อวิชชา [Yaoi]

ตอนที่ 7 : ภาคกาลวิบัติ - บทที่ 1 ความทรงจำแปดปี (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 พ.ค. 55

 บทที่ 1
ความทรงจำแปดปี (5)

 

            เป็นช่วงเวลาสี่ปีที่ว่างเปล่า เงียบเหงา และไร้ค่า...

          เพราะไม่มีพี่...

ไฟในห้องลับสว่างขึ้น ธาวินในวัยสิบหกปีเร่งรีบเดินเข้ามา ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้ามีรอยยิ้มกว้างแบบคนที่เก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่

ในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง!

            เด็กหนุ่มรีบกลั้นยิ้มทันทีที่ของเหลวในหลอดแคปซูลลดระดับลง มือที่ถือผ้าขนหนูสั่นน้อยๆ พยายามจัดท่าทางให้ขึงขังเต็มที่ อยากให้พี่เห็นเขาในสภาพที่ดูพึ่งพาได้ มากกว่าเป็นเด็กไม่รู้ประสาเหมือนเมื่อก่อน

“อือออ...” คนเพิ่งตื่นครางยาวๆ เหมือนไม่สบอารมณ์ที่โดนปลุกจากการนอน...นัยน์ตาสีแดงสดจ้องไปยังเด็กหนุ่มแปลกหน้า...ใช้เวลาสักพักจึงค่อยเรียบเรียงความคิดให้เข้าที่ “แก...ธาวินเหรอ?

“ครับ! ผมเองครับพี่” น้องชายรีบอ้าแขนรับร่างบอบบางที่พยุงตัวขึ้นยืน

อัคนิขมวดคิ้วก่อนมองไปรอบๆ เหมือนลูกแมวขี้โมโหที่มองหาอะไรสักอย่าง แล้วพ่อล่ะ?”

“พ่อไม่สบาย ตอนนี้ผมรับหน้าที่ดูแลบ้าน” ธาวินยิ้มหวาน

“แกเลยมาปลุกฉันตามใจชอบ?” แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเฉยเมย

“ครับ ผมอยากเจอพี่ พ่อก็คงอยากเจอพี่” พูดพลางซับหยดน้ำบนใบหน้าอ่อนเยาว์อย่างถนอม ตอนนี้เขาสูงกว่าพี่แล้ว รูปร่างก็ห่างกันจนพี่ดูเหมือนน้องชายของเขามากกว่า

“ฉันสูงแค่ไหล่แกแล้วเหรอเนี่ย” มองเทียบด้วยระดับสายตา

“ครับพี่” นิ้วที่บรรจงปัดปอยผมไล้ไปตามแก้มอย่างหลงใหล “พี่อยากอาบน้ำก่อนมั้ย ผมให้คนเตรียมของไว้ให้แล้ว”

“ช่างเถอะ อย่ามาจับน่ารำคาญ” มีเสียงตีมือดัง เพี๊ยะ! “ฉันจะจำศีลต่อ” อัคนิสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนที่ประคองแล้วเดินกลับเข้าไปในแคปซูล

“เอ๋? ทำไม...” ไวกว่าความคิด ธาวินรั้งแขนไว้

“เพราะแกไม่รู้ ครั้งนี้ฉันจะทำบุญด้วยการไม่โกรธ คนที่จะปลุกฉันได้มีแต่พ่อ เพราะพ่อรู้ว่าตอนไหนสำคัญจริงๆ”

“ตะ...แต่ พี่” ธาวินไม่ยอมปล่อยมือ ในใจร่ำร้องว่า อย่าทิ้งผมไป

“อย่ามาทำหน้าตาเหยาะแหยะเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง แกเป็นผู้ชายรึเปล่า! ไม่อายบ้างรึไง ถ้ามีคนรู้ว่าเป็นพวกติดพี่ชายตัวเอง!” คนที่ดูเด็กกว่าตวาด

“ผะ...ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น” ธาวินตะกุกตะกักเป็นครั้งแรก แววตาเย็นชาทำให้เขารู้สึกกลัว...กลัวพี่จะเกลียดแล้วถูกทิ้งขึ้นมาจริงๆ

อัคนิรุทธ์มองใบหน้า ไม่กล้าหือของเด็กหนุ่มด้วยสายตาดูแคลน “แค่พ่อให้แกดูแลบ้านก็วิ่งแจ้นมาปลุกฉันทันที มีสำนึกบ้างรึเปล่าว่าทำเรื่องไม่เหมาะสมแค่ไหนแกออกไป! แล้วอย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก!

