[Code Geass Fanfic]The Last and After Story (Yaoi)

ตอนที่ 10 : Special Chapter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ก.พ. 52

In Valentine's day

วันนี้วันที่14กุมภาพันธ์งั้นเหรอ

เราถอนหายใจอย่างเอือมระอาเล็กน้อยพลางมองไปรอบข้างที่ผู้คนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ในมือมีทั้งกล่องช็อคโกแลตและดอกกุหลาบทำให้คนโสดสนิทไร้แฟนถึงกับอิจฉาตาร้อนได้ทุกปีและเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

"ลูลูชปีนี้ก็ได้กองเท่าภูเขาอีกแล้วนะ"สายตาของรีวาลซ์ที่มองมาทำเราถึงกับเหงื่อตก ถ้าไม่ติดว่าชั้นเป็นเพื่อนละก็นายคงฆ่าชั้นแล้วใช่มั้ยเนี่ย ก็แค่ชั้นได้ดอกกุหลาบมากขนาดไปเปิดร้านได้กับช็อคโกแลตกองยักษ์ที่เหมือนไปเหมามาหมดโรงงานแค่นี้เอง

"นายจะโกรธอะไรนักหนาล่ะรีวาลซ์ เดี๋ยวก็ได้เองแหละน่า"ดูเหมือนคำปลอบของเราจะไม่เข้าหูเลยกลับกันหมอนั่นดูโมโหมากกว่าเดิมอีก

"นายหน้าตาดีก็พูดได้นี่!"นั่นนายจะยอมรับว่านายหน้าตาไม่ดีใช่มั้ยเนี่ย...

วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักบ้าบออะไรกันของแบบนี้น่ะไร้สาระชะมัด ถ้าไม่มีวันนี้แล้วจะบอกรักไม่ได้รึไง

นับแต่วันที่เราฟื้นความทรงจำกลับมา ในใจของเราก็หงุดหงิดมาตลอด หมอนั่นที่หักหลังเราได้หายหน้าไปจากเรา จากที่ถามโรโล่มารู้สึกว่าหมอนั่นจะได้เป็นถึงอัศวินโต๊ะกลมอย่างที่คิดไว้ ด้วยการขายเราให้กับชาร์ล

ช่วงชิงสิ่งสำคัญของเราไป ทำให้เรากลายเป็นเหมือนคนโง่ที่เอาแต่วิ่งไล่ตามอีกฝ่ายโดยที่หมอนั่นไม่เคยหันกลับมาหาเราเลยแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งที่หมอนั่นมองอยู่เคยมีเราอยู่บ้างไหมนะ เพราะงั้นเราจึงได้เลิกที่จะไล่ตามและทิ้งความรู้สึกทั้งหมดที่เคยมีให้หมอนั่นไปและทำให้จิตใจของตัวเองด้านชาขนาดที่ไม่อาจจะรักใครได้อีกแล้ว

"พี่ครับไปทานข้าวกันเถอะครับ"ในขณะที่เรากำลังคิดอยู่นั้นโรโล่ก็เดินมาเรียกเราที่หน้าห้องพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ

"อืม งั้นชั้นไปก่อนนะรีวาลซ์"เราลุกึ้นเดินออกไปโดยวางกองช็อคโกแลตกับกุหลาบไว้ตรงนั้นก่อนจะหันมากำชับ

"แล้วก็ถ้าชั้นกลับมาแล้วมันหายไปแม้แต่ชิ้นเดียวละก็คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น รีวาลซ์"ความจริงก็ไม่ได้หวงอะไรนักหนาหรอกจะให้แจกต่อก็ยังได้แต่เราต้องรักษาความสัมพันธ์ภายในโรงเรียนเอาไว้ด้วย ขืนเอาไปแจกต่อมีหวังคราวนี้คงโดนเกลียดทั้งโรงเรียนแน่ๆ

"เอ่อ..พี่ครับ"โรโล่เป็นฝ่ายเริ่มพูดในขณะที่กำลังเดินไปโรงอาหารกัน และถ้าจะสังเกตให้ดีก็จะเห็นว่าโรโล่เองก็ถือกล่องช็อคโกแลตอยู่เช่นกัน

