อวิชชา [Yaoi]

ตอนที่ 6 : ภาคกาลวิบัติ - บทที่ 1 ความทรงจำแปดปี (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ค. 55

บทที่ 1

ความทรงจำแปดปี (4)

           

ต่อจากนี้ไปไม่ใช่เรื่องของเด็กๆอัคนิรุทธ์ปฏิเสธคำขอเข้าชมพิธีทำนายของดณุเดชและมรุเดชด้วยรอยยิ้ม

สุบรรณถวิล แมร่ง...ไม่เคยยอมให้สุวรรณการเกินหน้าเกินตาเลยว่ะ เล่นเดินทักทายไปทั่ว จะนึกว่าเป็นงานบ้านมันอยู่แล้ว

แถมด้วยการแอบด่า...

ความลับทางการค้าของสุวรรณการสินะครับดณุเดชกระตุกรอยยิ้ม เหมือนจะเหม็นขี้หน้าอัคนิเต็มที่ เขาพอรู้จากพ่อหรอกว่า อายุจริงมันมากกว่า แต่ยังไงก็เป็นไอ้เปี๊ยกตัวเตี้ยอยู่ดี

อนึ่ง...ดณุเดชกับมรุเดชสูงกว่าอัคนิ หนึ่งเซนติเมตร...

ระหว่างที่ดณุเดชทำท่าเหมือนไม่อยากเหยียบพื้นบ้านสุวรรณการ มรุเดชกลับทำท่าเสียดาย แต่ผมอยากดูอัคนิอะพี่เจ้าหนูวัยสิบสองมองเป้าหมายตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วไล่จากเท้าขึ้นไปจรดหัว ดวงตาเป็นประกายกระตือรือร้นแบบแปลกๆ

อัคนิบอกไม่ถูกจริงๆ ว่ามันอยากดูอะไรกันแน่

ไม่ใช่ภาพที่น่าดูนักหรอกเขาพึมพำกับตัวเองแล้วผายมือส่งแขก

 

เฮือก!

เสียงอะไรน่ะ?’

ธาวินที่นั่งรอจนผล็อยหลับไปบนเตียงสะดุ้งตื่น ดูนาฬิกาแล้วเพิ่งผ่านมาได้ราวๆ หนึ่งชั่วโมง เหมือนได้ยินเสียงกรีดร้องแว่วๆ จากที่ไหนสักแห่งในบ้าน เด็กน้อยเปิดประตูออกมาทันที

พิธีทำนายอนาคตเป็นความลับของสุวรรณการ แขกผู้มีเกียรติสนุกสนานกับงานเลี้ยงและวงดนตรีคลาสสิกด้านนอก รอเวลาได้รับคำนายจากศักดิธัชผู้เป็นเจ้าบ้าน

เสียงนี้มัน...

เจ้าหนูธาวินมีหูและเซนส์ทางดนตรีที่ดีกว่าคนปกติมาก เป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด และไม่มีสุวรรณการคนไหนเหมือน เขาวิ่งผ่านวิฑูรที่กำลังคุยกับพวกผู้ใหญ่อย่างออกรส ตรงดิ่งไปทางทิศเหนือของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นเขตทำงานของพ่อ

โดยไม่ฟังเสียงหัวหน้าคนรับใช้ด้านนอก ธาวินกระแทกบานประตู

มีวงอาคมกำกับอักขระโบราณสีแดงวาดอยู่บนพื้น พร้อมร่างเล็กๆ ที่เกลือกกลิ้งอย่างทรมาน

อ๊ากกกก! ใบหน้าขาวฉาบด้วยของเหลวสีแดง...แดงเหมือนกับสีผมและตาของผู้เป็นเจ้าของ บางอย่างที่มีลักษณะเรียวแหลมกำลังชอนไชเข้าไปในเนื้อบริเวณขมับข้างซ้าย

มันคือแว่นเลนส์เดียวที่เรียกว่า โมโนเคิลกรอบแว่นเป็นทรงกลม ส่วนที่เป็นโลหะแทงรากสีเงินลงไปในผิวหน้าของอัคนิอย่างตะกละเหมือนปากของผีเสื้อที่กำลังดูดน้ำหวาน

แว่นสุวรรณการ ของวิเศษประจำตระกูล มีข่าวลือว่าเทวดาประทานมาในวันที่อัคนิรุทธ์เกิด มีพลังในการมองอนาคตโดยแลกกับเลือดเนื้อของผู้ใช้

พะ...พี่ฮะเจ้าหนูแทบจะร้องไห้ แต่อัคนิก็ทรมานเกินกว่าจะพูดอะไร

ธาวิน ออกไปก่อน!

