[Yaoi] DON'T KILL ME ชะตารัก ดีกรีร้าย! (สนพ. Nananaris Ybooks)

  • 100% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 2,369,189 Views

  • 23,514 Comments

  • 43,530 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    18,105

    Overall
    2,369,189

ตอนที่ 93 : ตอนพิเศษ 1:: อดีตที่ลืมเลือน (แจ้งข่าวการรวมเล่มค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 510 ครั้ง
    2 พ.ค. 60







ตอนพิเศษ 1

อดีตที่ลืมเลือน

 

 


 

(Peangnil talk)

          เพราะความประมาท ร่างของผมเลยต้องมานอนไร้ค่าอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้

 

          ย้อนความกันสักหน่อย ผมชื่อเพลิงนิล กำลังจะขับรถไปตรวจผับตามปกติ แต่เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยทำให้ผมมานอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ที่นี่ คิดพลางมองร่างของตนเองที่มีสายระโยงระยางบนเตียงกว้างกลางห้องด้วยสายตาเรียบสนิท

 

          ถามว่าไม่ตกใจ? หึ...ตอนแรกก็มีสงสัยอยู่บ้าง คิดว่าตัวเองตายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เผอิญผมมันตายยากเลยต้องมานั่งเบื่อหน่ายมองกายหยาบกลางเตียงอยู่เช่นนี้ แล้วถามว่าผมเป็นอะไร...วิญญาณล่ะมั้ง

 

          ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ บนโลกนี้มีอีกหลายสิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ได้

 

          ผมล้วงกางเกงควานหาบุหรี่ ชิบ...ไม่มี พอไม่มีบุหรี่อารมณ์มันก็ยิ่งติดลบ ใบหน้าของผมคงทะมึนลงหลายส่วน พนันได้เลยว่าถ้ายังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ใครก็คงเข้าหน้าผมไม่ติดแน่ๆ

 

          ผมเดินทะลุประตูกระจกตรงบริเวณระเบียงเพื่อออกไปรับลมอย่างคน(วิญญาณ)หัวเสีย แม้ภายนอกอาจจะดูนิ่งๆเหมือนไม่ได้เป็นอะไรก็เถอะ แต่ภายในมันเดือดพล่าน ผมเคยลองเข้าร่างตัวเองหลายรอบแล้ว แต่ทำทุกทางก็ไม่เห็นจะเข้าได้สักที

 

          คงตายไปแล้วจริงๆสินะ...หึ

 

          “ฮ่าๆๆ คุณพยาบาลคนสวย”

          “ว๊ายย อย่านะคะ”

 

          หางตาเรียวคมตวัดมองห้องข้างๆซึ่งเป็นที่มาของเสียง นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววรำคาญชั่ววูบก่อนจะลอยเข้าไปด้านในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว อันที่จริงก็ไม่ได้อยากเสือกเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ต้องการที่ระบาย...

 

          ภาพที่เห็นคือพยาบาลสาวคนหนึ่งกำลังถูกลวนลามโดยตาแก่พุงพุ้ยบนเตียง ยัยนั่นสะบัดมือไอ้แก่ออกได้ทันแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างขวัญเสีย ชั้นนี้เป็นห้อง VIP ทั้งหมด ไม่มีเงินจริงคงอยู่ไม่ได้

 

          ริมฝีปากหนาแสยะยิ้ม ขอเล่นอะไรแก้เบื่อหน่อยเถอะ

 

“อั่ก!

 

ผมลอยขึ้นเตียงก่อนจะใช้เท้าบดขยี้ที่อกของไอ้แก่ตัณหากลับ แววตาที่กดลงมองมันเรียบสนิททั้งๆที่ในใจนึกสนุกไม่น้อย คนชั่วแบบนี้ตายไปได้ก็ดี...รกโลกชะมัด

 

และดูเหมือนไอ้แก่นี่มันจะเริ่มมองเห็นผมแล้วสิ หึ ตาค้างแบบนี้อยากจะควักลูกตาออกมาซะจริง ดูสิว่าจะยังกล้ามองหน้าผมตรงๆแบบนี้อยู่อีกไหม

 

“ผะ ผี! ช่ว....ด้วยย”

