คัดลอกลิงก์เเล้ว

#AmongPages ความเงียบสีขาว | KAIHUN

[จบแล้ว] ความเงียบของคุณเป็นสีอะไร? #AmongPages

ยอดวิวรวม

34,365

ยอดวิวเดือนนี้

35

ยอดวิวรวม


34,365

ความคิดเห็น


460

คนติดตาม


3,886
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 7
จำนวนตอน : 8 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  23 เม.ย. 59 / 21:12 น.
#AmongPages ความเงียบสีขาว | KAIHUN | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 
 
 
 


   ฟิคสั้นของไคฮุนเท่านั้นค่ะ :)
 
    
ขอบคุณธีมสวยๆ   .minimalistic l querido theme
m

สารบัญ อัปเดต 23 เม.ย. 59 / 21:12

บันทึกเป็น Favorite

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ มลินเวิว จากทั้งหมด 28 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"ความเงียบสีขาว #AmongPages"

(แจ้งลบ)

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากท... อ่านต่อ

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอินเรื่องนี้โคตรโรลเลอร์โคสเตอร์ มันดูเหมือนจะมีจุดพีคในชีวิตของเขาอยู่หลายจุด แต่ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่พีคที่สุดในชีวิตเขาก็คือเจ้าเด็กตัวผอมกับกระดาษโพสต์-อิท ทุกอย่างมันดำเนินไปในสิ่งที่มันควรจะเป็น ในแงมุมของความรู้สึกคือถ้าหากเราเริ่มต้นที่จะชอบใครซักคน มันก็ควรรู้สึกแบบที่จงอินรู้สึกในเรื่อง ซึ่งมันดีต่อใจเรามาก หลายประโยคในฟิคเรื่องนี้ทำให้คิดได้ อาจจะเป็นอะไรที่ดูเล็กน้อย แต่ความหมายของมันก็มีเอฟเฟคต์ต่อความรู้สึกคนอ่าน หลายคนพูดว่าเห็นพี่มิ้วผ่านมุมมองของจงอิน อาจจะจริง หนึ่งในนั้นคือภาพคุณยายนั่งเล่นแคนดี้ครัชแบบไม่เงยหน้า 55555 จริงๆ แล้วเราชอบคาแรคเตอร์ของเซฮุนกับจงอินเรื่องนี้มากๆ เลยอ่ะ เรารู้สึกว่าเขามีมิติในแบบของเขา อย่างน้อยเราก็รับรู้ ในแง่มุมของเรื่องราวทั้งหมดผ่านเรื่องการเล่าของจงอิน ซึ่งถ้าหากเป็นเซฮุนที่เล่ามันออกมา มันอาจจะมีแก่นสารกว่านี้(?) แต่เพราะเสน่ห์ของเรื่องนี้อยู่ที่จงอิน ทุกอย่างมันเลยดูลงตัว รู้สึกลุ้นไปด้วยกับทุกความคิดของเขา และบางทีก็เผลอลุ้นตาม ว่าเจ้าเด็กตัวผอมนั่นจะตอบว่าอะไร...ถ้าหากถามว่าฉากไหนชอบมากที่สุด มันมีอยู่สองฉากที่มันทำให้เราน้ำตาไหลตอนอ่านจบ อันนี้ไม่ได้เว่อร์นะ ชอบร้องไห้ให้กับอะไรที่ธรรมดาๆ แต่ตรึงความรู้สึกแบบนี้แหละ 5555 ซีนแรก...