะ คือเหมือนมันคลุมเครืออะ มันเหมือน อือ วันไหนที่จะทิ้งก็ทิ้งได้ แบบไม่หันหลังไปมองเลยอะ นิลยังคิดอยู่เลย ว่ามันแค่ความสงสาร คือความรู้สึกมันไม่ชัดเจนว่ะ
    #21135
    0
  14. #20563 NoonaVK (@NoonaVK) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 12:22
    เขินอ่ะ โอ๊ยยยยยยบ
    #20563
    0
  15. #20042 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 13:52
    เขินนนน ทำแค่นี้ก็ เขินตายแล้วว
    #20042
    0
  16. #19392 ลมมรณะ (@wayuwayo1214) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 05:29
    เขินเฟ้นนิล รู้จักป่ะพ่อใสซื่ออออ แตเข้าใจเบนอ่ะเป็นเราเราก็เขิน5555
    #19392
    0
  17. #19280 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 04:30
    อยากให้วัดไข้เบนบ่อยๆ55555555
    #19280
    0
  18. #18965 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 15:48
    55555 เขิลหนักเลยยยย
    #18965
    0
  19. #18933 eveATK (@evezaka) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:58
    เบนเขาเขินน
    #18933
    0
  20. #18672 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 08:26
    เบนอย่าหลบสายตาพี่เค้าาาาา-///-
    #18672
    0
  21. #16358 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 14:35
    เราก็จะระเบิดล้ะ>///<
    #16358
    0
  22. #15189 POPPILZ (@livinpoppilz) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 17:11
    เก่งรอบด้าน

    เแต่ถ้าเองไม่รู้ว่าทำให้เบนซิลเขิน

    มันไม่เกินไปหน่อยหรอ 555

    หรือว่ารู้เเต่อยากได้ยินจากปากเบนซิล

    น้อวววว
    #15189
    0
  23. #14680 lovelove_empty (@lovelove_empty) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 03:14
    ที่จิงตั้งใจจะคอมเม้นเยอะมากก แต่ดันมาลิมว่าจะคอมเม้นอะไรก็ตอนวัดไข้นี่แหละ ฟินไปเรยย
    #14680
    0
  24. #14438 Jeonjungkook1997 (@Jeonjungkook1997) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 23:28
    รู้สึกหงุดหงิดนิลมาก มันตะงิดๆใจยังไงไม่รู้ นิลควรจะรักเบนให้มากกว่านี้ มันดูแบบเน้นหวงหนักมากเกินไป บทจะโหด ก็โหดมากเกินไป ถึงขนาดจะฆ่ากันเลย ถ้าเบนไม่หลบ ก็คือโดนยิงตาย? รู้สึกอึดอัดแทนเบนมากเลยอ่ะ แบบมันอัดอัดอ่าาา ผู้ชายเเบบเพลิงนิลนี่น่ากลัวมาก...
    #14438
    0
  25. #14060 Aoyyah (@jxperyah) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 01:11
    นี่ก็คิดว่ายังไงหลบไม่พ้นหลอกคนอยู่ด้วยกันนะ
    #14060
    0