ตอนที่ 2 : 01.ให้ไปส่งไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

ปล่อยเธอผ่านไปไม่ได้หรอก~





เช้าวันจันทร์ที่เขาต้องมานั่งเบื่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเดิมที่ออฟฟิศนี้อีกแล้ว หลินฝึกงานที่นี่มาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว และวันนี้ก็กำลังจะเริ่มอาทิตย์ที่สอง ที่เด็กฝึกงานแบบเขาว่างงานมากเว่อร์



อย่าถามหาพี่แดน รายนั้นเข้าออฟฟิศแบบสายมากโคตร ไม่รู้ว่าพนักงานแบบนี้อยู่รอดมาได้ยังไงโดยไม่โดนเจ้าของบอนี้ด่า




“เด็กฝึกงาน”




พูดถึงก็มาพอดีตายยากชะมัด แล้วเรียกเขาว่าเด็กฝึกงานอะไรล่ะ มีชื่อเรียกโว๊ยยยย เรียกกันอยู่ได้เด็กฝึกงานๆ ชื่อหลิน!!! อยากจะตะโกนใส่หน้าสุดๆ




“ว่าไงพี่”



“เดี๋ยวนี้ไม่ครับแล้วหรอ?



“ก็คิดได้ว่ากับคนแบบพี่ไม่ควรมีมารยาทด้วย”



“กวนตีน”



ไม่ได้โดนมองแรง แต่โดนอีพี่เทรนที่ชื่อแดนหน้าเหมือนซามอยด์ดีดหน้าผากแทน



“มันเจ็บนะพี่”



“เจ็บใช่มะ? ก็ตั้งใจทำให้เจ็บ”



ไม่รู้ว่าตอนนี้หลินกำลังทำหน้าแบบไหน แต่ที่แน่ๆคงจะเป็นหน้าที่ตลกมากๆ คือตั้งใจดีดหน้าผากให้เขาเจ็บใช่ไหม?



“แล้วพี่เรียกผมทำไม?



“ไปกินเป็นเพื่อนหน่อยดิ”



“ห๊ะ?



“ไปกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนหน่อย เพื่อนกูยังไม่มา เดี๋ยวกูเลี้ยง”



“ไปดิ ป่ะ”



“เรื่องแดกฟรีนี่เร็วเชียวนะมึง”



หน้าที่ของเด็กฝึกงานอีกข้อคือการไปกินข้าวเป็นเพื่อนคนแบบพี่แดน





//





“ร้านนี้อร่อยสุด”



หลินหันมองรอบๆร้านและคิดตามที่แดนกำลังพูด มันก็น่าจะอร่อยแหละ ชวนเขามากินข้าวแต่เป็นกลายเป็นว่ามากินส้มตำในตอนเช้าเนี่ยนะ? แม่งโคตรไม่ใช่อ่ะ




“ส้มตำตอนเช้าเนี่ยนะพี่”



“เออ ตอนเช้าเนี่ยแหละ ถ่ายคล่องดี”




มันมีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วยหรอวะ? คนที่เช้างานสายโดยไม่โดนเจ้านายด่า คนที่กินกาแฟทีไรก็ให้ใส่น้ำแข็งแค่สองก้อน และคนที่กินข้าวเช้าโดนการกินส้มตำ เหตุผลคือถ่ายคล่องดี



มันมีจริงๆแหละคนแบบนี้ ก็คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเนี่ยแหละ




“เอาไร จะได้จด”



“เลี้ยงใช่ไหม?



“เออ สั่งๆมาเถอะ เงินไม่พอมึงก็ออกเองแค่นั้น”



“เอ้าพี่ แล้วมันจะเรียกว่าพี่เลี้ยงผมตรงไหน?



