GUESS WHO? #คนไหนแฟนเรา | CHANBAEK & HUNBAEK

ตอนที่ 4 : CHAPTER 03 :: ซวยจริง ๆ ไม่ได้พูดเล่น (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    15 ก.พ. 59

 
(c) Chess theme

 

CHAPTER 03

ซวยจริง ๆ ไม่ได้พูดเล่น

 

 

 

 

การทำงานร่วมกับโอเซฮุนก็ไม่ได้แย่เสียทีเดียว อย่างน้อยปาร์คชานยอลก็รู้สึกดีขึ้นได้เพราะเห็นว่าป๋ายเซียนให้ความสนใจเขามากกว่าไอ้ขี้เหร่นั่น โธ่ถัง... อยากให้คนทั้งคณะมาเห็นหน้ามันตอนหัวเสียเพราะไม่ได้รับความสนใจจากป๋ายเซียนจริง ๆ

 

แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ... ถึงจะสะใจแต่ก็ได้ไม่นาน เมื่อสุดท้ายแล้วไอ้เวรนั่นก็ลากป๋ายเซียนไปด้วยกันหน้าด้าน ๆ โดยอ้างว่ามีธุระต้องคุย

 

คือกูงงมาก โอเซฮุนควรรู้ตัวได้แล้วไหมว่ามันคือผู้แพ้

 

จงอินและคริสนั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม มองเพื่อนสนิทที่กำลังเริ่มบทหลงตัวเองเป็นรอบที่สามของวัน โดยมีจุนมยอนนั่งขนาบข้าง

 

เล่นมันเลยเปล่า กูพร้อมนานละ

 

ตัวเท่าลูกหมาทำซ่าจะไปตีเขา คริสขยำกระดาษแล้วปาใส่หัวจุนมยอนที่กำลังถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างเอาเรื่อง

 

มึงแค่ทำงานเฉย ๆ ไม่ได้เหรอวะชานยอล ต่างคนต่างอยู่เป็นไหม? คำพูดของไอ้จงอินก็คือพวกดีแต่ปลอบคนอื่นเพราะไม่เคยเจอเรื่องสัปรังเคกับตัวเอง ใช่สิ มันไม่ต้องทนนั่งหายใจอยู่ใกล้ ๆ โอเซฮุนเหมือนเขาก็เลยพูดได้

 

ตอนแรกกูก็คิดอย่างนั้นน่ะนะ แต่พอเห็นว่ามันพยายามเต๊าะป๋ายเซียนทั้งที่เห็นอยู่คาตาว่าใครที่ถือไพ่เหนือกว่า กูก็คิดเลยว่างานนี้โจโฉต้องแตกทัพเรือ

 

แม่งไปสามก๊กละ คริสกุมขมับ

 

ว่าแต่เหยื่อคราวนี้คือป๋ายเซียนอะไรนั่นเหรอวะ งานนี้ควงกี่วันดีเพื่อน เพราะเห็นน้องเตนล์ที่ว่าอิมพอร์ตจากประเทศไทยก็ยังควงได้ไม่ถึงอาทิตย์เลย

 

มึงอย่าใช้คำว่าควงสิวะพี่จุน มันทำให้พิกเจอร์กูดูแย่ไปหมด ชานยอลหันไปคาดโทษด้วยสายตาเอ็นดูปนระอาเล็กน้อย แม้ว่าอีกฝ่ายจะอายุมากกว่าหนึ่งปีก็ตาม

 

พวกมึงรู้ไหมว่าทำไมถึงมีคำว่าแฟนเก่าอยู่บนโลกใบนี้?

 

ทำไมวะ ๆๆๆ <- จุนมยอน (ตื่นเต้นที่สุด)

 

อยากรู้จังเลย <- จงอิน (แบบประชด)

 

ทนรอฟังไม่ไหวแล้ว <- คริส (ถอนหายใจไปด้วย)

 

ก็เพราะว่าถ้าคนนั้นมีดีจริง ๆ ก็จะไม่มีวันได้ชื่อว่าเป็นของเก่าไงล่ะวะ ฮะ! คมสัดเลยใช่ไหมล่ะเพื่อน?!” ชานยอลระเบิดหัวเราะพร้อมอ้าแขนออกกว้างอย่างภาคภูมิใจ กูนี่คมยิ่งกว่าหกสิงหออีก ให้ตายเถอะโรบิ้น

 

จุนมยอนรัวปรบมือไม่หยุด ซึ่งจงอินกับคริสก็ฝืนเอามือทั้งสองข้างมาประกบกันเพื่อให้เป็นเสียงแปะ ๆ สองครั้งอย่างไม่เต็มใจนัก กับความเสี่ยวแดกของเพื่อนสนิทที่ไม่มีอะไรหยุดยั้งไว้ได้

 

พูดแบบไม่รักษาภาพพจน์เลยนะ กูเองก็ไม่ได้อยากคบใครไปเรื่อยเปื่อยอย่างนี้หรอก แต่เสือจะทิ้งลายได้มันต้องมีคนปราบพยศ พวกมึงเข้าใจจุดนี้ใช่ไหม? ชานยอลยิ้มขำอย่างคนคูล ๆ และแน่นอนว่าตอนนี้จงอินและคริสยังคงตกอยู่ในสภาวะเดิม คือนั่งเงียบ ๆ ฟังเขาพูดอย่างกลุ่มคนหน้าตาไม่ดีและไม่มีหนทางทำตัวคูล ๆ แบบเขาได้

 

เหี้ยก็บอกว่าเหี้ย ไม่ใช่อ้างว่าคนอื่นหยุดมึงไม่ได้

 

เอ๊ะ ไอ้ฉิบหายนี่ พ่อมึงชื่อสก๊อตไบร์ทเหรอทำไมถึงกล้าขัดเวลาเพื่อนกำลังร่ายคำคม? ชานยอลเริ่มมีน้ำโห ไอ้จงอินมันจะขี้อิจฉาออกหน้าออกตาเกินไปแล้ว!

 

เชื่อดิ ไม่เกินอาทิตย์หน้ามึงก็เบื่อป๋ายเป๋ยอะไรนั่นแล้ว เปิดทางให้มึงซะขนาดนั้น กูว่าถ้าชวนไปบ้านคืนนี้คงมีได้ใช้ถุงยาง คริสไม่รู้หรอกนะว่าคนใหม่ที่ไอ้ชานยอลเล็งมันเป็นใคร จะน่ารักแค่ไหน แต่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าจะจบแบบหนังม้วนเดิม คือควง อึ้บ แล้วเลิก

 

ของแบบนี้ก็ต้องดูก่อนว่าป๋ายเซียนจะใช้ความน่ารักมัดใจกูไว้ได้นานแค่ไหน ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างคนฉลาดที่ไม่มีแผนห่าเหวอะไรอยู่ในหัวเลย ที่จริงแอบไลน์ไปเกริ่นแล้ว แต่เห็นว่าคืนนี้ป๋ายเซียนมีงานที่ต้องทำ และรู้สึกเสียดายอย่างสุดพลังที่ไม่ได้ไปห้องน้ำบ้านของเขา ซึ่งถ้าจะเล่าให้เพื่อนฟังอย่างนี้คงหมดคูลอย่างสิ้นเชิง

 

หรือบางทีคนที่ถูกทิ้งอาจจะเป็นเพื่อนมึงก็ได้นะคริส เจ้าของชื่อและจงอินชกมืออย่างรู้กัน ท่ามกลางความไม่สบอารมณ์ของปาร์คชานยอล ผู้ที่ไม่เคยถูกใครทิ้ง!