ที่เซฮุนเขียนใส่โพสต์-อิทตอนที่ระบายความรู้สึกออกมาหลังจากที่รู้แล้วว่าจงอินชอบ แล้วก็ตัวเองก็ชอบจงอิน มันคือความสับสนของเขาเองนั่นแหละ ที่แบบใจหนึ่งก็หวง แต่ก็กลัว ทำไมต้องมาทำให้ชอบแล้วก็จากไปไกลๆ ถึงแม้ว่าจะสัญญากัน แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่รอนะ ว่ามันก็ต้องระแวงอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาไหม อย่างหนึ่งคือ จงอินรู้เรื่องราวของเซฮุนหมดทุกอย่าง แต่ถ้าให้เราพูดถึงมุมมองของเซฮุน จงอินก็ยังคงไม่ได้พูดถึงชีวิตเขาทั้งหมด ถ้าให้พูดง่ายๆ คือ สมมติว่าถ้าจงอินไม่กลับมา เซฮุนก็อาจจะไม่รู้ว่าต้องไปตามหาจงอินที่ไหน มันทำให้เรารู้สึกสงสารเขาวูบหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เรากลัว เพราะการจูบเด็กตัวผอมนั่นถึงสองครั้ง มันทำให้เรารู้เขาต้องรักษาสัญญา ซีนที่สอง...การปรบมือสี่ครั้งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าแผ่นดินไหว เราหยุดยิ้มไม่ได้ พออ่านถึงตรงนี้แล้วก็ได้แค่เอามือมาทาบอก จำได้ว่าไม่อ่านฟิคแล้วใจเต้นแรงแบบนี้มานานมากพอสมควรแล้ว เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นได้ เขิน แล้วเราก็ชอบมากที่จงอินตอบกลับไปด้วยประโยคง่ายๆ แต่ความหมายมันยิ่งใหญ่มาก แค่คำว่า คิดถึง นี่เล่นเอาเราน้ำตาไหล อยากรู้ว่าเซฮุนทนได้ยังไงกับการที่ไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลยแต่รู้ความเคลื่อนไหวของจงอินทุกอย่าง ซึ่งถ้าให้เราคิดแบบลงลึก คิดแบบคิดไปเอง เราว่าจงอินเป็นฝ่ายบอกความเคลื่อนไหวของตัวเองให้เซฮุนรู้หมดทุกอย่างแน่ๆ โดยที่เด็กตัวผอมไม่ต้องถาม แล้วมันก็เป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงถึงความใส่ใจอ่ะ นับถือจงอินเหมือนกันนะ เสียงก็ไม่ได้ยิน หน้าก็ไม่ได้เห็น อาจจะกลับมานั่งจอหน้าจอคอมพ์เอาไว้ให้หายเหงา แต่เรารู้สึกว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกชั่วโมงที่เขาใช้ด้วยกัน โพสต์-อิททั้งโลกก็อธิบายความในใจของเซฮุนไม่หมด หลังจากอ่านจบตอนนี้ก็ยังเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ถูก รู้แต่ว่ามันอิ่มไปหมด น้ำตาโคตรเค็มเลยตอนมันไหลเข้าปาก ในความเบาสบายของเนื้อเรื่องมันทำให้เรารู้สึกได้ผ่อนคลาย จะว่ายิ้มไปกับความบ้าบอประสาทกินของจงอินก็น่าจะถูก เขาเล่าเหมือนเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเขาแล้วมึงต้องมารับรู้ชีวิตอันสัปปะรังเคของกูนะที่รัก