อวิชชา [Yaoi]

ตอนที่ 9 : ภาคกาลวิบัติ - บทที่ 2 แผนการและความรู้สึกของธาวิน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ก.ค. 55

 

 

บทที่ 2

แผนการและความรู้สึกของธาวิน  (2)
 

 

ตลอดทางที่อัคนิเดินผ่าน คนรับใช้รีบย่อตัวทำความเคารพ เขาสังเกตว่าคนเก่าๆ หายไปหมด มีแต่คนหน้าใหม่ที่ไม่รู้จัก ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรเพราะเวลาก็ผ่านไปตั้งสิบปี

 

"รอด้วยคะ"

พอหันกลับไปตามเสียง สาวใช้หน้าตาน่ารักวิ่งเข้ามาท่าทางเหมือนมีเรื่องสำคัญ
 

 

อืม ไม่เลวแฮะ ตื่นมาก็มีสาวมาทักแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย ดีกว่าไอ้น้องเวรนั่นตั้งเยอะ
 

 

"อะไร?"

อัคนิซึ่งอายุจริงๆ ก็จะสามสิบแล้ว รีบเก๊กมาดสุขุมให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่ารูปร่างภายนอกที่ดูเหมือนเด็กมัธยมต้น สายตาก็มองสำรวจสาวใช้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ในใจรู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่เลว ถึงจะเด็กไปนิด แต่ก็น่ารักไม่หยอก

ถ้าแค่จีบเล่นๆ คงไม่เป็นไรใช่ไหม แค่คิดก็ยิ้มร่าออกมาโดยอัตโนมัติ

“ออกมาเดินแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณหนู ให้ดิฉันพากลับไปที่ห้องของท่านธาวินนะคะ”

"มะ... เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่า... คุณหนู?"

 

"ค่ะ ท่านธาวินสั่งไว้ว่าให้ดูแลคุณหนูให้ดี ยังไงก็กลับไปที่ห้องก่อนแล้วดิฉันจะชงนมอุ่นๆ ให้นะคะ" สาวใช้ยิ้มหวานให้เจ้านายตัวเล็ก  

อัคนิหลับตาแล้วนับ 1 ถึง 10 บ่นพึมพำคนเดียว ไม่ได้ๆ เธอไม่รู้เรื่องอะไร... ไม่ได้ๆ อย่าทำร้ายเด็ก สตรี และคนชรา

 

"เธอกลับไปบอกธาวินซะ ว่าให้เลิกวุ่นวายกับฉันได้แล้ว"  

อัคนิไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อ รีบเดินหลบออกมาก่อนจะรู้สึกอยาก ตบ เด็ก เตะหมา ต่อยผู้หญิง แล้วเร่งเดินไปที่ห้องทำงาน หาความสงบที่ไม่ต้องได้ยินหรือเจอไอ้น้องงี่เง่าสักระยะ

ทุกอย่างในห้องยังคงเดิมเหมือนก่อน เงียบสงบเป็นส่วนตัว เหมาะกับการทำนายอนาคตหรือคำนวณวิถีโคจรของดาวที่ต้องอาศัยสมาธิอย่างมาก

หลังจากหย่อนตัวนั่งที่โต๊ะทำงาน ก็มองดูเอกสารที่วางกองเป็นตั้ง นัยน์ตาสีแดงเผยความรู้สึกคิดถึงอย่างชัดเจน หวนนึกถึงตอนที่เขียนคำทำนายให้พวกลูกค้า มีพ่อนั่งอยู่ข้างๆ ค่อยให้คำปรึกษาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และแม่ที่รักเขาเสมอ

น้ำใสไหลอาบแก้มอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนฟุบหน้าลงกับโต๊ะคิดถึงเรื่องพิธี ถึงจะรู้ว่าต้องเจออะไรบ้างแต่ก็อดกังวลไม่ได้ อัคนิรีบส่ายหัวไว้ความรู้สึก อะไรที่ตัดสินใจแล้วเขาจะไม่ถอยกลับ เวลานี้ควรจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนการทำนายกาลวิบัติ

 

เพื่อจะได้หมดห่วงกับเรื่องต่างๆ งั้นเหรอ... นี่กรู เพิ่งอายุเท่านี้ก็คิดแบบคนแก่แล้วเรอะวะ

เขากุมขมับตัวเอง หัวเราะแห้งๆ ไม่คิดว่าจะตนเองรู้สึกแบบนี้
 

 

เมี๊ยวๆ...
 

