[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,370,400 Views

  • 23,516 Comments

  • 43,545 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19,316

    Overall
    2,370,400

ตอนที่ 83 : Ep.35::วันที่น่ายินดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 940 ครั้ง
    7 ก.ค. 59














vEp.35v

:: วันที่น่ายินดี ::

 

 

 

          ขอผมตั้งสติก่อนนะ...

 

          คือตอนนี้ในหัวมันขาวโพลน ผมกับเพลิงนิลจูบกันบนรถที่ เปิดประทุน เอ๊ะ...เปิดหลังคางั้นรถลีมูซีนที่ตามมาอาจจะเห็นฉากวาบหวิวนี้เข้าใช่ไหม

 

          “อื้อ!

 

ผมยกมือดันอกหนาทันทีที่นึกขึ้นมาได้ บ้าชะมัด! ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ฮือ แม้ท่าทีพวกพี่บอดี้การ์ดจะนิ่งงัน แต่สายตาของพวกพี่ๆต้องล้อผมแน่

 

เพลิงนิลผละริมฝีปากออกห่าง ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนไปหยุดตรงซอกคอผมนิ่งๆจากนั้นก็เอนตัวไปนั่งที่เดิมคล้ายไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่หน้าผมมันยังเห่อร้อนไม่หายเลยนะ ผมขยับตัวนิดหน่อยก่อนจะเสตามองข้างทาง

 

เขินจนตัวจะบิดเป็นเกลียวอยู่แล้วโว้ย!

 

อีกประมาณเกือบสามเดือนก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว อืม...ผมจะตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ ผู้หญิงไม่เท่าไหร่แต่ผู้ชายผมไม่อยากให้ชื่อเกี่ยวกับไฟเลยเนี่ยสิ

 

ขอแบบสดใสๆเข้าไว้ ลูกจะได้ร่าเริงเป็นมิตรมากๆ ฮะๆๆ แม้ชื่ออาจไม่เกี่ยวก็จริงแต่ถ้าชื่อเกี่ยวกับไฟแล้วลูกผมดันเหมือนไฟจริงๆขึ้นมาล่ะ! ช่างเถอะ...ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันอีกที

 

ผมนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นจนรู้สึกว่าเริ่มจะถูกยุงกัด ตบเปาะแปะได้ไม่นานเพลิงนิลก็สตาร์ทรถพากลับ อยากให้ใจดี(?)แบบนี้ไปตลอดจังแหะ คิดถึงสมัยแรกๆที่ผมตามติดเขาแล้วก็บุญหัวจริงๆที่ตัวเองไม่ตายไปกลางคันเสียก่อน

 

“นิลอยากให้ลูกชื่ออะไร” ถ้าผมไม่ชวนคุยคาดว่าบรรยากาศคงกระอักกระอ่วนอยู่แบบนี้

 

“....” เพลิงนิลไม่ได้เอ่ยตอบ น่าจะกำลังคิดอยู่ล่ะมั้ง

 

ลมตีหน้าได้สักพักเขาก็ปิดหลังคา ผมยังจ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่อย่างรอคำตอบ ไม่นานนักนัยน์ตาสีรัตติกาลก็ตวัดมองมาวูบหนึ่ง

 

“อะไรก็ได้...แค่ไม่วุ่นวายก็พอ” อื้ม...ไม่น่าถามเลยว่ะ

 

ผมหันกลับมานั่งดีๆ มือก็ล้วงสตอเบอรี่ขึ้นเคี้ยวตุ้ยๆ อร่อยเหาะ...ติดสตอเบอรี่ตั้งแต่ช่วงแพ้ท้องยันปัจจุบัน ดูท่าลูกผมจะชอบมาก ว่าแต่คนไหนกันล่ะ หรือทั้งสองคน?

 

พอกลับมาถึงบ้านผมก็เดินอุ้ยอ้ายเตรียมเข้านอน พอเดินผ่านบรรดาพวกพี่บอดี้การ์ดเขาก็โค้งให้เช่นเคย แต่สายตาวิบวับที่มองมามันคืออะไรกันน่ะ ถ้าจะมองแบบนี้ก็เปิดปากล้อผมเลยเถอะ!

 

ฮือ รู้สึกหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกแล้ว...

 

แต่เมื่อเพลิงนิลเดินตามหลังมา สายตาเป็นประกายเหล่านั้นก็สงบราบเรียบอย่างฉับพลัน ตีสีหน้าเก่งทั้งเจ้านายและลูกน้อง! ผมนี่ยอมเลย

 

วันนี้ก็ผ่านไปอีกวัน อย่างน้อยก็ไม่น่าเบื่อเท่าเดิมล่ะวะ

 

 

เมื่อเวลาผ่านไป...

อายุครรภ์ของผมเข้าสู่ week ที่ 33 และตอนนี้ผมกำลังเผชิญภาวะที่เรียกได้ว่าเริ่มเจ็บท้องเป็นระยะ...

