คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Cardfight! Vanguard]Ren HBD - Happy Kiss-**Yaoi**

โดย Meiar

ฟิคฉลองวันเกิดของเร็นค่า

ยอดวิวรวม

2,396

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


2,396

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


31
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ธ.ค. 57 / 23:02 น.
นิยาย [Cardfight! Vanguard]Ren HBD - Happy Kiss-**Yaoi** [Cardfight! Vanguard]Ren HBD - Happy Kiss-**Yaoi** | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เนื่องจากวันที่ 12/12 เป็นวันเกิดของเร็นสุดที่รักเราเลยจัดการปั่นฟิคฉลองวันเกิดให้กับเร็นๆของเรา เพียงแต่ในงานวันเกิดของเร็นจะมีเรื่องวุ่นวายใดเกิดขึ้นก็เชิญติดตามกันได้เลยค่า >W<

ปล.ฟิคเรื่องนี้ไม่มีแพร์ริ่งเพราะเร็นๆเหมาหมดค่ะ

ปล2.ความจริงคนเขียนแอบชอบทุกคุ่ที่มีเร็นเลยจัดเต็ม 555

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ธ.ค. 57 / 23:02


Happy Kiss 

 

                วันนี้ที่ตึกของเหล่านักสู้แห่งฟูไฟเตอร์มีความอึกทึกครึกครื้นเป็นพิเศษเนื่องจากว่าวันนี้คือวันเกิดของหัวหน้าเหล่าฟูไฟเตอร์สึซึงาโมริ เร็นนั่นเอง ภายในตึกจึงมีการเลี้ยงฉลองอย่างสนุกสนานเพราะนอกจากเหล่านักสู้ของฟูไฟเตอร์แล้วยังมีนักเรียนจากโรงเรียนอื่นที่เป็นแฟนคลับของสึซึงาโมริ เร็นมาร่วมงานด้วยซึ่งทุกคนก็ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี

                ทว่าการกระทำเช่นนี้ก็ก่อให้เกิดความบกพร่องของการป้องกันผู้ร้ายที่ลอบเข้ามาในงานด้วยเช่นกัน....

                “หึๆๆ คราวนี้แหละฉันจะทำให้นายขายหน้าให้ได้สึซึงาโมริ เร็น”ยาฮางิ เคียวกล่าวด้วยน้ำเสียงสะใจอย่างยิ่งยวดขณะที่เริ่มเปิดขวดสิ่งที่ตนพกมาด้วย ร่างเล็กมองไปยังแก้วทรงสูงที่ผูกโบว์สีแดงเล็กๆไว้ตรงด้ามจับเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเจ้าของแก้วคือใคร

                “เตรียมตัวขายหน้าในงานเลี้ยงวันเกิดของตัวเองให้ดีเถอะ”ว่าแล้วเคียวก็จัดการเทน้ำที่อยู่ในขวดออกมาผสมกับน้ำในแก้ว กลิ่นของมันหอมหวลชวนให้ดื่มแต่หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วมันคือสุราดีกรีสูงชนิดหนึ่งซึ่งเคียวลงทุนใช้เงินเก็บของตนซื้อมาเพื่อทำการฉีกหน้าเร็นโดยเฉพาะ

                เมื่อจัดการภารกิจเสร็จเรียบร้อยเคียวก็ไปหาที่ซุ่มรอดูนารูมิ อาซากะที่เดินเข้ามาในห้องเพื่อนำเครื่องดื่มไปให้กับเร็นสุดที่รักของเธอ เพียงแต่หญิงสาวก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น

                “น้ำผลไม้ของท่านเร็นมีสีนี้งั้นเหรอ”จากที่เธอจำได้น้ำผลไม้ของเร็นคือน้ำส้มแต่น้ำในแก้วกลับมีเหลืองอมส้มผิดจากก่อนหน้านี้ไปเล็กน้อย

                “อาซากะ!”แต่แล้วเสียงของเร็นที่เรียกอยู่ภายนอกก็ทำให้เธอสลัดเรื่องที่คิดอยู่ออกไปแล้วรีบหยิบน้ำผลไม้ที่วางอยู่ไปให้กับเร็นอย่างรวดเร็ว

                “ค่า จะไปเดี๋ยวนี้ค่าท่านเร็น!”อาซากะตอบรับเสียงหวานแล้วก็ถือน้ำเดินออกไปทันที  ลับหลังจากอาซากะเดินออกไปแล้วเคียวที่ซ่อนตัวอยู่ก็ขยับออกจากที่ซ่อนแล้วหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