“เออน่า กูจ่ายหรือมึงจ่ายปลายทางเงินก็ไปอยู่ที่แม่ค้าเหมือนกันแหละ”




ทำไมพี่แกเป็นคนแบบนี้วะ? นี่เขาจะต้องตั้งคำถามแบบนี้ในหัวไปอีกกี่ครั้งกัน




“ผมเอาตำไทย ตับหวาน ลาบ ต้มแซ่บ ข้าวเหนียว”



“สั่งเยอะขนาดนี้ถ้าเงินกูไม่พอก็ออกเองนะ”



“โอเค”




ออกเองก็ได้วะ ดีนะที่แม่เพิ่งโอนเงินมาให้เมื่อเช้าไม่งั้นวันนี้เขาคงมีเงินติดตัวอยู่ร้อยเดียวแน่ๆ และมากินอะไรแบบนี้ตอนเช้าอีก ทั้งๆที่เขาก็กินข้าวเช้ามาแล้ว



เพราะคำว่าเลี้ยงคำเดียวเขาเลยยอมตกลง แต่หารู้ไม่ว่าโดนอีกคนตรงหน้าหลอกให้ลงมากินเป็นเพื่อนแต่ถ้าเงินไม่พอคือจะไม่เลี้ยง เป็นพี่ที่ดีมาก จนอยากจะมอบโล่รางวัลให้




“อ้าว แล้วพี่ไม่กินอะไรเพิ่มหรอ?



“ไม่อ่ะ แค่ที่มึงสั่งมาก็พอแล้ว”



“แล้วพี่ไม่อยากกินอะไรหรอ?



“ก็อยากกินเหมือนที่มึงสั่ง”



“กินตามคนอื่น”



“กูอยากกินอยู่แล้วเถอะ มึงแค่สั่งตัดหน้ากูเฉยๆ”




หน้าตาเหงาหงอยกับน้ำเสียงที่เหมือนกำลังตัดพ้อเขาที่บอกเมนูพวกนั้นไปก่อน มันทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าทำไมต้องยิ้ม แต่แค่คิดว่าพี่ก็ไม่ได้แย่ แค่อาจจะกวนตีนเขาไปนิดหนึ่งเท่านั้นเอง




“ยิ้มอะไร เป็นบ้าอ่อ?



“ก็ยิ้มให้กับคนบ้า”





//





“ทำไมเข้าบอสาย”




หลังจากที่กลับมาจากการรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย หลินก็ย้ายสารร่างตัวเองกลับมาที่คอมพิวเตอร์ตัวเดิม พี่เวนดี้และผองเพื่อนก็เข้ามาทักเขาตามปกติของพี่แก




“ไปกินข้าวไปพี่แดนมาอ่ะ”



“ไปกับไอ้แดนมา? แล้วใครจ่าย?




พี่หมิงผู้ชายร่างสูงหน้าตาดีที่นั่งทำงานโต๊ะข้างๆเขา อยู่ดีๆก็หันมาร่วมบทสนทนาด้วยเฉย




“พี่แดนจ่าย”



“คุณพระคุณเจ้า กูต้องไปทำบุญไหม ไอ้แดนเลี้ยงเด็กฝึกงาน”




หมิงทำหน้าราวกับไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เพื่อนช่างกล้องของเขาอย่างไอ้แดนจะเลี้ยงข้าวเด็กฝึกงาน บ้านมันรวยก็จริง แต่ขนาดแค่เขากับเพื่อนมันยังไม่เคยจะเลี้ยงเลย




“จริงป่ะน้อง ถ้าน้องออกเองบอกพี่ได้เลยนะ”



“พี่แดนเลี้ยงผมจริงๆพี่”



“แปลกมากเลยพี่หมิง นานๆทีพี่แดนจะเลี้ยงข้าวใคร”



“จริง เรื่องนี้อิมต้องรู้!!