 

มันเจ็บทุกๆ 5-10 นาทีมาเป็นเวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ผมนอนพักก็ยังไม่หายเจ็บ เหงื่อเริ่มผุดพรายตามใบหน้าในขณะที่กวาดมือหาโทรศัพท์บนหัวเตียง เพลิงนิลไม่อยู่...เขามักจะกลับในตอนเย็นและเพิ่งออกจากบ้านไปไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ

 

ทั้งที่เพิ่งจะเริ่มบ่ายโมงแท้ๆ แต่ท้องของผมมันดูแข็งๆแถมช่วงนี้ลูกยังไม่ดิ้นอีกต่างหาก จะมีอะไรผิดปกติหรือเปล่านะ

 

หลังคว้าสมาร์ทโฟนได้ผมก็กดโทรหาเพลิงนิลในทันที ตอนนี้จะลุกไปเรียกเมดผมก็กลัวจะเจ็บท้องจนเผลอทรุดหรือลื่นตกบันไดไปซะก่อน รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ

 

(....) นี่คือการรับโทรศัพท์ในแบบปกตินั่นแหละ โว้ย...ไม่ใช่เวลามาตลกนะเพราะผมรู้สึกว่าตัวเองผิดปกติแบบสุดๆเลยตอนนี้!

 

          “นิล เบนเจ็บท้อง” ผมพูดเสียงแผ่ว รู้สึกได้เลยว่าหน้าซีด

 

          (เดี๋ยวไป) น้ำเสียงฟังดูไม่ยินดียินร้ายมาก ไม่ใช่ว่าจะโผล่มาอีกทีตอนบ่ายสามหรอกนะ

 

“อือ” ผมกดตัดสายก่อนจะนอนนิ่งๆอยู่แบบนั้น ตาก็มองนาฬิกาอย่างกระวนกระวาย

 

ทว่าผ่านไปได้เพียงห้านาทีเสียงรถที่ผมคุ้นหูก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ไม่นานนักประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เดินหน้านิ่งเข้ามา เพลิงนิลไม่ได้รอให้ผมพูดอะไรแต่เขาอุ้มแล้วพาเดินลงบันไดไปแบบชิวมาก น้ำหนักตัวคนท้องไม่ใช่เรื่องตลกนะโว้ย!

 

แต่ช่างเถอะ...ตอนนี้ผมเริ่มเจ็บท้องขึ้นมาอีกแล้ว

 

คราวนี้ผมถูกอุ้มให้ไปนอนราบบนรถลีมูซีน พวกพี่ชายชุดดำมองมาอย่างเป็นห่วง รู้สึกได้เลยว่าเหงื่อผมออกเยอะเพราะความวิตกไม่น้อย เพลิงนิลกดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง ในขณะที่ขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว

 

พอเจ้านายขึ้นรถคนขับก็เริ่มพาพวกเราไปยังจุดหมายปลายทางทันที คาดว่าน่าจะเป็นโรงพยาบาล

 

“มันเจ็บท้อง” ผมคืนสติกลับมาเมื่อเพลิงนิลกำลังพูดกับปลายสายเสียงเรียบ

 

(ท้องแฝดเป็นเรื่องปกติที่จะคลอดก่อนกำหนดครับนายน้อย ผมจะเตรียมผ่าคลอดให้แล้วกัน)

 

“อืม”

 

          ผมเจ็บท้องเป็นระยะอยู่แบบนั้น พอหันมองเพลิงนิลที่กดวางสายไปเขาก็มองมาวูบหนึ่ง ผ่าคลอดงั้นหรอ...ถ้าผมเป็นผู้หญิงก็จะไม่กังวลอะไรหรอก แต่นี่ผมเป็นผู้ชายไง

 

          “ถ้ามันมีอะไรผิดพลาด...”

 

“ต้องไม่มีอะไรผิดพลาด”

 

ประกายตาคมดุฉายแววเข้มขึ้นวูบหนึ่ง ผมเม้มริมฝีปากเพราะเริ่มกลับมาเจ็บท้องใหม่แล้วทั้งที่ไม่กี่นาทีเมื่อครู่มันเริ่มบรรเทาอาการเจ็บไป เหงื่อก็แตกพลั่กด้วยความเจ็บและกังวลปะปนกันไป

 

“แต่...” ผมยังไม่เลิกแย้ง

 

“ถ้ามันเกิดขึ้น...”

 

เพลิงนิลจ้องมองมาทางผมอย่างเฉยชา เขาคงรู้ว่าผมกำลังกังวล ไม่ว่าจะเป็นตัวเองตายเพราะการผ่าคลอดที่ผิดพลาดหรือลูกตายก็ตาม ไม่นานนักนัยน์ตาสีรัตติกาลก็ดูไร้แววลงเมื่อเอื้อนเอ่ยประโยคถัดมา

 

“กูจะฆ่าหมอซะ”

 

อะเฮือก!

 

ผมถึงกับลืมความเจ็บแบบฉับพลัน รู้สึกสงสารพี่หมอที่จะมาผ่าคลอดให้ในทันที โชคดีนะครับพี่...อย่าทำอะไรผิดพลาดเพื่อชีวิตของพี่เอง!

 

 

(Peangnil talk)

เบนซินถูกนำตัวเข้าไปเตรียมการผ่าคลอดแล้ว...