                “คราวนี้แหละสนุกแน่ จริงสิถ้าเราไปแอบถ่ายรูปเร็นตอนเมาเละเทะในห้องนอนละก็ต้องเอามาใช้ประโยชน์ได้ทีหลังแน่ๆ”เมื่อคิดได้เคียวก็ไม่รอช้ารีบตรงไปที่ห้องของเร็นในทันทีทิ้งการกระทำของตนไว้ให้กับเหล่าแขกเหรื่อที่ยังไม่รู้ชะตากรรมทั้งหลาย

                เพียงแต่เด็กหนุ่มคงไม่รู้ว่ากรรมน่ะมันตามทันไวยิ่งกว่าจรวดเสียอีก...

 

                “ทริกเกอร์เช็ค......ไม่มีทริกเกอร์ฉันแพ้แล้วล่ะ”โซริว เลออนกล่าวพลางเริ่มเก็บการ์ดที่วางอยู่บนโต๊ะออกไป ส่วนทางด้านเร็นก็เผยรอยยิ้มของผู้ชนะแล้วเริ่มเก็บการ์ดบ้าง

                “แต่เลออนคุงก็เก่งมากเลยนะครับ ถ้าเทิร์นที่แล้วผมเปิดไม่ได้ฮีลทริกเกอร์ก็อาจจะแพ้ไปแล้วก็ได้”เร็นเอ่ยชมจากใจจริงแต่เลออนก็แค่หัวเราะในลำคอเสียงเบาแล้วเก็บการ์ดต่อไป

                “คราวต่อไปมาแข่งกับฉันเถอะ”มิตสึซาดะ เค็นจิหรือฉายา โคเทที่ยืนอยู่ข้างๆกล่าวขึ้นบ้างหลังจากที่เห็นเร็นกับเลออนแข่งกันแล้วก็เริ่มเครื่องร้อนขึ้นมาบ้าง  แต่ยังไม่ทันที่เร็นจะได้ตอบตกลงแขกคนสำคัญอีกสองคนก็เดินเข้ามาเสียก่อนซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเซ็นโด ไอจิกับไค โทชิกิ

                “สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณเร็น”ไอจิที่มาพร้อมกับของขวัญกล่องเล็กกล่าวอวยพรด้วยรอยยิ้มสดใสผิดกับไคที่แค่เดินเข้ามาอวยพรเบาๆทีหลัง

                “ขอบคุณสำหรับของขวัญนะไอจิคุง แต่ไคนี่สิไม่เห็นมีของขวัญมาให้ผมเลย  แบบนี้ผมน้อยใจนะคร้าบ”เร็นแสร้งลากเสียงยาวแล้วทำหน้าบูดบึ้งแต่ไคที่รู้จักกันมานานย่อมรู้ทันว่าเร็นกำลังแกล้งทำ

                “ถ้างั้นมาแข่งกันซักรอบเป็นไงล่ะ”พูดจบคนบ้าแวนการ์ดไฟท์ขึ้นสมองอย่างไคก็หยิบเด็คออกมาถือเรียบร้อยตัดหน้ามิตซึซาดะ เค็นจิที่ยืนหัวเราะแห้งๆอยู่ด้านข้าง

                “แบบนี้ไม่เห็นจะเป็นของขวัญตรงไหนเลยนะครับ”แม้จะพูดเช่นนั้นแต่เร็นก็จัดการหยิบการ์ดเกรดศูนย์มาเซ็ทไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

                “ก่อนจะแข่งกับไค โทชิกิดื่มน้ำก่อนสิคะท่านเร็น”นารูมิ อาซากะที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำผลไม้ในมือกล่าวเชื้อเชิญด้วยรอยยิ้มหวานเพราะเห็นว่าเร็นแข่งมาหลายคนแล้วยังไม่ได้ดื่มน้ำเลย  เร็นที่รู้สึกคอแห้งมาตั้งแต่เมื่อครู่ก็หันไปหยิบน้ำมาดื่ม เพียงแต่ขณะที่ดื่มชายหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อรู้สึกว่าน้ำผลไม้แก้วนี้รสชาติแปลกกว่าที่ควร  แต่เร็นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะการต่อสู้ที่น่าสนุกมารออยู่ตรงหน้าแล้วจึงได้ยกแก้วดื่มทีเดียวหมด