พ่อที่ยืนอยู่ในวงเวทด้านหลังพี่ชายได้สติเป็นคนแรก เด็กน้อยถูกใครสักคนอุ้มออกไป มือยังคว้าหาอัคนิรุทธ์ไม่หยุด

พี่ฮะ พี่!

ธาวินถูกบังคับให้อยู่ในห้อง หลังจากอาละวาดแบบไร้ผล เจ้าหนูก็เหนื่อยจนหลับไปกับพื้น

คืนนั้นธาวินนอนฝันร้าย สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกและร้องไห้เพราะนึกถึงใบหน้าที่ทรมานเจียนตายของพี่ชาย

ร้องไห้อยู่นานจนหลับไปอีกรอบ

พรุ่งนี้ผมจะไปหาพี่ ทำแผลให้พี่ ทำไมพ่อต้องให้พี่ทำแบบนั้นด้วย!

ยังไม่ทันที่ท้องฟ้าจะสว่างดี ธาวินที่ขู่เมดจนได้ออกมานอกห้องรีบตรงไปหาอัคนิทันที

ทว่า...

ห้องของอัคนิรุทธ์ว่างเปล่า ถึงจะสะอาดเอี่ยมและตกแต่งด้วยเครื่องเรือนชั้นดี แต่กลับไม่มีของใช้ส่วนตัวและดูแห้งแล้ง เหมือนเป็นห้องพักในโรงแรมมากกว่าบ้าน

ส่วนเจ้าของห้อง...

โดยไม่ให้โอกาสน้องชายได้บอกลา อัคนิรุทธ์ได้กลับไปจำศีลในแคปซูลอีกรอบ

สองปีต่อมา

สถานการณ์ขององค์กรอวิชชาอยู่ในสภาวะตึงเครียด หน่วยงานนักล่าผู้ใช้อวิชชาสังกัดรัฐบาล ที่เรียกตัวเองว่า ฮันเตอร์ เปิดฉากกดดันผู้สนับสนุนองค์กรฯ และโจมตีธุรกิจในโลกมืดอย่างอุกอาจ

ความเดือดร้อนจึงไม่พ้นสุวรรณการ ที่จำเป็นต้องปลุกอัคนิรุทธ์ขึ้นมาทำนายอนาคตอีกครั้ง

            แต่ว่า...ดูเหมือนจะมีคนไม่สนใจสาเหตุ แต่ให้ความสำคัญกับผลลัพธ์อยู่บ้าง

            “จะปลุกพี่เหรอฮะ!” ธาวินที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนร้องเสียงใส ถึงกับทิ้งกระเป๋าแล้ววิ่งไปทางห้องลับทันที ตลอดสองปีมานี้ เขาพยายามขอพ่อเข้าไปเจอพี่...แต่ก็ไม่เคยได้รับอนุญาตมากกว่าเกาะกระจกเฝ้าดูเงียบๆ

            ศักดิธัชให้เหตุผลว่า ร่างกายของอัคนิรุทธ์แตกต่างจากคนธรรมดา ทั้งการทำนายด้วยแว่นสุวรรณการยังผลาญพลังชีวิตไปมาก จึงต้องรักษาร่างไว้ในแคปซูลเลี้ยงชีวิต...ไม่สามารถตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตตามปกติ

เหมือนกับเวลาถูกแช่แข็ง คนในแคปซูลมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิมทุกอย่าง ทั้งโครงหน้าเรียวสวยที่ดูเชิดหยิ่ง และแขนขาบอบบาง

ธาวินขอผ้าเช็ดตัวจากพ่อแล้วเข้าไปเช็ดหยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนร่างของพี่ ผิวนุ่มนิ่มลื่นมือเหมือนกำมะหยี่ ยินดีต้อนรับกลับมาครับพี่ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกาย มือลูบไล้ไปทั่ว แถมโอบอัคนิไว้เหมือนลูกหมาจอมหวง

“เจ้าหนู...งั้นเหรอ...โตขึ้นเยอะนี่” อัคนิครางเบาๆ

คนผมเงินแอบยิ้มเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาสูงเท่ากันแล้ว

“พี่หิวไหมฮะ เดี๋ยวผมหาอะไรให้กินนะ” นี่เป็นโอกาสที่จะทำความสนิทสนมกับพี่แล้ว ธาวินทำตาวิบวับ ถ้าเป็นลูกหมาก็คงหูตั้งแล้วกระดิกหาง

“ไม่ต้อง อย่ามาวุ่นวายน่า” คนที่เพิ่งตื่นผลักธาวินออกแล้วเดินออกไปข้างนอก

ทิ้งให้คนดีใจยืนเก้อ...