 

ส่วนผมก็เดินออกมาสูบบุหรี่ด้านนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดเป็นสัญญาณว่าผ่านไปหลายชั่วโมง และแน่นอนว่าข้าวเย็นยังไม่ได้กิน หึ...ไม่มีอารมณ์

 

“นายน้อยครับ”

 

และทันทีที่ผมตวัดหางตามองหนึ่งในบรรดาลูกน้องร่วมเป็นร่วมตาย มันก็สะดุ้งวูบหนึ่งจนอดที่จะขมวดคิ้วชั่วครู่ไม่ได้ ปกติเวลามองก็ไม่เห็นแสดงท่าทีอะไรแท้ๆ

 

“อ...เอ่อ นายใหญ่โทรมาครับ”

 

ผมไม่ได้สนใจมือสั่นเทาที่ยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า พอดีเผลอทิ้งทุกอย่างไว้ที่ห้องรับรองจนหมดแล้วเดินมาตัวเปล่า พอยกมือถือขึ้นแนบหูน้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังผ่านเข้าโสตประสาท

 

(คลอดแล้ว? เป็นไงบ้างล่ะ)

 

“ยังไม่ออกมา”

 

ผมตอบกลับอย่างเฉยชา มืออีกข้างก็คีบบุหรี่ขึ้นอัดเข้าปอด ดวงตาไร้แววมองตรงไปยังวิวทิวทัศน์ด้านหน้า ลมยามค่ำพัดเอื่อยแต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกเย็นลงแม้แต่นิด

 

(ไว้กลับไทยแล้วฉันจะไปหา หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด...)

 

พอพ่อเอ่ยถึงคำว่าผิดพลาด ผมก็ปล่อยบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้อย่างเชื่องช้าในทันที หมดอารมณ์สูบขึ้นมาอย่างฉันพลันเลยทีเดียว

 

หึ...ผิดพลาด ได้ยินคำนี้แล้วอยากฆ่าคนยังไงก็ไม่รู้

 

“อืม”

 

ผมตอบรับ ไม่นานอีกฝ่ายก็กดตัดสายไป พอส่งโทรศัพท์คืนลูกน้อง หนึ่งในนั้นก็รีบเข้ามารับเอาไปอย่างรนๆ

 

Loading 40%

 

           หลายชั่วโมงผ่านไปผมก็กลับเข้ามานั่งในห้องรับรองของโรงพยาบาล ไม่แปลกเท่าไหร่เพราะตระกูลมังกรเป็นหุ้นส่วนกับที่นี่มากกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์

 

          นั่งเปิดหนังดูได้ไม่นานผมก็กดปิด คิดถึงสีหน้าของเบนซินก่อนจะมาโรงพยาบาลแล้วก็ดันรู้สึกประหลาดขึ้นมา พอหยิบไพ่โพดำมาพลิกดูเล่น...ก็ประจวบเหมาะกับประตูห้องถูกเปิดออก

 

          “นายน้อย...เฮ้ย!

 

          ฟิ้ว...ปั่ก!

 

          ต้นกล้าทำสีหน้าตกใจพลางเอียงคอหลบไพ่ที่เฉียดใบหน้าตัวเองไปเมื่อชั่วครู่ ผมทำเพียงมองมันนิ่งงัน สายตาก็จับจ้องคนหน้าประตูที่ยกมือลูบอกไปมาด้วยประกายตาเย็นเฉียบ

 

          “ยังไม่ทันรายงานผลก็จะฆ่าผมแล้วหรือครับนายน้อย แหม...ตาดุชิบหายเลยว่ะ ถึงว่าบอดี้การ์ดหน้าห้องพากันอยู่ไม่สุข”

 

          ประโยคแรกพูดกับผมแต่ประโยคหลังหันไปพึมพำกับตัวเอง จากนั้นว่าที่แพทย์ประจำตระกูลก็เดินเข้ามานั่งโซฟาด้านข้างโดยเว้นระยะห่างไปเป็นโยชน์ ไม่ถึงหรอก...แค่เปรียบเปรยเฉยๆ หึ

 

          ผมตวัดหางตามองมันอีกครั้ง มือก็หยิบไพ่ใบใหม่ขึ้นมา ถ้ายังประวิงเวลามากนักก็จะบังคับให้คายออกมาเอง

 

“เฮ้ๆ! ใจเย็นครับ ผมกำลังจะพูดหรอกน่า” ใครอีกคนลุกพรึ่บพลางถอยห่างผมไปจนติดผนังห้อง สายตาก็มองตรงมายังไพ่ในมืออย่างหวาดๆ

 

พอผมลดลูกรักลง ต้นกล้าก็เปิดปากพูดเสียที แน่นอนว่าถ้ามันไม่พูด...ผมจะจัดให้ยิ่งกว่าไพ่

 

“ตอนนี้การผ่าคลอดสำเร็จเรียบร้อยไปด้วยดีครับ ปลอดภัยทั้งแม่และลูก ควีนนอนพักอยู่ห้องข้างๆ ส่วนท่านชายนั้นแข็งแรงสมบูรณ์ดีแต่ท่านหญิงเข้าตู้อบอยู่ พรุ่งนี้ก็คงจะออกได้ครับ”

 

ผมลุกพรึ่บและไม่สนใจว่าที่แพทย์ประจำตระกูลที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ เห็นได้ชัด...ไอ้คำว่าแม่ที่ใช้กับผู้ชาย ไหนจะท่านหญิงและท่านชายที่ไม่รู้ว่ามันสรรหามาจากไหนอีก