 

ผมชะงักกึก ใบหน้าทะมึนลงฉับพลันพร้อมออร่าน่าสะพรึงที่แผ่ออกจากร่างอย่างไม่รู้ตัว ไอ้นี่มันว่าใครเป็นผี? สงสัยจะไม่อยากมีลิ้นไว้ใช้งานแล้วสินะ

 

พรึ่บ! แอดด

 

ทว่าอยู่ๆประตูห้องก็เปิดออก พวกพยาบาลกับหมอต่างรีบเดินเข้ามาในนี้ ไม่มีใครทำท่าว่าจะเห็นผมเลยสักคน คิดได้ดังนั้นจึงยกเท้าออกแล้วเปลี่ยนท่าเป็นยืนพิงกำแพงบนหัวเตียงซะ จากนั้นก็กดตามองบรรยากาศความวุ่นวายตรงหน้า

 

“แฮ่กๆๆ ผี หมอ! เมื่อกี้ผมถูกผีอำ!!

 

“ใจเย็นๆนะครับคุณ แค่ฝันร้ายน่ะครับหมอจะฉีดยาให้”

 

พยาบาลพากันล็อกร่างตาแก่ไว้ไม่ให้ดิ้นหนี แน่นอนว่าดวงตาปูดโปนของมันเหลือบมองผมตลอดเวลา อีกทั้งน้ำตายังไหลอาบแก้มอย่างหวาดกลัวสุดขีด ผมทำเพียงปรายหางตามองเหยื่ออย่างเริ่มหมดสนุก จากนั้นก็เดินทะลุกำแพงเข้าห้องตัวเองไป

 

“หมอ!! ผะ ผมขอย้ายห้อง! กลัวแล้ว ไม่เอาแล้ว!!” เสียงสั่นๆแว่วมาตามหลังในขณะที่ผมทำเพียงนั่งไขว่ห้างแล้วกดรีโมทเปิดโทรทัศน์เท่านั้น

 

หึ ใครบัญญัติไว้ว่าวิญญาณจับสิ่งของไม่ได้?

 

 

เสียงของตาลุงนั่นเงียบไปได้ไม่กี่วัน ห้องข้างๆก็ดูเหมือนจะมีคนมาอยู่ใหม่อีกแล้ว ผมทำเพียงปรายตามองกำแพงห้องอย่างเอื่อยเฉื่อย มือก็ลูบไล้ไพ่เล่นไปเรื่อย...

 

น่าเบื่อชะมัด

 

พยาบาลเข้ามาตรวจห้องผมนานๆครั้ง หรือว่าผมไม่เคยดูเวลาก็ไม่รู้ ความรู้สึกตอนนี้คือได้กลับเข้าร่างก็ดี ไม่ได้กลับก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ากลับไปเมื่อไหร่...ไอ้พวกที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนี้จะไม่ได้ตายดีแน่

 

นัยน์ตาสีรัตติกาลสาดประกายอำมหิตชั่วครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบตามเดิม

 

"พ่อ..กับแม่ผมล่ะ" ชั่วขณะหนึ่งเสียงทุ้มหวานจากห้องข้างๆก็ดังเล็ดลอดเข้ามา ผมขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่าปลายนิ้วก้อยตัวเองกระตุก

 

ด้ายแดงโผล่มาจากไหน?

 

ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปยังปลายด้ายในทันที ผ่านกำแพง...แล้วทะลุไปยังห้องข้างๆ หมอคนหนึ่งบังร่างเล็กบนเตียงไว้ ด้านข้างมีพยาบาลสาวยืนอยู่ใกล้กัน

 

"คุณท่านจ่ายค่ารักษาพยาบาลแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง เพราะอย่างไรโรงพยาบาลที่นี่ก็อยู่ในเครือของ 'ศิริพัฒนศักดิกุล' ส่วนคุณหญิงท่านโทรมาถามอาการแล้วค่ะ"

 

"ผมหมายถึงพ่อกับแม่ไม่มาหรอ.."

 

"เอ่อ.."