                “Ride the Vanguard!”ทั้งสองกล่าวพร้อมกันพร้อมหงายการ์ดเกรดศูนย์ขึ้นมา

                จากนั้นการต่อสู้ก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ต่างฝ่ายก็ได้เรียกการ์ดเกรดสามมาปะทะอยู่หลายรอบจนดาเมจอยู่ที่คนละห้าดาเมจทั้งคู่  ในขณะนี้อยู่ในเทิร์นของเร็นที่อาจจะเป็นการชี้ขาดการแข่งครั้งนี้ สึซึงาโมริแตะมือลงไปบนการ์ดเพื่อเตรียมทำการโจมตี

                “ให้บลาสเตอร์ ดาร์ครีเวนเจอร์บูสต์ด้วยคาร์รอนแล้วโจมจีไปที่แวน.....”ทว่ายังไม่ทันที่เร็นจะได้พูดจนจบร่างสูงกลับทรุดลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นกะทันหันทำให้ไอจิที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้าไปพยุงเอาไว้

                “คุณเร็นเป็นอะไรรึเปล่าครับ”ไอจิเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เร็นส่ายหัวเบาๆแทนคำตอบ ส่วนเท็ตสึที่ยืนอยู่จึงรีบหันไปบอกอาซากะที่กำลังจะเข้ามาช่วยพยุงเร็นอีกคน

                “อาซากะรีบไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาเร็ว”

                “ได้ พวกนายดูแลท่านเร็นดีๆล่ะ”พูดจบอาซากะก็รีบวิ่งออกจากห้องกินเลี้ยงไปอย่างรวดเร็ว  เท็ตสึกับโคเทจึงช่วยกันคนไม่ให้เข้ามาล้อมมากเกินไปเพื่อให้เร็นกายใจได้สะดวก ส่วนไคก็เข้ามาช่วยพยุงเร็นไปนั่งที่เก้าอี้แทนไอจิที่ตัวเล็กกว่าเร็น

                “นั่งตรงนี้ก่อนนะครับ”เร็นพยักหน้ารับกับคำพูดของไอจิแล้วนั่งลงบนเก้าอี้แต่โดยดี  ท่าทางของเร็นยังดูไม่ดีขึ้นเท่าไรไอจิจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วยื่นไปให้ไค

                “ไคคุงช่วยเอาไปชุบน้ำเย็นมาให้คุณเร็นหน่อยนะครับ”

                “ได้ นายเองก็ดูหมอนั่นดีๆล่ะ”ไค โทชิกิรับผ้ามาจากไอจิแล้วก็เดินไปที่โต๊ะเครื่องดื่มกลางงานเพราะห้องน้ำอยู่ค่อนข้างไกล ในระหว่างนั้นไอจิก็ช่วยดูแลเร็นอยู่ข้างๆ

                “ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

                “รู้สึกเวียนหัวมากเลยครับ”ร่างสีแดงตอบด้วยน้ำเสียงอู้อี้ท่าทางมึนงงก่อนจะหันไปทางไอจิซึ่งมีสีหน้าเป็นห่วง พอเห็นสีหน้าแบบนี้ของไอจิแล้วก็ทำให้เร็นยิ้มออกมา

                “ไอจิคุงนี่ใจดีจังเลยนะครับ แบบนี้ผมชอบมากเลย”

                “เอ๋?”คนที่อยู่ดีๆก็ถูกชมโดยไม่ตั้งตัวกลายเป็นฝ่ายมึนงงแทนในทันที แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อคนป่วยที่ควรได้รับการดูแลกลับขยับกายโน้มตัวยกขึ้นวางมือบนที่วางแขนบนเก้าอี้ของไอจิส่งผลให้เงาของเร็นทาบทับบนร่างของไอจิจนมิด

                “คุณเร็น”เมื่อเห็นท่าไม่ค่อยดีไอจิจึงตั้งใจจะเอ่ยเรียกสติแต่เร็นกลับขยับนิ้วมาวางบนริมฝีปากของไอจิเพื่อบอกให้เงียบก่อนจะเลื่อนนิ้วไปปัดเส้นผมสีน้ำเงินออกแล้วค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน เพียงแต่ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นไคก็เดินกลับมาเสียก่อน

                “เร็นนายคิดจะทำอะไรไอจิของฉัน”ไคไม่ว่าเปล่ายังดึงร่างของคนที่กำลังคร่อมทับตัวแฟนของตนออก ใบหน้าหล่อสวยบูดบึ้งไปพอสมควรเมื่อโดนขัดจังหวะ

                “แค่จะจูบแค่นี้เองทำเป็นงกไปได้ ถ้างั้นเป็นเธอแทนก็ได้นะ”

                “หา? นายว่าไง..อุ๊บ!”เสียงของไคโดนตัดขาดทันทีเมื่อเร็นจัดการโน้มร่างของไคเข้ามาประกบจูบต่อหน้าต่อตาของเซ็นโด ไอจิ!