จากที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อัคนิสะดุ้งสุดตัว แล้วรีบกดรับ เพราะจำเสียงริงโทนได้

“มีอะไรวิทูร”

“ของที่ต้องการได้แล้วนะ”

เสียงจากปลายสายทำให้เขายิ้มออก “สมกับเป็นนายจริงๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปรับของเองโอเคไหม”

 “แล้วเจอกัน” หลังจากนัดหมายสถานที่และเวลา อัคนิกดวางสายพร้อมกับรอยยิ้มที่หุบลง ขาทั้งสองแกว่งไปมาเบาๆ นึกทบทวนว่ามีอะไรที่ยังไม่ได้ทำอีกบ้าง
 

 

ตั้งแต่ตื่นมาเขายังไม่ได้เจอพ่อ...
 

ทันทีที่นึกได้ ก็รีบออกจากห้องทำงาน ตรงมาที่หน้าห้องของพ่อ  เปลี่ยนบอดี้การ์ดใหม่งั้นเหรอ...

เขาไม่คุ้นหน้าพวกที่มาใหม่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก จึงเดินตรงเพื่อจะเข้าไปหาพ่อ ทว่าแค่เข้าไปใกล้หน้าห้อง พวกการ์ดรีบเข้ามากันไม่ให้ไปต่อ

“หลีกไป ฉันจะเข้าไปหาพ่อ”

 

"นอกจากท่านธาวินและคนที่ท่านอนุญาตแล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามผ่าน"

 

การ์ดพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม ยืนขวางไม่ให้อัคนิเข้าไปใกล้ประตูห้อง แค่ฟังคิ้วก็กระตุกทันที ต้องให้ธาวินอนุญาตงั้นเหรอ สงสัยต้องจัดระเบียบพวกนี้ใหม่ซะแล้ว

เขาหักนิ้วเสียงดังกร๊อบแกรบยืดเส้น ก่อนเงื้อมหมัดจะสั่งสอนพวกการ์ด
 

 

หมับ!
 

มือถูกคว้าไว้ได้ซะก่อน เขารีบหันกลับไปดู “ปล่อย ธาวิน”

 

ร่างสูงทำตามที่ขอ “พี่มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ”   

 

“ฉันจะพบพ่อ บอกพวกมันให้หลีกไป” นัยน์ตาสีแดงกร้าวแข็งไม่พอ ทั้งที่พ่อก็อยู่อีกฟากของประตู แต่กลับถูกพวกการ์ดกันไว้ไม่ให้พบ 

“ผมเคยบอกพี่แล้วไม่ใช่เหรอครับว่า พ่อจะเป็นคนเรียกหาพี่เอง ตอนนี้พี่ต้องอดทนรอไปก่อน”

คิ้วเล็กๆ ย่นลง แสดงความไม่พอใจ แต่คำสั่งของพ่อ เขาต้องปฏิบัติตาม “ฉันจะรอก็ได้”

พูดจบเขาหันหลังเดินหนีน้องชายทันที แต่ในใจคิดหนักกับพฤติกรรมที่แปลกไป ทั้งพ่อที่ไม่ยอมให้พบ และน้องชาย

แถมท่าทางของธาวินที่ดูแปลกประหลาด ปกติจะคล้อยตามเขาทุกอย่าง แต่เมื่อกี้เขารู้สึกได้ถึงความเย็นชาและแววตาที่แข็งกร้าว จากตอนที่คว้ามือของเขาไว้

อัคนิเดินทิ้งระยะพอสมควร ก่อนจะหลบเข้ามุมแอบดูธาวินคุยกับพวกการ์ด ท่าทางในตอนนี้ดูเย็นชาจนไม่อยากจะเชื่อว่า จะเป็นน้องชายที่คอยเดินตามเขาต้อยๆ กระดิกหางทำตาใสเป็นลูกหมาเชื่องๆ

“คุณหนูมาทำอะไรตรงนี้คะ”

เขาสะดุ้งโหยง ในใจก็ด่าเมดที่มาทักเขาไม่ดูสถานการณ์เลย “มะ... มีอะไร”