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว ผมขออยู่คนเดียวได้ไหม"

 

น้ำเสียงของเด็กนั่นเจือความเศร้า แต่ผมไม่ได้สงสารหรอกนะ ว่าพลางปรายตามองคนบนเตียงแล้วเอนร่างพิงพนังด้านข้าง พอหมอกับพยาบาลออกไปผมถึงได้เพิ่งสังเกตเห็นมันชัดๆ มันไม่ได้เป็นเด็ก...อีกทั้งยังหน้าตารุ่นราวคราวเดียวกับผมหรืออาจจะน้อยกว่า แต่ด้วยความที่ตัวเล็กมาก ผมเลยคิดว่ามันเป็นเด็กในคราแรก

 

ปลายสุดของด้ายแดง...อยู่ตรงนิ้วก้อยของมัน

 

ไม่ทันให้ผมได้สงสัยนาน หญิงชราคนหนึ่งก็เข้ามาภายในห้องแล้วพูดคุยกับมัน แม้ใบหน้าติดหวานนั้นจะมีผ้าสีขาวพาดผ่านตาแต่ก็ไม่อาจปกปิดผิวขาวอย่างคนสุขภาพดีรวมทั้งความเศร้าสร้อยที่แฝงอยู่ได้มิด

 

มันหลับไป ในขณะที่ผมเริ่มก้าวเท้าเข้าหาอย่างเชื่องช้า ระยะเส้นด้ายหดตามจนกระทั่งประชิด...เมื่อผมมาคร่อมทับคนตัวเล็กกว่าไว้

 

ทำไมกันนะ ทั้งที่ไม่เคยมีใครอยู่ในสายตาแท้ๆ ทุกคนต่างก็ไร้ค่าและไม่น่าจดจำ แต่ทำไม...คนคนนี้กลับมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดสายตา ราวกับเป็นอีกชิ้นส่วนความทรงจำซึ่งเคยทำหลุดหายไปเมื่อนานมาแล้ว

 

กึก...

 

ทว่าคนใต้ร่างดันทำท่าเหมือนจะตื่นขึ้นมา หึ...ถูกพิจารณาไปได้นิดเดียวเองแท้ๆ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากราวกับรอดูปฏิกิริยาที่จะได้รับ

 

"คุณ..เป็นใคร" เสียงทุ้มหวานเจือความแหบพร่าเอื้อนเอ่ย ร่างเล็กคล้ายจะขยับตัวแต่ไม่สามารถทำได้ ในขณะที่ผมทำเพียงคร่อมไว้เฉยๆเท่านั้น

 

ให้ตายเถอะ น่าหงุดหงิดชิบ ยิ่งมองยิ่งคุ้นเคย ถ้าได้เห็นดวงตาล่ะก็อาจจะ...

 

ในที่สุดขาเรียวไม่ปานว่าผู้หญิงก็เริ่มยกขึ้นแล้วออกแรงคล้ายจะถีบตรงมา ผมจึงตะครุบไว้ด้วยท่วงท่าสบายๆ จากนั้นก็บดเบียดร่างเข้าหาเพื่อจะได้มองหน้าชัดๆ ชิบ...ทำไมนึกไม่ออกเลย ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยขนาดนี้

 

"ป..ป้ามะลิฮะ"

 

          หืม? นั่นเป็นชื่อผู้หญิงที่นอนตรงโซฟาคนนั้นสินะ

 

          "นะโมตัส..สะ.."

 

        “หึ...” ผมเผลอหลุดหัวเราะในลำคอ สวดมนต์แบบนี้ผีที่ไหนจะกลัวกัน

 

          พอคนตรงหน้ารู้ว่าสวดมนต์แล้วไม่ได้ผลก็เริ่มดิ้นแรงขึ้น ดิ้นขนาดที่ว่าผมเริ่มรำคาญไม่น้อย อยากปักมีดลงไปให้เลิกดิ้นซะ น่าเสียดายที่แถวนี้ไม่มีมีดเลย...

 

          “ฮึก...”