 

“เฮ้อ...บรรยากาศดูน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยว่ะ เปล่าครับนายน้อย เมื่อกี้ผมไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”

 

ต้นกล้าฉีกยิ้มส่งมาให้เมื่อผมชะงักกึกแล้วตวัดหางตาไปมองมัน ถ้าไม่ติดที่ต้องการเดินไปห้องข้างๆให้เร็วที่สุดล่ะก็...หึ

 

เมื่อเปิดประตูออกมาได้ผมก็ไม่แม้แต่จะสนใจลูกน้องที่โค้งให้เลยสักนิด พอก้าวเดินไปเปิดประตูอีกห้องก็เห็นเบนซินนอนนิ่งอยู่บนเตียง มันยังคงหลับอยู่ด้วยฤทธิ์ของยาสลบ ผมยืนมองใบหน้าซีดเซียวด้านข้างเตียงอยู่แบบนั้นจนกระทั่งพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพร้อมอุ้มห่อผ้าอะไรบางอย่างเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ

 

“เอ่อ คุณเพลิงนิลคะ นี่เป็นบุตรชายของคุณค่ะ”

 

ผมหันไปมองพยาบาลคนเดิมเต็มตา จากนั้นก็ตวัดลงมองก้อนอะไรบางอย่างในห่อผ้า เด็กตัวเล็กๆที่ผิวขาวมากนอนนิ่งอยู่ในนั้น นิ่งแบบชนิดที่ว่าถ้าหน้าอกไม่กระเพื่อมคงคิดว่าตายไปแล้ว

 

“จะอุ้มไหมคะ”

 

“ไม่” ผมปรายหางตามองพยาบาลวูบหนึ่ง จะให้ผมอุ้ม? หึ...

 

ยัยนี่ใช้อะไรคิด ให้คนที่ไม่เคยอุ้มเด็กมาอุ้ม ผมเคยแต่จับปืน ไพ่ มีดเขวี้ยงใส่คนอื่น ถ้าเผลอเขวี้ยงเด็กด้วยคงลำบากไม่น้อย อีกอย่างไม่ใช่ว่าเกลียดเด็กหรอก แต่ผมก็ไม่ได้นิยมชมชอบเช่นกัน

 

พยาบาลหน้าสลดไปนิด หลังจากนั้นเธอก็ทำท่าจะพาเด็กออกจากห้อง...

 

“เอามาไว้นี่” ผมชี้ตรงโซฟากว้างๆด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ยังจ้องเขม็งพยาบาลที่ตั้งท่าจะพาเด็กออกจากห้อง

 

“ค...ค่ะ” น้ำเสียงเธอสั่นเทาคล้ายจะหวาดกลัวไม่น้อย จากนั้นก็ค่อยๆประคองเด็กในห่อผ้าสีขาวบริสุทธิ์ไปวางบนโซฟาตัวนุ่ม

 

หลังเสียงประตูปิดไปผมก็หันกลับมามองหน้าเบนซินต่ออย่างเฉยชา พอเดินไปนั่งด้านข้างห่อผ้าแล้วเหลือบตาลงมอง ผมก็สังเกตเห็นว่าเด็กยังไม่ลืมตา อีกทั้งยังไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ หรือจะเป็นใบ้?

 

คิดได้ดังนั้นผมจึงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นกดโทรหาต้นกล้าในทันที ไม่ว่ามันจะติดเคสไหนอยู่ก็ต้องมีเวลาตอบคำถามผม ไม่งั้นจะทำให้มันเป็นใบ้แทนเด็กนี่ซะ

 

(ครับนายน้อย ได้จับท่านชายแล้วใช่หรือเปล่า ช่างน่ารักน่าชัง...) น้ำเสียงร่าเริงปนกวนประสาทลอยมาตามสาย

 

“ทำไมเด็กไม่ส่งเสียง” ผมเอ่ยถามเสียงเย็น ตาก็ตวัดมองก้อนสีขาวๆในห่อผ้าไปด้วย

 

(ตอนผมตบก้นก็ส่งเสียงร้องนะครับ เอ๋...น่าแปลกจังแหะ สงสัยจะขี้เกียจพูดเหมือนนาย...เอ้ย ยังไม่ถึงเวลาร้องมั้งครับ)

 

“ตบก้น...” นัยน์ตาผมเย็นขึ้นไปอีกระดับ หึ...กล้าตบก้นเด็กนี่ ผมยังไม่ทันได้ทำเลยแท้ๆ

 

(ผมทำตามหน้าที่น่ะครับ ตบก้นให้ส่งเสียงแล้วปอดจะได้ทำงานไง ไม่เห็นต้องทำเสียงน่าสะพรึงขนาดนั้นเลยนะครับนายน้อย) ถ้าอยู่ต่อหน้าผมคงได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สินะ

 

ผมกดตัดสายไปเมื่อได้รับคำตอบ พอตวัดหางตามองก้อนขาวๆอีกครั้งมันก็แน่นิ่งคล้ายหลับไปแล้ว ผมก็ไม่แน่ใจว่าเด็กนี่หลับหรือไม่หลับกันแน่ อีกคนอยู่ในตู้อบ...ผมคงได้เจอพรุ่งนี้ ว่าแต่รอยแผลผ่าตัด?