 

พวกมึงมันยังอ่อนต่อโลกนัก... รู้ไหมว่าเมื่อเช้าตอนกูเปิดประตูลงมาจากรถ เด็กอักษรถึงกับผวาล้มตึงกันไปเป็นแถบ แต่กูวิ่งไปคว้าเอวทุกคนไว้ได้ทัน หลังจากนั้นพวกเธอก็กรี๊ดลั่นจนคนละแวกนั้นหันมากรี๊ดตามกูจนเป็นทำนองอะแคปเปลลาว่า ว๊าย นี่ปาร์คชานยอลดาวเด่นประจำคณะแฟชั่นหรือเปล่าคะ? ตอนนั้นกูแค่ยิ้มเล็ก ๆ เพราะไม่ใช่คนชอบอวด เลยพยักหน้าเบา ๆ แต่สาว ๆ เหล่านั้นกลับทำท่าจะละลาย พร้อมโอดครวญขอช่องทางติดต่อกูไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ อีเมล สไกป์ ไลน์ ทวิตเตอร์ เฟสบุ๊ก คาทก บีทอล์ค หรือแม้แต่เอ็มเอสเอ็นที่ชาวบ้านเขาเลิกเล่นไปนานแล้ว แต่กูก็ไม่ใช่คนหยิ่งจองหองเหมือนโอเซฮุนน่ะนะ ก็เลยแจกเบอร์ไป แต่คนมีชั้นเชิงต้องให้แค่เลขสามหลักสุดท้าย ที่เหลือก็ไปเดาเอาเอง แล้วพวกมึงรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

 

ชานยอลตบโต๊ะเสียงดัง และแน่นอนว่าตอนนี้จุนมยอนก็ยังเป็นคนเดียวที่ตั้งใจฟังเพื่อนรุ่นน้องพูด ในขณะที่จงอินและคริสเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ แล้วปล่อยให้อีกคนโม้ไปจนกว่าจะจบ

 

พวกเธอถูกหวยคนละร้อยล้านวอน เพราะเอาเบอร์โทรสามตัวสุดท้ายที่กูให้ไปแทงหวยยังไงล่ะ!”

 

เข้ มึงโคตรเจ๋งเลยว่ะชานยอล จะมีใครในมหาลัยทำแบบมึงได้อีกบ้าง ไม่มี จุนมยอนปรบมือรัวอีกครั้ง ก่อนที่คนตัวสูงจะหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมล้วงสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง และไม่ลืมที่จะหันหน้าจอให้เพื่อน ๆ ได้ดูว่าใครเอ่ยโทรมา

 

ป๋ายเซียนแปลว่าแฟน

 

ขอเวลาไปคุยโทรศัพท์เงียบ ๆ หน่อยนะ พอดีวางแผนว่าจะไม่โสดแล้วเลยไม่อยากให้ใครได้ยินเวลาสวีทกัน คนคูล ๆ ต้องพูดกลั้วหัวเราะ จงอินกับคริสต่างพยักหน้าส่ง ๆ พร้อมปัดมือไล่ ซึ่งมีแค่จุนมยอนคนเดียวเท่านั้นที่ตะโกนไล่หลังเพื่อบอกให้เพื่อนรุ่นน้องโชคดี

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนหมุนลูกบิดเข้ามาในห้อง พร้อมมองไปยังน้องชายฝาแฝดที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับกระดาษชานอ้อยทำโมเดลบ้าน โดยมีจานข้าวที่กินเสร็จเรียบร้อยแล้ววางอยู่ห่างไกลจากโมเดลหลายขุม

 

เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเผลอไปแตะต้องงานของมัน ไอ้ป๋ายเซียนเดือดดาลถึงกับทุบเขาแทบยุบลงไปกับพื้นห้อง คนเป็นพี่ย่องไปยืนอยู่ข้างหลังน้อง เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะผ่อนลมหายใจร้อน ๆ รดซอกคอเบา ๆ ทำเอาคนถูกแกล้งสะดุ้งจนสุดตัว

 

จ๊ะเอ๋

 

จ๊ะพ่องสิจ๊ะ ตกใจหมดเลยเนี่ย ป๋ายเซียนยกมือขึ้นทาบอก มองใบหน้าอีกฝ่ายที่เหมือนตัวเองราวกับส่องกระจก ก่อนจะดันแผงอกคนเป็นพี่ออกไป

 

พูดกับพี่แบบนี้ช้ะ

 

ก็กวนตีนกูก่อนทำไมอะ ใจหายไปเลยเนี่ย

 

ใจหายไปเลยเนี่ย แบคฮยอนเลียนเสียงก่อนจะงอตัวเป็นกุ้งเพราะถูกหยิกท้อง โอ้ย! เจ็บนะโว้ย

 

อ่านกฎข้อที่เจ็ดด้วย ว่าห้ามมายุ่งตอนกูทำโมเดลอยู่

 

เดี๋ยวดิ หันมาคุยกันก่อน คนเป็นพี่คว้าแขนน้องให้หันมา ป๋ายเซียนหรี่ตามองรอยยิ้มพี่ชายตัวดี ก่อนจะเบิกตากว้างทันทีที่เห็นว่าอีกคนยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้กูได้ค่าถ่ายแบบมา มึงเอาไปซื้ออุปกรณ์ซะนะ

 

หา ได้ค่าจ้างด้วยเหรอ? ป๋ายเซียนตาโต รับเงินมาอย่างงง ๆ ก่อนจะมองหน้าพี่ชายที่กำลังพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสุดยอดเลยอะ... หกหมื่นวอน? เฮ้ย มึงจะให้กูทั้งหมดเลยเหรอ

 

แบคฮยอนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ยืดอกพร้อมเบือนสายตาหลบไปอีกทาง ก่อนจะชำเลืองมองน้องชายที่กำลังทำตาประกายคล้ายว่ากำลังทึ่งในความเป็นพี่ชายยอดเยี่ยมแห่งปี ซึ่งเจ้าตัวหารู้ไม่ว่าอีกเก้าหมื่นวอนพี่มันวางแผนแบ่งไปลงขวดแล้วเรียบร้อย

 

ถึงมึงจะชอบทำตัวส้นตีนจนคนอื่นด่าพ่อ แต่ใครจะรู้ว่ามึงเป็นพี่ชายที่โคตรเสียสละเลยอะ ป๋ายเซียนนับเงินในมือ ก่อนจะวางส่วนหนึ่งใส่มือพี่ชายมึงเอาไปครึ่งนึง

 

ห้ะ แบคฮยอนก้มลงมองมือตนเองที่ถูกน้องชายกุมไว้

 

อือ เอาไปนะ มึงไปถ่ายแบบมาคงเหนื่อย

 

เออว่ะ กูก็ลืมนึกถึงตัวเองไปเลย คนเป็นพี่แสร้งปั้นหน้านิ่ง ยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อช็อปตนเองอย่างเนียน ๆ ก่อนจะหันไปลอบยิ้มเงียบ ๆ โดยไม่ให้ป๋ายเซียนเห็น เสร็จโจ๋!

 

แบคฮยอน

 

ว่า?

 

ป๋ายเซียนจ้องหน้าพี่ชายพร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวทีละเม็ด ก่อนจะตามด้วยกางเกงสแล็กและกางเกงใน

 

วันนี้อาบน้ำพร้อมกันนะ

 

แบคฮยอนยืนนิ่งหลุบสายตามองมือของคนตรงหน้าที่กำลังริดกระดุมเสื้อช็อปของเขาออก มันเป็นเรื่องปกติที่เราจะอาบน้ำด้วยกัน ดังนั้น เขาจึงไม่รู้สึกประหลาดใจกับสัมผัสที่เราต่างก็คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก

 

 

CUT

( WELCOME TO MALINWORLD )

 

 

50%
 

 

 

 

ขึ้นชื่อว่าสถาปัตยกรรมศาสตร์ ก็ยากตั้งแต่สะกดชื่อคณะแล้ว

 

ป๋ายเซียนอ้าปากหาวอย่างไม่อายใคร ขยี้ตาพร้อมทอดมองไปยังซุ้มเด็กศิลปกรรมที่นั่งดูดหรี่อยู่ฝั่งตรงข้าม วันนี้ก็ยังเหมือนเมื่อวานและวันต่อ ๆ ไปก็คงเช่นกัน เพราะเด็กสถาปัตย์เริ่มดิ่งลงนรกตั้งแต่ปีหนึ่ง ในขณะที่เด็กคณะอื่นค่อย ๆ ปีนบันไดลงไปอย่างช้า ๆ และได้พักผ่อนระหว่างทางบ้าง แต่อย่างพวกเขาจัดว่าแลนดิ่งสู่เหวโดยตรงแบบไม่ต้องพึ่งตัวช่วย