 

          ชั่วขณะนั้นคนใต้ร่างคล้ายจะหลุดสะอื้น ผมมองมันด้วยแววตาเรียบนิ่ง ไม่ได้มีความรู้สึกผิดหรือสงสารอะไรเลยสักนิด

 

          หึ...เริ่มหมดสนุกแล้วสิ น่าเบื่ออะไรขนาดนี้ คิดพลางลุกออกมายืนด้านข้างเตียงพลางเสยผมที่ปรกหน้าปรกตาลวกๆ ไม่นานนักไอ้เด็กนี่ก็เริ่มลุกขึ้นนั่งพรึ่บทั้งที่น้ำตายังนองแก้ม สาบานได้ว่าผมไม่รู้สึกอะไร

 

แต่ทำไมถึงยื่นมือไปปาดน้ำตาให้มันก็ไม่รู้ เวรชิบ...เริ่มจะสับสนแล้วสิว่าผมเป็นอะไรกันแน่

 

"ป้ามะลิฮะ!!!"

 

เสียงดังใช้ได้ ผมขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะเดินไปพิงกำแพงห้องใกล้ระเบียงเพื่อมองดาวบนฟ้าตามเดิม ไอ้เด็กนั่นก็พูดอะไรไม่รู้กับป้าของมัน สักพักจึงหลับไปอย่างง่ายดาย หึ หลับง่ายดีนะ

 

นัยน์ตาคมหลุบมองปลายนิ้วก้อย ด้ายแดง...เนื้อคู่? ไร้สาระ จะไปมีเรื่องแบบนั้นอยู่ได้ยังไง

 

ทว่าไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ร่างทั้งร่างก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในมิติบางอย่าง ผมเห็นเด็กคนนั้นกำลังวิ่งตามชายกับหญิงคู่หนึ่งอยู่ พอได้เห็นดวงตากลมโตสีน้ำตาลนั่น ใจของผมก็พลันวูบโหวงสลับอุ่นซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต คล้ายตนเองได้ตามหาบางสิ่งจนเจอ

 

“หากแม้นชาตินี้ไร้วาสนา ชาติหน้าขอให้เราได้ครองคู่”

“แม้บ่าวกับคุณหลวงจะเป็นชายหรือขอรับ”

“...แม้เอ็งกับข้าจะเป็นชาย”

 

ภาพของเด็กร่างเล็กตากลมโตซ้อนทับกับบ่าวชายที่เคยรักแต่ไม่อาจครองคู่ในอดีตชาติ เพราะเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะยอมกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกจนกว่าจะเจอกันอีกครั้ง จึงไม่เคยมีใครสามารถเข้าถึงใจดวงนี้ได้เลยสักคน

 

          "ฮึก..."

 

          เสียงล้มลงและร้องไห้ของเด็กชายทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ความคิด จากนั้นเท้าก็ก้าวเข้าหาคนร่างเล็กกว่าอย่างไม่รู้ตัว

 

          "ไม่เป็นไร"

 

          สมองไม่ได้สั่งการให้ย่อกายลงก่อนจะดึงใครอีกคนเข้ามากอด มันเป็นเพียงส่วนลึกในจิตใจที่อยากกระทำแบบนี้ ทั้งที่จริงๆแล้วไม่ได้ชอบมานั่งปลอบใครสักนิด ชิบ...เด็กนี่มันมีอิทธิพลต่อร่างกายกับความคิดมากเกินไป

 

          “มึงยังมีกู”

 

          ยิ่งพอแขนเล็กๆราวกับขาดสารอาหารกอดตอบกลับมา ยิ่งรู้สึกอุ่นวาบในใจอย่างน่าประหลาด คล้ายกับไม่อยากปล่อยให้หลุดมือ ถ้าเป็นไปได้อยากเก็บไว้เพียงในห้องที่มีแต่ผมเห็นมันได้เท่านั้น

 

          "สัญญา..สิฮะ"

 

          หึ สัญญา?

