[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,376,586 Views

  • 23,527 Comments

  • 43,641 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    25,502

    Overall
    2,376,586

ตอนที่ 87 : Ep.39::เพราะเป็นแฝด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 867 ครั้ง
    19 ก.ค. 59













vEp.39v

:: เพราะเป็นแฝด ::

 

 

 

          “เอาผัดไทยสี่ห่อครับ” ผมสั่งหลังเดินมานั่งในบริเวณร้านแล้ว

 

          “อ้าว หายหน้าหายตาไปนานนะครับน้องเบน แล้วนี่ลูกใครน่าเอ็นดูจัง” ลูกชายเจ้าของร้านทักขึ้น พวกผมรู้จักกันตอนเดินผ่านแถวนี้บ่อยๆนั่นแหละ

 

          “ลูกผมเองครับ สวัสดีคุณลุงสิลูก” ผมบอกลูกๆด้วยรอยยิ้ม

 

          “สวัสดีจ้ะ” ทั้งสองยกมือไหว้ แต่เป็นลาวาเท่านั้นที่เอ่ยปากพูด เรื่องปกติน่ะ ถ้าลูกชายผมทักทายคนอื่นนี่โคตรอะเมซิ่ง

 

          “งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่ทำให้เลย”

 

          “ได้ครับ” สงสัยสืบทอดกิจการจากแม่ของเขาแหง

 

          “ม๊าจ๋า กลิ่นห๊อมหอม ตัวหิวไหม” ลูกชายส่ายหน้าตอบคำถามพี่สาว จากนั้นก็มองสำรวจรอบร้านนิดหน่อย

 

          “เค้าใฝ่ฝันจะเป็นเชฟมากเลยล่ะ จะต้องผลิตอาหารที่สุดยอดออกมาได้แน่ จะให้ตัวกินคนแรกเลย ข้าวผัดคลุกช็อกโกแล็ตดีไหม”

 

          “...ไม่” ลูกชายเอ่ยตอบเสียงนิ่ง อย่าว่าแต่คิมหันต์เลย ผมก็ไม่อยากกินเมนูที่ลูกสาวทำแม้แต่นิด!

 

          “ง้ะ ทำไมตัวเย็นชาแบบนี้ เค้าจะงอนรอบที่สามแล้วน้า”

 

          “อือ” คิมหันต์มองพี่สาวก่อนจะตอบรับในลำคอ

 

          “งั้นมาให้เค้าจุ๊บซะดีๆ” คราวนี้คุณลูกชายรีบเบี่ยงตัวหลบเล่นเอาลาวาฟึดฟัดไปเลย จากนั้นสาวน้อยก็นั่งกอดอกอมลมเต็มแก้มพลางเชิดหน้าเป็นนางพญา

 

          “มากับหลานหรอครับ”

 

อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วย คิมหันต์ชะงักกึกในขณะที่ลาวาหุบยิ้ม ลูกชายลุกยืนบนพื้นก่อนจะเดินเตาะแตะมาทางผมและนั่งด้านข้างในทันที

 

“ไม่ใช่หลานครับ” ผมตอบรับ ยังงงอยู่เลยที่จู่ๆก็มีคนมาทัก

 

“งั้นคงเป็นน้องสินะครับ เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเหมือนคุณเลย”

 

ชายคนเดิมยังคงยิ้มในขณะที่คิมหันต์เริ่มหยิบส้อมบนโต๊ะขึ้นมาแกว่งเล่นอย่างเชื่องช้า  ดวงตาก็จ้องมองชายแปลกหน้าอย่างไร้เดียงสา

 

เอ่อ...ลูกชาย วางส้อมลงก่อนก็ได้ สงสัยจะหิวจัด

 

“คิมหันต์ วางส้อมลงก่อนดีไหม หิวหรอลูก”

 

“เปล่า อยากกำจัด...แมลง”

 

ผมขมวดคิ้ว กวาดตามองรอบโต๊ะก็ไม่มีแมลงสักตัว และพอมองลูกชายอีกครั้งก็เห็นจ้องชายแปลกหน้าด้วยแววตาไร้เดียงสาดังเดิม สักพักก็หันมามองผมตาแป๋ว

 

“ม๊า ผัดไทยจะได้แล้วน้า เราไปกันเถอะ” ลูกสาวลุกขึ้นมาเขย่าแขนอ้อน

 

“น้องๆคุณน่ารักดีนะครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่อ...”

 

เคร้ง!

 

“เบน...มันหลุดมือ”

 

คิมหันต์มามองตาแป๋วหลังเพิ่งปาส้อมไปเฉียดหน้าคนตรงข้ามทำเอาอีกฝ่ายตากระตุก ผมลูบหัวลูกชายอย่างปลอบโยน ทำหน้าตาน่าสงสารแบบนี้แสดงว่าหลุดมือจริงๆนั่นแหละ คิมหันต์ยิ่งเป็นพวกชอบขว้างปาสิ่งของอยู่ด้วย

 

“ไร้มารยาท! หลุดมืออะไร...”