น้องชายไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองผิดตรงไหน...

“ผมแค่อยากเจอพี่ อยากอยู่ข้างๆ พี่เท่านั้นเอง

ไม่มีคำตอบจากร่างเล็กๆ เขายืนหลับตานิ่ง ปฏิเสธที่จะมองธาวินอีก

ธาวินเม้มปากแล้วตัดใจพรมนิ้วลงบนแผงควบคุม สั่งให้ระบบเลี้ยงชีวิตทำงานอีกรอบ

ในเมื่อพี่ยังไม่อยากเจอผม...ผมก็จะเป็นฝ่ายรอเจอพี่เอง

เสียงเปียโนจากเครื่องเล่น DVD บรรเลงเบาๆ ในห้องลับ เป็นเพลงที่ธาวินเล่นแล้วบันทึกไว้ เพื่อนำมาเปิดให้ร่างที่หลับใหลอยู่ในแคปซูลฟัง

เขาทำแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่วันที่ถูกพี่ปฏิเสธ

ช่วงเวลาที่สุขภาพของพ่อทรุดโทรมลงจนต้องเข้าออกโรงพยาบาลมากกว่าบ้าน ธาวินอยู่คนเดียว เริ่มสนใจเล่นดนตรี และทำได้ดีโดยไม่ต้องมีใครสอน เหมือนกับว่าการเล่นดนตรีเป็นความเคยชินที่อยู่ในสายเลือด

“พี่ครับ...ดูเหมือนจะสูงขึ้นมานิดหน่อยนะครับ”

ผ่านมาได้สองปีแล้วที่คนตรงหน้าไล่เขาอย่างไร้เยื่อใย ถึงตัวเราจะใกล้กันแค่กระจกกั้นบางๆ แต่หัวใจกลับไกลเหมือนอยู่คนละโลก

“ผมไม่ได้ปลุกพี่ตามที่สั่งไว้ แค่มายืนดูทุกวันคงไม่ผิดจริงไหม?”

ธาวินมองนาฬิกาบนข้อมือ จะได้เวลาแล้ว หลายปีมานี้เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอีกต่อไป

อยากสัมผัส อยากรู้จักให้มากขึ้น อยากให้มองมาที่ผมคนเดียว

วันนี้ล่ะ! จะได้เจอพี่อัคนิรุทธ์ในสภาพที่เหมือนคนมีชีวิตเสียที...ได้อยู่เคียงข้างกันตลอดกาล

 

“อือ...”

แสงสลัวกระตุ้นเปลือกตาให้เปิดออกช้าๆ รู้สึกว่าพื้นกำลังโคลงเคลง ไม่สิ ร่างกายของเขาต่างหากที่โคลงเคลง

“อะ...ไร?

อัคนิรุทธ์ครางอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกว่าร่างกายถูกอะไรบางอย่างนุ่มหนาห่อไว้ ได้กลิ่นอากาศเย็นฉ่ำยามกลางคืน

“ตื่นแล้วเหรอครับพี่” ธาวินอุ้มร่างเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขน ไม่รอให้ลืมตาตื่นเต็มที่ ก็พาเดินออกมาข้างนอกห้องลับแล้ว

“ฉัน...ทำไม?” อัคนิยังเบลอๆ แต่พอรู้สึกตัวว่าโดนอุ้มอยู่ “บ้านเปลี่ยนไปนะ...แล้วพ่อไปไหน” กวาดตามองก็เจอแต่คนรับใช้ที่ไม่คุ้นหน้ากำลังโค้งให้พวกเขา

เรานอนไปนานแค่ไหนนะ

“ไม่ต้องห่วงครับ คราวนี้พ่อเป็นคนสั่งให้ผมมาปลุกพี่” ธาวินยิ้มกว้างก่อนตอบนุ่มนวล

“ฉันเดินเองได้” อัคนิทำหน้าเรียบสนิทแต่น้ำเสียงกลับแฝงความไม่พอใจเต็มเปี่ยม

“ผมแค่อยากพาไปส่ง” วงแขนกระชับขึ้นเหมือนกลัวมีคนโดดหนี

คนผมแดงมองพื้นด้านล่างแล้วขมวดคิ้ว “แกอายุเท่าไหร่แล้ว”

“สิบแปดครับพี่”

“สูงเท่าไหร่?

ธาวินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงมายิ้มกว้างกว่าเดิม “ร้อยแปดสิบนิดหน่อยเองครับพี่”

อัคนิหน้าแดง บุ้ยปาก นี่เราเตี้ยกว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่คอยเดินตามหลังต้อยๆ ๆ เป็นลูกหมาแล้วเหรอเนี่ย

ธาวินแอบอมยิ้ม ดูแบบนี้พี่ก็น่ารักไปอีกแบบ

“อย่ามายิ้มล้อเลียนนะไอ้หนู ที่ฉันไม่โตก็เพราะมันจำเป็น” อัคนิรีบกลบเกลื่อนความคิดมากเรื่องส่วนสูง

“ไม่หรอกครับ พี่โตขึ้นมากเลยนะ ตอนนี้ดูเหมือนเด็กอายุสิบสาม-สิบสี่แล้ว”

“งะ...งั้นเหรอ” เหมือนจะดีใจขึ้นมานิดหน่อย...

มองด้วยหางตา ธาวินเห็นอัคนิแอบยิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่ชวนมองไม่เปลี่ยน

“ถึงแล้วครับพี่” ธาวินเดินผ่านเมดที่เปิดประตูให้ แล้วค่อยๆ วางร่างเล็กๆ ลงบนเตียง

“นี่ไม่ใช่ห้องฉันนี่” ไม่ใช่แน่ๆ การตกแต่งที่ไร้รสนิยมแบบนี้ ขาวเรียบ โล่งโจ้ง จืดชืด ไม่มีอะไรเลยนอกจากเตียง โต๊ะทำงาน กับชั้นหนังสือ

“ห้องผมเอง”

“เห?

“ผมต้องอยู่เฝ้าพี่”

“พ่ออยู่ที่ไหน?” อัคนิเริ่มทำเสียงเครียด

“พ่อสั่งให้ผมดูแลพี่ พระจันทร์เต็มดวงคราวหน้าพ่อจะเรียกหาพี่เอง”

“พิธีกาลวิบัติ สินะ” สงบลงแล้วพึมพำ

หมับ!

จู่ๆ ธาวินก็ดึงอัคนิเข้าไปกอดแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

“เฮ้ย! อะไร?” อัคนิตกใจ

“อา...อบอุ่นเหมือนอย่างที่เคยฝันไว้ไม่มีผิด…’

ตอนนี้ธาวินเริ่มจะเคลิ้ม สองแก้มแดงซ่าน ผมอยากนอนกับพี่มานานแล้ว”

อัคนิกะพริบตาปริบๆ ไอ้หนูนี่...

“พอแล้ว! อย่ากอดมาก รำคาญ!” เขาพยายามผลักธาวินออกไปไกลๆ ตีน แต่พอเห็นดวงตาใสแจ๋วเหมือนลูกหมา...ก็อ่อนใจจนลงไม้ลงมือไม่ออก

เอาเถอะ...ถึงพิธีกาลวิบัติแล้วนี่

คืนนั้น อัคนิรุทธ์ยอมเลยตามเลย อยู่ในอ้อมแขนของธาวินอย่างว่าง่าย

เจ้าหนูนี่โตขนาดนี้แล้ว...ตระกูลเราก็มีผู้สืบทอด...หลังพิธีกาลวิบัติ เราเองก็...