                พริบตาที่ริมฝีปากประกบปิดโดนแมวเจ้าเล่ห์ขโมยไปไค โทชิกิที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดก็ถึงขั้นช็อคกลายเป็นรูปปั้นหินไปเลย ในขณะที่เร็นยังบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างยาวนาน  เมื่อจูบของเร็นจบลงร่างสูงเพรียวก็ผละออกมาพร้อมเลียริมฝีปากด้วยท่าทางพึงพอใจสุดขีด

                เมื่อจบจากไคแล้วเร็นก็ดูเหมือนจะยังไม่พอใจเท่าไหร่ ดวงตาเรียวเหมือนแมวจึงเริ่มสอดส่ายสายตาหาเหยื่อรายใหม่ซึ่งเหยื่อในคราวนี้คือชายหนุ่มผมสีทองนามโซริว เลออนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่มาก  เร็นจึงไม่รอช้ารีบเดินไปหาอย่างรวดเร็วผิดกับท่าทางอ่อนแรงเมื่อครู่คนละเรื่อง

                “นายจะทำอะไรสึซึงาโมริ เร็น”เลอนนถามเสียงแข็ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแต่เร็นก็ไม่ได้ตอบเพียงแค่คำพูดเมื่อชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเท้าแขนลงบนผนังขังร่างที่เล็กกว่าของเลออนเอาไว้

                “เลออนคุงก็หน้าตาน่ารักขนาดนี้แท้ๆ อย่าขมวดคิ้วสิครับ”ว่าแล้วเร็นก็กดจูบลงที่ระหว่างคิ้วหนึ่งครั้งส่งผลให้แก้มสีขาวนวลของเลออนกลายเป็นสีแดงในทันที

                เร็นหัวเราะคิกกับท่าทางเขินของคนตรงหน้าแล้วก็ค่อยกดจูบลงไปพร้อมทั้งเลื่อนมือไปวางบนท้ายทอยกับเอวบางของคนตรงหน้าเพื่อรับรสสัมผัสให้มากที่สุด น่าแปลกที่เร็นเป็นคนตัวบางแต่ไม่ว่าเลออนจะผลักเท่าไรก็ไม่สามารถสะบัดเร็นให้หลุดออกไปได้ จูบครั้งนี้ของเร็นก็เป็นจูบที่ยาวอีกเช่นกันทำให้เมื่อจูบเสร็จเลออนก็ถึงกับต้องเกาะผนังเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ชายหนุ่มผมทองหอบหายใจหนักหน่วงประหนึ่งเพิ่งโดนสูบวิญญาณออกจากร่างไปไม่มีผิด

                “สึซึงาโมริคุงทำไมเธอถึง....”โคเทที่เห็นเร็นเล่นหนังสดจูบไคกับเลออนไปต่อหน้าต่อตาก็ถึงกับหน้าแดงแจ๋ราวกับเป็นคนโดนจูบเสียเอง สีหน้าท่าทางไร้เดียงสานั้นดูเหมือนจะถูกใจเร็นไม่น้อยชายหนุ่มจึงเคลื่อนตัวไปหาคนตัวสูงกว่าแล้วแนบชิดกายลงไป

                “โคเทเองก็อยากจูบกับผมใช่มั้ยล่ะครับ”ไม่ว่าเปล่าเร็นยังยกมือขึ้นคล้องลงบนลำคอของคนตรงหน้า ดวงตาสีแดงหวานฉ่ำควบคู่กับริมฝีปากบางสวยที่กำลังขยับยิ้มทรงเสน่ห์ทำให้มิตสึซาดะ เค็นจิต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อกกับท่าทางที่เย้ายวนขึ้นมากะทันหันของสึซึงาโมริ เร็น

                “ถ้าไม่จูบผมจะจูบเองแล้วนะครับ”ถึงปากจะว่าเช่นนั้นแต่ยังไม่ทันที่โคเทจะได้ตอบอะไรเร็นกลับเป็นฝ่ายที่ออกแรงบังคับให้อีกฝ่ายก้มลงมาประกบริมฝีปากกับตนทันที วินาทีที่ริมฝีปากแตะกันลิ้นอุ่นของเร็นก็ขยับเข้าไปในริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยของโคเท

                ปลายลิ้นสีแดงขยับไปมาภายในแตะสัมผัสลงบนลิ้นที่อยู่ในโพรงปากอย่างยั่วเย้าเชิญชวนให้เข้ามาพัวพันด้วย สุดท้ายแล้วเร็นก็เป็นฝ่ายชนะเพราะโคเทที่ยืนนิ่งมาตลอดก็ขยับมือรวบเอวบางของเร็นเข้าหาตัวแล้วขยับลิ้นตอบรับรสจูบของเร็นราวกับต้องมนต์สะกด ทั้งสองต่างจูบแล้วจูบอีกโดยลืมกระทั่งสายตาตกตะลึงของทุกคนและไม่แน่ว่าเร็นอาจจะจูบกับโคเทอีกหลายครั้งถ้าหากว่าใครคนหนึ่งไม่หมดความอดทนไปเสียก่อน

                “เร็น!”ชายร่างสูงใหญ่รีบเข้ามาแยกทั้งคู่ออกจากกัน การกระทำนี้ทำให้โคเทได้สติว่าเมื่อครู่ตนได้เผลอทำอะไรลงไป ใบหน้าหล่อเหลาจึงกลับมาขึ้นสีแดงอีกครั้งซึ่งในคราวนี้ก็แดงกว่าคราวที่แล้วเสียอีก

                “เท็ตสึอย่ามาขวางสิครับ ผมกำลังสอนให้โคเทจูบอยู่นะครับ”คำพูดอย่างไม่อายปากของคนเอาแต่ใจทำให้เท็ตสึได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อรั้น แต่แล้วในตอนนั้นเองมิตสึซาดะ เค็นจิที่เหมือนได้สติแล้วจึงเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

                “คือ..เมื่อกี้นี้...ผมได้รสเหล้าจากเอ่อ....สึซึงาโมริคุง”กว่าจักรพรรดิหนุ่มที่น่าสงสารจะพูดจบก็ต้องใช้ความพยายามไปมากโข ทางด้านเท็ตสึที่ได้ฟังจึงขยับตัวเข้าไปใกล้เร็นส่งผลให้แววตาของเร็นวาวระยับทันที

                “อ๋อ เท็ตสึก็อยากจูบผมเหมือนกันใช่มั้ยครับ”เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนแต่ก็ดูจะใช้ไม่ได้ผลกับคนใจแข็งอย่างเท็ตสึ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้มากกว่าเดิมก่อนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นเหล้าอย่างที่โคเทกล่าวไว้

                “ดูท่าคนครัวจะเผลอเอาเหล้ามาให้เร็น ทางที่ดีฉันว่ารีบเอาเร็นกลับไปพักผ่อนดีกว่า”พูดจบเท็ตสึก็จัดการอุ้มแมวเกเรขึ้นมาทันทีเพื่อความรวดเร็วและป้องกันไม่ให้เร็นไปลวนลามใครอีก

                ทางด้านเร็นก็ไม่ว่าอะไรสักคำที่โดนบังคับอุ้มขึ้นมาพาดไหล่เหมือนแมวตัวหนึ่งกลับกันร่างสูงเพรียวยังพาดตัวลงไปอย่างสบายใจแต่ก็ไม่พ้นส่งสายตาเชิญชวนไปให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

                “เอ่อ...ฉันว่าฉันไปช่วยด้วยดีกว่า”โคเทรู้สึกว่าการปล่อยให้เท็ตสึดูแลเร็นที่กำลังเมาเพียงคนเดียวดูไม่ดีเท่าไรจึงพยายามข่มความรู้สึกกระอั่กกระอ่วนแล้วตามเท็ตสึไปด้วย

                หลังจากนั้นทุกคนที่เหมือนตกอยู่ในภวังค์ต่างก็พร้อมใจกันกระพริบตาปริบๆแล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

                “สึซึงาโมริ เร็นเป็นพวกเมาแล้วจูบไม่เลือกเหรอเนี่ย....”