 

อยากร้องไห้ เริ่มเข้าสู่ช่วงเตรียมงานกีฬาเฟรชชี่แล้วด้วย ปีนี้ได้จับคู่กับเด็กวิศวะ ซึ่งโคงานกันว่าฝั่งสถาปัตย์จะรับหน้าที่ออกแบบสแตนด์เชียร์ ส่วนพวกแรงพม่าอย่างวิศวะก็ลงมือลงตีนไป

 

ป๋ายเซียนโดนโบ้ยหน้าที่มาให้หลายอย่างจนเหมือนโดนแกล้ง โดยอ้างว่าเขาฝีมือดีที่สุด จึงต้องมอบหมายงานใหญ่ให้เป็นหน้าเป็นตาคณะ แต่ความจริงพวกมันหาเรื่องหนีทหารไปทำโมเดลชิ้นใหม่ที่อาจารย์สั่ง และนั่นหมายความว่าป๋ายเซียนต้องตายแน่ ๆ หากแบ่งเวลาไม่ได้

 

อยากกลับบ้านไปนอนสักงีบแล้วค่อยลุกขึ้นมาคิดงานจัง แต่อีกใจก็อยากเจอผู้ชายประสาท ๆ อย่างปาร์คชานยอล ที่บางครั้งก็บ้าบอคอแตก แต่ก็มีมุมที่น่าเอ็นดูเวลาคุยกัน

 

“Come on baby.”

 

คนอะไรตายยากจริง ๆ ป๋ายเซียนหลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัวกับคำพูดเสี่ยว ๆ ที่มาพร้อมใบหน้าหล่อที่ดันแว่นกันแดดลงไว้ที่ปลายจมูกในรถพอร์ชสีดำ คนตัวเล็กรีบวิ่งไปขึ้นรถท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่มองมา ป๋ายเซียนคิดว่าจุดเด่นที่เรียกความสนใจเหล่านั้นอาจเป็นเพราะรถคันนี้ หรือไม่ก็คนขับ

 

รอนานไหมหืม?

 

ไม่เลย แต่วันนี้เราอยู่ได้ไม่นานนะ

 

งานเยอะอีกแล้วล่ะสิ ชานยอลอมยิ้ม ก่อนจะโน้มตัวหาคนตัวเล็กเพื่อคาดเข็มขัดให้  

 

ป๋ายเซียนนั่งตัวเกร็งกับการถูกโจมตีระลอกแรกซึ่งมาพร้อมกลิ่นหอม ๆ และปลายจมูกที่แทบเฉียดแก้มไป เขาคิดว่าอีกฝ่ายจงใจปั่นหัว สังเกตได้จากรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่แต่งแต้มตรงมุมปาก

 

แมนจัง

 

คูลใช่ไหมล่ะ

 

ที่สุด

 

คนตัวเล็กหรี่ตากัดปากล่าง ซึ่งคนบ้ายอก็เช่นกัน ชานยอลกัดริมฝีปากตนเองพร้อมส่งสายตาให้ป๋ายเซียนรู้ว่าเสืออย่างเขามีความปรานีแค่ไหนที่ไม่ตะครุบเหยื่อตอนนี้ทั้งที่มีโอกาส

 

ที่นี่คือรถ และมันเป็นโลเกชั่นที่เหมาะสมกับการเมคเลิฟแม้จะเทียบจอดอยู่หน้าตึกสถาปัตย์ล่อยามให้มาล็อกล้อ แต่ถามว่าใครเล่าจะแคร์ ในเมื่อปาร์คชานยอลอยู่เหนือทุกเหตุผลบนโลกใบนี้ตั้งแต่เกิดแล้ว

 

ป๋ายเซียนไม่ค่อยได้กินอาหารร้านหรู ๆ เพราะป๊ากับม๊าจะพาไปกินตอนวันพิเศษเท่านั้น เช่นวันเกิด วันปีใหม่ วันครบรอบแต่งงานป๊าม๊า ที่บ้านก็พอมีฐานะอยู่บ้าง แต่เงินทั้งหมดก็เทไปกับการเรียนของลูกชายทั้งสองที่ต้องใช้เงินเยอะพอสมควร ดังนั้น การได้มาเหยียบร้านอาหารอิตาเลี่ยนหรู ๆ จึงเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับคนตัวเล็ก

 

ชานยอลเทคแคร์เป็นอย่างดี เชื่อเถอะว่าตอนนี้ป๋ายเซียนก็ยังไม่ลืมคำพูดของพี่ชายและคำก่นด่าของอีอูฐที่พร่ำบอกว่าไอ้หมอนี่ร้ายกาจแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากตัดสินคน ๆ หนึ่งจากปากคนอื่น ถ้าปาร์คชานยอลจะเหี้ยจริง ๆ ป๋ายเซียนก็ขอพิสูจน์ด้วยตัวเอง

 

อร่อยไหม?

 

คนตัวเล็กพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มมะเขือเทศจ่อริมฝีปากอีกฝ่าย “อ้ามมม

 

ชานยอลแค่นหัวเราะกับความโรแมนติกยามบ่ายสี่ที่มาพร้อมแววตายั่วยวน เห็นน่ารัก ๆ อย่างนี้คิดว่าใช่ย่อยที่ไหน มะเขือเทศมันต้องเป็นซิมโบลิกสักอย่างเกี่ยวกับการให้ท่าแน่ ๆ เห็นแล้วอยากเช็กบิลพากลับเดี๋ยวนี้ แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิด เพราะชวนไปห้องน้ำที่บ้านกี่ครั้ง ๆ ก็ถูกป๋ายเซียนปฏิเสธ อ้างว่าวันนั้นไม่ได้ใส่กางเกงในตัวเก่ง แต่ถามว่าแร้วไง ครัยแคร์

 

ทั้งน่ารัก น่าค้นหา แม้ว่าไม่ได้ติดอยู่ใต้ซากตึก แต่ก็ดีเหมือนกัน เขาชอบอะไรที่มันเร้าใจ ได้มายาก ๆ นี่แหละน่าตื่นเต้น ของธรรมดาก็ให้พวกมักเกิ้ลไป แต่อะไรที่มันพิเศษก็ต้องให้ปาร์คชานยอล

 

มะเขือเทศเนี่ย หวานเหมือนเชื่อมมาเลย...

 

จริงเหรอ ถ้ากินจากปากเราจะหวานอย่างนี้ไหมนะ... ป๋ายเซียนกัดริมฝีปากล่างพร้อมลูบมือไปตามหน้าขาแกร่ง ทำเอาคนไว้ต่อความรู้สึกซี๊ดปากนั่งยืดหลังตรง

 

แบคฮยอนมอบหมายงานมาว่าวันนี้ต้องได้เรื่อง รีบทำให้ปาร์คชานยอลหลงหัวปักหัวปำไว ๆ จะได้เล่นไม้เด็ดสักที การยืดเวลาออกไปแต่ไม่มีอะไรคืบหน้ามันเป็นอะไรที่เสียเวลา พี่ชายเขาว่าอย่างนั้น

 

คนตัวเล็กหลุดออกจากความคิดพร้อมเบิกตากว้าง ก้มหน้าลงมองมือตนเองที่ถูกคว้าไว้ก่อนที่มันจะเลื่อนเข้าหาเป้ากางเกงซึ่งพองนูนเหมือนยัดระเบิดลูกเกลี้ยงไว้ข้างใน มันค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปเหมือนว่าจะให้เขาสัมผัสดูสักครั้งเป็นบุญมือ

 

 

เดี๋ยว ๆ !!!!

 

อย่าเพิ่ง ๆ !!!

 

 

อื้ม...

 

 

เชี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

เต็มมือหนูเหล่ย...

 

 

ป๋ายเซียนนั่งหน้าแห้ง เขารู้สึกได้ถึงอัตราการสั่นของมือตนเองหลังจากกอบกุมแหนมตุ้มจิ๋วซึ่งมีกางเกงยีนส์เนื้อดีคั่นเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ ไอ้คนลามกหันมายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ กดมือย้ำลงไปให้รู้ว่าด้านในนั้นแข็งกว่าชุดเกราะไอออนแมนอยู่หลายขุม

 

แถมชานยอลมันยังมีหน้าใช้มืออีกข้างจับไส้กรอกบนจานขึ้นมาทำท่าจะป้อนทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขาออกจากตรงนั้น

 

 

ฮึก... ใหญ่โตมโหฬารมากเลยอะ...