อัคนิระบายรอยยิ้มเหมือนคนที่ยอมรับในชะตากรรมของตัวเอง

“คิดๆ ไปก็เสียดายนิดหน่อย...ได้คุยกับแกแค่ไม่กี่ครั้งเอง” เขาเปรยกับคนที่นอนหลับตาพริ้ม

“หืม...อะไรเหรอครับพี่”

มันยังไม่นอน!?’ อัคนิเม้มปากแล้วรีบหันหลังใส่ “ไม่มีอะไร นอนๆ ไปซะ”

ลูกชายคนโตของสุวรรณการตระหนักดีว่า ความลับของอวิชชาที่กัดกินชีวิตของคนในตระกูล ควรจบลงที่ตนเอง

คิดจนผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ขณะธาวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองดูใบหน้าที่เหมือนเทวดาตัวน้อย

เขาลูบเส้นผมสีแดงเบาๆ เพื่อกล่อมให้หลับฝันดี

อัคนิรุทธ์ไม่รู้เลยว่า...เด็กน้อยที่เคยเดินตามเขาต้อยๆ ได้เปลี่ยนไปแล้ว...ความคิดบิดเบี้ยวไปตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตากัน...โดน อัคนิ’ [เปลวไฟ] เผาผลาญสติสัมปชัญญะและความยั้งคิดจนสิ้น

“พี่...คราวนี้ผมไม่ปล่อยพี่ไปอีกแล้ว” ธาวินพรมริมฝีปากบนแก้มนุ่มเนียน ก่อนขบใบหูน่ารักเบาๆ

อัคนิรุทธ์ไม่รู้เลยว่า...การตื่นมาครั้งนี้ อยู่ในแผนการของธาวินทั้งสิ้น

“เวลาที่พี่เสียไป...ผมจะเอาคืนมาให้...นะครับ”

เอาวันเวลาเหล่านั้นที่พรากพวกเราออกจากกันคืนมาให้หมด...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!’

 

 

-----------------------------------------

 

อิเรย์ : จบอดีตแล้วจ้า เจ้าลูกหมาโตขึ้นแฮะ

เมกาเนะ : ตอนหน้าได้เวลาเอาคืนครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #274 more (@mirer) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 22:01
    ธาวินสู้ๆเจ้าคะ...อยากจะเชียร์มากกว่านี้ แต่ชักระแวงตอนข้างหน้าแล้วสิเจ้าคะ
    #274
    0
  2. #242 MarshMalloW KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 22:06
    ชอบอ่าาาา น่ารัก! อ่านเพลินจัง
    #242
    0
  3. #239 Kagerou-คาเงโร่ (@takky62) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 16:34
    นะ....น่าร๊ากกกกก> <
    ธาวินสู้ๆ เชียร์ๆๆๆๆๆ
    #239
    0
  4. #231 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 12:13
    เอาแล้วไงทีนี้ อัคนิ เจอดีแน่ๆ
    #231
    0
  5. #219 Chocolate Black (@rattanawong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 20:25
    หวาวหวาวหวาว~เจ้าลูกหมาเปลี่ยนเป็นหมาป่าซะแล้วสิ~
    #219
    0
  6. #208 `latico.bethis? (@opallovepoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 20:59
     =[]=
     ตามที่คหล่างบอกอัพเรเวลเร็วมากอ๊ะ !
    #208
    0
  7. #194 D-u-n-k-e-l-h-e-i-t (@clover-sp126) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 11:24
    ลูกหมาเปลี่ยนโหมดเเล้วหรอนิ ! 
    #194
    0
  8. #179 snow_crystal (@j_snow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 23:50

    ทะ ทะ ทำไม ทำไม

    เจ้าลูกหมาตัวนั้น...