“ก็คุณหนูวิ่งหนีไปเมื่อกี้ ดิฉันก็เป็นห่วงว่าคุณหนูจะหลงทาง เดี๋ยวจะพาไปส่งห้องของท่านธาวินนะคะ”

เมดสาวพูดน้ำเสียงหวานสนิท แต่อัคนิทำหน้าเดือดปุดๆ ที่ถูกเรียกคุณหนูๆ อยู่ได้

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันกลับไปที่ห้องของธาวินเอง” เขาพยายามท่องในใจว่า เธอไม่รู้เรื่องๆ

“อ้าวพี่ จะไปห้องผมเหรอ ดีใจจัง”

 

แค่ปวดหัวตุบๆ ที่ถูกว่าคุณหนูไม่พอ อัคนิคิ้วกระตุกเพิ่มกับไอ้น้องชายที่อายุยืนเกินเหตุ แค่พูดถึงก็โผล่หัวมาแล้ว 

 “งั้นผมอุ้มพี่กลับห้องเลยนะครับ” ธาวินยิ้มกว้างแล้วอุ้มอัคนิขึ้นมาจะพากลับห้อง

“ปล่อย... ฉันเดินเองได้” ร่างเล็กดิ้นและโวยวาย อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีที่ถูกอุ้มแบบนี้

 

"ปล่อยได้แล้วธาวิน"

คราวนี้เขาไม่ได้ผลักหรือดิ้นธาวิน แต่ใช้สายตาขู่น้องชาย จนเจ้าตัวยอมปล่อย แล้วมองเขม็งเป็นเชิงว่าอย่าเข้ามาใกล้

“พี่โกรธผมเรื่องเมื่อเช้าเหรอครับ”

แววตาใสแป๋วแบบลูกหมาถูกงัดออกมาใช้อีกครั้ง แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับเขาอีกแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ โดยเฉพาะเมดสาวที่ทำหน้าเคลิ้มกับสีหน้าของไอ้น้องชายงี่เง่าอย่างออกหน้าออกตา
 

 

ป๊อก!
 

 

เขาเขกหัวธาวิน "ถ้าแกลดอายุไปสัก 10ปี ทำแบบนี้จะน่ารักมาก"

 

"แต่ตอนนี้ฉันขนลุก" ธาวินทำหน้าจ๋อยสุดๆ ที่มุขนี้ใช้กับพี่ไม่ได้ผล

“ฉันจะกลับห้อง แล้วตามมาด้วยฉันมีเรื่องจะพูดด้วย” พูดจบก็เดินนำกลับมาไม่สนว่าจะตามมาหรือไม่ แล้วหย่อนตัวนั่งลงที่เตียง ยังไงวันนี้เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมพ่อถึงไม่เรียกพบ

“พี่ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะครับ”

เป็นคำแรกที่ทักเจ้าของห้อง ก่อนจะเข้ามาคลอเคลียทำตัวเป็นหมาอ้อนเจ้าของ

อัคนิถามเสียงเครียด “ธาวิน ระหว่างที่ฉันหลับเกิดอะไรขึ้นกับบ้านหรือเปล่า”

“ทุกอย่างในบ้านก็ปกตินี่ครับ” เจ้าลูกหมาไม่ดูสีหน้าเลยสักนิด เข้ามากอดหนุบหนับแล้วยังยิ้มให้ ไม่ดูสีหน้าของอีกฝ่ายที่บึงตึงอยู่เลย

โกหก น้องชายกำลังปิดบังความจริง บางอย่างที่เขาควรจะรู้ บางทีการถามตรงๆ คงจะไม่ทำให้ได้ความคืบหน้าอะไรอัคนิรู้สึกอยากนั้น

“ฉันอยากพบพ่อ นายช่วยฉันได้ไหม” มารยาดอกแรกถูกงัดมาใช้ ท่าทีจากที่แข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนหวาน

“แต่พ่อบอกว่าให้พี่รอก่อน”

“ทำไมล่ะธาวินนายบอกฉันทีสิ”  หยดน้ำเริ่มปริ่มขอบตา เขาบีบน้ำตาแต่ในใจแอบสะใจที่เห็นใบหน้างี่เง่าของมัน ที่เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก

“ยังไงผมจะลองไปคุยกับพ่อเรื่องของพี่ก็แล้วกันครับ”

“ขอบใจนะธาวิน วันนี้จะนอนห้องนี้ก็ได้นะ”
 

อัคนิเหยียดยิ้มอยู่ในใจ รู้สึกน้องงี่เง่าคนนี้หลอกง่ายชะมัด ตลอดทั้งวันเขายอมให้ธาวินอยู่ใกล้ๆ ก็แค่คิดซะว่ามีลูกหมาตัวใหญ่ตามต้อยๆ ทนรำคาญไปเดี๋ยวก็จบเรื่องเอง

“ดื่มนี่หน่อยนะครับ ผมให้แม่ครัวทำพิเศษให้พี่เลย” ธาวินส่งแก้วน้ำผลไม้ให้

ทั้งสองทานของว่างยามดึกด้วยกันในห้อง ถึงอัคนิจะรู้อึดอัดที่มีคนมาทำนู่นนี่ให้ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ไม่เข้าใจว่าทำไม

 

หรือว่าการเป็นพี่น้องมันเป็นแบบนี้

 

อัคนิทอดตัวเอนหลังกับหมอน แล้วหยิบหนังสือเล่มโปรดมาอ่าน แต่สักพักก็รู้สึกเหมือนตาจะเริ่มจะหนักขึ้นเรื่อยๆ  

“ง่วงจัง” ร่างเล็กหาวหวอดๆ เปลือกตาหนักอย่างประหลาด แต่เขายังไม่อยากเข้านอนตอนนี้

“ถ้าง่วงจะเข้านอนเลยไหมครับ” ไม่ใช่แค่พูด แต่ธาวินห่มผ้าให้กับร่างเล็ก

เขาพยายามฝืนตัวเองให้ตื่น หยิบรีโมทเปิดทีวีดูแก้ง่วงข่มตาไม่ให้หลับ แต่ก็ฝืนไม่ไหววูบลงไปนอนแผ่บนเตียง ธาวินเผยรอยยิ้มมุมปากขึ้น

มือลูบไล้แก้มอย่างทะนุถนอม ก่อนอุ้มร่างบางให้นอนดีๆ โดยที่ไม่รู้สึกแปลกใจสักนิด ว่าทำไมอัคนิหลับผล่อยไปแบบนี้ เพราะเขาเป็นคนวางยานอนหลับเอง

“หลับฝันดีนะครับเดี๋ยวผมกลับมานอนด้วย”

ลูกหมาเชื่องๆ กลายพันธุ์เป็นหมาป่าขึ้นมา แล้วก้มลงหอมแก้มเนียนเบาๆ ก่อนจะออกไปข้างนอกห้อง ทำธุระบางอย่างให้เรียบร้อย

สั่งคนใช้ที่อยู่เวรตอนกลางคืนให้เฝ้าหน้าห้องหากอัคนิออกมาเมื่อไหร่ให้โทรบอกเขาทันที เขาเดินตามทางมาเรื่อยๆ จนหยุดที่หน้าห้องของพ่อ

 

"พ่อครับ ผมมีเรื่องปรึกษาด้วยครับ"

“เข้ามาสิ” ธาวินรอจนพ่ออนุญาตแล้วจึงเข้ามาในห้อง

 

"พ่อครับผมมีเรื่องจะปรึกษาด้วย"      
 

 

ปึบ!
 

ศักดิธัชปิดหนังสือที่ยังอ่านค้างอยู่ แล้วมองดูธาวินที่ทำสีหน้าลำบากใจ

 

"นั่งก่อนธาวิน ลูกมีอะไรจะปรึกษากับพ่อรึ"

 

"เรื่องแว่นสุวรรณการกับกาลวิบัติ"

"เรื่องนั้นเราเคยคุยกันแล้วนี่"

 

"แต่เราไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลยหรือครับ"

 

เจ้าบ้านสุวรรณการเผยสีหน้าเคร่งเครียด "นั่นเป็นเรื่องที่กำหนดไว้แล้ว"

 

"แล้วพ่อทนได้เหรอครับ" ธาวินรุกถามจนวูบหนึ่งแววตาของผู้สูงวัยกว่าสับสน เหมือนจะมองเห็นภาพในอดีตที่ไม่สมควรนึกถึงขึ้นมือจึงสั่นอย่างช่วยไม่ได้