"มีอะไรเหรอโรโล่"เราเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าติดจะแดงๆของโรโล่และยังท่าทีเขินอายที่ไม่ค่อยได้เห็นนักทำให้เรารู้สึกเอ็นดูไม่น้อย

"คือ...นี่ครับ"แล้วกล่องนั้นก็ถูกยื่นมาให้เรา ช็อคโกแลตกล่องเล็กๆที่ห่อด้วยกระดาษสีสวยแต่ค่อนข้างยับยู่ยี่บ่งบอกได้เลยว่าโรโล่ต้องเป็นคนห่อเองแน่ๆ

"ขอบใจนะ"เรายิ้มแล้วลูบหัวโรโล่ก่อนเก็บมันลงไปในกระเป๋ากางเกง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งความสัมพันธ์ที่ต้องรักษาระดับไว้ จริงอยู่ที่เราเริ่มจะชอบเด็กคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่โรโล่บอกว่าจะอยู่ข้างกายเราตลอดไป คำพูดนั้นความจริงแล้วมันเป็นคำที่อยากได้ยินจากนายมากที่สุดนะ สึซาคุ....

ตอนนี้นายจะเป็นยังไงบ้างนะ กำลังมีความสุขรึเปล่าที่ได้เป็นอัศวินโต๊ะกลมอย่างที่อยากเป็น

ตัวชั้นที่ไร้ความทรงจำนั้นทำให้นายมีความสุขใช่ไหม

นายเคยคิดถึงชั้นบ้างไหมนะ

"พี่ครับ..พี่ครับ"เสียงของโรโล่เป็นฝ่ายเรียกสติเรากลับมา เรายิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

เรากำลังคิดบ้าอะไรอยู่น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ตอนนี้เราจะเป็นยังไงหมอนั่นไม่มีทางสนใจหรอก  ความรักของเราสองคนน่ะมันจบไปตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ สำหรับหมอนั่นแล้วคนที่หมอนั่นรักก็มีเพียงยูฟี่คนเดียวเท่านั้น

เพราะว่าระหว่างเราไม่เคยมีการบอกรักกัน แม้มีสัมพันธ์ทางกายแต่ทุกสิ่งก็ช่างว่างเปล่า มือที่กุมกันเอาไว้ก็เป็นเพียงแค่ฝันเพียงชั่วข้ามคืน

ต่างฝ่ายจึงไม่จำเป็นต้องแคร์ในความรู้สึกของกันและกัน ดังนั้นเราต้องไม่คิดเรื่องของหมอนั่นอีก

"นี่โรโล่กลับไปที่ห้องกันเถอะแล้วเดี๋ยวพี่จะทำอะไรให้กินนะ"พูดง่ายๆก็คือโดดเรียนเพราะเราไม่มีอารมณ์จะไปนั่งเรียนอีกแล้ว แน่นอนว่าโรโล่เองก็ตอบตกลงในทันที

ระหว่างทางโรโล่ก็ชวนคุยอะไรเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนเกินไปแต่ก็ไม่ค่อยได้ผล เรายังคงฟุ้งซ่านกับความคิดของตนเอง เรากำลังรู้สึกยังไงนะ เศร้าใจ น้อยใจหรือว่ากำลังโกรธกันแน่ เราไม่เข้าใจเลย

"พี่ครับ ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ"สีหน้าของโรโล่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง บางทีการที่มีโรโล่อยู่ข้างกายเรามันก็ไม่ได้แย่อะไร แม้โรโล่จะไม่อาจมาแทนที่นานาลี่ได้แต่ก็ช่วยเราไว้เหมือนกัน

"อืม พี่ไม่เป็นไร"

"พี่เนี่ยโกหกเสมอเลยนะครับ"เราหันกลับไปมองด้วยความแปลกใจเมื่อคำนั้นหลุดออกมาจากปากของโรโล่

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ"ใบหน้าน่ารักนั่นหลบตาเราก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเราแล้วตอบ