 

 

อ้าปากหน่อยสิ เราอยากป้อนป๋ายเซียนบ้าง

 

คนตัวเล็กหัวเราะแหะ พยายามจะชักมือออกแต่อีกฝ่ายเสือกยื้อไว้จนขย้ำแหนมได้ทั้งกำมือ เรียกเสียงซี๊ดปากจากไอ้บ้ากามในเวลาบ่ายสี่โมงได้เป็นอย่างดี โอ้พระสงฆ์... ป๋ายเซียนอยากจะครายอิ้ง

 

เขาต้องตั้งสติ จะมาตกม้าตายตอนนี้ไม่ได้!

 

คนตัวเล็กอมยิ้ม ก่อนจะอ้าปากออกเล็กน้อยเพื่อรับไส้กรอกเข้าปาก แต่ยังไม่ทันกัดให้ขาด... ชานยอลก็ชักไส้กรอกในปากเข้า ๆ ออก ๆ พร้อมมองมาด้วยสายตาแบบคนปกติไม่ทำกัน

 

 

เดี๋ยวนะ...

 

 

อะ... อื้อ... อื้อ

 

อร่อยไหม... ไส้กรอกของเรา

 

อะ... อื้อ!”

 

ป๋ายเซียนทำตัวไม่ถูก เขาเพียงแค่หลุบสายตามองไส้กรอกสลับกับใบหน้าอีกฝ่ายที่กำลังนึกสนุก ชักไส้กรอกเข้า ๆ ออก ๆ ไม่หยุดแถมยังเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกด้วย

 

โอเค... ปากอมไส้กรอก มือกำไอ้นั่นเอาไว้...

ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูไอ้แบคฮยอนเมื่อไหร่... ให้ทายว่าจะเกิดอะไรขึ้น... 

 
 

 

 
 

 

หลังจากผ่านเหตุการณ์วันนั้น ป๋ายเซียนก็ได้เห็นสีหน้าด้านมืดของพี่ชายซึ่งแสดงออกถึงความไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นแผน แบคฮยอนเอาแต่ก่นด่าถึงความอัปรีย์จันไรของปาร์คชานยอล และสาบานกับตนเองหน้าขวดเหล้าว่าจะเอาคืนให้สาสม ขอให้รออีกนิด

 

ป๋ายเซียนยังคงคุยกับไอ้คนทะลึ่งในแชททุกวัน ถึงปาร์คชานยอลจะลามกจกเปรต แต่พอเป็นเรื่องอื่นมันก็น่ารักเอาเรื่องเลยนะ อย่างเช่นคุยกันว่านางแบบคนไหนนมสวย ไอ้หมอนั่นก็ร่ายมาเป็นลิสต์ได้เลย แถมแยกประเภทอีกด้วยว่าใครนมสวยเพราะมือหมอ ใครสวยด้วยธรรมชาติ

 

วันนี้ไปไม่ได้ว่ะ ฝากทีนะ แค่ลองเสื้อเฉย ๆ ไม่น่ามีปัญหาอะไร

 

นั่นคือประโยคที่พี่ชายโบ้ยมาให้ก่อนที่เราจะแลกชุดกันใส่... หากถามว่าเซ็งไหม... ป๋ายบอกเลยว่ามากกกกก (เสียงพี่เบิร์ด ธงไชย)

 

คนตัวเล็กก้มลงมองเสื้อช็อปที่สวมใส่ หลังจากแลกเสื้อกับพี่ชายไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว วันนี้แบคฮยอนมีเลี้ยงสายรหัส ซึ่งมันคงไม่พลาดแน่ อารมณ์ประมาณว่าต่อให้น้ำจะท่วมถึงคอแต่พี่ขอแดกเหล้าก่อน ดังนั้นป๋ายเซียนจึงต้องมาที่ตึกแฟชั่น ตามที่โอเซฮุนนัดแบคฮยอนไว้

 

สองขาเดินเข้าไปด้านในอย่างงง ๆ ถามทางกับพี่ยามและเด็กในคณะถึงได้รู้ว่าที่เดิม ที่ว่ามันอยู่ตรงไหน แม้พี่ชายจะบอกพิกัดแล้ว แต่ไอ้เดินตรงไป เข้าลิฟต์ตัวขวากดชั้นเจ็ด พอถึงก็เลี้ยวขวา ตรงไปเจอทางแยกก็เลี้ยวซ้าย แล้วเลี้ยวขวาอีกสองที นั่นน่ะ... ทางเหี้ยไรเนี่ย อย่างกับเขาวงกต

 

ออกมาจากลิฟต์แล้วยืนบื้ออยู่ตรงนั้นพร้อมหาทางไปต่อ พอจะอ้าปากถามทางเด็กแฟชั่นก็เจอสายตาเหยียด ๆ จนทำให้ต้องกลืนคำพูดลงคอไปหมด ไอ้แบคฮยอนบอกว่าโอเซฮุนตัวสูง ๆ หน้าเหวี่ยง ๆ หาไม่ยาก แต่ที่มองผ่าน ๆ ก็เห็นแม่งหน้าเหวี่ยงกันทุกคนเลยอะ

 

ป๋ายเซียนเกาหัวอย่างคนซื่อบื้อ ล้วงมือถือออกมากดโทรหาพี่ชายหวังขอความช่วยเหลือ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็ต้องทำตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนกอดอกมองอยู่

 

ป๋ายเซียนฉีกยิ้มกว้าง ม๊าบอกว่าคนเราต้องมีมนุษย์สัมพันที่ดีต่อเพื่อนร่วมโลก ดังนั้น ต่อให้จะอารมณ์แปรปรวนแค่ไหนก็ต้องยิ้มไว้ แค่ยิ้มโลกก็สดใส ป๋ายเซียนเชื่อ

 

แต่ผู้ชายตัวสูงผิวขาวนี่หน้าคุ้น ๆ แฮะ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็ไม่ งงอะ ไม่ยอมยิ้มตอบ แถมยังทำท่าเหมือนจะหาเรื่องด้วย อะไรเนี่ย คนอุตส่าห์ยิ้มให้ เด็กแฟชั่นต้องหยิ่งทุกคนเลยหรือไง มันเป็นสโลแกนใช่ไหม ปาร์คชานยอลที่ตกเป็นขี้ปากในกลุ่มยังไม่เห็นตีมึนขนาดนี้เลยอะ

 

 

แต่เดี๋ยวนะ...

ท่าทางไม่พอใจ คิ้วเข้ม ผิวขาว ตัวผอมแบบนี้...

 

 

โอเซฮุน?!”

 

มาก็ช้า ยังยืนทื่อเหมือนคนลืมเอาวิญญาณมาอีก คนตัวผอมส่ายหน้าหน่าย ๆ พลางมองอีกฝ่ายหัวจรดเท้า

 

วันนี้แบคฮยอนมันแปลก ๆ ทั้งท่าทางและสีหน้า จะว่าปกติเกินไปก็ไม่ได้ เพราะความปกติของไอ้เตี้ยคือความกวนตีน แต่ตอนนี้สิ่งที่อีกฝ่ายเป็นคือยืนทำหน้าอึนหลังจากเก็บมือถือในกระเป๋าอีกทั้งยังยิ้มแห้งทั้งที่โดนด่าอีก

 

ขอโทษ กูจำทางไม่ได้อะ

 

คนซื่อบื้ออย่างมึงคงลืมเอาสมองมาด้วยล่ะสิ

 

อะไรเนี่ย สองทีแล้วนะ กูเอามาทั้งวิญญาณและสมองนั่นแหละ ป๋ายเซียนเริ่มมีน้ำโห ไอ้บ้านี่กวนตีนอย่างที่ไอ้แบคฮยอนบอกจริง ๆ ด้วย ไม่น่าคบเลยอะ

 

ซื่อบื้อ

 