อะไรแบบนั้น ซึ่งอันที่จริงเรื่องพวกนั้นมันก็คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่ได้หนังสือเล่มนั้นของคิมยูจิน พูดว่าไงดี ต้องขอบคุณไหมที่จงอินหยิบมันติดมือมาด้วย? ขอบคุณเธอหน่อยก็แล้วกัน เพราะมันก็ทำให้จงอินกับเซฮุนทำได้เรื่องอะไรด้วยกันมากมายในระยะเวลาหนึ่งเดือน อันที่จริงก็อยากรู้นะว่าชุดประหลาดที่ใส่แล้วเดินกลางเมืองนั่นคืออะไร 5555555555 อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราเขินแบบไม่รู้จะเขินทำไมก็คือทุกครั้งที่เขาจูบกัน คือมองความบงการในตัวจงอินออกมาว่ามันต้องบังคับน้องแน่ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเซฮุนดันไม่คิดว่ามันแปลกและเขาก็ไม่ขัดขืน แม่เอ๊ย เสร็จโจรเฉยเลย ไงล่ะ อีนี้เป็นผีบ้า ต้องอ่านไปหยุดไป บอกจากใจว่าตอนแรกคิดว่าเรื่องมันอาจจะเศร้า ไม่รู้เพราะอะไรแต่เราดันคิดไปเองซึ่งเอ็มก็บอกว่าถ้าเราอ่านแล้วเราจะชอบ ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดา ชอบมากด้วย ชอบตอนจบของเรื่องที่สุดท้ายแล้วทั้งหมดที่อ่านมาก็คือการบอกรักของคิมจงอิน บก. หนังสือที่มีเพื่อนบ้าบอ (โคตรชอบตอนที่คยองซูยื่นกล่องคอนด้อมให้เลยอ่ะ ขำก๊าก แล้วก็อีกอันคือซีนแรกที่จงอินพกเอาไว้ด้วยกล่องหนึ่งด้วยความที่ว่าอาจจะได้เมียกลับโซล อยากเบิ๊ดกะโหลกหนาๆ ซักที) สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร หนังสือเล่มเดียวแต่ทำให้เรารู้สึกมีความสุขไปกับมันได้ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ว่ารู้สึกดีมากตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเราะไปกับจงอินแล้วก็รู้สึกดีไปพร้อมๆ กับเซฮุน ตอนแรกก็ยังไม่เข้าว่าคำว่า ‘ความเงียบสีขาว’ ดีเท่าไหร่ แต่พอได้อ่านมาถึงตอนจบถึงได้รู้ว่าทั้งหมดนั่นก็คือเซฮุน และหนังสือเล่มนี้ก็คือตัวตนของเซฮุน ซึ่งในความรู้สึกของเราน้องอาจจะไม่ได้เจอเรื่องที่มีแต่สีขาวมาในชีวิต มันถูกแต่งแต้มด้วยสีทะมึนๆ มาหนักหนาอยู่พอสมควร แต่ในท้ายที่สุดแล้วสีขาวที่มีอยู่ในตัวเขามันมีมากกว่า มีมากจนกระทั่งมันเป็นขาวบริสุทธิ์และมองไม่เห็นสีอื่นๆ อีกแล้ว ขอบคุณที่จงอินตัดสินไปช็อลลาใต้และเจอกับเด็กขี้จัการยาน กังหันลมหัก แล้วก็เอ้อ! ประทับใจเรื่องที่เขาทำกังหันลมอันใหม่ให้ด้วย ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็กเลย เรารู้เลยว่าคนรับต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ ย่อ