“ฮันเตอร์กับองค์กรก็เหมือนศัตรูตามธรรมชาติ ถ้าเราเป็นงูเห่าพวกมันก็เป็นพังพอน ผมเข้าใจว่าฝ่ายเรากำลังตึงมือ”

ช่วยหน่อยนะลูก...

เสียงอัคนิพูดกับพ่อแว่วมา ท่าทางทั้งสองคนจะยุ่งจริงๆ ธาวินจึงเดินคอตกกลับห้องเงียบๆ

ความตั้งใจที่จะได้พูดคุยกับพี่ชายเหมือนจะมีแต่อุปสรรค หลังจากนั้น อัคนิรุทธ์เอาแต่ขลุกตัวอยู่กับพ่อ ให้ธาวินแอบดูอยู่ห่างๆ หากพยายามเข้าหา ก็จะถูกปฏิเสธด้วยการเมินและเดินหนี

ธาวินอดทนไม่เข้าไปวุ่นวาย เพราะไม่อยากโดนเกลียด แต่ว่า...ในกลางดึกของคืนที่สาม เจ้าหนูก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

นี่มัน! เหมือนเมื่อสองปีก่อน!’

ธาวินไม่เคยลืม และจะไม่ยอมดูเฉยๆ เหมือนครั้งก่อน!

อัคนินอนอยู่กลางวงเวทสีแดงอันเดิม โดยมีพ่อยืนกำกับมนตร์อยู่ในวงเวทข้างๆ

“สู้มันอัคนิรุทธ์! ควบคุมแว่นสุวรรณการ อย่าให้มันมีอำนาจเหนือลูก!” ศักดิธัชมองลูกชายคนโตอย่างเจ็บปวด รู้ว่าลูกเจ็บ...คนเป็นพ่อเจ็บยิ่งกว่า เวรกรรมอะไรนักหนามาตกที่ลูกเขาแบบนี้

อัคนิขบกรามแน่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่ชินสักที...ความเจ็บปวดแบบนี้ บนใบหน้าซีกซ้าย...เลือดอุ่นๆ กำลังทะลักออกมาจากผิวเนื้อที่ถูกรากโลหะชอนไชอย่างบ้าคลั่ง

“พี่! ธาวินที่เพิ่งมาถึงไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม กระโจนเข้าหาอัคนิทันที ตั้งใจจะดึงแว่นวิเศษออกมา

“อย่ายุ่งน่า! อัคนิตวาดลั่น สายตาแข็งกร้าวเหมือนจะสั่งน้องชายว่า อย่ายุ่งกับสิ่งนี้!’

เขาจิกเล็บลงกับพื้น พยายามครองสติให้ได้เพื่อจะข่มของวิเศษบัดซบนี่

“เลวเอ๊ย! ให้มันรู้มั่งว่าใครเป็นใคร เป็นแค่เครื่องมือก็เจียมเนื้อเจียมตัวให้คนใช้ไปสิวะ!

            แรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของอัคนิ วงเวทสว่างวาบขณะแว่นสุวรรณการค่อยๆ สงบลง คล้ายจะยอมรับผู้เป็นนาย

            ธาวินถูกกันมานั่งรอด้านนอก ระหว่างที่อัคนิเผยคำทำนาย

ปึบ! นั่งจ่อมจมกับความไร้ประโยชน์ของตัวเองพักใหญ่ มือที่คุ้นเคยก็แตะไหล่เด็กน้อย

“พ่อรู้ว่าเมื่อกี้พี่เค้าพูดแรงไปหน่อย แต่แว่นสุวรรณการมีฤทธิ์มาก เราไปแตะโดนเข้าจะเป็นอันตราย พี่เค้าถึงต้องห้าม”