 

พอคิดถึงตรงจุดนี้ผมก็ลุกไปเลิกเสื้อเนื้อบางของทางโรงพยาบาลขึ้น หน้าท้องขาวเนียนของเบนซินมีรอยเย็บซึ่งไร้ที่ติเลยทีเดียว ถ้าดูแลดีๆแผลคงสมานกันจนหายสนิทและไม่ทิ้งร่องรอยไว้

 

ผมเดินถือบุหรี่ออกไปตรงระเบียง รู้สึกอารมณ์เย็นลงเล็กน้อย ถ้ามีอะไรผิดพลาดบางทีโรงพยาบาลแห่งนี้อาจจะ...

 

คิดไปเรื่อยเปื่อยพลางปิดประตูแล้วเอนพิงเพื่อสูบบุหรี่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นสีดำสนิท และยิ่งใกล้เที่ยงคืนแบบนี้ยิ่งดูมีมนต์ขลังสุดๆ

 

คล้ายจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ผมเลยกดรับแล้วยกขึ้นแนบหู ตาก็มองกลุ่มควันที่ลอยขึ้นเหนือหัวไปด้วย

 

(คลอดแล้ว?) เสียงเพลิงกัลป์...เฮียมันรู้เรื่องเร็วดี แต่ไม่เร็วเท่าพ่อ

 

“อืม” ผมตอบรับเสียงเรียบในลำคอ

 

(แสบจะถลาไปหาเมียมึงให้ได้ หึ...แต่กูห้ามไว้ คงจะไปพรุ่งนี้) ห้าม? เรียกว่าทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ง ผมคือคนที่รู้ใจไอ้กัลป์ที่สุดพอๆกับที่มันรู้ใจผม คงเพราะเราคล้ายกัน...

 

ที่สำคัญมันคงไม่อยากมารบกวนการพักผ่อนของเบนซิน แต่ถ้ามันมาผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก เพราะยังไงคนที่นอนสลบไสลบนเตียงก็ยังไม่ตื่น

 

(แล้วลูกมึงเป็นไง)

 

“ก็ดี” ผมปรายหางตามองเข้าไปในห้อง ไม่ดิ้นจริงๆด้วยว่ะ

 

(ยังไม่จับ?)

 

“อืม” สมกับเป็นเฮียดี รู้แม้กระทั่งว่าผมยังไม่แตะเด็กนั่นแม้แต่นิด

 

เราคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ส่วนมากก็เรื่องตระกูลอสรพิษที่ผงาดจนอาจขึ้นมาเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลของเอเชีย จากสามตระกูลจะกลายเป็นสี่...งานนี้คงสนุกแน่

 

พวกมันคงแค้นผมกับไอ้กัลป์พอตัว โดยเฉพาะไอ้แก่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นราชาอสรพิษ ก็เล่นไปทำลูกชายมันปางตายนี่นะ หึ...ผมก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนเท่าไหร่ ตราบใดที่มันไม่แหย่ขาเข้ามาอีกครั้ง นัยน์ตาของผมสว่างวาบยามระลึกถึงแผนการที่พวกมันอาจวางไว้

 

ถ้าคิดจะลองดี...คราวนี้มันจะได้ตายสมใจ

 

Loading 70%

 

เมื่อดับบุหรี่และกลับเข้ามาในห้องได้ ผมก็พบว่ามันเป็นเวลาเที่ยงคืนพอดิบพอดี หันมองร่างเล็กบนเตียงก็เห็นมันยังนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม ผมเดินเข้าไปใกล้อีกครั้ง ใบหน้าของมันยังคงดูซีดเซียว ขนาดปากที่ปกติเป็นสีชมพูอ่อนยังดูซีดลงเลย

 

ผมยืนนิ่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่ามีก้อนขาวๆอยู่บนโซฟา พอก้าวเดินไปนั่งด้านข้างก้อนผ้าสีขาวและตวัดตามอง เด็กนี่ก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติ่ง อาจจะหลับไปแล้วล่ะมั้ง

 

บอกตามตรงเลยว่าแปดเดือนที่ผ่านมาผมหงุดหงิดบ่อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบใจที่เบนซินมันท้องหรอก แม้ตั้งแต่มันท้องจะชอบอะไรสไตล์เดียวกับผมแถมยังดื้อขึ้นเยอะเลยก็เถอะ

 

ผมนั่งมองวิวด้านนอกผ่านประตูระเบียงอยู่แบบนั้นจนเริ่มง่วง พอจะเอนตัวนอนก็ชะงักเพราะนึกขึ้นมาได้ว่ามีก้อนขาวๆขวางไว้อยู่

 

ดังนั้นผมเลยทำท่าจะเดินออกจากห้องไปนอนห้องรับรองอีกห้องหนึ่ง...

 

“อ...แอ้...”

 

          ฉับพลันนั้นร่างทั้งร่างก็ชะงักกึกพลางหันมองก้อนกลมๆสีขาวๆบนโซฟาอย่างแปลกใจ เด็กนั่นส่งเสียงมาแค่คำเดียว และพอความเงียบเริ่มครอบคลุมสักพัก...

 

          “...แอ้!