MRBRIGHTSIDE94' | 17 ก.ย. 58

  • 10

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"ความเงียบสีขาว #AmongPages"

(แจ้งลบ)

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากท... อ่านต่อ

ต้องรีบมาเปิดคอมพ์เพื่อเขียนมันขึ้นมาด้วยความที่ว่า ความรู้สึกหลังจากที่เพิ่งอ่านจบใหม่ๆ น่าจะบรรยายได้ตรงมากที่สุด ไม่รู้ว่าพี่มิ้วได้แรงบันดาลใจเรื่องนี้มาจากอะไร เหมือนติ๋มหรือเอ็มเคยบอกว่าพี่มิ้วไม่มั่นใจที่เขียนแนวนี้ออกมา เราแค่อยากจะบอกว่า พี่มิ้วทำมันได้ดีมากๆ เลยนะ ไม่ใช่แค่ดีมาก แต่มันครบหมดทุกอย่างในหนังสือหนึ่งที่ควรจะมี ชีวิตของจงอินเรื่องนี้โคตรโรลเลอร์โคสเตอร์ มันดูเหมือนจะมีจุดพีคในชีวิตของเขาอยู่หลายจุด แต่ในท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่พีคที่สุดในชีวิตเขาก็คือเจ้าเด็กตัวผอมกับกระดาษโพสต์-อิท ทุกอย่างมันดำเนินไปในสิ่งที่มันควรจะเป็น ในแงมุมของความรู้สึกคือถ้าหากเราเริ่มต้นที่จะชอบใครซักคน มันก็ควรรู้สึกแบบที่จงอินรู้สึกในเรื่อง ซึ่งมันดีต่อใจเรามาก หลายประโยคในฟิคเรื่องนี้ทำให้คิดได้ อาจจะเป็นอะไรที่ดูเล็กน้อย แต่ความหมายของมันก็มีเอฟเฟคต์ต่อความรู้สึกคนอ่าน หลายคนพูดว่าเห็นพี่มิ้วผ่านมุมมองของจงอิน อาจจะจริง หนึ่งในนั้นคือภาพคุณยายนั่งเล่นแคนดี้ครัชแบบไม่เงยหน้า 55555 จริงๆ แล้วเราชอบคาแรคเตอร์ของเซฮุนกับจงอินเรื่องนี้มากๆ เลยอ่ะ เรารู้สึกว่าเขามีมิติในแบบของเขา อย่างน้อยเราก็รับรู้ ในแง่มุมของเรื่องราวทั้งหมดผ่านเรื่องการเล่าของจงอิน ซึ่งถ้าหากเป็นเซฮุนที่เล่ามันออกมา มันอาจจะมีแก่นสารกว่านี้(?) แต่เพราะเสน่ห์ของเรื่องนี้อยู่ที่จงอิน ทุกอย่างมันเลยดูลงตัว รู้สึกลุ้นไปด้วยกับทุกความคิดของเขา และบางทีก็เผลอลุ้นตาม ว่าเจ้าเด็กตัวผอมนั่นจะตอบว่าอะไร...ถ้าหากถามว่าฉากไหนชอบมากที่สุด มันมีอยู่สองฉากที่มันทำให้เราน้ำตาไหลตอนอ่านจบ อันนี้ไม่ได้เว่อร์นะ ชอบร้องไห้ให้กับอะไรที่ธรรมดาๆ แต่ตรึงความรู้สึกแบบนี้แหละ 5555 ซีนแรก...