“ฮะ...” ธาวินยิ่งเกลียดตัวเอง ที่ช่วยอะไรพี่ไม่ได้

“ผมไม่เป็นไรแล้ว แต่วันนี้อยากพักก่อน ช่วยบอก 'เธอ' ด้วยว่าขอเวลาผมหน่อย” อัคนิที่เดินตามออกมาปลดแว่นเลนส์เดียวออกจากใบหน้าแล้วส่งให้บิดาเก็บใส่กล่องปิดผนึก

เธอคนที่ว่าคือผู้นำขององค์กรฯ มีบุญคุณความแค้นกับสุวรรณการล้ำลึก แต่นั่น...เป็นเรื่องที่ธาวินจะได้รู้ในเวลาต่อมา

ธาวินมองพี่ชายคุยกับพ่อ อีกเดี๋ยวก็ต้องโดนทิ้งไว้คนเดียวแล้วสินะ...เหมือนเดิมทุกกอย่าง เขาช่วยพี่ไม่ได้ เป็นได้แค่ตัวเกะกะ...

“เจ้าหนูแกนี่ชอบวุ่นวายจังนะ”

ผิดคาด...อัคนิที่ปกติไม่สนใจน้อง คราวนี้กลับมาทักก่อน

“มานี่สิ...ไปเดินเล่นกัน” หลังจากพูดเรียบๆ ก็เดินนำออกมา

“ฮะ..ฮะพี่!” ธาวินรีบวิ่งตาม

หลังจากวันที่ลูกกลับไปจำศีล น้องก็ไปเฝ้าลูกทุกวัน ธาวินรักลูกมากนะอัคนิรุทธ์ ใจดีกับน้องบ้าง

พ่อพูดถึงขนาดนี้ แล้วเมื่อกี้มันก็ยังไม่เจียมตัวเข้ามาช่วยอีก...อัคนิเหลือบตามองเด็กที่รีบวิ่งตามเหมือนลูกหมาโง่ๆ แล้วชะลอฝีเท้าลง

            บริเวณคฤหาสน์สุวรรณการกว้างขวาง อัคนิเลือกเดินผ่านประตูรั้วด้านหลังออกมายังสวนชั้นนอก แล้วทิ้งตัวนั่งบนพื้นหญ้า

“เอ่อ...พี่ฮะ เลือด” ธาวินถือโอกาสนั่งข้างๆ ตาก็มองหน้าสวยๆ พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับเลือด

“ขอบใจ” อัคนิรุทธ์มองเหม่อไปด้านหน้า ปล่อยให้ธาวินทำตามใจ

“อากาศดีนะครับ ลมเย็นมาก”

“อืม”

“ผมว่าสวนนี้ไกลบ้านไปหน่อย บางทีก็มีสัตว์แปลกๆ เข้ามาอาศัยด้วย”

เหรอ”

ธาวินเริ่มไปไม่ถูก ดูเหมือนพี่จะพูดกับเขาอย่างเสียไม่ได้

“พี่ครับ ว่างๆ เราไปเล่นด้วยกันไหม อย่างมวยปล้ำหรือเตะบอลก็ได้” ธาวินรู้สึกว่าอัคนิไม่เหมือนเด็กในวัยเดียวกันเลย แล้วยังกำแพงน้ำแข็งที่สร้างไม่ให้เขาเข้าใกล้อีก

“ไม่เอา เรื่องของเด็กๆ” อัคนิเปรย สายตามองตามเมดสาวสุดสวยที่เดินมาแต่ไกล “แต่ถ้าแกอยากให้เล่น...ฉันเล่นกับคนนั้นก็ได้” ลิ้นสีแดงแลบเลียริมฝีปาก

ธาวินผงะหน้าแดงจัด เจ้าหนูโตพอจะรู้แล้วว่า เล่นของพี่หมายถึงอะไร...หรือว่าพี่อัคนิจะชอบผู้หญิงมากกว่าน้องชาย?

“อะไร? ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสี่แล้วนะไอ้หนู” คนพูดยิ้มโปรยเสน่ห์ให้คุณเมดสุดสวย

น้องชายขมวดคิ้ว...ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง รูปร่างหน้าตา หรืออื่นๆ (ที่เขาเห็นมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุม ตอนพี่นอนเป็นผักอยู่ในแคปซูล) ดูยังไงพี่ก็เหมือนเด็กอายุสิบสองมากกว่า

“นี่ๆ ถ้าแกอยากเล่นล่ะก็ เดี๋ยวฉันขว้างไม้ให้แล้วแกไปเก็บมานะ” อัคนิเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนขว้างกิ่งไม้ออกไปจริงๆ

“ฮะพี่!” ธาวินตัวตรงแหน๋ว! ยิ้มรับทำตามทันที อะไรก็ได้ที่จะทำให้สนิทกับพี่!