โอ้ะ!” คนตัวเล็กขมวดคิ้วเพราะคนตัวโตกว่าเอื้อมมือมาขยี้ผมเขาจนเสียทรง ก่อนจะเดินไปอย่างหน้าด้าน ๆ

 

อะไรวะ ที่เมื่อกี้จำไม่ได้ก็เพราะเคยเห็นแค่ในรูปอะ ใครจะไปรู้ว่าตัวจริงดูดีกว่า แถมทางเดินในตึกแฟชั่นมันก็วกวนด้วย ป๋ายเซียนพรูลมหายใจจากปากจนผมม้าปลิวขึ้นเล็กน้อย จนกระทั่งเซฮุนหันกลับมาปั้นสีหน้าดุเป็นเชิงเร่งนั่นแหละ เขาถึงยอมก้าวขาออกจากตรงนั้น

 

ไอ้แบคฮยอนบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ กวนตีนได้เท่าไหร่ใส่ไปให้หมด โอเซฮุนเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียให้ต้องแสดงละครใส่ ก็แค่พูดกูกับมึง แล้วเลียนแบบเป็นพี่ชายแค่นั้นก็พอ

 

ตอนนี้ป๋ายเซียนกำลังเก็บรายละเอียดอยู่ แม้ระดับการล่อตีนคงไม่สู้ไอ้แบคฮยอนนัก แต่เขาจะพยายาม

 

มาถึงห้องกว้างซึ่งมีโต๊ะวางเรียงอยู่เต็มไปหมด ความกว้างของมันน่าจะประมาณหนึ่งเมตรโดยประมาณ ด้านในไม่มีใครนอกจากโอเซฮุนกับข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือกระดาษนกกระจอก กับกล่องสี่เหลี่ยมที่ด้านในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ตัดเย็บมากมาย และผ้าอีกม้วนหนึ่ง

 

มานี่

 

อะไรอะ

 

ลองใส่ตัวนี้ให้ดูหน่อย สีหน้าของโอเซฮุนดูเคร่งเครียด ซึ่งป๋ายเซียนก็ทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่ต้องถามให้ถูกมองตาขวาง พอเป็นเรื่องเสื้อผ้าโอเซฮุนก็ดูจริงจังขึ้นมาทันทีเลยแฮะ ถอดตัวข้างในออกก่อนสิ ทำไมถึงต้องให้บอก

 

ขอโทษอะ

 

เซฮุนขมวดคิ้ว จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของมนุษย์ประสาทแดกอย่างบยอนแบคฮยอนที่แสดงออกต่อเขา คนตัวเล็กถอดเสื้อออกจนเปลือยท่อนบน พยายามสวมใส่อย่างเงอะงะจนต้องยื่นมือเข้าไปช่วย

 

 

เขาไม่อยากได้ยินเสียงแคว่ก ในช่วงเวลาใกล้เดธไลน์ โอเคนะ?

 

 

มันแน่น... อะ!”

 

ยืนอยู่เฉย ๆ สิเดี๋ยวใส่ให้

 

ขยับไม่ได้เหรอ มันแน่นมากเลย หายใจไม่ออก

 

อีกนิดเดียว เดี๋ยวใส่ให้

 

คนตัวผอมยังคงพยายามสวมเสื้อที่เขาเคยตัดไว้เมื่อสองก่อนให้อีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าขนาดมันจะเหมาะกับผู้หญิงมากกว่าผู้ชายตัวเล็ก น่าเสียดายจริง ๆ

 

เซฮุนไม่อยากฝืนต่อไปจึงถอดเสื้อออกให้ แล้วมองตัวเล็กสะบัดกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง วันนี้แบคฮยอนแปลกไปจริง ๆ เขาไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ตั้งแต่เจอกันมาหลายหน นี่เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กปรือตามอง พร้อมเสยผมขึ้นด้วยสีหน้าที่ต่างออกไป

 

 

ไม่มีแววตากวนประสาทและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มี

 

 

เอ่อ

 

ทั้งสองคนหันไปตามเสียงผู้มาใหม่ซึ่งดังมาจากทางประตูทางเข้าห้องตัดเย็บ แล้วก็พบว่าคนที่ยืนยิ้มโง่ ๆ อยู่ตรงนั้นคือลู่หาน เพื่อนสนิทของเขา

 

โทษที กูมาขัดจังหวะปะ?อดไม่ได้ที่จะคิดกับประโยคอีโรติกเมื่อครู่ ถ้าได้ยินแค่เสียงแต่ไม่เห็นภาพ คงจินตนาการเป็นหนังโป๊เกย์ได้ไม่ยาก

 

ตลก

 

เซฮุนถอยห่างออกจากคนตัวเล็กหนึ่งก้าว ก่อนจะพับเสื้อเก็บใส่ในถุงอย่างประณีต ลู่หานไหวไหล่แล้วเดินเข้ามาด้านใน มองท่อนบนขาว ๆ ของคนตัวเล็กที่กำลังหยิบเสื้อยืดสีขาวขึ้นมาใส่ พร้อมโบกมือทักทายอย่างเป็นมิตร

 

นี่เหรอเด็กวิศวะที่ชื่อแบคฮยอน? น่าร๊ากอ้าป๋ายเซียนยิ้มแห้ง แล้วโบกมือทักทายกลับอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำท่าทางโง่ ๆ แบบนี้ เราชื่อลู่หานนะ เรียกสั้น ๆ ว่าลู่หานก็ได้

 

เขาไม่คิดว่าชื่อมันจะยาวได้กว่านี้แล้ว พอสบตากันก็เห็นออร่าความม่อแผ่ซ่าน ที่มาจากการยักคิ้วและรอยยิ้มกะล่อน

 

ก็ดูเป็นมิตรดีนี่หว่า ไม่เห็นกวนส้นตีนอย่างที่มึงเคยบ่นเลย

 

ป๋ายเซียนชะงัก ชำเลืองมองเด็กแฟชั่นทั้งสองหลังจากรู้สึกได้ว่ากำลังถูกนินทาระยะเผาขน เซฮุนถอนหายใจ ลอบมองคนตัวเล็กอยู่ในทีก่อนจะหันไปส่งสายตาบอกเพื่อนให้หยุดพล่าม แต่ดูเหมือนว่าลู่หานจะไม่ฟัง

 

ออกจะน่ารัก แล้วดูมึงดิ ทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครลู่หานรู้สึกได้ถึงออร่าความดุดันที่ส่งผ่านมาจากสายตาเซฮุน แต่ถามว่าใครจะกลัว การกวนตีนไอ้เวรนี่มันใช่เรื่องง่ายที่ไหน มีโอกาสก็ต้องรีบปั่น

 

ไรอะ ป๋ายเซียนขมวดคิ้ว เซฮุนเอาพี่ชายเขาไปนินทาเหรอ?!

 

ได้แล้วก็ไปซะนะ เซฮุนไม่สนใจคำถามของคนตัวเล็ก เขายัดกุญแจรถใส่มือเพื่อนสนิทพร้อมปัดมือไล่ หลังจากมันโทรมาขอยืมไปทำห่าเหวอะไรสักอย่าง

 

ลู่หานหรี่ตายิ้ม เอาศอกสะกิดแขนอีกคนอย่างรู้กัน ไม่อยากพูดให้เขินเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้ระหว่างไอ้เซฮุนกับแบคฮยอนมันไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน กับความอึดอัด เงอะงะ เวลาอยู่ด้วยกันสองคน

 

เดี๋ยวกูล็อกประตูให้ เผด็จศึกได้ก็จัดเลยนะ

 

ไสหัวไปสัด

 

เจ็บทรวงใน... ลู่หานมูนวอร์คถอยหลังพร้อมทำปากจุ๊บใส่คนตัวเล็กที่ยืนทำหน้างงอยู่ข้าง ๆ คนตัวผอม จนกระทั่งเสียงประตูปิดลงนั่นแหละ เสียงถอนหายใจจึงเข้ามาแทนที่

 

ห้องตัดชุดกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ป๋ายเซียนหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายที่กำลังง่วนอยู่กับแพทเทิร์นบนผ้า ก่อนจะสะกิดให้หันมามองหน้ากัน

 