ที่เซฮุนเขียนใส่โพสต์-อิทตอนที่ระบายความรู้สึกออกมาหลังจากที่รู้แล้วว่าจงอินชอบ แล้วก็ตัวเองก็ชอบจงอิน มันคือความสับสนของเขาเองนั่นแหละ ที่แบบใจหนึ่งก็หวง แต่ก็กลัว ทำไมต้องมาทำให้ชอบแล้วก็จากไปไกลๆ ถึงแม้ว่าจะสัญญากัน แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่รอนะ ว่ามันก็ต้องระแวงอยู่เหมือนกันนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาไหม อย่างหนึ่งคือ จงอินรู้เรื่องราวของเซฮุนหมดทุกอย่าง แต่ถ้าให้เราพูดถึงมุมมองของเซฮุน จงอินก็ยังคงไม่ได้พูดถึงชีวิตเขาทั้งหมด ถ้าให้พูดง่ายๆ คือ สมมติว่าถ้าจงอินไม่กลับมา เซฮุนก็อาจจะไม่รู้ว่าต้องไปตามหาจงอินที่ไหน มันทำให้เรารู้สึกสงสารเขาวูบหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เรากลัว เพราะการจูบเด็กตัวผอมนั่นถึงสองครั้ง มันทำให้เรารู้เขาต้องรักษาสัญญา ซีนที่สอง...การปรบมือสี่ครั้งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าแผ่นดินไหว เราหยุดยิ้มไม่ได้ พออ่านถึงตรงนี้แล้วก็ได้แค่เอามือมาทาบอก จำได้ว่าไม่อ่านฟิคแล้วใจเต้นแรงแบบนี้มานานมากพอสมควรแล้ว เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่ทำให้เรารู้สึกแบบนั้นได้ เขิน แล้วเราก็ชอบมากที่จงอินตอบกลับไปด้วยประโยคง่ายๆ แต่ความหมายมันยิ่งใหญ่มาก แค่คำว่า คิดถึง นี่เล่นเอาเราน้ำตาไหล อยากรู้ว่าเซฮุนทนได้ยังไงกับการที่ไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลยแต่รู้ความเคลื่อนไหวของจงอินทุกอย่าง ซึ่งถ้าให้เราคิดแบบลงลึก คิดแบบคิดไปเอง เราว่าจงอินเป็นฝ่ายบอกความเคลื่อนไหวของตัวเองให้เซฮุนรู้หมดทุกอย่างแน่ๆ โดยที่เด็กตัวผอมไม่ต้องถาม แล้วมันก็เป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงถึงความใส่ใจอ่ะ นับถือจงอินเหมือนกันนะ เสียงก็ไม่ได้ยิน หน้าก็ไม่ได้เห็น อาจจะกลับมานั่งจอหน้าจอคอมพ์เอาไว้ให้หายเหงา แต่เรารู้สึกว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกชั่วโมงที่เขาใช้ด้วยกัน โพสต์-อิททั้งโลกก็อธิบายความในใจของเซฮุนไม่หมด หลังจากอ่านจบตอนนี้ก็ยังเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองออกมาไม่ถูก รู้แต่ว่ามันอิ่มไปหมด น้ำตาโคตรเค็มเลยตอนมันไหลเข้าปาก ในความเบาสบายของเนื้อเรื่องมันทำให้เรารู้สึกได้ผ่อนคลาย จะว่ายิ้มไปกับความบ้าบอประสาทกินของจงอินก็น่าจะถูก เขาเล่าเหมือนเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเขาแล้วมึงต้องมารับรู้ชีวิตอันสัปปะรังเคของกูนะที่รัก อะไรแบบนั้น ซึ่งอันที่จริงเรื่องพวกนั้นมันก็คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่ได้หนังสือเล่มนั้นของคิมยูจิน