 

                “เท็ตสึจูบผมหน่อยสิ”เร็นที่โดนอุ้มพาดไหล่โอดครวญแบบที่ทั้งน่ารักและน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มขยับตัวดิ้นไปมาหลังจากที่พูดแล้วไม่มีเสียงใดๆตอบรับ ส่วนเท็ตสึก็ได้แต่พยายามจับเร็นไว้ไม่ให้หล่นหรือก่อเรื่องใดๆพลางนึกทอดถอนใจ

                “เท็ตสึเกลียดผมเหรอครับ”เมื่อแผนเดิมใช้ไม่ได้ผลจากน้ำเสียงยั่วเย้าเมื่อครู่ก็เหลายเป็นเสียงตัดพ้อชวนให้รู้สึกสงสารอย่างรวดเร็วประหนึ่งกดรีโมทเปลี่ยนช่องทีวี  ดูท่าว่าน้ำเสียงนี้ของเร็นจะทำให้เท็ตสึใจอ่อนได้มากกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัว เพราะจากที่อุ้มพาดบ่าเท็ตสึก็เปลี่ยนมาเป็นอุ้มท่าเจ้าหญิงแทนเพื่อที่จะได้มองหน้ากันให้ชัดเจน

                “ไม่มีใครเกลียดนายหรอก”น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูนิ่งเรียบแต่ก็อ่อนโยนอยู่ในทีเร็นจึงหัวเราะคิกคักแล้วขยับตัวเอนซบแผงอกกว้างเหมือนแมวขี้อ้อน

                “ถ้างั้นก็จูบผมหน่อยสิ จูบเบาๆไม่ต้องแลกลิ้นก็ได้”เร็นยังคงไม่เลิกตื้อแถมยังมีการต่อรองแบบที่โคเทต้องหน้าแดงอีกรอบ เท็ตสึก้มลงมองจึงได้เห็นว่าเร็นกำลังทำแก้มป่องเหมือนกับเด็กเวลาโดนขัดใจ ท่าทางที่น่าเอ็นดูนี้ทำให้เท็ตสึหัวเราะเพราะนึกถึงเร็นในสมัยก่อนขึ้นมา

                “นายนี่เอาแต่ใจไม่เปลี่ยนเลยนะ”ว่าแล้วเท็ตสึก็ยกต้วเร็นขึ้นมาแล้วกดจูบลงไปอย่างนุ่มนวลผิดกับรูปลักษณ์ภายนอก เร็นขยับมือวางบนลงไหล่หนาแล้วเอียงคอน้อยๆอ้าปากรับรสสัมผัสของจูบอันหอมหวานที่ล่วงล้ำเข้าในปากของตนเอง

                แม้เท็ตสึจะละริมฝีปากไปในเวลาไม่นานแต่กายบางก็ยังซุกไซ้เข้าแนบชิดไม่ต่างกับเด็กที่ขาดความอบอุ่น เส้นผมสีแดงขยับส่ายไหวไปมายามที่เจ้าตัวขยับศีรษะวางลงบนไหล่หนาทำให้ดูเผินๆแล้วเหมือนกับเส้นขนของแมวสีแดงตัวหนึ่ง เท็ตสึปล่อยให้เร็นซุกอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องของเร็น

                “เอ่อ....ฉันไปเปิดประตูให้นะ” โคเทที่เหมือนกลายเป็นส่วนเกินกล่าวด้วยน้ำเสียงจืดสนิทพลางรีบไปเปิดประตูให้ก่อนจะต้องสงสัยนิดๆว่าเร็นไมได้ล็อคประตูห้องนอนไว้งั้นเหรอ

                “อือ...”ร่างบางส่งเสียงครางเครือในลำคอขณะที่ถูกวางลงบนเตียงหนานุ่ม แว่วเสียงถอนหายใจของชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ครั้งหนึ่งก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปโดยหารู้ไม่ว่าในห้องนี้มีใครคนหนึ่งมารออยู่ก่อนแล้ว

                “แผนสำเร็จอย่างงดงาม”ยาฮางิ เคียวที่แอบหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าเปิดประตูตู้ออกแล้วเดินตรงไปยังร่างของคู่แค้นที่กำลังนอนอยู่บนเตียงในสภาพมึนเมา

                “ดูจากท่าทางสองคนนั้นแล้วนายจะสร้างเรื่องน่าขายหน้าได้น่าดูชมเลยสินะ”เคียวว่าพลางขยับตัวขึ้นไปบนเตียงเพราะหวังจะจัดท่านอนที่น่าขายหน้าให้เร็น แต่นั่นก็เป็นการกระทำที่ผิดมหันต์เมื่อคนที่ควรจะหลับอยู่กลับขยับยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วลืมตาขึ้น

                “อยากรู้มั้ยว่าผมทำอะไร”