นินทาเพื่อนร่วมงานแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนอะ

 

มึงต้องแยกแยะให้ออกระหว่างนินทากับพูดความจริง เพื่อนกูมันถามว่ามึงเป็นคนยังไง กูก็แค่ตอบไปตามที่เห็นเซฮุนละมือออกมา พร้อมมองไปยังใบหน้ามึนตึงของอีกคนที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังไม่พอใจ

 

กูเป็นคนดีนะเว้ย ถึงบางทีจะปากหมาไปบ้าง แต่กูรักพี่น้องมาก ๆ เลยอะ ป๋ายเซียนกำลังพยายามปกป้องพี่ชายด้วยเกียรติของฝาแฝดที่คลานตามกันออกมา หากแต่เซฮุนกลับแค่นหัวเราะ

 

แล้วใครที่ไหนมันจะบอกว่าตัวเองนิสัยไม่ดีวะ

 

มึงไง

 

กวนตีน เซฮุนขมวดคิ้วพลางขยับปากด่าคนตัวเล็กที่มองมาด้วยสายตาซื่อ ๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความโกรธเคืองอยู่

 

มึงก็กวนตีนเหมือนกันอะ ทีหลังเวลาจะด่าคนอื่นก็ให้ด่าตัวเองด้วยดิ

 

เซฮุนเลิกคิ้วพร้อมแบมือทั้งสองข้างออกเป็นเชิงถามว่าแล้วไง? แต่คนตัวเล็กก็ยังขมวดคิ้วเบะปาก มันดูผิดคาดกับครั้งก่อน ๆ ที่เจ้าตัวมักจะเข้ามาทำเสียงอ้อร้อและพยายามเถียงอย่างถึงขีดสุดจนกว่าโอเซฮุนจะยอมแพ้

 

เสร็จยัง จะได้กลับ

 

รีบหรือไง ไหนบอกว่าว่าง

 

ตอนนี้ไม่อยากว่างแล้ว เบื่อหน้ามึงมาก

 

ไม่ว่างก็ต้องว่าง เดี๋ยวจะพาไปลองเสื้ออีกตัวที่บ้านด้วย

 

ไรอะ ทำไมไม่เอามาให้ลองที่นี่เหมือนตัวเมื่อกี้ ป๋ายเซียนชี้ถุงเสื้อตัวเมื่อครู่ พร้อมแหวนหน้าถามอย่างไม่พอใจ เขาไม่อยากอยู่กับเซฮุนแล้ว นิสัยไม่ดีอะ และเขาก็ไม่อยากให้แบคฮยอนทำงานกับมันแล้วด้วย

 

เสื้อตัวนี้แค่ลองตัดเล่น ๆ เลยเอามาให้ลองดู พอมึงใส่ไม่ได้กูก็เลยอยากให้ลองกับเสื้อตัวอื่นที่บ้าน ทำไมวันนี้เรื่องมากนักวะ ถ้าจ่ายเพิ่มแล้วจะเลิกงี่เง่าไหม? เซฮุนถอนหายใจหน่าย ๆ แล้วควักกระเป๋าเงินออกมา

 

ป๋ายเซียนยืนขมวดคิ้วอึน ๆ มองธนบัตรจำนวนหนึ่งที่ถูกยัดใส่ในมือ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าคนตัวผอมยังไม่เปลี่ยนสีหน้าไปจากเดิม โอเซฮุนยังคงหงุดหงิด หัวเสีย และรำคาญเขา

 

จะจ้างเพิ่มเหรอ คนตัวเล็กเสียงเบาลงราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อน

 

เออ ทีนี้หุบปากแล้วนั่งเงียบ ๆ ได้ยัง

 

หูย ที่จริงเราคุยกันดี ๆ ก็ได้อะเนอะ ไม่เห็นต้องชักสีหน้า ตะโกนแข่งกันเลยอะ ป๋ายเซียนยิ้มตาหยี กรีดเงินนับจำนวนก่อนจะเบิกตากว้างเฮ้ย ทำไมให้เยอะงี้

 

ก็เท่ากับคราวที่แล้ว กูแถมติดไปหรือไง? เซฮุนแย่งเงินจากคนตัวเล็กไปนับ ก่อนจะสบตากับอีกฝ่าย

 

คราวก่อนแค่หกหมื่นเอง นี่มึงให้มาตั้งแสนห้า คงแถมติดมาจริง ๆ แหละ ป๋ายเซียนก้มลงเล็กน้อยพร้อมใช้นิ้วชี้นับจำนวนธนบัตร หยิบแบงค์ห้าหมื่นวอนกับเศษเงินอีกนิดหน่อย ถึงจะอยากได้เงิน แต่เขาก็ไม่ใช่คนหัวหมอที่จะฉวยโอกาสหรอกนะ

 

คราวที่แล้วกูให้ไปแสนห้า

 

...

 

แสนห้า แบคฮยอน มึง – อย่า – ตี – มึน

 

ป๋ายเซียนถือเงินหกหมื่นวอนไว้แนบอก พร้อมสายตาที่ยังไม่ละออกห่างจากใบหน้าหล่อ ๆ ของโอเซฮุนซึ่งมองมาราวกับจะบอกว่าคนรวย ๆ ที่สามารถเข้าเรียนคณะแฟชั่นดีไซน์ได้คงไม่พูดเล่นกับเรื่องเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ

 

และพอนึกย้อนกลับไปคืนนั้นที่พี่ชายยื่นเงินให้ พวกเขาหารสองกัน การเสียสละ... สีหน้าของไอ้แบคฮยอนตอนนั้น...

 

 

อย่าบอกนะ...

 

 

มึง...........................

 

เซฮุนขมวดคิ้ว เมื่ออยู่ ๆ คนตรงหน้าก็พึมพำกับตัวเองพร้อมกัดฟันกรอดราวกับว่ากำลังเคียดแค้นอะไรบางอย่าง และแน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ โอเซฮุนก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของบยอนแบคฮยอน

 

ขอตัดผ้าอีกเดี๋ยวเดียว ไม่เกินชั่วโมง เดี๋ยวจะพาไปกินข้าวก่อนกลับบ้าน

 

โห นานนะเนี่ย

 

ค่าเสียเวลา เอาไปแล้วก็ช่วยหยุดบ่นด้วย โอเคนะ? เซฮุนยัดเงินที่เหลือใส่มือเล็กแล้วง้างมือขึ้นทำท่าจะตีหัว แต่แบคฮยอนกลับไม่เชิดหน้าท้าทายเหมือนอย่างเคย เขาค้างมืออยู่ท่านั้น พร้อมมองคนตัวเล็กที่ยืนห่อไหล่พร้อมยกมือขึ้นบัง

 

ป๋ายเซียนค่อย ๆ ลดมือลง แล้วก็พบว่าตอนนี้เซฮุนหันไปสนใจกับแพทเทิร์นและผ้าบนโต๊ะมากกว่าจะตีเขาในนามพี่ชายอย่างแบคฮยอน คนตัวเล็กอ้อมไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หยุดสายตามองความตั้งใจของคนตัวโตกว่าที่มีต่อการออกแบบเสื้อผ้า

 

ทำไมมีกรรไกรหลายอันจังอะ ใช้อันเดียวกันไม่ได้เหรอ ป๋ายเซียนหยิบกรรไกรขึ้นมาหนึ่งอัน พลิกดูอยู่ในทีแต่ก็ถูกแย่งคืนไป

 

อันนี้ไว้ตัดผ้า ถ้าเอาไปตัดอย่างอื่นไม่ว่าจะเป็นกระดาษหรือผมของมึง มันจะทำให้ความคมลดน้อยลง เห็นชัดเลยว่าเซฮุนหวงอุปกรณ์มากแค่ไหน เจ้าตัวมองหน้าเขาอยู่แค่ครู่เดียว ก่อนจะกลับไปสนใจผ้าบนโต๊ะอีกครั้ง กรรไกรที่เอาไว้ตัดผ้ามันต้องคมมาก ถ้าฝืดจนตัดไม่เข้า มันก็จะทำให้ผ้าเสียทรงไปเลย แล้วพอเสียทรง มันก็จะออกมาไม่ตรง ไม่สวย สรุปคือกรรไกรพังชีวิตก็พัง

 

โห... ลึกซึ้งนะเนี่ย แล้วอันนี้เอาไว้ตัดอะไร ป๋ายเซียนชูกรรไกรขึ้นมาอีกอัน

 

เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนอันนี้เอาไว้ตัดกระดาษ ป๋ายเซียนมองตาปริบ ๆ กับกรรไกรทั้งสามอันซึ่งมีรูปร่างและขนาดที่ต่างกัน และมันทำให้เขาเริ่มทึ่งในฝีมือเด็กแฟชั่นขึ้นมาแปลก ๆ

 

ชานยอลก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกันใช่ปะ?