พูดว่าไงดี ต้องขอบคุณไหมที่จงอินหยิบมันติดมือมาด้วย? ขอบคุณเธอหน่อยก็แล้วกัน เพราะมันก็ทำให้จงอินกับเซฮุนทำได้เรื่องอะไรด้วยกันมากมายในระยะเวลาหนึ่งเดือน อันที่จริงก็อยากรู้นะว่าชุดประหลาดที่ใส่แล้วเดินกลางเมืองนั่นคืออะไร 5555555555 อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราเขินแบบไม่รู้จะเขินทำไมก็คือทุกครั้งที่เขาจูบกัน คือมองความบงการในตัวจงอินออกมาว่ามันต้องบังคับน้องแน่ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเซฮุนดันไม่คิดว่ามันแปลกและเขาก็ไม่ขัดขืน แม่เอ๊ย เสร็จโจรเฉยเลย ไงล่ะ อีนี้เป็นผีบ้า ต้องอ่านไปหยุดไป บอกจากใจว่าตอนแรกคิดว่าเรื่องมันอาจจะเศร้า ไม่รู้เพราะอะไรแต่เราดันคิดไปเองซึ่งเอ็มก็บอกว่าถ้าเราอ่านแล้วเราจะชอบ ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่ชอบธรรมดา ชอบมากด้วย ชอบตอนจบของเรื่องที่สุดท้ายแล้วทั้งหมดที่อ่านมาก็คือการบอกรักของคิมจงอิน บก. หนังสือที่มีเพื่อนบ้าบอ (โคตรชอบตอนที่คยองซูยื่นกล่องคอนด้อมให้เลยอ่ะ ขำก๊าก แล้วก็อีกอันคือซีนแรกที่จงอินพกเอาไว้ด้วยกล่องหนึ่งด้วยความที่ว่าอาจจะได้เมียกลับโซล อยากเบิ๊ดกะโหลกหนาๆ ซักที) สุดท้ายนี้ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร หนังสือเล่มเดียวแต่ทำให้เรารู้สึกมีความสุขไปกับมันได้ เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ว่ารู้สึกดีมากตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเราะไปกับจงอินแล้วก็รู้สึกดีไปพร้อมๆ กับเซฮุน ตอนแรกก็ยังไม่เข้าว่าคำว่า ‘ความเงียบสีขาว’ ดีเท่าไหร่ แต่พอได้อ่านมาถึงตอนจบถึงได้รู้ว่าทั้งหมดนั่นก็คือเซฮุน และหนังสือเล่มนี้ก็คือตัวตนของเซฮุน ซึ่งในความรู้สึกของเราน้องอาจจะไม่ได้เจอเรื่องที่มีแต่สีขาวมาในชีวิต มันถูกแต่งแต้มด้วยสีทะมึนๆ มาหนักหนาอยู่พอสมควร แต่ในท้ายที่สุดแล้วสีขาวที่มีอยู่ในตัวเขามันมีมากกว่า มีมากจนกระทั่งมันเป็นขาวบริสุทธิ์และมองไม่เห็นสีอื่นๆ อีกแล้ว ขอบคุณที่จงอินตัดสินไปช็อลลาใต้และเจอกับเด็กขี้จัการยาน กังหันลมหัก แล้วก็เอ้อ! ประทับใจเรื่องที่เขาทำกังหันลมอันใหม่ให้ด้วย ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็กเลย เรารู้เลยว่าคนรับต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ ย่อ