 

          ผมเลิกคิ้วเมื่อก้อนขาวๆส่งเสียงประท้วงอีกครั้งแถมยังดังขึ้นกว่าเดิม พอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นมันเบ้หน้าทำท่าจะร้องไห้ซะอย่างนั้น ด้วยความประหลาดใจผมจึงนั่งลงที่เดิม แม้จะไม่ได้ยื่นมือไปแตะแต่มันก็เงียบเสียงลงอย่างน่าอัศจรรย์

 

          ผมนั่งมองก้อนขาวๆอยู่แบบนั้น สักพักมันก็กลับมานอนนิ่งเหมือนเดิมคล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กนี่มันกำลังกวนประสาทผมอยู่สินะ...หึ

 

          ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีผมก็ไถลตัวลงไปนั่งบนพื้นแล้ววางศอกเอนหลังกับโซฟา พอตวัดหางตามองเด็กซึ่งอยู่ในระดับสายตาเดียวกันพอดีก็พบว่ามันนอนนิ่งมาก ถ้าไม่ติดที่ผมได้ยินเสียงลมหายใจอยู่ มันก็คงจะกลายเป็นท่อนไม้ไปแล้ว

 

          และหลังจากนั้นผมก็จำไม่ได้ว่าตัวเองนั่งหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่...

 

 

       (Bensin talk)

          ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า พอจับๆคลำๆท้องดูก็พบว่ามันยุบลงไปไม่น้อย เจ็บตรงแผลที่ผ่าตัดตอนขยับร่างนิดหน่อย แต่ผมกำลังกวาดสายตารอบห้องเพื่อหาลูกมากกว่า ฉับพลันนั้นผมก็เห็นเพลิงนิลกำลังนอนตรงโซฟา

 

ไม่สิ...นั่นเขานั่งหลับไปได้ยังไงกันน่ะ!

 

ภาพตรงหน้าผมคือร่างสูงที่นั่งพิงโซฟาอยู่บนพื้นโดยหงายคอลงนอนบนโซฟา ศอกทั้งสองข้างก็วางอยู่บนโซฟาเช่นกัน อา...แม้แต่ตอนนอนในสภาพนี้ยังดูฮอตเลยแหะ ทว่าข้างๆใบหน้าหล่อเหลามีห่อผ้าสีขาวบริสุทธิ์และบางอย่างอยู่ในนั้น

 

ผมจับจ้องมองทารกตัวเล็กๆในห่อผ้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ลูกมีผิวขาวมาก...เหมือนผมเลย แล้วอีกคนล่ะ?

 

“นิล...”

 

ผมส่งเสียงเรียก สักพักเพลิงนิลก็ยกหัวขึ้นแล้วกระพริบตาช้าๆมองมาอย่างเฉยเมย เขาเสยผมพลางลุกยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาหา เราจ้องตากันและใครอีกคนก็โน้มใบหน้าลงมาคล้ายจะกระทำอะไรบางอย่าง...

 

“อ...แอ้!

 

ผมสะดุ้งและหันมองลูกในทันที ทารกผิวขาวจั๊วะยกมือไม้ไปมาในห่อผ้า พอเหลือบตามองเพลิงนิลก็เห็นเขามองไปยังลูกด้วยแววตาแปลกใจอย่างถึงที่สุดวูบหนึ่ง เอ๋...ทำไมเขาจ้องลูกแบบนั้นวะ หรือลูกจะมีความผิดปกติอะไร!

 

“เฮะ...แอ้!!

 

คราวนี้ร้องดังกว่าเก่าอีก ผมพยุงร่างจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าพอเบ้หน้าเพราะความเจ็บมือหนาจึงปรับเตียงให้ผมอยู่ในท่วงท่าคล้ายนั่งแทน

 

“เบนอยากอุ้มลูก แล้วลูกอีกคนล่ะ” คราวนี้เพลิงนิลขมวดคิ้วชั่ววูบหนึ่งเลยทีเดียว เขาปรายตามองลูกที่เริ่มร้องไห้ก่อนจะเดินไปอุ้ม...

 

“นิล! อย่าหิ้วแบบนั้น โอ้ย...”

 

ผมแทบถลาลงจากเตียงเมื่อเพลิงนิลกำลังหิ้วห่อผ้าสีขาวขึ้นจากโซฟา ย้ำว่า หิ้ว นั่นมันลูกนะโว้ยไม่ใช่ถุงกระดาษในซูเปอร์มาร์เก็ต!

 

ฮือ เจ็บแผลก็เจ็บแผล อย่าร่วงพื้นนะลูก กูกำลังจะไปแล้ว!

 

เพลิงนิลวางห่อผ้าลงที่เดิมทันที จากนั้นก็เดินตรงดิ่งเข้ามาดูอาการผม ลูกก็เงียบกริบไปเลยคล้ายไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าเมื่อครู่กูไม่ได้ร้องไห้นะ...อะไรประมาณนี้

 

มือหนากดกริ่งเรียกพยาบาลด้วยแววตาเรียบเฉย แต่ผมเห็นความกังวลวูบหนึ่งอยู่ในนั้น ไม่นานนักพี่ชุดขาวก็โผล่หน้าและเดินเข้ามาดูอาการของผม แถมยังหลีกเลี่ยงการเข้าใกล้เพลิงนิลแบบสุดๆ!