 

          ต่อให้มันจะมีอิทธิพลกับร่างกายหรือจิตใจแค่ไหน แต่ผมรับประกันไม่ได้หรอกว่าเมื่อเข้าร่างแล้วจะจำอะไรได้บ้าง แค่คิดว่าจะจำมันไม่ได้อีกครั้งริมฝีปากก็เคลื่อนไปกดจูบตรงขมับเล็กอย่างหวงแหน ดวงตากลมโตสั่นระริกราวลูกกวาง มันเริ่มจดจำผมทีละนิด...ทีละนิดอย่างไม่ต้องสงสัย

 

ขอพนันว่าต่อให้ผมจำมันไม่ได้ แต่มันนั่นแหละจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาผมเอง ในเมื่อแววตาอีกฝ่ายฉายชัดว่าผมเป็นที่พึ่งสุดท้ายขนาดนี้นี่นะ หึ

 

"คุณชื่ออะไรฮะ ไปตามพ่อแม่กลับมาให้ผมได้ไหม"

 

สองคนนั่นเป็นพ่อแม่เด็กนี่หรอกหรอ งั้นที่นี่คงเป็นมิติความฝันของมัน ชีวิตดูรันทดดี ที่ผ่านมามันใช้ชีวิตแบบไหนกัน ผมคิดอะไรไปเรื่อยจนลืมตอบคำถามเมื่อชั่วครู่เสียได้

 

แต่แล้วร่างเล็กกลับจางหายไปต่อหน้าต่อตา เมื่อนั้นผมจึงเพิ่งได้สติพลางเบิกตากว้างชั่ววูบหนึ่ง พอจะลุกขึ้นมองหาร่างทั้งร่างก็มลายหายไป ทิ้งสถานที่นี้ไว้เพียงความว่างเปล่า

 

 

“น...ย นายน้อยครับ”

 

เปลือกตาบางค่อยๆกระพริบพลางเปิดขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลดูเลื่อยลอยก่อนจะตวัดมองคนที่ยืนข้างเตียง เมฆ...มือขวาผู้ภักดีโค้งคำนับด้วยแววตาปลื้มปิติ

 

“นายน้อย นี่น้ำครับ”

 

เขาไม่ตอบ ทำเพียงพยุงตัวเพื่อลุกขึ้นมาดื่มน้ำ จำได้ว่าเกิดอุบัติเหตุแล้วตนเองก็สลบไป นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์วูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงธุระในทันที

 

“อุบัติเหตุ?

 

“เป็นคนของมาเฟียจีนที่เพิ่งได้จับธุรกิจเล็กๆครับ ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะโกรธเอาการที่นายน้อยไม่ตอบรับข้อเสนอของมัน”

 

“ทำลายทิ้งซะ...”

 

มือหนาจับไพ่ที่วางข้างหัวเตียงขึ้นมาลูบเล่น คิ้วพาดเฉียงขมวดเพียงนิดคล้ายกำลังระลึกอะไรบางอย่าง เหมือนเคยจับมันมาก่อนหน้านี้ยังไงไม่รู้

 

“ทั้งธุรกิจ และครอบครัว”

 

ฉับพลันที่ประโยคข้างต้นถูกกล่าวจนจบ นัยน์ตาสีดำดั่งท้องฟ้ายามวิกาลก็ฉาบฉายไปด้วยความอำมหิตชั่ววูบหนึ่ง

 

“ครับ นายน้อย”

 

คล้ายบางสิ่งถูกปิดกั้น บางอย่างที่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ทว่าเขากลับเลือกที่จะผลักไสมันด้วยการหลับตาลง

 

ความทรงจำซึ่งยังคงตกตะกอนใต้จิตสำนึก...เริ่มจางหายไปตามกาลเวลา

 

 

 

         

 

          Writer talk

          สวัสดีค่า เอาตอนพิเศษที่เคยสัญญาไว้มาฝาก  มีข่าวดีจะแจ้งด้วยค่ะ ไรท์ตกลงตีพิมพ์กับทางสำนักพิมพ์แล้วนะคะ มีใครรอรูปเล่มเฮียนิลเพื่อเอาไปนอนกอดไหมเอ่ย?...ฟิ้ว//เสียงใบไม้ร่วง งื้อ...เปย์เฮียเค้าหน่อยน้า ไรท์โดนกระสุนปืนจนพรุนแล้ว//อ้อน 555 ว่าไปนั่น สำหรับใครที่อยากได้รูปเล่มก็เตรียมเงินไว้ตั้งแต่เนิ่นๆนะคะ ไรท์เป็นห่วงกลัวเก็บตังค์จองไม่ทันเลยมาแจ้งก่อน ส่วนราคาและระยะเวลาที่จะเริ่มเปิดจองยังไม่ทราบค่ะ ตอนนี้ที่จะแจ้งก็มี 2 เรื่อง

          1)หลังจากตีพิมพ์ไรท์ไม่ได้ลบเนื้อเรื่องนะคะ ยังมีให้ฟินกันฟรีๆเหมือนเดิม นั่งปั่นแทบตายให้ฟินกันหลายตอนติดๆก็ทำมาแล้วค่ะ ดังนั้นไม่ลบแน่นอน!