 

เคยเห็นเด็กแฟชั่นถือไม้ทีไหมล่ะ?

 

ก็ถามดี ๆ อะ ป๋ายเซียนเบะปากใส่คนตัวโตกว่าที่ทำหน้าไม่พอใจทันทีที่พูดถึงปาร์คชานยอล อย่างที่พี่ชายเขาเล่าให้ฟังจริง ๆ ด้วย ว่าโอเซฮุนไม่ชอบหมอนั่นสุด ๆ เลย

 

คนตัวผอมยังคงเคร่งเครียดกับสิ่งที่ทำอยู่ สำหรับงานแรกที่ไม่อยากถูกอาจารย์ด่าแล้วไล่ให้มาซ่อมงาน เขาจึงตั้งใจเป็นอย่างมากเพื่อให้ผลงานชิ้นแรกออกมาสวยงาม

 

เซฮุนละความสนใจจากกระดาษนกกระจอกและผ้าที่ถูกตัดเรียบร้อย แต่พอจะดึงออกมันกลับตึงเพราะถูกทับอยู่ ชายหนุ่มเลื่อนระดับสายตาขึ้นเล็กน้อยแล้วก็พบต้นเหตุ ซึ่งนั่นก็คือศีรษะทุยที่ฟุบลงกับโต๊ะ

 

สองมือหยุดนิ่งพร้อมมองไปยังคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่มีเสียงน่ารำคาญเล็ดลอดออกมาให้ถอนหายใจอีก เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนพบว่าแพรขนตาที่เคยกระพริบมองมันปิดสนิทอยู่

 

เสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกดูไม่ใช่คนที่ผล็อยหลับเพราะความเย็นจากแอร์ในห้องกว้าง บยอนแบคฮยอนดูอิดโรยผิดปกติ ซึ่งไม่รู้หรอกว่าต้นเหตุมาจากอะไร และเขาคงไม่อ้าปากถามให้ถูกแซวกลับมาว่า ถามแบบนี้ แอบใส่ใจหราแน่ ๆ

 

แต่จากวันนี้ที่เห็นเจ้าตัวปรือมองอยู่บ่อย ๆ และจังหวะที่อ้าปากหาวอยู่หลายที โอเซฮุนเลยคิดว่าไอ้เตี้ยนี่คงง่วงสะสม

 

นี่

 

อือ

 

ออกไปซิ เกะกะ

 

ขอโทษ ป๋ายเซียนอ้าปากหาวพร้อมบิดขี้เกียจ เกาศีรษะเหมือนลูกหมาเพิ่งตื่นพร้อมหันซ้ายขวา ก่อนจะหันมาทางเขางั้นไปนอนรอตรงนั้นได้ไหม

 

เซฮุนไม่ได้ตอบคำถามในทันที ชายหนุ่มมองใบหน้าง่วง ๆ ของคนตัวเล็กที่แสดงออกให้เห็นอย่างเก็บไม่มิดว่าง่วงจริงไม่ได้ล้อเล่น และเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้อีกฝ่ายมานั่งทำตาใสแล้วยิงคำถามอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งเขาก็เสือกตอบหมดด้วยนะ

 

อย่ากรนแล้วกัน เซฮุนยังคงไม่ละสายตาจากใบหน้าซน ๆ ของคนตัวเล็ก จนกระทั่งเจ้าตัวหัวเราะแหะแล้วหอบกระเป๋าไปตรงมุมห้อง นั่งลงจัดท่าทางที่เหมาะสมก่อนจะลงไปนอนบนพื้นอย่างไม่รังเกียจ

 

ดูเป็นคนนอนง่าย หลับง่ายดี

 

คนตัวผอมส่ายหน้าหน่าย ๆ แล้วกลับมาให้ความสนใจกับงานอีกครั้ง เวลาผ่านไปเพียงสิบนาทีเท่านั้นเขาก็หันไปทางคนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ขนาดตัดผ้าอยู่ตรงนี้มือยังเย็นเพราะอุณภูมิในตัวห้อง คงไม่ต้องพูดถึงคนที่กำลังหลับอยู่

 

เซฮุนพยายามไม่สนใจและบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องกังวล หากแต่ชายหนุ่มกลับไม่มีสมาธิทำงานต่อไปเพียงเพราะรู้ว่าใครอีกคนนอนขดตัวอยู่ตรงนั้น

 

เขาถอนหายใจอย่างหัวเสีย เท้าศอกลงกับโต๊ะพลางหยุดใช้ความคิด บยอนแบคฮยอนน่ารำคาญ ถูกไหม? ใช่ เขารู้สึกอย่างนั้นแบบไม่ต้องหลอกตัวเองเลย แต่ที่กังวลก็เพราะว่าโอเซฮุนยังเป็นมนุษย์ ยังมีความรู้สึก ยังมีความเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนร่วมโลกว่ามันจะเป็นหวัดหรือเปล่าถ้าหากนอนตากแอร์อยู่ในสภาพนั้น

 

สุดท้ายเขาก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำกับอีกฝ่าย และนั่นก็คือการคว้าเสื้อแขนยาวที่พาดอยู่กับเก้าอี้ขึ้นมา พร้อมตรงไปหาคนตัวเล็กซึ่งยังคงไม่รับรู้ถึงเสียงรองเท้าหนังทิมเบอร์แลนด์ที่ย่ำลงบนพื้น

 

ขายาวหยุดยืนอยู่กับที่ พร้อมสายตาซึ่งเอาแต่จ้องคนหลับ เซฮุนเบือนหน้าหลบไปอีกทาง กับความชั่งใจในความคิดที่ว่าถ้าบยอนแบคฮยอนดันตื่นขึ้นมาตอนนี้เขาจะต้องเจอกับหายนะในรูปแบบไหน หากเจ้าตัวหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาล้อ

 

 

ว๊าย พระเอกกกก

จะแอบจูบใช่ไหมล่ะ มาสิ มามะ

เสื้อกันหนาวคงไม่เท่าไออุ่นมึงแน่ ๆ มานี่สิเซฮุน เนื้อแนบเนื้อกัล

 

 

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! ทำไมบยอนแบคฮยอนถึงเป็นคนแบบนั้นวะ!!!

 

 

แต่ถ้าจะให้เพิกเฉยทำงานต่อไปเลยก็ทำไม่ได้ด้วย โอเซฮุนอยากนั่งทำงานอย่างสบายใจ โอเคไหม? ดังนั้น... เขาจึงต้องทำใจยอมรับความย้อนแย้งนี้ แล้วคลุมเสื้อกันหนาวลงบนตัวอีกฝ่ายอย่างเบามือที่สุด และแน่นอนว่าคนตัวผอมไม่ต้องการให้คนหลับตื่นขึ้นมายิงคำถามกวนประสาทใด ๆ ทั้งนั้น เซฮุนเบือนสายตาหลบไปอีกทางแล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน หันหลังกลับไปยังกองงานที่ยังทำไม่เสร็จ

 

 

โอเค แค่นี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว

 

 

เสื้อหอมนะเนี่ย

 

...

 

ขายาวหยุดยืนอยู่กับที่ราวกับว่ามันเป็นอัมพาตไปแล้ว หลังจากได้ยินเสียงซึ่งมาจากด้านหลัง ในที่สุดเรื่องที่เขากลัวก็เกิดขึ้นจนได้ ต้องให้นับถอยหลังไหมว่าบยอนแบคฮยอนจะเริ่มกวนตีนเมื่อไหร่ และเขาจะรับมือยังไง

 

เซฮุน

 

อะไร

 

กูขอยืมเสื้อก่อนนะ

 

 

คำถามเดียวที่เกิดขึ้นในหัวเขาก็คือ... ทำไม?