 

ฟิ้ว ปั่ก!

 

คราวนี้ไพ่ลอยปาดหน้าคนตรงข้ามเล่นเอาคนในร้านแตกตื่นกันหมด เพลิงนิลมายืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือข้างแก้มไอ้ชายแปลกหน้าเลือดซิบไปเลยไง

 

“ทีหลังจะปาต้องปาให้ได้เลือด แค่เฉียดมันไร้น้ำยา เข้าใจไหม” เดี๋ยวๆ อะไรคือหันมาสอนให้ลูกปาสิ่งของเรียกเลือด!

 

“อืม” แถมคุณลูกชายยังหันไปตอบรับคล้ายซึมซับคำสอนอีก

 

“ปะป๋า! คุณอาคนนี้มองม๊าเหมือนที่ปะป๋าชอบมองเลยจ้ะ”

 

ลูกสาวเอ่ยบอกพลางวิ่งไปเกาะขา จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานให้ชายแปลกหน้าที่เริ่มเหงื่อตกเบาๆ ส่วนเพลิงนิล...นัยน์ตาของเขาเย็นเฉียบแบบมหาศาลขึ้นมาเลย!

 

“ใช่ไหมจ๊ะ...คุณอา” ลาวายังไม่หยุดส่งเสียงรื่นเริง

 

“นิล เบนว่ากลับกันดีกว่า ผัดไทยได้แล้ว” ผมสะกิดแขนร่างสูงด้วยสายตาอ้อนวอน อย่ามามีเรื่องในร้านคนอื่นนะโว้ย สงสารคนจะทำมาหากินเถอะ!

 

“...กลับ”

 

คิมหันต์ลุกขึ้นมาเกาะขาผมเสริมทัพ เพลิงนิลมองผมสลับกับลูกๆนิดหน่อย ไม่นานนักแววตาของเขาก็กลับมาสงบราบเรียบดังเดิม พอหันมองชายแปลกหน้าอีกครั้ง ผมก็พบว่าเขาวิ่งออกจากร้านไปไกลลิบแล้ว

 

ใครโดนไพ่ปาดหน้าแล้วไม่สติแตกบ้างล่ะ เหอๆ

 

พอกลับขึ้นมาบนรถได้คิมหันต์ก็นั่งนิ่ง ส่วนลาวาดูจะสนใจผัดไทยในห่อไม่น้อย ผมได้ยินลูกพึมพำบางอย่าง

 

“กลิ่นซีอิ๊วดำ...อืม ทำไมไม่ใช้โอเลี้ยงหรือช็อกโกแลตแทนน้า ดำๆเหมือนกันกลิ่นน่าจะหอมกว่าด้วย ตัวคิดเหมือนเค้าไหม”

 

“....”

 

“งื้อออ หลับหนีเค้าทำไม”

 

ลูกสาวส่งเสียงงุ้งงิ้งไม่ขาดปาก ผมเหลือบมองดูก็เห็นลูกชายเอนหัวพิงเบาะและหลับไปแล้ว ชิ่งได้เนียนมาก คงไม่อยากมีส่วนร่วมกับความคิดเห็นพิสดาร เอ้ย! จินตนาการล้ำเลิศใช่ไหมลูก

 

พอกลับมาถึงบ้านก็ค่ำพอดี ผมจูงมือลูกๆไปอาบน้ำที่ห้องชั้นสาม ลาวากับคิมหันต์อยู่คนละห้องกับผมนะ ห้องของลาวาสีชมพูฟุ้งฟิ้งในขณะที่ของคิมหันต์เป็นสีขาว แบบขาวหมดทุกอย่างจนมองผ่านๆแล้วมันว่างเปล่าไปเลยไง

 

          “คิมหันต์ ทำอะไรน่ะลูก” ผมขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเดินจูงมือลูกสาวซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จมายังห้องของลูกชาย ส่วนเพลิงนิลหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

 

          คุณลูกชายที่เพิ่งแต่งชุดนอนเสร็จเช่นกันหันมามองตาแป๋ว แต่ผมเห็นนะว่าแอบเขี่ยอะไรบางอย่างเข้าใต้เตียง จากนั้นก็เดินมากอดขาผมแล้วเงยหน้าทำตาปริบๆ

 

“อะไรอยู่ใต้เตียงครับลูก” ผมถามยิ้มๆแบบไม่กดดันเกินไปนัก

 

“....” แต่คิมหันต์ดันกระพริบตามองมาแบบไร้เดียงสาสุดๆ ประมาณว่า เมื่อครู่ไม่มีอะไร ผมไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ทั้งนั้น

 

“ใต้เตียงหรอม๊า แบบนี้ต้องไปดู...”

 

พรึ่บ!