 

“ม...มีอะไรหรือคะ”

 

“คือเมื่อกี้ผมขยับตัวแรงไปหน่อยเลยเจ็บแผลฮะ”

 

พี่พยาบาลเลิกเสื้อพลางสำรวจแผลผ่าตัดก่อนจะบอกว่าช่วงนี้อย่างเพิ่งขยับมาก ต้องรอให้แผลแห้งสนิทดีก่อน ผมก็พยักหน้ารับจนกระทั่งพี่ชุดขาวเดินออกจากห้องไป

 

ชาตินี้กูจะได้อุ้มลูกไหม...ลืมไปเสียสนิท!

 

“พี่ฮะ! คือช่วยอุ้มลูกมาให้ผมหน่อยได้ไหมฮะ” ผมรีบเรียกพี่พยาบาลไว้ เธอมองมาอย่างฉงนเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปอุ้มทารกบนโซฟามาวางบนเตียงใกล้ๆกับผม

 

“ถ้ามีอะไรก็เรียกนะคะ”

 

ผมยิ้มตอบพี่สาวคนสวยไปแล้วอุ้มลุกขึ้นมาแนบอก ส่วนเพลิงนิลก็เดินไปนั่งบนโซฟาแล้วไง เขามองมาแบบนิ่งๆก่อนจะเปิดโทรทัศน์ดู

 

ผมเปิดห่อผ้าดูก็พบว่าลูกเป็นเพศชาย อา...เมื่อครู่ยังร้องให้อุ้มอยู่เลย ทำไมตอนนี้ดันเงียบไปน้า แต่สีหน้าก็ดูพึงพอใจที่ผมอุ้มไม่น้อย ลูกใครนะช่างน่ารักน่าชัง ว่าแต่ลูกอีกคนล่ะ เพลิงนิลยังไม่ตอบผมเลย

 

“นิล แล้วลูกสาวล่ะ”

 

“อยู่ในตู้อบ วันนี้คงออก”

 

 ร่างสูงตอบกลับมาเสียงเรียบ ประโยคสั้นๆทำให้ผมฉีกยิ้มได้อย่างเบาใจ จากนั้นก็หันมามองลูกชายในอ้อมแขนต่อ เอ๋...ลูกยื่นมือมาแปะๆตรงข้างแก้มผมด้วย

 

ผมก้มหน้าหอมฟอดหนึ่ง จากนั้นก็อมยิ้มเล่นกับลูกไปเรื่อย ยังไม่ลืมตาเลยแหะแต่เริ่มหรี่ๆคล้ายอยากเห็นหน้าผมบ้างแล้ว และหลังจากยกมือแตะแก้มผมเมื่อครู่ลูกก็นิ่งไปเลย นิ่งแบบนิ่งมากจนผมขมวดคิ้วด้วยความกังวล

 

ทารกปกติต้องร้องไห้มากกว่านี้ไม่ใช่หรอ? เพราะตอนออกมาเผชิญโลกภายนอกไม่เหมือนตอนอยู่ในท้องแม่ ลูกจะต้องปรับตัวและอาจหวาดกลัวกับสภาพแวดล้อมที่แปรเปลี่ยนไป ดังนั้นไม่แปลกใจเลยที่ทารกส่วนใหญ่จะร้องไห้หนักในช่วงเดือกแรกๆเพราะเขาต้องการการดูแลและความมั่นใจว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

 

“นิล...ทำไมลูกดูแปลกๆ”

 

“ปกติ” เพลิงนิลตอบพลางตวัดตามองทารกในอ้อมแขนผม จากนั้นก็กดเปลี่ยนช่องทีวีต่อ

 

เดี๋ยวนะ? นี่คือความปกติจริงดิ! ถ้าลูกไม่ร้องเมื่อครู่ผมอาจคิดว่าเป็นใบ้ไปแล้วนะเฮ้ย!

 

“แต่ลูกนิ่งมาก แบบนี้มันแปลก...” ผมแย้ง พอก้มมองลูกอีกทีก็เห็นว่ายังคงนิ่งอยู่ไม่ปานว่าหลับ

 

“หึ ยกแขนแตะหน้ามึงต่างหากที่แปลก” ว่าพลางจ้องเขม็งตรงมายังลูกชายที่นอนนิ่งในอ้อมแขนผมอย่างยากเดาความคิด

 

 



Writer talk3

ท่านชายมีนิสัยน่าร๊าก หึๆ//ยิ้มหวาน สามสิบเปอร์หลังคือเหตุผลค่ะว่าทำไมไม่ควรให้เฮียนิลอุ้มลูกอย่างแรง! จะฮาหรือจะสงสารเบนดีคะ นึกถึงความวุ่นวาย...แค่กๆๆ ความสุขสันต์ที่กำลังจะมาถึงแล้วก็อดจะปวดหัว เอ้ย! ปรื้มปริ่มไม่ได้ แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

07/07/2016

Writer talk2

อย่าเพิ่งเอาระเบิดปาไรท์น้า!//วิ่งหลบ พาร์ทเฮียยังไม่จบค่ะไม่ต้องห่วง แต่เฮียนิลก็ยังเป็นเฮียนิลล่ะเนอะ ใครสงสัยว่าทำไมเฮียไม่อุ้มลูกเดี๋ยวอีกไม่นานจะได้รู้ค่ะ มีคนเสนอชื่อมามากมายแต่ละชื่อก็น่าร๊าก ขอบคุณนะคะที่ร่วมตั้งชื่อให้หลาน 555 แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