"ก็ทุกครั้งที่พี่บอกว่าไม่เป็นไรมันก็คือทุกครั้งที่พี่เศร้าไม่ใช่เหรอครับ แม้ผมจะเพิ่งมาอยู่กับพี่ได้แค่ปีเดียวแต่ผมก็รู้นะว่าพี่น่ะเป็นคนขี้เหงาใช่ไหมล่ะครับ"เราถึงกับนิ่งไปไม่อาจจะตอบอะไรออกไปได้ ขอบตามันเหมือนร้อนผ่าวแต่เราก็จะร้องไห้ไม่ได้เพราะเราตัดสินใจแล้วว่าจะเข้มแข็ง

เราจะไม่มีวันเสียน้ำตาให้หมอนั่นอีกแล้ว

แต่ว่ามันก็เหมือนเรื่องประชดจริงๆที่โรโล่เป็นคนที่มองเราออกไม่ใช่หมอนั่น บางทีตอนนี้เราคงกำลังแค้นหมอนั่นอยู่ละมั้ง

"พี่ไม่เป็นไรจริงๆนะโรโล่"เราพยายามยิ้มแต่โรโล่กลับมองเราด้วยสีหน้าที่แสนเศร้าก่อนจะเปิดประตูห้องของตัวเองและเดินเข้าไปข้างในโดยมีเราเดินตามเข้าไป เมื่อประตูปิดลงร่างเล็กๆนั่นก็โผเข้ามากอดเราเอาไว้ในทันที

"ผมถึงบอกไงล่ะครับว่าพี่น่ะเป็นคนโกหก แม้แต่กับผมเองก็ด้วย"น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนจะตัดพ้อไม่มีผิด

"ทำไมล่ะครับพี่ การที่เราเจ็บปวดมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยงั้นเหรอครับพี่ถึงไม่อาจแสดงมันออกมาได้ ถ้ามันเป็นอย่างที่ผมพูดละก็ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะไม่มีวันบอกใครทั้งนั้น ให้ความอ่อนแอของพี่เป็นของผมเพียงคนเดียวเถอะนะครับ"ทันใดนั้นเรารู้สึกว่าน้ำตามันกำลังจะไหลออกมา มันเป็นความสุขหรือความเจ็บปวดเราก็ไม่รู้เหมือนกัน

เราสองคนมองตาของกัน ก่อนที่ต่างฝ่ายจะหลับตาลงพร้อมกับริมฝีปากที่แนบชิดกัน ทั้งรู้สึกอ่อนหวานแล้วก็ขมขื่น มีทั้งความสุขและความเศร้าราวกับช็อคโกแลตวาเลนไทน์ที่เราเกลียด ไม่สิ..สิ่งที่เราเกลียดไม่ใช่วันวาเลนไทน์แต่เป็นความรักของเองต่างหากที่ไม่มีวันสมหวังจึงได้พาลไปกับทุกสิ่งแบบนี้

จากนั้นพวกเราก็ประทับจูบกันอีกหลายต่อหลายครั้ง เสื้อผ้าที่เคยติดกายถูกถอดกองลงไปบนพื้น ร่างกายเบียดแนบชิดบนเตียง ใฝ่หาความอบอุ่นของกันและกันอย่างไม่รู้เบื่อ การที่เรากอดโรโล่มันอาจเป็นเพียงแค่การปลอบใจตัวเองและเติมเต็มความรักในส่วนที่เราไม่อาจได้มา คิดแล้วช่างน่าสมเพชตัวเองเหลือเกินที่ต้องมาใฝ่หาความรักจากคนที่เคยคิดว่าเกลียด แต่กระนั้นใจกลับคิดถึงแต่คนที่เราบอกตัวเองว่าต้องเกลียด

ทั้งที่วันนี้ทั้งวันยังไม่ได้พบหน้าแม้แต่น้อยแต่ใจเรากลับยังคิดถึงแต่หมอนั่นตลอดเวลา

สึซาคุ...

ชั้นคิดถึงนายนะ ...