                “หา? เหวอ!”เร็นขยับลุกขึ้นนั่งแล้วจัดการผลักเคียวลงไปนอนบนเตียงพร้อมขยับกายมาทับไว้อย่างรวดเร็วจนร่างเล็กยังตั้งตัวไม่ทัน  นัยน์ตาสีแดงขยับเพ่งมองหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนจะเอ่ยชม

                “ดูๆไปเธอก็น่ารักดีนะ แถมยังให้ความรู้สึกว่าน่ากินอีกด้วย มาอยู่ในห้องผมแบบนี้ขอผมกินสักครั้งคงไม่ว่ากันนะ”ทันทีที่พูดจบเร็นก็จัดการบดจูบลงบนริมฝีปากของคนอวดดีทันทีโดยไม่คิดจะรอคำตอบแม้แต่วินาทีเดียว

                “อื้อ!”คนที่โดนคู่แค้นปล้นจูบเอาถึงกับดิ้นพราดพยายามจะหาทางหนี แต่ก็สู้แรงไม่ได้แถมยังโดนจูบหนักหน่วงของเร็นสูบเอาเรี่ยวแรงไปจนหมด

                สึซึงาโมริ เร็นขยับมือเข้าไปใต้เสื้อเชี้ตสีขาวเลื่อนไปยังแผ่นอกเล็กแล้วแกล้งจิกเล็บสะกิดยอดอกสีชมพูให้ช้ำเรียกเสียงร้องอันน่าฟังออกมา

                “อ้ะ..อย่านะเร็น...”เคียวร้องห้ามอย่างอ่อนแรงซึ่งแน่นอนว่าไม่มีทางหยุดเร็นได้ ร่างสูงหัวเราะคิกคักแล้วขยับมือปลดกระดุมเสื้อของเคียวทีละเม็ดโดยไม่สนใจต่อเสียงประท้วงของเคียวแม้แต่นิดเดียว

                “ร..เร็น.....สุดท้ายแล้วเคียวที่ไม่อาจห้ามการกระทำของเร็นได้ก็ต้องหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม แต่ว่าบางทีโชคชะตาก็ยังไม่ทำร้ายเคียวมากเกินไปเมื่อประตูห้องของเร็นพลันเปิดขึ้นอีกครั้งโดยมีเท็ตสึกับโคเทเดินกลับเข้ามาเพื่อนำยามาให้เร็นกิน

                “เคียว...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”เท็ตสึเอ่ยขึ้นพร้อมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่กลับมาปรากฏตัวอยู่แถมยังอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมไม่น้อย  แต่เคียวก็ดูจะไม่สนใจตอบคำถามแม้แต่น้อยเพราะร่างเล็กอาศัยจังหวะที่เร็นกำลังเผลอรีบผลักคนที่ทับอยู่ออกแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่านักวิ่งทีมชาติ

                จักรพรรดิหนุ่มมองตามร่างเล็กที่วิ่งหนีไปอย่างงุนงงไม่น้อยก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับคนที่เหลืออยู่ในห้อง แต่ชายหนุ่มก็ไม่นึกเลยว่าพอหันมาจะพบว่าดวงตาคู่สวยกลับปิดลงพร้อมเสียงหายใจยาวๆแบบคนกำลังนอนหลับอยู่

                “สึซึงาโมริคุงหลับแล้วเหรอเนี่ย”

                “ถ้างั้นเราปล่อยให้เร็นพักไปเถอะ”ชายร่างใหญ่เอ่ยแนะซึ่งโคเทก็เห็นด้วย ดังนั้นหลังจากที่จัดการห่มผ้าให้เรียบร้อยทั้งสองจึงได้เดินออกจากห้องไปทันที

                แต่แล้ววินาทีที่ประตูห้องผิดลงคนที่ถูกคิดว่าหลับไปแล้วกลับลืมตาตื่นตื่นขึ้นในความมืด เรือนกายผอมเพรียวขยับขึ้นนั่งบนเตียงแล้วบิดขี้เกียจคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน เพียงแต่แววตากลับแจ่มใสไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนหรือเมาอยู่แม้แต่เสี้ยวเดียว

                “เฮ้อ....เท็ตสึกับโคเทไม่น่ากลับมาเลย ผมนึกว่าจะได้ทดลองกินลูกหนูตัวนั้นเสียอีก”เร็นพูดด้วยท่าทางเสียดายไม่น้อยก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเตียงแล้วเหยียดกายไปมาพลางคิดถึงรสชาติของริมฝีปากทีได้ลิ้มลองมาในวันนี้