 

"ผมอยากให้พ่อช่วยทบทวนเรื่องกาลวิบัติอีกครั้ง"

 

ศักดิธัชรักษากิริยาก่อนตอบอย่างสุขุม "เราเคยพูดกันแล้วว่า นี่ไม่ใช่ขอบเขตการตัดสินของเรา... กาลวิบัติเป็นความตั้งใจของอัคนิรุทธ์ไปแล้ว"

 

"แม้แต่พ่อก็ห้ามไมได้"

บิดาส่ายหน้า แต่เขาไม่ยอมรับเรื่องนี้ ธาวินเดินเข้ามาแล้วก้มหัวขอร้อง กับการที่บอกให้ยอมรับว่ามันเป็นเรื่องปกติ สู้ไม่ยอมที่จะทำตามยังง่ายกว่า

 

"แต่ความตั้งใจนั้นมัน..." ธาวินพูดเสียงสั่น

ศักดิธัชกำมือแน่น ใจจริงก็ไม่อยากให้อัคนิเป็นผู้ถูกเลือก แต่เพราะมันเป็นเรื่องที่เบื้องบนกำหนดมา ต่อให้เข้าไปยุ่งก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้

 

ธาวินหยิบแผ่นกระดาษให้พ่อ "ผมมีแผนการที่จะทำในวันกาลวิบัติ... อย่างน้อยมันอาจจะเปลี่ยนอนาคตได้"

 

"ผมต้องการคนช่วยสนับสนุนแผนนี้" ธาวินเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อย ขณะที่พ่อยังอ่านแผนการอยู่

 

ทุกอย่างที่พี่ชายของเขาเคยสูญเสียไปจะไม่เกิดขึ้นในยุคของเขาอีก และใครที่พยายามพรากของรักของเขา 'มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม' 

 

 

-----------------------------------------

 

อิเรย์ : ธาวินน่ากลัวจังแหะ

เมกาเนะ : ความน่ากลัวของธาวินเพิ่งเริ่มเองครับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #276 more (@mirer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 22:30
    ธาวิน น่ากลัวให้มากกว่านี้เลยเพื่อน...แต่ในบางเวลาก็เพลาๆลงหน่อยนะ
    #276
    0
  2. #250 Kagerou-คาเงโร่ (@takky62) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 16:46
    ง่าธาวินน่ากลัวนะครับเนี่ย
    ออร่าสังหารพุ่งกระฉูด(ฮา.)
    #250
    0
  3. #233 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2555 / 12:22
    ธาวิน จะทำอะไรนะ
     
    พ่อรู้เห็นด้วยอีกต่างหาก
    #233
    0
  4. #221 Chocolate Black (@rattanawong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 21:13
    หมาน้อยตัวจ้อยในอดีตหายไปหนาย~(วิ่งหา(แหงล่ะ ก็เป็นอดีตนิ=w=))
    #221
    0
  5. #210 `latico.bethis? (@opallovepoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 21:08
     =[] เด็กตาแป๋วคนนั้นหายไปไหนนนน?
    #210
    0
  6. #163 แกงส้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:44
    พ่อสมรู้ร่วมคิดด้วยเหรอเนี่ย
    #163
    0
  7. #152 mikaail (@mikaail) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 21:49
    ธะ..ธาวินน้อยโซตะของเราหายไปแล้ววววววว!!
    ไม่นึกเลยว่าที่จริงนายจะซึนเดเระ! ทำแอ๊บแบ๋วหลอกให้เราตายใจอยู่ตั้งหลายตอน
    (เทคอ่า ขอเทคหลังไมค์ด้วยจิ)
    #152
    0
  8. #149 karmdodcom (@karmdodcom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 10:31
     ...ธาวิน..
    รู้สึกว่า ยิ่งโต...จะยิ่ง.....------....ขึ้น
    #149
    0
  9. #147 เมกาเนะ-อิเรย์ (@meganesan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 00:49
    จาก อิเรย์ ที่มีคิวเขียนบทที่ 3 >.<