MRBRIGHTSIDE94' | 17 ก.ย. 58

  • 10

  • 0

460 ความคิดเห็น

  1. #460 Anniie Ann (@smile-99) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:24
    เป็นเรื่องที่อบอุ่นหัวใจจริงๆนะคะ กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังรู้สึกอยากเดินทางไปพร้อมกับไดอารี่เล่มนี้ของจงอินจริงๆ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆเรื่องนี้ที่เขียนขึ้นมาให้ได้อ่านนะคะ อบอุ่นหัวใจมากๆเลยค่ะ
    #460
    0
  2. #459 Anniie Ann (@smile-99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 11:59
    กลับมาอ่านฟิคเรื่องนี้อีกครั้งด้วยความคิดถึงมากๆ
    #459
    0
  3. #458 tales story (@mean_story) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 11:41
    เขิน จะบ้าแน้ว
    #458
    0
  4. #457 Pornnapat Sukchusee (@mewtop) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:52

    ชอบเรื่องนี้จัง อ่านจบแล้วร้องไห้ทุกทีเลย ไม่ได้เศร้าแต่มันรู้สึกอบอุ่นมากๆเลย แอบอยากได้ยินเสียงน้องง55555 ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ

    #457
    0
  5. #456 pppndb (@wanyuda) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:24
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆ เข้ามาอ่านบ่อยมาก อ่านทีไรก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกทีเลย ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับนิยายเรื่องนี้ เราได้อะไรจากนิยายเรื่องนี้ไปเยอะมาก รักไรท์
    #456
    0
  6. #455 Zen2 (@Zen2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 01:25
    รู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก
    #455
    0
  7. #454 Youcantbeme (@Youcantbeme) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 01:42
    เขียนดีจริงๆค่ะ อ่านจบแล้วใจฟูมาก
    #454
    0
  8. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 01:32
    เพิ่งได้มาอ่าน ชอบมากค่ะ เป็นบทที่ไม่เคยอ่านเลย แต่เขียนดีมากก
    #453
    0
  9. #452 GWEL"P (@jammyjamjk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 10:01
    เพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ คือ ชอบมากๆๆๆๆๆ. อ่านไปยิ้มไป ยิ้มให้กับความบ้าบอของจงอิน ความมึนความซึนและความน่ารักของเซฮุน คือดีต่อใจมาก อ่านแล้วโคตรของโคตรอบอุ่นหัวใจ
    #452
    0
  10. #451 waterrr (@waterrrrr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:19
    เป็นเรื่องที่บังเอิญเจอ ไม่ใช่แฟนฟิคคู่นี้ แต่อ่านแล้วประทับใจมากๆเลยค่ะ รู้สึกอบอุ่นในใจตลอดทั้งเรื่องเลย ขอบคุณนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่าน ชอบนิยายโทนนี้ ชอบภาษาของคนแต่ง ความเรียลของเรื่อง ความรู้สึก อะไรหลายๆอย่างลงตัว จนอยากเขียนขอบคุณเลย 5555 ป.ล.อยากให้มีรีปริ้นมากๆเลย ฮือ
    #451
    0
  11. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:20
    อยากจะบอกว่าแต่งได้น่ารักและอบอุ่น ชอบมาก ๆ เลยค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคที่ดี ๆ แบบนี้ ชอบมากจริง ๆ นะ
    #450
    0
  12. #449 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:20
    ได้มาอยู่ด้วยกันแล้ววววว
    #449
    0
  13. #448 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:03
    แงงงงงง ต้องกลับมาหาน้องจริง ๆ นะ
    #448
    0
  14. #447 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 20:49
    น่ารักจัง
    #447
    0
  15. #446 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 20:34
    จะไม่ยิ้มให้กับความน่ารักของน้องฮุนได้ไง ใช่ไหมจงอินนนนน
    #446
    0
  16. #445 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 20:23
    โง้ยยยยยย น้องก็อยากเจอพี่จงอินนนนนนน
    #445
    0
  17. #444 eyestarkrub (@eyestarkrub) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:09
    น่ารัก อบอุ่นมาก
    #444
    0
  18. #443 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:01
    ทำไมน้องถึงพูดไม่ได้กันนะ??
    #443
    0
  19. #442 Miss.JRRK (@jarusruk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 04:17
    บังเอิญผ่านมาอ่านด้วยความคิดว่ามีไม่กี่ตอนจริงๆค่ะ ไม่ใช่คนในด้อมด้วยแต่อ่านมาตั้งแต่ต้นจนจบรู้สึกอบอุ่นมากจริงๆ รู้สึกดีใจมากที่กดเข้ามา ขอบคุณที่แต่งเรื่องที่ดีขนาดนี้ให้อ่านนะคะ ตอนแรกที่คิดว่าดีแล้วที่สั้นแต่ตอนนี้เสียดายที่จบแล้ว อยากให้ยาวแต่ก็ไม่อยากเพราะมันดีมากแล้วจริงๆค่ะ ฮื่อ รัก ♡
    #442
    0
  20. #441 Xenith (@xenith) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 01:16
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆ กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังชอบเหมือนเดิม อบอุ่นมาก เห็นภาพตามทุกอ่านบรรยายเลย เหมือนดูหนังรักญี่ปุ่น
    #441
    0
  21. #440 boomoki (@chair-im) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 17:38
    ดีมาก ๆ เลยค่ะ
    #440
    0
  22. #439 boomoki (@chair-im) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 11:54
    โอ้ยน้องงงงงงงง
    #439
    0
  23. #438 Russadakorn (@poad) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:40

    ตอนจบดีมากเลยยย
    #438
    0
  24. #437 Russadakorn (@poad) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 13:27
    น่ารักกก
    #437
    0
  25. #436 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 02:17
    อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ เฟบไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้อ่าน อิ่มใจมาก น้องน่ารักมากจริงๆ ลงตัวไปหมด ยิ้มทั้งเรื่ออองเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิคเนื่องนี้นะคะ
    #436
    0