                ความจริงน้ำแก้วนั้นมีส่วนผสมของเหล้าจริงอย่างที่ทุกคนรู้แต่เร็นไม่ได้ถึงกับเมาเสียทีเดียว ตอนแรกชายหนุ่มก็แค่รู้สึกมึนหัวอย่างหนักแต่พอเริ่มชินก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรมากนัก เพียงแต่ไหนๆก็มีโอกาสได้แกล้งคนเร็นจึงไม่พลาดที่จะแกล้งไอจิกับไคที่ชอบมาสวีทหวานจนเลี่ยนให้ดูบ่อยๆ เพียงแต่พอแกล้งไคแล้วกลับสนุกจนหยุดไม่อยู่ต้องหาคนแกล้งเรื่อยๆจนมาถึงตัวการของเรื่องที่เกือบต้องถึงขั้นเสียตัวเพราะสิ่งที่ตัวเองก่อขึ้น

                “ช่างเป็นวันเกิดที่สนุกมากๆเลย ไว้เจอกันเมื่อไรผมจะตอบแทนให้เต็มที่เลยนะ ยาฮางิ เคียว”เร็นเอ่ยเช่นนั้นด้วยนัยน์ตาวาวโรจน์พลางหลับตาลงเพื่อเข้าสู่นิทราอย่างแท้จริง

                หลังจากที่เท็ตสึกับโคเทเดินกลับเข้าไปที่งานอีกครั้ง ทุกคนต่างก็ออกปากเป็นเสียงเดียวกันว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไปห้ามให้เหล้าเข้าปากสึซึงาโมริ เร็นแม้แต่หยดเดียวซึ่งไคก็สนับสนุนความเห็นนี้เต็มที่ด้วยสีหน้าบูดบึ้งเป็นพิเศษ

 

END


 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Meiar จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. งดเหล้ารับปีใหม่นาจา//ตามกระแสไม่ทัน555+

    #12
    0
  2. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:12
    หนอยแกอีชั่วเรนบังอางมาจูบท่านไคของข้าแกตาย//แต่ก็แอบฟินอยู่นะ
    #11
    0
  3. วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 16:47
    เร็น...นายมันร้ายกาจ!!

    แอบหึงไคแทนไอจิ 555555
    #10
    0
  4. #9 baiploo44 (@baiploo44) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 08:22
    เร็นตัวแสบของแท้จริงๆ555
    #9
    0
  5. วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 16:52
    อย่าให้เร็นได้ดื่มเหล้าไม่งั้นพี่แกจะแกล้ง(จูบ)คนไปทั่ว....แต่แบบนี้ก็ฟินนะ//ไม่ใช้เรื่องล่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 มิถุนายน 2558 / 16:54
    #8
    0
  6. วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 20:42
    โอ้ว~ ไคโดนรุกแว้ว~ อ๊าก ชอบมากกกกกกกกกกกกก>O<
    #7
    0
  7. #6 Silver_Bullet of Shadow (@darkness--prince) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 16:00
    ชอบครับชอบ 555 มาอ่านตรงเฉลยแล้วอดขำไม่ได้เลย เร็นนายมันตัวแสบของจริงเลย 5555
    #6
    0
  8. #5 สาววายจร้า
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 22:17
    อร้าย ไคถูกเรนแย่งไปจากไอจิแล้ว

    เรน แค้นนี้ต้องชำระ
    #5
    0
  9. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 17:35
    เห็นด้วยกับคห.ที่2ค่ะ
    #4
    0
  10. วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 18:22
    เรน นายแกล้งไค

    แกตายยยยยยยยยยยยย!
    #3
    0
  11. วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 16:04
    I belive I can fly~~~~!!!!! <3 #ผิด

    แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก #?
    มันเป็นอะไรที่ฟินมากเลยค่ะ!!!!!!!!! <3
    ฉากที่ไคโดนแกล้งนี้...ฟินค่ะฟินมาก!! #แอบสะใจนิดๆเพราะเห็นไคเหวอ
    ได้เห็นเร็นไปรุกชาวบ้านนี้มันฟินจริงๆค่ะ!! #ตอนเคะก็ฟินนะแต่เมะมันฟินกว่า //////

    ทิ้งท้ายไว้ซะแบบนั้น......ขอไว้อาลัยให้กับเคียวคุงล่วงหน้าเลยค่ะ =w=;
    #2
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(