โอกาสที่พี่อัคนิจะสนใจผมแบบนี้มีไม่บ่อยนักหรอก!’

“นี่ฮะ ผมเก่งไหมฮะพี่!” ด้วยสปีดไวกว่านรก แค่พริบตาธาวินก็กลับมายื่นไม้ให้

“อืมดี งั้นอันนี้ด้วย” อัคนิหัวเราะคิกคัก แล้วขว้างไม้อันใหม่

“แฮ่กๆ นี่ฮะพี่!” เจ้าหนูยังเก็บกลับมาไวอยู่...แต่เริ่มหอบ

“ดีๆ ไปเอามาอีก” อัคนิขว้างไม้พร้อมกันห้าอัน

“แฮ่กๆ ๆ ๆ พะ พี่...” กว่าจะตามเก็บไม้ได้ครบ ธาวินก็แทบขาดใจ แถมพอกลับมา...คนที่ควรจะเล่นกับเขากลับเปลี่ยนใจไปนั่งคุยกับเมดคนเมื่อกี้สนุกปาก

“อ๋า เลี้ยงแมวด้วยเหรอฮะ ผมเองก็ชอบแมวน๊า ว่างๆ เราไปเล่นแมวด้วยกันมั้ย”

อัคนิในตอนนี้ช่างดี๊ด๊า ร่าเริง ต่างกับภาพพจน์พี่ชายจอมเย็นชาสุดๆ

แบบนี้มันฉวยโอกาสไล่ผมไปไกลๆ นี่หว่า!’ ธาวินแยกเขี้ยวส่งเสียงแฮ่ๆ ในใจ

“อ้าวธาวินมาแล้วเหรอ เหนื่อยยัง? กลับบ้านกันเลยไหม?

แน่ะพี่ ยังจะทำหน้าดี๊ด๊าเหมือนไม่มีอะไรอีก

อัคนิยกมือสาวสวยขึ้นมาจูบลาด้วยท่าทางสุภาพนุ่มนวล ทิ้งให้ธาวินยืนข่มอารมณ์อยากกระโจนเข้าไปเอาเรื่องเจ้าหล่อนสุดๆ

หนอย! ฉวยโอกาสเข้ามาตีสนิทกับพี่ พี่เองก็เหมือนกัน กับคนอื่นใจดี ทีกับผมนี่เย็นชา ผมทำอะไรไม่ดีเหรอฮะ พี่ถึงได้ใจร้ายแบบนี้

“เป็นอะไร ทำไมไม่เดิน” ส่งสาวสวยเสร็จ อัคนิค่อยสังเกตว่าเจ้าลูกหมายืนก้มหน้านิ่ง

“พี่จงใจไล่ผมไป ตัวเองจะได้คุยกับผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย!

คนที่ถูกว่าหันกลับมาทำตาโตแล้วระเบิดหัวเราะใส่ “อุ๊บ! ฮ่าๆ ๆ ๆ คิดได้ไงเนี่ยเด็กสมัยนี้”

นี่ผมพูดผิดตรงไหน ไม่ขำซะหน่อยธาวินทำท่าต่อต้านเต็มที่ รู้สึกร้อนที่แก้ม

“เธอเข้ามาคุยกับชั้น บอกว่าอย่าแกล้งแกต่างหาก แกไม่รู้จริงๆ เหรอ มีแต่ไอ้ด่างเท่านั้นแหล่ะ ที่คอยวิ่งตามเก็บกิ่งไม้ให้ โอ๊ย! ฮ่าๆ ๆ ไม่ไหวแล้วขำโครตๆ” อัคนิหัวเราะจนตัวงอ

ธาวินบุ้ยปากแล้วก้มหน้าลง พี่ไม่ได้อยากสนิทกับผม แค่อยากแกล้งผมสินะ

หมับ!

แรงบีบที่มือทำให้ธาวินเงยหน้ามองหน้าเหวอ ความอบอุ่นที่ส่งมานี่มัน...พะ พี่กำลังจับมือเขา!? พี่ที่ปกติไม่เคยอยากจะถูกตัวเขาเนี่ยนะ?

เจ้าหนูอยากจะหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้...แต่ว่า...