 

ผมกระพริบตาปริบๆเมื่อลูกชายเดินไปยืนบังร่างของพี่สาวอย่างรวดเร็ว คือบางทีลูกก็เร็วไปนะ ทั้งสองตัวสูงเท่ากันเด๊ะเลยไง แถมลาวายังเริ่มยกมือกอดอกแล้วด้วย

 

“มีความลับกับแม่หรอครับ”

 

ผมแกล้งทำเป็นอมลมแล้วจะเดินหนี ฉับพลันนั้นคุณลูกชายก็นิ่งไปแล้วเดินมาเกาะขาเช่นเดิม แววตาใสๆเงยขึ้นมองผม...ฮือ ทำไมคุณลูกชายช่างใสซื่อแบบนี้

 

“...ไม่มี”

 

ว่าแล้วก็เดินเตาะแตะไปล้วงๆใต้เตียง มันเป็นกระเป๋าใบหนึ่งที่ทำเอาผมคิ้วกระตุก และเมื่อลองเปิดออกผมก็อ้าปากค้าง

 

“น...นี่ลูกได้มาจากไหน”

 

“ปู่ให้”

 

มีดครบเซ็ตเลยพระเจ้า! จะเอาไซส์ไหนบอกมามีหมด ผมแทบจะลมจับเมื่อเห็นของตรงหน้า จากนั้นก็จ้องลูกชายเขม็งอีกครั้ง

 

“ยังไม่หมดใช่ไหม”

 

คิมหันต์พยักหน้ารับนิ่งๆ จากนั้นก็ดึงกระเป๋าอีกใบออกมา คราวนี้ใบใหญ่กว่ากระเป๋าที่ผมจับอยู่นิดหน่อย และพอลูกเปิดออกผมก็อ้าปากค้าง

 

“...ตาให้” เป็นปืนพร้อมกระสุนและอุปกรณ์ต่างๆไม่ปานว่าจะไปก่อสงครามฆ่าใคร คล้ายผมจะเห็นแวบๆว่ามีลูกดอกแบบคมกริบด้วย!

 

Loading 40%

 

เวรล่ะ...อาวุธพวกนี้ไม่ควรอยู่ใกล้มือเด็กห้าขวบนะโว้ย!

 

“แม่ว่าเอามาไว้ที่แม่ก่อนดีกว่านะครับ”

 

“....”

 

คิมหันต์กระพริบตาปริบๆมองมาเป็นเชิงว่าไม่ปฏิเสธและไม่ตอบรับ ดังนั้นผมจึงถือวิสาสะปิดกระเป๋าและยึดเอาไว้กับตัวก่อนซะเลย

 

“...ใช้ไม่เป็น” คุณลูกชายเอ่ยอีกครั้งพลางทำตาละห้อยมองกระเป๋า จากนั้นก็มองหน้าผม สงสัยจะสื่อสารว่ายังไงตัวเองก็ใช้ไม่เป็นอยู่แล้วล่ะมั้ง

 

“ไว้นี่...นะ”

 

อั่ก! สรุปคือจะอ้อนให้ผมไม่ยึดกระเป๋าของมีคมทั้งหลายไปสินะ จะว่าไปคิมหันต์ก็คงใช้ไม่เป็นหรอกมั้ง อีกอย่างเด็กห้าขวบจะทำมีดบาดมือตัวเองซะเปล่าๆ ถ้างั้น...

 

“ก็ได้ครับ แต่ต้องให้แม่ล็อกกุญแจกระเป๋าสองใบนี้”

 

คิมหันต์พยักหน้าหงึกหงักและมองผมเดินออกจากห้องไปเอากุญแจขนาดเล็กมาคล้องซิปของกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมไว้ ประจวบเหมาะกับเพลิงนิลเดินมายืนพิงกรอบประตูพอดี เขามองการกระทำของผมนิ่งๆ คงสงสัยว่าทำอะไรล่ะมั้ง

 

“คุณพ่อกับคุณโลคัสส่งมีดกับปืนมาให้ลูก เบนจะยึดแต่คิมหันต์ไม่อยากให้ยึดเลยคล้องกุญแจไว้แทน” ผมกล่าวอธิบายแม้เขาจะยังไม่เอ่ยถามก็ตาม

 

คราวนี้คุณปะป๋าตวัดตามองคุณลูกชายวูบหนึ่ง จากนั้นก็มองกระเป๋าสองใบที่ผมคล้องกุญแจอย่างแน่นหนาเรียบร้อย

 

“อืม”

 

เขาตอบรับในลำคอเสียงเรียบ แต่ยังคงจับจ้องคิมหันต์คล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องไปในขณะที่ผมส่งลูกๆเข้านอน เด็กๆควรนอนแต่หัวค่ำนะจะได้มีพัฒนาการที่ดี

 

ตอนนี้ก็สองทุ่มแล้วด้วย หลังจากดันหลังลาวาให้เข้าห้องและห่มผ้าเสร็จผมก็มากล่อมคิมหันต์หลับต่อ พอลูกหลับไปแล้วถึงได้เดินเข้าห้องนอนตัวเอง เหนื่อยเป็นบ้า...