“ป่ะอีซีน ไปเม้าท์เรื่องนี้กับอีแฮมกัน”



“แปปดิ กูยังไม่ได้คุยกับน้องเลย”



“ไว้ค่อยคุยไปเม้าท์ก่อนมึง”




และพี่เวนดี้กับพี่อันซีนก็เดินจากไปโดยปล่อยให้เขาได้แต่ทำหน้างงและตั้งคำถามที่อยากจะถามมาก แต่ไม่มีคนให้ถาม อย่าถามหาพี่หมิง คนๆนั้นลุกออกไปหาที่อิมตั้งแต่บอกว่าเรื่องนี้อิมต้องรู้แล้ว



ทำไมทุกคนต้องดูตกใจกับการที่พี่แดนเลี้ยงข้าวเขาด้วย เอาจริงๆตอนแรกเขาก็ตกใจ เพราะพี่แดนบอกว่าถ้าไม่พอก็ออกเองเพราะพี่แกพกเงินมาแค่ร้อยเดียว



แต่พอถึงเวลาจ่ายเงิน พี่แดนก็ลุกไปที่ป้าคนขายก่อนพร้อมกับยื่นแบงค์ห้าร้อยให้ ซึ่งหลินเองก็ไม่ได้ท้วงอะไร ไม่ได้ถามด้วยว่าแล้วที่บอกว่าพกเงินมาแค่ร้อยเดียวนั่นคืออะไร? แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เกรงใจ แค่คิดว่าตอนบ่ายอาจจะซื้อกาแฟมาฝากพี่แกสักแก้ว





//





“หลิน”



“ครับพี่อิม จะฝากผมชงกาแฟไหมพี่”




เขากำลังชงกาแฟอยู่ในห้องครัว แต่จะเรียกห้องครัวก็ไม่ถูกซะทีเดียวคือมันเป็นห้องที่มีไว้สำหรับชงกาแฟหรือปิ้มขนมปัง อะไรที่ง่ายๆ หรือไม่ก็พวกที่เอาข้าวมากินเองก็จะให้มากินในห้องนี้เป็นหลัก



ไม่รู้ว่าคนในออฟฟิศเรียกกันว่าอะไร แต่ที่แน่ๆเขาขอเรียกว่าห้องครัวละกันนะ



“ไม่เอา พี่แค่มาหาเราเฉยๆ”



“หาผม?



“เออ เรานั่นแหละ เมื่อเช้าไอ้แดนมันลี้ยงข้าวน้องหรอ?



“ครับ”




“จริงดิ พีคมากเว่อร์”




อิมพูดราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่หลินตอบกลับมา และตอนนี้มันก็ยิ่งทำให้เขาตั้งคำถามเข้าไปอีกว่า พี่แดนมันเลี้ยงข้าวเขาแล้วมันแปลกตรงไหนวะ



ร่างเล็กได้แต่ทำหน้างงพร้อมกับยกกาแฟแก้วที่ตัวเองชงขึ้นมาดื่ม



“เชี่ยๆๆ ร้อนๆ ลิ้นกู!!




ร่างเล็กได้แต่หัวเสียให้กับการกระทำของตัวเอง แต่การกระทำเหล่านั้นได้ตกอยู่ในสายตาของร่างสูงมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น





//





“ได้ข่าวว่าเลี้ยงข้าวเด็กฝึกงาน”



“เสือก”



“เออ พอดีกูว่าง กูอยากเสือก”




แดนวางกล้องที่กำลังเช็คอยู่ลงบนโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเพื่อนสนิทที่นั่งท้าวคางเพื่อรอคำตอบจากเขาอยู่




“เสือก”



“พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง”



“ยุ่งน่า”



“น้องน่ารักอ่ะดิ”



“งั้นๆแหละ กวนตีนดี”



“ชอบบบบ?



ก็ชอบ



“มองน้องมาเป็นปี จีบเลยเถอะ”



“ถ้าจีบมันง่าย กูคงทำตั้งแต่ตอนนั้นแล้วไหมล่ะ




เพราะการจีบคนๆหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่าย และการแอบชอบใครที่มีแฟนแล้วในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน



ถ้ามันง่ายจริงๆเขาคงทำตั้งแต่ตอนนั้นไปแล้ว ไม่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาจนถึงขนาดนี้หรอก เอาเข้าจริงตอนแรกเขาก็ตกใจอยู่ไม่ใช่น้อยที่น้องเลือกมาฝึกงานอยู่ที่นี่ พี่จอมเจ้าของบริษัทนี้เอารายชื่อเด็กฝึกงานมาให้เขาช่วยเลือก