“ธาวิน กลับบ้านกันเถอะ” อัคนิยิ้มอ่อนโยน

พระเจ้าครับผมเปลี่ยนใจแล้ว หยุดตรงนี้ดีกว่า!’

เป็นครั้งแรกที่ถูกเรียกชื่อ หัวใจของเด็กน้อยอบอุ่นยิ่งกว่าที่เคยวาดฝันไว้ เขายิ้มกว้าง เท้าแทบจะลอยไม่ติดพื้น

พี่ชายที่ดูยิ่งใหญ่มากในวงล้อมของพวกผู้ใหญ่...

พี่ชายที่ทรมานแต่ก็ยังมีรอยยิ้ม...พี่ชายที่เรียกชื่อผม...

ผมอยากให้พี่สนใจมากกว่านี้...อยากให้พี่ยอมรับผม

อยากช่วยพี่ให้พ้นจากความทรมาน...แล้วมาอยู่ข้างๆ กันตลอดไป

คืนนั้น...ธาวินเข้านอนแล้วหลับฝันดี ในใจวางกำหนดการสำหรับวันพรุ่งนี้ ตั้งใจจะชวนพี่ออกไปเที่ยวข้างนอก ไปเล่นด้วยกันอีก...

แต่พอน้องชายที่น่าสงสารตื่นขึ้นมา...อัคนิรุทธ์ก็ไม่อยู่แล้ว...กลับไปจำศีลโดยไม่บอกธาวิน เหมือนจงใจจะหนี...

 

 

---------------------------------

 

อิเรย์ : จบแล้วจ้า แบบยาวพิเศษ ^^a

เมกาเนะ : ทำแบนเนอร์ใหม่ ชอบกันไหมครับ

ของแถม (เปลี่ยนอารมณ์มั่ง)

ธาวิน : ผมอยากเตะบอลกับพี่ฮะ! มาเตะบอลเพิ่มความสนิทสนมกันดีกว่า!

อัคนิ : ไปไกลๆ ตีน

ป.ล. จริงๆ เรื่องนี้รั่วนะ หุหุ (ดูแบนเนอร์ได้)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #273 more (@mirer) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 21:48
    สงสารธาวินจริงๆเลยเจ้าคะ
    #273
    0
  2. #248 Kagerou-คาเงโร่ (@takky62) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 16:28
    สงสารธาวินจับใจจ๊อส!!!!
    TT^TTโฮ......เศร้าใจยิ่งนักนะอ๊ากกก
    #248
    0
  3. #230 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 12:07
    สงสารธาวิน
     
     
    แต่อัคนิรุท์จะโตมั้ยเนี่ย อยู่ในร่างเด็กตลอดเลย
    #230
    0
  4. #218 Chocolate Black (@rattanawong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 20:06
    เตะบอล.......ได้ยินคำนี้แล้วนึกถึงข้อสอบม.6อ่ะ55555
    #218
    0
  5. #207 `latico.bethis? (@opallovepoy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 20:55
     อยากเตะบอลเหรอธาวิน =___=
     อัคนิ ทำไมทำกับน้องแบบนี้อ่าาาา 
    #207
    0
  6. #193 D-u-n-k-e-l-h-e-i-t (@clover-sp126) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 11:21
    สงสารน้องชายแฮะ พี่ชายนิสัยไม่ดี ==''
    #193
    0
  7. #175 NAMTIP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 20:19
    อัคนิ ทำไมเย็นชากับน้องจังอ่ะ T^T
    #175
    0
  8. #170 ping_ping>_ (@pung274) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 22:31
     เอ็นดูอ่ะ  ยอมเป็นหมาน้อยเพื่อพี่เลยนะเนี่ย  

    อดใจรอให้ถึงตอนโต  เอาคืนพี่บ้าง 
    #170
    0
  9. #160 แกงส้ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:35
    แบบว่าธาคิดในใจเยอะจัง เหมือนซันช่าย (f4) เลยอ่ะ 55555
    #160
    0
  10. #113 NKEE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 07:35
    แกล้งน้องอ้ะ!! เย็นชากับน้องจัง

    จะว่าไป อัคนินี่ เวลาอยู่กับน้อง นิสัยเหมือนเราตอนอยู่กับน้องเลย

    คิคิ เราก็ชอบแกล้งน้องและก็พูดจาโหดร้ายเย็นชาใส่มัน

    สนุกดี ยังไงตูก็เหนือกว่ามันฟะ อะไรประมาณนั้น

    แต่อัคนิคงมีเหตุผลที่ดีกว่าเราเยอะอ่ะ ฮ่าๆๆ
    #113
    0
  11. #104 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 00:37
    เดาเรื่องไม่ค่อยแฮะ แต่น่าตามมาก 
    #104
    0
  12. #91 PinkMelon (@monalove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 02:05
    อ่านมาถึงตอน 6 แล้ว
    ขอแปะตอน 7 ไว้ก่อน กลัวฟ้าฝน..