-------------------------------------

วันนี้ลูลูชได้หายตัวไปจากห้องเรียน

เรามาถึงห้องเรียนตอนบ่ายกว่าๆแต่ลูลูชก็ไม่ได้อยู่ในห้องเรียนแล้ว ยิ่งกว่านั้นพอหลังเลิกเรียนไปที่ห้องกรรมการนักเรียนคุณมิเลย์ก็หัวเราะแล้วบอกว่าลูลูชคงโดดเรียนตามเคยผิดกับชาร์ลี่ที่มีอาการหัวเสียอย่างหนัก

"วันนี้นายก็อยู่กับเด็กคนนั้นสินะ"เด็กคนนั้นผู้มีดวงตาสีม่วงและผมสีน้ำตาลอ่อน นักฆ่าผู้มาแทนที่นานาลี่ที่หายตัวไป

การที่เด็กคนนั้นอยู่ข้างลูลูชมันเป็นแค่หน้าที่เท่านั้นแท้ๆ แต่ทำไมกันนะในส่วนหนึ่งของหัวใจเราถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้ สายตาอันไม่เป็นมิตรที่มองมาไม่ได้ทำให้เรารำคาญใจแต่เป็นรอยยิ้มที่มีให้ลูลูชและรอยยิ้มที่ลูลูชมีให้เด็กคนนั้นต่างหากคือสิ่งที่รบกวนใจเราอยู่ในตอนนี้

แต่ที่เราหงุดหงิดที่สุดก็คือตัวเองที่อ่อนแอแบบนี้

ลูลูชตอนนี้จำเรื่องของเราสองคนไม่ได้หรอก สิ่งที่ลูลูชจำได้คือมีเราเป็นเพื่อนสนิทเท่านั้นไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านั้น ความจริงแล้วเราสองคนก็ไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรกแล้ว ลูลูชขอให้เรากอดก็แค่สนองความต้องการทางร่างกายเท่านั้น มันไม่เคยมีความรักอยู่เลย

อย่าไขว้เขวสิสึซาคุ ลืมแล้วเหรอกับสิ่งที่ลูลูชทำ

ลืมแล้วเหรอกับความตายของยูฟี่ที่เราไม่อาจจะปกป้องเอาไว้ได้

อย่าได้ลืมบาปของคนๆนั้นสิ บาปที่ร้ายแรงที่สุดและไม่สมควรได้รับการอภัย

แต่แม้กระนั้นเราก็เดินไปที่ห้องพักของลูลูช แต่เพื่ออะไรกันล่ะ?

ที่นั่นเงียบสนิท มีเพียงเสียงของใบไม้ไหวไปตามสายลม ไร้ซึ่งร่องรอยของสองคนนั้น ประตูที่ถูกปิดทางเดินที่ไร้ผู้คน เราจึงเดินออกจากที่นั่นแต่ทว่าก่อนที่จะเดินออกไปเราก็มองเห็นบางสิ่งที่หล่นอยู่หน้าประตู กล่องช็อคโกแลตสีสวยรูปหัวใจกับการ์ดสีครีมตัดกับตัวกล่อง มันอาจเสียมารยาทที่เราเปิดอ่านแต่ทว่าพอมองชื่อข้างในแล้ว ใจของเราก็ลุกไหม้ขึ้นมาทันที

To.Lelouch My brother...

From.Rolo

ก็เพียงแค่ชื่อของสองคนนั้น มันก็แค่การใกล้ชิดกันตามประสาพี่น้องที่รักกันมากตามที่กำหนดเอาไว้แท้แต่กลับเป็นเราเองที่หวั่นไหว นอกนั้นพอเรามองเข้าไปที่กระจกห้องชั้นล่างที่น่าจะเคยเป็นห้องของนานาลี่ เราได้ยินเสียงของสองคนนั้นและภาพของเงาสองรองร่างที่โอบกอดกันอยู่บนเตียง มือกำช็อคโกแลตแน่นก่อนจะเดินออกไปจากที่แห่งนั้นและไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองซ้ำสอง

ภาพเงาเมื่อครู่ซ้อนทับกับภาพในคืนนั้นที่ทั้งสองคนโอบกอดกันไว้และมอบจูบแก่กันช่วยลบล้างความรู้สึกลังเลออกไปจนหมดสิ้น

นั่นสินะ ลูลูช

ชั้นไม่จำเป็นต้องคิดอะไรอีกแล้ว

ก็ชั้นกับนายน่ะไม่เคยรักกันด้วยซ้ำ

---------------------------

"หายไปไหนกันนะ"ผมเผลอบ่นออกมาขณะที่ค้นหากล่องช็อคโกแลตที่พี่ลูลูชเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงเพื่อเอามาให้พี่กินแต่ก็หาไม่เจอ