 

“มึงประมาทก้อนขาวเกินไป”

 

“เดี๋ยวๆ เบนบอกหลายครั้งแล้วนะว่าคิมหันต์ไม่ใช่ก้อนขาวๆ”

 

ผมหันขวับ ก่อนจะถือผ้าขนหนูเตรียมไปอาบน้ำแต่เพลิงนิลทำเพียงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาก่อนจะพึมพำบางอย่าง

 

“หึ กูเตือนแล้วนะ”

 

“คิมหันต์ใช้อาวุธไม่เป็นหรอก อีกอย่างแม่กุญแจแน่นหนาดีเชื่อดีเบนสิ นอกจากเอาปืนยิงเท่านั้นแหละถึงจะหลุด”

 

ผมรู้สึกแปลกๆเมื่อเพลิงนิลยกยิ้มเย็นคล้ายขบขันในความคิดของผม แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากนักจนกระทั่งอาบน้ำเสร็จและเดินเช็ดผมออกมา

 

หมับ!

 

และผมก็ดันถูกคว้าร่างไว้ให้นอนราบไปกับเตียงซะงั้น พอกระพริบตาปริบๆมองร่างสูงที่คร่อมทับด้านบนก็อยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด เขาคิดจะทำบ้าอะไรเนี่ย เมื่อคืนวานก็ทำไปแล้ว วันนี้ให้ผมพักบ้างเถอะ

 

“วันนี้ไม่เอา” ผมหันหน้าหนีลมหายใจร้อนๆที่รินรดซอกคอ

 

“แล้วไง...” คือไปอัพสกิลหน้ามาหรืออะไรวะ ตั้งแต่มีลูกดูเขาจะหาเรื่องถึงเนื้อถึงตัวผมตลอด!

 

เบี่ยงหน้าหนีได้ไม่ทันไรผมก็โดนมือหนาดันปลายคางให้รับจูบที่แสนร้อนแรง เสียงหอบหายใจของเราสะท้อนก้องไปทั่วห้องในขณะที่เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ย และยามเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวละไปขบเม้มตรงซอกคอผมก็สะท้านเฮือกไปทั้งร่าง

 

ก๊อกๆๆ

 

เพลิงนิลชะงักกึกกับเสียงเคาะประตู แต่เขาดันไม่หยุดปลดเสื้อผมออกจากร่างซะงั้น!

 

ก๊อกๆๆ

 

“อื้อ...เดี๋ยวนิล อาจเป็นลูก...” ผมพลิกตัวหนีเขาจนได้และรีบเก็บเสื้อใส่ลวกๆ จากนั้นก็เปิดประตูออกไปชะโงกมองดู

 

“...นิทาน”

 

คิมหันต์มองมาตาแป๋ว จากนั้นลูกชายก็ถือวิสาสะเดินเข้ามาภายในห้องและกระโดดขึ้นนั่งบนเตียง ผมตามไปลูบหัวอย่างเอ็นดูก่อนจะส่งเสียงล้อ

 

“โตขนาดนี้แล้วยังฟังนิทานหรือลูก ฮะๆๆ”

 

คิมหันต์ไม่ได้มองมาแต่สบตากับเพลิงนิลเขม็งเลยไง จากนั้นก็หันมาโอบเอวผมและซบหน้าลงตรงท้อง เพลิงนิลเบือนหน้าหนีก่อนจะเสยผมขึ้นพลางหยิบหนังสือเล่นหนึ่งโยนมาทางผมด้วยแววตาที่หงุดหงิดเล็กน้อย

 

....108 วิธีฆาตกรรมอำพรางศพ

 

“นิล! หยิบผิดเล่มหรือเปล่า”

 

เพลิงนิลทำเพียงหันมามองผมอีกครั้ง สายตาเขาสื่อความหมายว่าถูกเล่มแล้ว พอก้มมองลูกที่สะกิดชายเสื้อยิกๆ ก็เห็นคิมหันต์มองหนังสือในมือผมตาวาวก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยตามเดิม

 

“อยากให้แม่อ่านเล่มนี้ให้ฟังจริงๆหรอลูก” ผมถามย้ำ คิมหันต์ไม่ได้เอ่ยอะไรกลับมาแต่ขยับตัวไปนั่งกลางเตียงเพื่อเว้นที่ให้ผมนั่งอีกทีหนึ่ง ให้เดาลาวาคงหลับไปแล้ว

 

ท่อนไม้ เอ้ย! ลูกชายพยักหน้าหนึ่งครั้งถ้วนก่อนจะมองมาตาแป๋วเหมือนเดิม และเมื่อผมนั่งลงบนเตียงปุ๊บ...คิมหันต์ก็นอนหนุนตักในทันใด

 

“หึ...”