    ชอบตอนด่าแว่น (เออ..แกเป็นแค่อุปกรณ์นี่นะ 555)
    กับธาวินที่บอกว่า ผมเปลี่ยนใจแล้ว หยุดตรงนี้ดีกว่า อิอิ

    ป.ล.อร๊ายยยยย ฝนตกแล้ว ชิ่งล่ะ เดี๋ยวฟ้าจะผ่าคอม ><
    #91
    0
  13. #81 U_ton (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 00:10
    อย่างน้อยหนูนิก็ยังเเอบ... ใช้คำว่าเเอบ! อ่อนโยนกับหนูวินอ่ะนะ



    แม้จะนานๆๆๆๆๆๆ ครั้ง! อยากให้โตไวๆ อย่างเห็นหนูวินเอาคืน 555



    รู้สึกสุขใจเเปลกๆ... สงสารหนูวินมามาก รักน้องวินเเบบหมา ทำได้ไง



    วินถึงตาเอาคืน หนูเล่นไม่เลี้ยงเลยนะลูก...



    ปล. ของแถม สะเทือนอารมณ์มากกก... จะเตะน้องวิน แทนลูกบอลเเล้วววว
    #81
    0
  14. #77 Insidious (@maco) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 21:32
    อัคนินายอย่าแกล้งธาวินสิ
    ปล.สนุกมากเลย ^^
    #77
    0
  15. #75 Middle Ai K (@Maya-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 18:45
     รั่วจริงๆครับ แต่ดีใจนะที่อัพมาเพิ่มตั้งสองตอน =____,=
    คึๆๆ เดี๋ยวก็ออกๆเข้าๆ แคปซูลอยู่นั่นแหล่ะ้น้าพี่ชาย
    มันจะได้คุยกันยาวๆซักทีมั๊ยเนี่ย

    #75
    0
  16. #74 TheUnknowable (@moodng) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 14:10
    มาอัพต่อเร็วๆน๊า
    #74
    0
  17. #73 kibayaoi (@nomonlove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 20:34
    ใจจ้า หนุกมากเลย
    #73
    0
  18. #72 koly (@-emptines-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 17:28
    สนุกมากๆเลยค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

    ฮาตรงที่ไปเตะบอลนี่แหละ 5555
    #72
    0
  19. วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 16:47
    ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์มากๆ เลย

    ตอบเม้นที่ 66

    อีก 1 ตอนจบบทที่ 1 จ้า

    จะขึ้นบทที่ 2 ช่วงปัจจุบันเลย



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 พฤษภาคม 2555 / 17:01
    #71
    0
  20. #70 MaMon (@dragonasist) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 15:22
    ธาวินชวนอัคนิไปเตะบอล เหอๆ -.,-
    #70
    0
  21. #69 Pinkey-Chang(Hibari-kun) (@hibari-san) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 15:06
    สงสารน้องชายจริงๆ โดนพี่แกล้งได้ตลอด
    ถ้าโดนน้องชายจับกดเมื่อไหร่จะไม่สงสารเลยล่ะอัคนิ
    #69
    0
  22. วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 10:51
    สนุกมาก
    #68
    0
  23. #67 Zozo - Lazy - FoX (@zozo-lazy-fox) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 00:39
    ไปไม่กลับซะแล้วธาวิน...(ไปพร้อมกับกิ่งไม้ที่คาบ เอ๊ย! ที่พี่ชายขว้างเลย)
    #67
    0
  24. #66 TheUnknowable (@moodng) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 00:00
     สนุกมากๆเลยค่า 
    เอ๋...แต่ว่าอีกกี่ตอนถึงจะจบ เรื่องความทรงจำแปดปีหรอคะ หรือว่า8ตอนเอ่ย?

    สู้ๆนะคะมาอัพต่อเร็วๆน๊า (>//////<)
    #66
    0
  25. วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 23:08
     อัพร้อยแล้วจ้า ยาวพิเศษเลย *0*
    #64
    0