          2)ตอนพิเศษที่วางไว้มี 5 ตอนค่ะ มีสองตอนลงในเว็บ คือตอนพิเศษนี้กับอีกตอนที่เดี๋ยวมาลงให้ในภายหลัง(กำลังปั่นอย่างหนักหน่วง) ส่วนอีกสามตอนที่เหลือไรท์ขอสงวนสิทธิ์ไม่ลงในเว็บแต่จะไปอยู่ในรูปเล่มแทนนะคะ เพื่อไม่ให้คนซื้อรูปเล่มเกิดการเสียเปรียบเนอะ

          เอาล่ะ! ที่เหลือก็มาฟังไรท์บ่นชีวิตซะดีๆ//ถามหรือยังว่าเค้าจะฟังแกไหม? คืองี้ วันนี้ไรท์กะจะแต่งพี่แสบต่อ แต่อนิจจาอาจารย์ส่งงานมาให้แก้ คือนี่วันหยุดฉันใช่ไหมตอบ...โฮกกก//ทุบหัวกับกำแพงบ้าน ดังนั้นเลยแต่งได้แค่ตอนพิเศษนี้อย่างที่เห็น ช่วงนี้ก็กำลังเตรียมไฟล์ส่งสำนักพิมพ์ด้วยค่ะ มันเลยจะยุ่งหน่อยๆ ง่า...ไม่งอนเค้าเนอะโอ๋เอ๋

          คิดถึงคนอ่านมากเลยค่ะ แวะไปทักทายที่เรื่องพี่อาคมาแล้วเมื่อวาน อิอิ สำหรับใครที่มึนงงว่าทำไมตอนพิเศษตอนนี้มันแฟนตาซีจ๋า? คือมันแฟนตาซีมาตั้งแต่เบนซินถูกผีอำแล้วค่ะ เหอๆ

#ถ้าเรื่องตีพิมพ์มีความคืบหน้าอะไรจะแจ้งอีกทีนะคะ ^^ (เห็นหลายคนถามเลยกลับมาตอบ สำนักพิมพ์ Nana-Naris Ybook ค่ะ)

รักรีดเดอร์

         

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 510 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #23169 sora_pppp (@sora_pppp) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 18:13
    อย่าจางหายไปจยหมดล่ะ ยังอยากให้พระเอกจำเรื่องนี้ได้อยู่ ไม่ก่ให้นายเอกมาถามหน่อยช่วยรื้อฟื้นหน่อยก่ยังดี
    #23169
    0
  2. #23014 smile (@fairytail-smile) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 00:36
    รู้สึกตอนนี้มันไปเรื่อยไปหน่อย คือหลุดกรอบ มันแบบจะอะไรขนาดนั้นนนนนน บุพพงบุพเพ เอาเถอะ มันคือนิยาย แค่มาเฟียโหดๆก็ว่าพอรับได้ละ มาอ่านตรงนี้คือพีคคค
    #23014
    0
  3. #23011 0872576159 (@0872576159) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 10:47
    เห้พีค555 อ่านบ่อยนะแต่พอมาตอนนี้แบบอื้อหือ ยังอุทานถึงความพีคนี้5555
    #23011
    0
  4. #23008 mizasa_G (@mizasa2342) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:26