06/07/2016

Writer talk

อย่าค่ะ! อย่าเพิ่งขว้างปาไรท์ที่เฮียนิลออกมาแค่นี้//วิ่งหลบ เดี๋ยวตอนหน้าเฮียก็ออกเหมือนเดิมเนอะ ส่วนพี่หมอต้นกล้าอย่าเผลอทำคลอดผิดพลาดเชียวนะคะ ว่าแล้วก็สงสารคุณหมอนิดๆ 555 ใครจะเป็นคนตั้งชื่อหลานน้า แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

05/07/2016



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 940 ครั้ง

723 ความคิดเห็น

  1. #23476 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:17

    อีเพลิงนิลมันรักลูกตัวเองบ้างป่ะเนี่ย? จับลูกอย่างกับจับขี้

    #23476
    0
  2. #23419 princessesntn (@wammikee) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 05:01
    เหมือนพ่อว่ะ-ลูกชาย5555555
    #23419
    0
  3. #23392 bongkot25022018 (@bongkot25022018) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:39
    น้องคิมหันต์ลูกกก!! ตาหนูของป้าเหมือนพ่อเกินไป!!!
    #23392
    0
  4. #23372 kookv1997 (@kookv1997) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 07:55
    น้องคิมหันต์ลูกก!!!
    #23372
    0
  5. #23350 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 08:10
    5555 นี่ลูกเพลิงนิลแน่นอนเบนซิน
    ลูกหนูรออยู่ในตู้อบไปก่อนนะ
    #23350
    0
  6. #23297 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 16:52
    พ่อโม่อ่อนโยนเลย
    #23297
    0
  7. #23159 someonelol (@someonelol) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 05:00
    ลูกเหมือนพ่อเกินไป
    #23159
    0
  8. #23141 mars-cz (@mars-cz) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 23:16
    อ่านไปฮาไป
    #23141
    0
  9. #23056 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 16:18
    555555555ลูกเหมือนพ่อแน่ๆ
    #23056
    0
  10. #22871 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:38
    5555555555อยากเห็นลูกสาวแล้วค่ะ
    #22871
    0
  11. #22812 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:26
    เหมือนพ่อเลยย5555
    #22812
    0
  12. #22691 Pookpik Tyanitto (@pookpikmyungjong) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 18:42
    ลูกชายคงเหมือนพ่อ5555
    #22691
    0
  13. #22533 3333 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 23:28
    <p>เชื้อพ่อแรงงงงงงงงงง</p>
    #22533
    0
  14. #22509 335360 (@335360) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 08:31
    เดียวนะ??นิลคงไม่โยนลูกทิ้งในสักวันใช่ไหม??.....ลูกดูกวนๆเนอะได้พ่อมาเยอะแน่เลย5555
    #22509
    0
  15. #22453 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 11:01
    แอบจิ้นลูก5555
    #22453
    0
  16. #22367 Kamuki (@na--) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:57
    ทำไมน้องเงียบจัง.. แปลกอย่างที่เบนว่าจริงๆแหละ นี่จะได้พ่อตั้งแต่วันแรกที่ออกมาจากท้องแม่เลยหรอคะท่านชาย555555555
    #22367
    0
  17. #22312 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:50
    อ่านแล้วรู้สึกว่าลูกเหมือนเป็นใบ้จริงๆอ่ะ555
    #22312
    0
  18. #22191 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:58
    ทําไมลูกดูกวนตี-เหมือนพ่ออ่ะ
    #22191
    0
  19. #22025 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:29
    นิลจะฆ่าลูกไหม. ชั้นกลัว
    #22025
    0
  20. #21961 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:04
    ฉายแววเหมือนพ่อแต่เกิดเลยจ้าาา
    #21961
    0
  21. #21937 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:26
    คือเเบบคือขำปกติเคยอ่านฟิคมาเฟียโฟดๆนิ่งๆขรึมๆงี้ใข่ป่ะเเบบพอเจอนายเอกเงี้ยะอะมันก้จะยอมเเบบอ่อนโยนมากกกจนพอมีลูกนี่ยิ่งไปใหญ่เเต่บัดนี้ ใข้ไม่ได้กับผู้ชายที่ชื่อเพลิงนิลอะโอ้ยยมห้ตายดิวะ555 หิ้วลูกกกก
    #21937
    0
  22. #21888 Unchali (@Unchali) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:18
    เฮียอิจฉาลูกอ่ะดิ 5555
    #21888
    0
  23. #21887 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 10:36
    เพลิงนิลฉลาดชิบหาย ดูทางลูกออกด้วยอ่ะ
    #21887
    0
  24. #21856 yupasukto (@yupasukto) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 20:50
    หวงเมียซะขนาดนี้555ลูกจับแค่นี้คงไม่ปาไพ่ใส่นะ555
    #21856
    0
  25. #21850 Wuxuehua (@noohxuehua) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 16:46
    กลับมาอ่านได้แล้ว ????????????????????????
    #21850
    0