 

ผมขมวดคิ้วพลางหันมองเพลิงนิลนิดหน่อย เสียงหึในลำคอคล้ายหมั่นไส้คนนั่นมันอะไรกันวะ แถมผมยังเห็นลูกชายส่งสายตาเย็นๆไปทางคุณปะป๋าวูบหนึ่ง ย้ำว่าวูบหนึ่งเพราะพอกระพริบตาความไร้เดียงสาก็กลับคืนมาในทันที

 

สรุปคืนนั้นผมก็รอดเพราะคิมหันต์มานอนด้วย แถมยังนอนกั้นกลางอีกต่างหาก

 

 

วันนี้เป็นวันที่ลูกชายต้องเข้าเขาวงกต

ผมรู้สึกใจหายแปลกๆ เหมือนกับว่าถ้าลูกไม่ออกมามันจะเป็นยังไง อีกอย่างสองวันก่อนคิมหันต์ก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง พอเรียกก็ขานรับบ้างไม่ขานรับบ้างแถมยังออกมาเฉพาะตอนกินข้าวอีก และเมื่อผมจะเข้าไปดู คุณลูกชายก็รีบชิ่งปิดประตูหนีซะงั้น

 

ความจริงจะเอากุญแจมาไขเลยก็ได้ แต่ผมคิดว่าลูกชายคงมีเหตุผลเป็นของตัวเอง เท่าที่สังเกตคิมหันต์ดูไม่เหมือนเด็กในวัยเดียวกัน ทั้งคำพูดและความคิดดูโตเกินเด็กจนอาจทำคนอื่นหมั่นไส้เอาได้ง่ายๆ

 

เคยถามคนที่มาสอน...เขาบอกว่าลูกมีพัฒนาการที่รวดเร็วผิดปกติ ผมก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่เหมือนกับว่าในขณะที่เด็กคนอื่นสนใจมีเพื่อนเล่นแต่คิมหันต์จะชอบปลีกวิเวก ลูกเล่นอะไรไม่รู้คนเดียวบ่อยมาก แก้รูบิคภายในสองนาทีก็ทำมาแล้ว แถมยังชอบทำอะไรที่มันแปลกๆอีกอาทิเช่นปาลูกดอก ดูหนังฆาตกรรม เป็นต้น

 

และตอนนี้ผมกำลังยืนส่งลูกที่หน้าทางเข้า คุณโลคัสไม่ได้มาเพราะติดธุระและเพลิงนิลก็ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังนี่เอง

 

“ขอให้ปลอดภัยนะคิมหันต์”

 

ผมอวยพรในขณะที่โน้มตัวกอดลูกชายแน่น ไม่มีอุปกรณ์อะไรเข้าไปเลยสักชิ้นและผมก็ไม่รู้ด้วยว่าข้างในมีอะไร แถมพอหลอกถามเพลิงนิลเขาก็รู้ทันและไม่เอ่ยปากบอกตลอด

 

“หึ มันไม่ตายหรอก” ร่างสูงด้านหลังผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเป็นประโยคแรกของวันนี้

 

Loading 70%

 

 ผมยังไม่ได้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแต่หันขวับมองเพลิงนิลอย่างไว และเมื่อคิมหันต์ได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นกอดผมตอบทันทีทั้งที่ตอนแรกเป็นแค่ท่อนไม้ เอ้ย! ยืนนิ่งงันแท้ๆ

 

ไม่รู้สิ...แม้แววตาของลูกชายจะดูราบเรียบและใสซื่อดังเดิมและผมเห็นความกังวลปะปนตื่นเต้นอยู่ในนั้น อย่างไรเสียเด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ ถ้าไม่มีความรู้สึกอะไรเลยนี่สิแปลก

 

“เบนไม่อยากให้ลูกเข้าไปเลย”

 

ผมยื้อคิมหันต์ไว้ในขณะที่หันมองเพลิงนิลไปด้วย คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น กังวลกว่าคุณลูกชายก็ผมเนี่ยแหละ!

 

“....” เพลิงนิลไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาเคลื่อนสายตามองลูกชายนิดหน่อยก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

 

และจังหวะนั้นคิมหันต์ก็ดิ้นๆให้ผมคลายอ้อมแขนออก นัยน์ตาสีน้ำตาลเฉดแดงมองมาคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ผมก็ยื้อลูกไว้ดังเดิม คือที่นี่มันเป็นเกาะส่วนตัวนะ!  แถมตอนขึ้นเฮลิคอปเตอร์มาเขาวงกตที่เห็นมันก็ดูซับซ้อนมาก เด็กห้าขวบจะไปหาทางออกได้ยังไง บางทีลูกชายผมอาจร้องไห้ก็ได้

 

“...ปล่อย”

 

คิมหันต์เอ่ยก่อนจะยืนจ้องตาผมนิ่งๆ ผมคลายอ้อมแขนออกด้วยความรู้สึกแน่นๆในอก จากนั้นลูกชายก็หันหลังเตรียมเดินไปตรงทางเข้าที่เป็นประตูลูกกรงขนาดใหญ่ เขาวงกตนี้เป็นกำแพงไม้เถาสีเขียวแก่ที่น่าหวาดหวั่นว่าจะมีงูหรือสัตว์มีพิษอยู่ไม่น้อย

 

“คิมหันต์!