 

 

ทำไมน้ำเสียงที่เคยเอาแต่ไล่ระดับกวนประสาทถึงได้พูดอย่างสดใสราวกับเป็นการขออนุญาตอย่างนั้น เซฮุนยังคงยืนนิ่งกับความผิดปกติในวันนี้แม้ว่าอีกฝ่ายจะเงียบไปแล้ว เขาค่อย ๆ หันหลังกลับไปยังคนที่นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะเห็นว่าร่างเล็กกำลังกระชับเสื้อขึ้นปิดถึงริมฝีปาก

 

 

บยอนแบคฮยอน... ก็มีมุมแบบนี้ด้วยหรือไง?

 

 

 

TBC

 

 

อ่านมาจนถึงตอนนี้ หลาย ๆ คนคงเลือกทีมไม่ถูกและไม่รู้ว่าจะลงเรือลำไหนดี แต่เราว่าแบบนี้ก็ดีนะ ลุ้นไปเรื่อย ๆ ว่าเอ้อ ใครจะรักใคร แต่สามตอนที่เขียนไป ยังไม่ใช่ทั้งหมดแน่ อิอิ

 

 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

10,150 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:17
    ไม่รู้ใครคู่ใคร

    มึนงงไปหมด
    #10135
    0
  2. #10080 scygrace (@scygrace) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:04
    เอาจริงๆก็ชิปทั้งคู่ เลือไม่ได้
    **ฮ้องไห้เเฮ้วว**
    #10080
    0
  3. #10079 scygrace (@scygrace) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:04
    โอยตายละชั้น คือเเบคมันร้ายอยากให้เเบคปราบชานก็จริง เเต่ฮุนเเบคมันก็ดีอะ
    ชานป๋ายก็น่ารัก ดูมีความเคะเมะชัดเจน
    .
    .
    ไม่รู้อะนี่เชียฮุนเเบคได้มั้ย&#12640;&#12640;
    เเล้วก้อวยชานป๋าย555555
    #10079
    0
  4. #10032 Chi_Yeol (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 01:21
    ชอบในความม่อและหื่นของพี่ชาน 555555 แดบักๆๆ -///-
    เห็นโมเม้นในแชปนี้แล้วชิบ ฮุนป๋ายเลย *ชูป้าย*
    #10032
    0
  5. #10017 WuYF (@somo-somo1234) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 00:54
    เพิ่งได้อ่านเรื่องนี้ของพี่มลินชอบมากเลยค่ะ โดยเฉพาะแบคป๋าย ถูกใจใช่เลย555555 ทำไมฟินมากก็ไม่รู้
    #10017
    0
  6. #10009 Film08715 (@Film08715) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 19:28
    แบคมันร้าย อยากให้แบคปราบชาน
    #10009
    0
  7. #9996 แบคป๋าย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:57
    จิ้นแบคป๋ายนี่จะโดนด่าม้ะ5555555เขิล
    #9996
    0
  8. #9958 sapphire- (@pbcarrot-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:44
    ฮุนป๋ายยยย เพราะชานต้องแบคเท่าน้านนนนนนน
    #9958
    0
  9. #9943 So Cuteeeee (@Minrt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:44
    เราจะทำตามไรท์บอก เลือกเรือยากจริงๆ
    #9943
    0
  10. #9900 KyuMin_Pumpkin (@minpumpkin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 00:27
    โอ้ยยยยย ฮุนป๋ายดูน่ารักมุ้งมิ้งอ่ะ..
    #9900
    0
  11. #9862 นีนี่คยอง (@pupoo12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:23
    #ฮุนป๋าย #ชานแบค
    #9862
    0
  12. #9815 berry:D sweet milk (@sulinkimkimilk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 17:10
    ขำมุขลู่หานนานมาก 555555555 ฮุนป๋ายโรแมนติกจังค่ะ ส่วนอิพี่ชานนี่หื่นโครต55555
    #9815
    0
  13. #9770 Pia_Anderson (@Natthapanchaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 18:08
    ฟิคเรื่องฮุนป๋าย ฮุนแบค ชานป๋าย ชานแบค หรือไรยังไง จิ้นไปหมดมันทุกคู่5555555555 -3-
    #9770
    0
  14. #9763 pcypppp (@phaibbh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 14:41
    ฮื่อส่วนตัวชอบป๋ายเซียนมากเลย น้องดูตะมุตะมิมากๆๆ
    #9763
    0
  15. #9729 Tz.babybear (@kao_kaoru) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 00:13
    เกลียดความหลงตัวเองของชานยอลอ่ะ โอ้ยยยย คารมก็เสี่ยวอี๊กกกกก. แต่แบคป๋ายคือดีอ่ะ ฟิน หุหุ
    #9729
    0
  16. #9701 macpie_e (@macpie_e) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 18:15
    ฮุนป๋ายน่ารักจังเลยย ละมุนจัง
    #9701
    0
  17. #9600 kaewtahottest (@kaewtahottest) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 19:20
    โอยยยยฮุนป๋ายยย น่ารั๊กกกกก
    #9600
    0
  18. #9576 monnii97 (@mon-exol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 19:54
    ความมโนของชานยอล เว่อวังมากกกกกกกก ความน่ารักของเซฮุนต่อป๋ายน่ารักมากอีกเช่นกันนนนน ><
    #9576
    0
  19. #9525 HaeEun_Hyuk (@milkhyuk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 06:13
    ฮุนป๋ายแน่นอนนนนนนน ฮืออออ น่ารักเป็นบ้า ไปไม่ถูกเลยสิเจอความโมเง้ลของนุ้ง ? ?
    #9525
    0
  20. #9479 Bnykim (@Bnykim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 11:32
    อ้อ..เราทีมชานแบค ฮุนป๋าย น่ารักดี คืออย่างชานยอลต้องเจอแบบแบคอ้ะ อยู่หมัดแน่555
    #9479
    0
  21. #9478 Bnykim (@Bnykim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 11:30
    แอบขำกับความหลงตัวเองของปาร์คชานยอล ขี้โม้เบอร์10อ้ะ..55555 แต่แบคป๋ายนี่ก็ฟินดีนะถ้าไม่ใช่พี่น้องกันนี่คงจิ้น แต่ลึกๆก็แอบรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่..ทำไมพี่น้องทำกันแบบนี้ว่ะ อะไรงี้ สนิทกันถึงขนาดทำให้กันได้โดยไม่รุ้สึกอะไรเลยหรอ555 แต่ก็น่ารักดีแหละ..
    #9478
    0
  22. #9437 Nursery*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 18:48
    เกลียดความชานยอลจริงๆ หลงตัวเองขี้โม้ที่สุดอ่ะ 55555555
    กรี้ดแบคป๋ายมาก T///T แบคแบบว่าวิถีคนแมนมากๆ ป๋ายก็น่ารักมุ้งมิ้ง แต่แบคก็คงแมนได้แค่กับป๋ายเนอะ ถ้าอยู่กะชานยอลหรือเซฮุนต้องเป็นแบบป๋าย 5555
    ลุ้นมากๆจีๆว่าใครจะคู่กับใคร แต่ปูทางมาว่าแบคชอบชานยอลก็กลัวว่าถ้าสลับคู่จะรู้สึกกันยังไง นี่แค่เริ่มต้นเนอะ ความรู้สึกความหวั่นไหวเปลี่ยนกันได้
    #9437
    0
  23. #9166 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 13:34
    ชอบเรื่องนี้ค่ะ อ่านแล้วฮามาก มีละมุนนิดๆ ว่างๆชานยอลก็มาบอกเลขท้ายสามตัวเค้าด้วยนะเผื่อฟลุก
    #9166
    0
  24. #8815 NTTD_3001 (@NTTD_3001) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 13:30
    ฮุนป๋ายยยย
    #8815
    0
  25. #8689 25441909 (@25441909) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 00:30
    ตอนแรกฮุนแบค แต่ตอนนี้กลับรู้สึกฮุนป๋ายมันใช่ง้าา,><
    #8689
    0