ดูไปเรื่อยๆเจอเข้ากับประวัติของน้อง และเขาก็เลือกประวัติของหลินส่งให้พี่จอมทันที โดยที่เขายังไม่ได้เปิดอ่านประวัติของหลินเลยสักนิด แดนเลือกที่จะขอเป็นพี่เทรนน้องเอง ซึ่งพี่จอมก็ไม่ได้คร้านอะไร



วันที่สัมภาษณ์น้อง มันเป็นคำถามที่ไม่ควรถาม แต่ก็อยากถามและก็ได้คำตอบที่หน้าพอใจ คือตอนนี้น้องยังไม่มีแฟน




“แล้วสรุปจะจีบเลยป่ะ?



“ก็ต้องดูท่าทีน้องก่อน”



“แล้วถ้าน้องเหมือนจะชอบมึงอ่ะ?



ก็จีบสิวะ จะรออะไร





//





เป็นเวลาเลิกงานที่ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มราวกับฝนกำลังจะตก ร่างเล็กได้แต่ยืนมองท้องฟ้าอยู่ในซอยบริษัท พยากรณ์อากาศวันนี้ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าฝนจะตก ตอนนี้ร่างเล็กคิดแต่เพียงว่าเขาต้องรีบกลับถึงหอก่อนที่ฝนบ้าๆจะเทลงมา



เสียงบีบแตรไล่หลังทำให้ร่างเล็กที่กำลังเดินอยู่นั้นต้องหันไปมองด้วยความสงสัย




“กลับบ้านหรอ? กูไปส่งไหม?




ร่างสูงขับรถมาจอดเทียบตรงหน้าของร่างเล็กพร้อมกับลดกระจดลงเพื่อที่จะได้คุยกันง่ายๆ




“ไม่เป็นไรพี่ ผมเกรงใจ”



“เกรงใจอะไร ถือตอบแทนค่ากาแฟที่มึงซื้อมาให้”



“ผมก็ซื้อกาแฟตอบแทนที่พี่เลี้ยงข้าวผมตอนเช้าไง”



“เออน่า ขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง ฝนกำลังจะละเนี่ยะ”



“ผมต่อรถไปฟ้าแปปเดียวก็ถึงแล้วพี่”



ยืนเถียงกันอยู่แบบนี้ วันนี้พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ ร่างเล็กคิดแบบนั้น



“จะขึ้นมาดีๆ หรือจะให้กูลงไปอุ้มมึงขึ้นมา”



“บ้าป่ะพี่”



“จะขึ้นรถกูได้ยัง?



“ไปก็ไป”



“ก็แค่นี้”




ร่างสูงได้แต่ยกยิ้มมุมปากหลังจากที่ได้คำตอบอันน่าพอใจ



ภายในรถที่มีเสียงเพลงคลอเบาๆช่วยลดบรรยากาศที่น่าอึดอัดตอนนี้ลงไปได้เยอะ ไม่มีใครชวนใครคุย ถ้าไม่ได้คิดไปเอง ตอนนี้เหมือนหลินกำลังเกร็งเขาอยู่ยังไงไม่รู้




“ไปกินข้าวเป็นเพื่อนกูก่อนดิ”



“กินข้าวอีกละหรอ”




ในที่สุดร่างสูงก็เลือกที่จะทำลายบรรยากาศที่แสนเงียบออกไปโดยกานชวนคนข้างๆกินข้าว ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เวลาที่เขาจะกินตอนนี้หรอก แต่เพราะการกินข้าวคือข้ออ้าง และดูเหมือนว่าจะเป็นข้ออ้างข้อเดียวที่เขาใช้มันมาแล้วครั้งหนึ่ง




“ก็ข้าวเย็นไง”



“แต่มันเพิ่งห้าโมงเองนะ”



“ห้าโมงก็หิวแล้วเถอะ”