 

ผมร้องเรียกอีกครั้งแต่ถูกเพลิงนิลดึงรั้งร่างไว้ไม่ให้ตามเข้าไป ลูกชายชะงักกึกตรงหน้าประตูที่ค่อยๆเลื่อนเปิดออกโดยอัตโนมัติ จากนั้นก็หันใบหน้าไร้เดียงสามองมาวูบหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเฉดแดงฉายแววบางอย่างที่ผมไม่เคยได้เห็นมัน

 

ความจริงจัง...

 

“ไปแล้วนะ...แม่”

 

แม่...?

 

ผมนิ่งอึ้งและช็อกค้างอยู่ตรงนั้น กระพริบตาอีกครั้งร่างเล็กๆของลูกชายก็หายลับเข้าไปด้านในแล้ว เพลิงนิลปล่อยแขนผมที่ยังคงมองประตูทางเข้าด้วยความรู้สึกอธิบายไม่ถูก

 

“ร้องทำไม”

 

ผมขมวดคิ้วก่อนจะยกมือแตะๆแก้มดู ความเปียกชื้นที่ได้สัมผัสบ่งบอกว่าเมื่อครู่น้ำตาผมไหล ทว่าไหลตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่รู้ตัวเลยสักนิด

 

“ไม่รู้ แต่ลูกจะไม่เป็นอะไรแน่หรอ” ผมส่ายหน้าพลางเอ่ยถามเขา

 

“ขึ้นอยู่กับตัวมันเอง”

 

ผมขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียดเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น ลาวานอนหลับอยู่ในบ้านพักริมหาดเพราะเรามาถึงกันตั้งแต่เช้ามืด รู้สึกตัวอีกทีร่างเล็กๆก็เดินเตาะแตะและขยี้ตามาทางนี้ เฮ้ย! เดินมาถูกทางได้ไง แถมมาคนเดียวด้วย

 

“คิมไปแล้วหรอม๊า”

 

“ครับลูก”

 

“ว้าว น่าอิจฉาจัง ได้เข้าไปในดงสีเขียวด้วย น่าสนุกจังเลยจ้ะ” แม่ว่ามันไม่สนุกอย่างที่หนูคิดนะลาวา

 

ผมหันมองตรงประตูทางเข้าอีกครั้ง จนกระทั่งเพลิงนิลยื่นมือมาลากแขนให้เดินไปยังที่พัก น่าแปลกเพราะสถานที่นี้คือเกาะส่วนตัวอันเต็มไปด้วยป่าแต่กลับมีบ้านพักอยู่ริมทะเลเสียได้ ส่วนเขาวงกตก็อยู่กลางเกาะเลย

 

แต่คนละเกาะกับที่ผมโดยปล่อยนะ...

 

 

(Kimhunt talk)

สองวันก่อน

 

หลังกินข้าวเช้าเสร็จผมก็ขึ้นมาหมกตัวอยู่ในห้อง จากนั้นก็ลากกระเป๋าสองใบใต้เตียงออกมา แน่นอนว่ามันมีแม่กุญแจคล้องซิปไว้ไม่ให้เปิดออกได้

 

น่ารำคาญที่ผมเป็นเพียงเด็กห้าขวบซึ่งมีเรี่ยวแรงน้อยนิด ไม่งั้นจะหัดยิงปืนเสียหน่อยเพราะสังเกตที่คนใส่ชุดดำๆซ้อมกันหลังบ้านมานานแล้ว นั่งมองกระเป๋าด้วยแววตาราบเรียบได้ไม่นานผมก็หยิบตะขอกับเข็มที่เตรียมไว้ออกมา

 

กิ๊บดำที่แอบไปเอาจากห้องของวาก็ด้วย...

 

ร้อยด้ายใส่รูเข็มไว้เผื่อดึงออกเสร็จผมก็จับแม่กุญแจขึ้นมามองในรูนิดหน่อย หันซ้ายขวาจนเจอไฟฉายกระบอกเล็กๆที่เบนเคยเอามาให้ผมก็หยิบมันมากดส่องดู จากนั้นก็จัดการเอาเข็มสลับกับตะขอแหย่เข้าไปในรูกุญแจ

 

ดูเหมือนกิ๊บดำจะไม่จำเป็นเพราะมันใหญ่เกินไป...

 

กริ๊ก!

 

แววตาของผมฉายความพึงพอใจเมื่อแหย่และบิดหมุนได้ไม่นานแม่กุญแจก็เปิดออก มีดสารพัดไซส์ทำให้ผมตาวาววูบหนึ่ง จากนั้นก็จัดการปลดกระเป๋าอีกใบเพื่อหยิบลูกดอกมาลูบๆเล่นดู

 

ความคมของมันบาดนิ้วผมไปเสี้ยววินาที...