"มันคงหล่นหายไปแล้วมั้งโรโล่เลิกหาเถอะ"พี่ลูลูชพูดขณะที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างที่เปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มปิดทับ แต่เราเองก็พอกันมีแค่ผ้าพันตัวเท่านั้น

"แต่ว่าผมตั้งใจทำมาให้พี่นะ"พี่ลูลูชเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะโบกมือเรียกเราเข้าไปหา

"มีอะไ..."ทันใดนั้นร่างของเราก็ถูกดึงลงมานอนบนอกของพี่ลูลูชทันที มันชวนให้ทั้งเขินแล้วก็อายอย่างบอกไม่ถูกเลย

"ช่างมันเถอะยังไงพี่ก็ได้รับแล้ว ไว้เราค่อยมาทำใหม่ด้วยกันนะ"พูดจบพี่ก็ก้มลงมาหอมแก้มผมแล้วล้มลงนอนต่อโดยกอดเอวผมเอาไว้

"ก็ได้ครับ"ผมตอบตกลงก่อนจะล้มตัวลงนอนเช่นกัน

ตอนนี้พี่ลูลูชคงคิดถึงเขาคนนั้นอยู่

ผมรู้ดีเพราะในดวงตาของพี่นั้นเต็มไปด้วยภาพของเขา

แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก เพราะพี่ลูลูชเค้ายิ้มให้ผมนี่นา

ขอเพียงแค่พี่มีความสุขไม่ว่าอะไรผมก็จะทำ ไม่ว่าจะให้ผมเป็นเพียงคู่นอนผมก็ยินดี

ผมเชื่อว่าสักวันพี่ลูลูชจะต้องหันมามองผมแน่นอน นั่นเพระาแท้จริงแล้วพี่ลูลูชเป็นคนที่อ่อนโยนมาก ภายนอกพี่เค้าอาจจะดูโหดร้ายแต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ความโหดร้ายนั้นแบกรับความเศร้าเอาไว้มากมายเหลือเกิน หลังจากคืนวันที่พี่ได้คุยกับนานาลี่คนนั้นแม้จะเป็นเพียงชั่วครู่แต่พี่ลูลูชกลับยิ้มแล้วกอดเราเอาไว้

ภายใต้เงาของตึกเรียนที่มืดมิดพี่ลูลูชจูบผมอย่างอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ไม่เหมือนกับครั้งแรกที่พี่กอดผมมันทั้งรุนแรง เจ็บปวดและน่าเศร้ามันเหมือนกับการระบายความโกรธออกไปมากกว่า แต่ตอนนี้มันต่างกันพี่ลูลูชยิ้มให้ผมบ่อยขึ้นและอ่อนโยนขึ้นทุกครั้งที่กอดผม ความจริงผมก็แอบดีใจนะที่พี่สามารถแสดงอารมณ์ต่างๆออกมาได้เมื่ออยู่กับผมราวกับว่าสามารถบอกทุกอย่างให้กับผมได้ แม้มันจะแลกมาด้วยความเจ็บปวดของผมก็ตาม

"ขอเพียงแค่พี่มีความสุขผมก็พอใจแล้ว..."ผมกระซิบเสียงเบาในขณะที่พี่ลูลูชหลับไปแล้ว ผมยิ้มและขยับตัวไปหอมแก้มพี่หนึ่งครั้งก่อนจะซุกตัวไปกับร่างของพี่เพื่อซึมซับไออุ่นเอาไว้

อีกไม่นานเท่านั้นพี่ก็จะมองผมเพียงคนเดียว

เพราะผมเองก็เห็นเช่นกันเงาของผมที่สะท้อนอยู่ในตาของพี่ลูลูช มันกำลังมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสักวันหนึ่ง...

ผมจะเป็นคนลบภาพของเขาคนนั้นในหัวใจของพี่ออกไปให้หมดเอง

--------------------------

เราเดินมาด้านหลังโรงเรียน เตาเผาขยะที่คนทำความสะอาดจุดทิ้งไว้ช่างเหมือนกับใจของเราในตอนนี้เหลือเกิน เราเปิดฝาออกมาก่อนจะโยนช็อคโกแลตกล่องนั้นเข้าไปและยืนมองมันถูกแผดเผาไปต่อหน้าต่อตา

บอกลากับความรู้สึกที่อ่อนแอทั้งหมด เพียงแต่ว่า...