    เราเพิ่งเคลียร์งานเสร็จเมื่อกี้เอง พรุ่งนี้จะรีบปั่นให้บทที่ 3 จ้า
    #147
    0
  10. #145 ลูกเป็ดน้อย (@bathmunglung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 16:56
    บร๊ะ ธาวินแผนสูง
    อัคนิเอ๋ย มุขนั้นมันเก่าไปแล้วจ้า
    โดนยาสลบเองเลยเห็นมะ

    #145
    0
  11. #143 Middle Ai K (@Maya-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 01:09
     O_O *กำำลังสับสน* เดาเรื่องไม่ถูก~ แต่ธาวินคงมีคนรวมหัวด้วยเยอะอยู่ละมั้ง หึๆ
    #143
    0
  12. #141 ~pink~ (@feriona) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 13:49
    ชะ...ชอบอ่ะ >.<!
    ชอบน้องชายยันเดเระ มันเป็นอะไรที่อ๊างมาก แต่ในแต่ละตอนสั้นจังเลยนะคะ น่าจะเอามารวมกันนะ
    #141
    0
  13. #140 am_nile (@amnile) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 13:41
     รอจ้า
    #140
    0
  14. #139 เมกาเนะ-อิเรย์ (@meganesan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 23:14
     แจ้งข่าวว่าไรท์ อิเรย์ ติดงานจ้า แต่จะรีบปั่นตอนต่อไปน๊า 
    #139
    0
  15. #138 Insidious (@maco) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 18:20
    ธาวินนายวางแผนอะไร???
    ปล.ลูกหมาตัวนี้ได้กลายเป็นหมาป่าแล้ว
    #138
    0
  16. #136 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 20:28
    ธาวินวางแผนอะไรเอ่ย~~~~~~~    อัคนินี่อายุจริงแก่จังไม่เข้ากับหน้าตาซะเลย
    #136
    0
  17. #135 U_ton (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:47
    ธาวินนนนน... ร้ายขึ้นมากมาย



    เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน ใจคนไม่เปลี่ยน เเต่เเข็งขึ้นสิเนี่ย...



    หมาน้อยก็เติบใหญ่เป็นหมาป่า เตรียมลับเขี้ยวเล็บมานานเเค่ไหนเเล้วเนี่ย



    เเต่ไม่รู้สิ รู้สึกดีอ่ะ ที่นิโดนซะบ้าง 555 วินเล่นซะนิกลายเป็นหนูน้อยหมวกแดงเลย
    #135
    0
  18. #133 am_nile (@amnile) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 13:59
    อืม ... เดาเรื่องไม่ค่อยถูก ต้องแบบนี้สิถึงจะน่าติดตาม
    (เทคหายไปหนาย อ่านเทคทีไรขำก๊ากทุกที 555)
    #133
    0
  19. #132 flowerladykim (@kim_pot-ter) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 13:23
    หลงรักลูกหมาตัวนี้จังอ่า -///-
    ดิบๆ จิตๆ โอ๊ยยย!!! ชอบ >w<
    รีบๆ มาต่อนะคะ รออ่านคะ!
    #132
    0
  20. #129 ~SOUL SHADOW~ (@haruhi1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 20:40
    สนุกมากกกกกกกกกกก  >w< 

    ขอกรี๊ด ธาวินหน่อยยย  กรี๊ดด~~~~~
    #129
    0
  21. #128 Zozo - Lazy - FoX (@zozo-lazy-fox) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 19:21
    ต่อไปต้องแอบแนะนำพ่อหนุ่มอัคฯ ไหมเนี่ยว่า.... "ระวังหมาดุ!"
    XD

    ปล. แอบงงว่า ตกลง คุณพ่อถูกควบคุมรึเปล่า? หรือว่าไม่? ไงกันเนี่ย?


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 พฤษภาคม 2555 / 19:30
    #128
    0
  22. วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 15:07
    สนุกมาก
    #127
    0
  23. #126 Pinky-Chang(Hibari-kun) (@hibari-san) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 14:20
    ธาวินเริ่มน่ากลัวแล้วอ่ะ แต่อ้อนอัคนิไปให้ตลอดนะ อย่าฟิวส์ขาดกลางคันนะเธอ!
    #126
    0
  24. #125 So"CrY (@bambola-love) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 04:22
     ธาวินแรวง!!!
    #125
    0