 

ผมก้มลงมองหยดเลือดที่ไหลซึมนิ้วด้วยแววตานิ่งงัน มันก็เจ็บอยู่แต่รู้สึกว่าแค่นิดหน่อย ผมคุ้นชินกับกลิ่นเลือดจากตัวของพ่อแล้ว อืม...แต่ผมไม่เคยเรียกผู้ชายคนนั้นว่าพ่อหรอกนะ แม้แต่ชื่อก็ไม่เคย

 

คิดพลางยกนิ้วขึ้นมาไล้เลียเลือดก่อนจะหยิบลูกดอกออกมาเรียงบนพื้นอย่างระมัดระวังกว่าเดิม ถ้าคุ้นมือกว่านี้ก็คงไม่ได้บาดผิวผมง่ายๆแน่

 

ผมมองไปที่กระดานปาลูกดอกกลางห้อง จากนั้นก็ทดลองปาไปเรื่อย ก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่มันเข้าเป้าตรงกลางตั้งแต่ลูกแรกยันลูกสุดท้าย ผมเคยลองปาแบบไม่ได้หันมองกระดานวิถีลูกดอกก็เบี่ยงไปนิดหน่อยแค่นั้นเอง

 

ฝึกกว่านี้คงแม่นขึ้นล่ะมั้ง...

 

ก๊อกๆๆ

 

“คิมหันต์ ทำอะไรอยู่ลูก ไม่ออกมาเล่นด้านนอกหรอ”

 

ผมชะงักกึกก่อนจะหันมาดึงลูกดอกออกจากเป้าตามเดิม จากนั้นก็เดินเตาะแตะไปหยิบมีดขึ้นมาดูทีละอัน

 

“...ไม่”

 

ผมตอบเบนไปแบบนั้น สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่เรียกม๊าเหมือนลาวาหรือเรียกแม่ไปเลย คงเพราะในความคิดผมเบนหน้าเด็กเกินไปล่ะมั้ง ให้ความรู้สึกเหมือนพี่มากกว่า ไหนจะตกหลุมพรางผมง่ายอีก แค่ส่งสายตาอ้อนนิดหน่อยก็ไม่ทันความคิดผมแล้ว

 

เสียงเคาะห้องเงียบหายไปคล้ายรู้ว่าผมอยากอยู่คนเดียว ชอบเบนก็ตรงนี้...แต่ไม่นานเสียงเคาะประตูที่เบากว่าก็ดังขึ้นระรัว

 

“ตัววววว เค้าอยากเล่นด้วย” ชิ...ไปอ่านหนังสือซะ

 

“....” ผมเงียบก่อนจะหยิบมีดขนาดเล็กมาลองปาใส่กระดานที่เตรียมไว้

 

“ตัวง้ะ เค้าอยากไปนั่งเล่นด้วยน้า”

 

ปั่กๆๆ!

 

“....” ผมปามีดเร็วขึ้นเมื่อวายังไม่หยุดส่งเสียงงุ้งงิ้งหน้าประตูห้อง ไม่ค่อยเข้าเป้าเท่าไหร่ สงสัยมือยังไม่ชินแน่ๆ แต่ก็เริ่มเฉียดนิดหน่อยแล้ว

 

“ตัว! เค้าจะงอนแล้วน้า” เชิญ...

 

ถึงจะคิดแบบนั้นผมก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่งและกวาดข้างของต่างๆซุกใต้เตียง จากนั้นก็เดินเตาะแตะไปทางประตูอย่างไร้อารมณ์

 


 

Writer talk

พาร์ทของน้องคิมคนใสยังไม่หมดแค่นี้นะคะ//ปาดเหงื่อ เบื้องหลังแอบมีความร้ายเบาๆ(?)ซ่อนอยู่ ส่วนลาวาจะมีอะไรซ่อนหรือไม่มีเลย? ไม่รู้ค่ะ...แค่เมนูอาหารก็ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว 555 แล้วพบกันค่า

#พรุ่งนี้อาจมาช้า ทำบุญเข้าพรรษาค่ะไรท์จะเข้าวัด//วิ่งหลบ

รักรีดเดอร์

19/07/2016 

Writer talk2

ปะป๋านิลกับท่านชายผลัดกันวินสินะคะ คราวนี้คิมหันต์วินเสียด้วย ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อแล้วว่าท่านชายเป็นเด็กใสๆ//ปาดเหงื่อ ขนาดเบนยังคิดว่าลูกชายใสๆเลยนะคะ แต่เป็นใครก็คงคิดเพราะคิมหันต์ออกจะเนียน(?)ขนาดนี้ แล้วพบกันค่า

#ตอนหน้าว่าจะแต่งพาร์ทของคิมหันต์ด้วย เดี๋ยวมารอลุ้นกันค่ะว่าภายใต้ความใสๆมันมีอะไรซ่อนอยู่