“กินก็กิน แต่รอบนี้ผมเลี้ยงนะ ถือเป็นการขอบคุณที่พี่มาส่งผม”



“ตามใจ ของฟรีกูชอบ”




ปากก็ตอบรับไปแบบนนั้น แต่คิดว่าคนแบบเขาจะยอมอย่างนั้นหรอ? ถ้าหากว่าร่างเล็กเลี้ยงเขาเพื่อตอบแทนการที่เขาไปส่ง แบบนี้วันต่อไปเขาก็ไม่มีข้ออ้างที่จะชวนคนข้างๆไปกินข้าวหรือออกไปข้างนอกน่ะสิ



เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้หรอก




//

#ficcuando

Twitte :  @meen_ttp

//

อรุมมมมม คือแบบ พี่เขาชอบของเขามาตั้งนานอ่ะแก

เอาใจช่วยพี่แดนจีบน้องด้วยนะคะ 55555

//

หมิง = มินฮยอน

อิม = ซองอู

แฮม = จีฮุน

อันซีน = ยอนโฮ

จอม = จีซอง 


(c)                   Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #24 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:49
    เอ๊ะ พี่แดนไปแอบชอบน้องตอนไหนนิ อยากรู้จัก ฮี่ๆๆๆๆ
    #24
    0
  2. #21 เพียง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:46
    แดนไปเจอน้องได้ไง แอบชอบมานานแล้วอีก
    #21
    0
  3. #20 cloudyseasky (@nufhazuza102) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 00:49
    หืมมมมมมม ชอบน้องมาตั้งนานแล้วซะงั้น แต่ชอบบอนี้จังเลยค่ะ ดูว่างดี5555555555 รออ่านนะคะะะ♡
    #20
    0
  4. #19 Lovekeawkung (@Lovekeawkung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 15:46
    อรุ่ม...เขาก็ชอบของเขามานานอ่ะเนอะ...555
    เนียนๆต่อไปค่าาาา...เอาใจช่วยๆ
    #19
    0
  5. #17 bellnylinny (@bellnylinny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:27
    แหม มองน้องมาตั้งนานแล้วนี้เอง จังหวะนี้ก็เนียนจีบไป ถึงมันจะเป็นการจีบที่กวนตีนนิดๆ แต่ขอให้จีบติดเด้อ
    #17
    0
  6. #16 kukk1kk (@rakprom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 02:15
    อะ หาเรื่องเนียน45555555
    นี่ว่าแดนก็น่าจะตำแหน่งใหญ่พอสมควรรึป่าว555555555
    #16
    0
  7. #15 เลิฟเลิฟลี่ (@may-pw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:51
    น่ารักมากกกกๆๆ ชอบความเนียนของพี่แดน แอบชอบน้องมานานละด้วย โอ้ยย อ่านละฟีลกู้ด ชอบมากค่าา
    #15
    0
  8. #14 ไอแอมปอย (@iampoyloveu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:50
    ฮืออออ พี่แดนน่ารักกก ชอบน้องมาเป็นปี ตอนนี้น้องโสดแล้ว พี่มีโอกาสก็จีบให้ติดเลยนะคะ
    #14
    0
  9. #13 SiO2_ss (@kaewkung00) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:44
    แงงงง น่ารักมากเวอร์ รอพี่แดนกล้าจีบน้องนะคะ แอบอยากรู้ความหลังเมื่อครั้งพี่แดนแอบชอบน้องตั้งแต่หนึ่งปีที่แล้วเลย น้องน่ารักแค่ไหนพี่แดนชอบน้องได้ยังไง เขินเด้อออออ 😊
    #13
    0
  10. #12 LaiCk (@LaiCk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:39
    โหหหพี่แดนชอบน้องมาเป็นปีแล้วหรอตอนนี้น้องโสดแล้วงั้นก็จีบเลยๆๆๆ รอตอนต่อไปคร้า
    #12
    0
  11. #11 jam_30563 (@jam_30563) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:34
    ชอบจังค่ะ>< ตามไรท์มาตั้งแต่ในจอยเลยย
    #11
    0