    มันช่างเลเวลอัพความน่ากลัวได้ล่ะนี่

    #179
    0
  9. #176 NAMTIP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 22:19
    ลูกหมาเเอบน่ากลัว 555 เเต่ยังรักเหมือนเดิมนะเค้อะ -3-
    #176
    0
  10. #171 ping_ping>_ (@pung274) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 22:42
     ลูกหมาโตแล้ว ทิ้งห่างพี่ชายไปเยอะ 

    จะเริ่มเผยนิสัยที่แอบเก็บกดไว้นานละซิ

    #171
    0
  11. #161 แกงส้ม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:38
    แหม ธาเริ่มฉลาดแล้ว 5555

    ชอบๆๆๆๆ
    #161
    0
  12. #114 NKEE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 07:53
    เจ้าลูกหมาโตมาแล้วดูน่ากลัวแปลกๆ

    โตแล้วจะค่อยๆเลวขึ้นจริงๆหรอเนี่ย T^T

    คิดถึงเจ้าลูกหมาคนเก่าอ่ะ! แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

    เอาคืนพี่ชายให้สาสม ฮ่าๆๆๆ(บ้าไปแล้ว = =)
    #114
    0
  13. #106 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 01:04
    ทำไรต่อเนี่ยยย ลุ้น 
    #106
    0
  14. #90 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 00:38
    สนุกมากคะ!!
    อัคนิน่ารัก  ส่วนธาวินก็เริ่มจะทำอะไรบางอย่างแล้ว...
    #90
    0
  15. #89 Pinkey-Chang(Hibari-kun) (@hibari-san) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 22:50
    ธาวิน!!!!!!!!!!!!!!!!! โตแล้ว โตแล้ว! แม่ยกเชียร์สุดใจเจ้าค่ะ!!
    #89
    0
  16. วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 16:01
     แจ้งข่าวจ้า

    บทที่ 2 เมกาเนะ จะเป็นคนเขียน

    อิเรย์ติดงานจ้า

    เมกาเนะบอกว่าคืนนี้น่าจะเสร็จ ยังไงแวะมาดูดึกๆ เลยละกันจ้า

    #88
    0
  17. #87 TheUnknowable (@moodng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 14:24
     ธาวิน ยิ่งโตยิ่งเลวจริงด้วย (= [] =)!
    มาอัพเร็วๆนะคะสู้ๆ
    #87
    0
  18. #86 Se-ris (@a-rona) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 14:07
    ค้างอย่างแรงงงงงง > ว <
    #86
    0
  19. #85 ท่านบาทฯ (@bathmunglung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 11:23
     ฮู่ววว
    เริ่มแล้ววว
    คนพี่ไม่ได้เจอโลกภายนอกมาก
    เลยโดนหลอกง่ายๆเลยเห็นมั้ยย
    น่าสงสาร..แต่แอบเชียร์คู่พี่น้อง ฮ่าๆ
    #85
    0
  20. วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 08:39
    สนุกมาก
    #84
    0
  21. #82 U_ton (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 00:20
    โตขึ้นดูเจ้าเล่ห์ และโรคจิตมากกกกกกกก...



    ชอบมากเล้ยยยยยยยยย โฮกกก ไม่อยากคิด ถ้าหนูนิรู้เรื่องจะว่ายังไง



    แล้วคุณพ่อไปไสสสสส ลูกชายพี่ท่านวางเเผน(ร้าย)ต่ออนาคต(พี่ชาย)แล้ววว



    อิอิ... หนูนิจะกลายร่างเป็นหนูน้อยหมวกเเดงเเทนหนูวิน เป็นการพลิกบทบาท 555



    ปลื้มมากกก รีบมาต่อนะจ๊ะ... รอวันนี้มากนาน 5555555555
    #82
    0
  22. #80 silver_มังกร (@mafis-dragon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 22:35
    อื้อหืออ เริ่มดาร์กเข้าไปทุกที
    #80
    0
  23. #79 Zozo - Lazy - FoX (@zozo-lazy-fox) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 21:58
    อดคิดไม่ได้ว่า ถ้ายังดองพ่อหนุ่มอัคคฯ ในโหลดองต่อไป จะอยู่ได้ยัน 100 ปีอะไรทำนองนี้ไหมเนี่ย? 555+

    ติดตามต่อไป...
    #79
    0
  24. #78 Insidious (@maco) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 21:41

    ค้างอ่ะไรเตอร์ มาอัพต่อเร็วๆนะ

    #78
    0
  25. #76 Middle Ai K (@Maya-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 18:49
     มันค้างอีีกแล้วไง = =+ ปึ้ด
    ทั้งพิธี ทั้ง....เออ นะ 
    =[]= จะอ่านต่ออออ
    #76
    0