    ว้าวๆๆๆๆๆๆ มีความบุพเพอีกแล้ววกรี๊ดดดดดดดดดดดด /////

    #23008
    0
  5. #22880 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 02:36
    โหหหหหชอบอะ
    #22880
    0
  6. #22816 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 17:19
    เนื้อคู่(´ε` )♡
    #22816
    0
  7. #22538 Creammyyyyyy (@Creammyyyyyy) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:22
    อ่าน5-6รอบแย้ววว สนุกมากกก คิดถึงคู่นี้มากกกกก
    #22538
    0
  8. #22518 335360 (@335360) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 17:42
    มีด้ายแดงด้วยอ่ะ!!///
    #22518
    0
  9. #22332 butterfly-white (@butterfly-white) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 00:11
    สรุปคือ เพลิงนิลก็ยังจำไม่ได้เหมือนเดิมใช่ไหม?
    #22332
    0
  10. #22325 mapletottot (@mapletottot) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 21:49
    พีคเกิ๊นนนนน5555555 แล้วเบนซินก็จำได้จิงๆนะ!
    #22325
    0
  11. #22122 Nanako_zz (@Nanako_zz) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 22:49
    พีคกว่านี้มีอีกมั้ยย!! ไม่คิดว่าไรท์จะมาไม้นี้ แบบโคตรแฟนตาซีไปแล้วว555555 แบบ โอ๊ย แม่ง ก็ว่าละตอนแรกๆ ทำไมกลายเป็นวิญญาณ โถ่ เพลิงนิลของบ่าว(?) .โดนเบนตบ(?)555555 แต่สนุกมากจ้า ตอนนี้พีคจริงๆ ยอมใจไรท์เลยย
    #22122
    0
  12. #22038 DONOVANK (@DONOVANK) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 23:24
    ฮืออออคถเรื่องนี้
    #22038
    0
  13. #21964 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 07:26
    จ้าาาาาาาเปนตามที่คาดไว้ตั้งแต่ภาคหนึ่งเลย แหมซื้อหวยนี่คงรวยร้อยล้าน555
    #21964
    0
  14. #21940 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 07:09
    หู๊ววโรเเม๊นนนมากๆค่าาา ด้ายเเดงก็มาบ่าวก็มาชอบบยันตอนจะทุกท้ายฮื่อดีมากๆเดอะเบสสส
    #21940
    0
  15. #21777 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:39
    ว๊าย ด้ายแดง โรแมนติกมาก อย่างน้อยเพลิงนิลมันก้อยังรู้ความหมายของด้ายแดงเนาะ อดีตชาติก้อน่าสนใจเบาๆอะไรท์
    #21777
    0
  16. #21694 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 19:54
    ที่แท้ก้อเพลิงนิลนี่เองไปอ่ำเบนซิน
    #21694
    0
  17. #21576 WongkaewKanchana (@WongkaewKanchana) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 09:33
    อ่านสนุกทุกตอนห้ามลบนะค่ะถ้ามีเป็นเล่มก็อยากได้ค่ะแต่เสียดายไม่ได้อยู่เมืองไทย
    #21576
    0
  18. #21203 pink_2533 (@pink_2533) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:36
    มีใครอ่านข้ามวันข้ามคืนเหมือนเราบ้างมั้ย
    //สนุกมากค่ะ><ขอบคุณที่ลงให้อ่านค่ะ
    #21203
    0
  19. #20836 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 10:31
    ตีพิมพ์ทั้ง3เรื่องเลยได้ไหม อยากได้มานอนกอดหมดเลยยยย55555 มีความลุ่มหชงความโหดหื่นและร้ายกาจของแต่ละคน
    #20836
    0
  20. #20834 unfriends (@unfriends) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:45
    รอซื้อนะค้าาา
    #20834
    0
  21. #20739 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    รอเล่มอยู่น้าไรท์จ๋า ^___^
    #20739
    0
  22. #20693 nackkkkkkkkkkkkk (@nackkkkkkkkkkkkk) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 11:20
    รอรวมเล่มมากกก
    #20693
    0
  23. #20683 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:42
    แบบนี้เองตั้งแต่ปางก่อน
    #20683
    0
  24. #20500 garfieldft (@garfieldzz) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 11:58
    เรื่องของเพลิงกัลป์จะตีพิมพ์ด้วยมั้ยคะ อยากซื้อเก็บไว้ทั้งเซ็ตเลยอ่าาาา
    #20500
    0
  25. #20497 Daeiei (@Daeiei) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 00:53
    อยากรู้มานานมาก
    งงๆยุตั้งแต่แรก55555เป็นแบบนี้นี่เอง
    #20497
    0