รักรีดเดอร์

18/07/2016 

Writer talk

ครอบครัวนี้ดูจะส่งเสริมหลานให้กล้าแกร่งดีนะคะ//ปาดเหงื่อ    บอกแล้วค่ะว่าคิมหันต์ใสๆ(?) เบนบอกว่าใสก็ต้องเออออตามกันไปค่ะ ส่วนเพลิงนิลดูใจเย็นขึ้นนะคะ ลาวาอยากเป็นเชฟ...พระเจ้า คิมหันต์คงเป็นหนูทดลอ...แค่กๆๆ ผู้ชิมคนแรกใช่ไหมเอ่ย แล้วพบกันค่า

รักรีดเดอร์

17/07/2016


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 867 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #23505 mmamaexx (@mmamaexx) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:57
    ไม่ชอบนิสัยคิมนะอาจจะเพราะยังเด็กเกินไปที่จะทำนิสัยแบบนี้
    #23505
    0
  2. #23486 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:06

    นั่นไง ว่าแล้ว พ่อมันเป็นปีศาจลูกมันก็ต้องซาตานชัวร์

    #23486
    0
  3. #23394 bongkot25022018 (@bongkot25022018) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 22:39
    คิมหันต์-โหดจักปลัดบอกขนาดปลัดลาออก ยังโทรมาบอกว่าโหดจัด
    #23394
    0
  4. #23354 sunmarine (@sunmarine) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 08:57
    โอ๊ยยยย คิมหันต์จะร้ายกับแม่แบบเนียนๆ ไม่ได้นะลูก เอ็นดูเบนซิน เด็กก็เด็กอะเนาะ
    #23354
    0
  5. #23299 num'crazy (@2543numnim) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 18:59
    รว้ายยยยย
    #23299
    0
  6. #23143 sri872 (@sri872) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 15:14

    คิมมีความซึนตั้งแต่เด็กเลย 5555

    #23143
    0
  7. #22876 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 00:48
    โอ้ยยยชอบคิมหันต์อะ ‘ชอบเบนก็ตรงนี้’ ชอบตรงนี้ด้วยยยย
    #22876
    0
  8. #22692 Pookpik Tyanitto (@pookpikmyungjong) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:38
    คิมหันต์นี่ชักจะสยองกว่านิลละ..มีความกวนตีนปะป๊าในตัว5555
    #22692
    0
  9. #22654 Ppicgy (@Ppicgy) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 12:17
    ก้อนขาวนายเหมือนปะป๊าเลยนะ
    #22654
    0
  10. #22647 tanlom (@tanlom) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:56
    ก้อนขาวก็น่าร๊ากกกก งือชอบ
    #22647
    0
  11. #22598 greenw (@greenw) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 01:02
    เด็กบ้านนี้มันอะไรกันว่ะ ตั้งเเต่ปู่พ่อลูก กลัวเเล้วจ้าาา ปวดจิตย
    #22598
    0
  12. #22563 frontfy (@frontfy) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 17:21
    จะเอาก้อนขาวววว
    #22563
    0
  13. #22562 frontfy (@frontfy) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 17:20
    ชอบบบบ ชอบคิมมาก55555
    #22562
    0
  14. #22556 RY_raiya (@RY_raiya) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 01:01
    โครตจี้เลยว้อยยย เด็กบ้านนี้มันอารายก๊านนนน //เหงื่อตก-_-;;;
    #22556
    0
  15. #22555 RY_raiya (@RY_raiya) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 01:00
    พ่อลูกรู้ใจกันดีสินะ555555

    คูมแม่นี่ดูแบบ...อืม555555
    #22555
    0
  16. #22514 335360 (@335360) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 14:34
    สนุกอ้ะ!!
    #22514
    0
  17. #22458 Sarunghaja (@Sarunghaja) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 10:50
    ชอบ คือชอบมากจริงๆ5555
    #22458
    0
  18. #22330 angrymuse (@angrydada) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 20:09
    ขำพ่อกับลูกคู่นี้ 55555 โอ้ย อะไรเนี่ย น้องคิมน่ารักแบบโหดๆเพราะพ่อเป็นแบบนี้นี่เอง
    #22330
    0
  19. #22320 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 20:45
    ชอบก้อนขาวววว ฮืออออออ จะเอากลับบ้านนนน
    #22320
    0
  20. #22209 _Late_ (@Nutjung1414) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:53
    ร้ายอ่ะคิม
    #22209
    0
  21. #22195 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:37
    ทําไมฉันเอ็นดูความเเก่เเดดนี้~
    #22195
    0
  22. #22147 ranchi3693 (@chida291241) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:01
    เป็นเด็กแฝดที่แสบมากๆ555555
    #22147
    0
  23. #22146 ranchi3693 (@chida291241) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:01
    เป็นเด็กแฝดที่แสบมากๆ555555
    #22146
    0
  24. #22142 ืnenaka (@nena1439) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:03
    เมนูอาหารลูกสาวนี่อย่างฮา
    #22142
    0
  25. #22040 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 10:24
    ฉลาดเกินไปแล้ววว
    #22040
    0