สิ่งที่แผดเผาอยู่นั้นคือเปลวเพลิงแห่งความแค้นรึว่าคือเปลวเพลิงแห่งความริษยากันนะ

เราแอบคิดเช่นนั้นก่อนจะเดินออกไปจากที่แห่งนั้น

END

เรื่องของเรื่องไม่มีอะไรมากคือกันเกิดพลังบ้าอยากเขียนค่า(เพิ่งเริ่มปั่นตอนสี่ทุ่มครึ่ง โฮก!เผาสุดๆ)
เนื้อเรื่องจะอยุ่ในช่วงอดีตหลักจากที่เจ้าสุกเห็นภาพบาดใจคือลูลูชจุบโรโล่ค่ะก็เลยพยายามหลบหน้ากันทั้งคุ่ส่วนน้องโล่จะเรียกมาเข้ามาแทนที่ก็ไม่ผิดค่ะเพราะเจ้าตัวคิดว่าสักวันลูลูชต้องรักตัวเองมากกว่าน้องชายแน่นอน(แล้วก็แม่นจริงๆ55)
ส่วนเจ้าสุกออกอาการอิจฉาออกนอกหน้าค่ะแต่แกล้งทำเป็นกลบเกลื่อน(ซึ่งเราก็แฉมันซะหมดเปลือก ฮา) น้องลุ่นี่ก็เหมือนเดิมค่ะพยายามปฏิเสธสึซาคุเต็มที่พอมาเจอน้องโล่แสนดี๊แสนดีเข้าก็เขวสิคะอารมณ์คนอกหักแล้วมีคนมาดามใจพอดีเลย ความจริงในตอนนี้ลูลูชก็เริ่มรักโรโล่แล้วนะคะ

มาแก้ให้แล้วค่าแล้วก็มาเติมเนื้อรเองบางส่วนเพื่อความร้าวฉาน กร๊ากกกกกกกกกก(/me วิ่งหลบหม้อไหกาละมังและรองเท้า)
คราวนี้เลยกะจะมาตอบเม้นต์ค่ะแต่จะเริ่มตอบเม้นต์ตั้งแต่เม้นต์ของตอนที่แล้วนะคะ

minano
- สุรายนั้นรักลุ่แน่นอนค่ะแต่ทิฐิเยอะกว่าจะมาลดก็สายไปแล้วตอนนี้เลยต้องมานั่งประสานรักกันใหม่(ฮา)
ส่วนน้องโล่คงไม่ยอมหยุดแค่เป็นน้องที่น่ารักแน่นอนค่ะ

ตฤลาลัย
-ครอบครัวประมาณสามีน้องโล่แต่ภรรยาสุน่ะสิคะ0[ ]0
ส่วนจะสุโล่มั้ยนั้นต้องรอดูค่ะ(เอ้ะหรือเขียนเลยดี ผัวะ! โดนตบหัว)

Gin
-ลุ่ตอนนี้ไม่ได้ซึนนะคะออกจะแสดงออกชัดเจนว่าหึงแต่ไม่ใช่ออกไปโวยวายเพราะตัวเองก็ยังสับสนอยู่ กลัวมันจะไม่พ่อแม่ลูกแต่เป็นแนวสามีฉันแต่เมียนายน่ะสิคะ

หลีเองสาว
-ลู่จังออกจะน่ารักและงามขนาดนี้สุมันเกลียดได้แต่ปากค่าใจจริงมันเกลียดไม่ลง

จบเม้นต์ก็ขอสาดรุปประกอบตอนพิเศษนะคะ(มันยังอุตส่าห์จะมี)


รูปนี้ขอตั้งชื่อภาพว่า พี่ผมใครอย่าแตะ555
น้องโล่เค้าเป็นประเภทว่าทั้งรักทั้งหวงค่า(ความจริงสุกก็ด้วยแต่รายนั้นดันไม่แสดงออกชัดเจนเหมือนน้องโล่)

ส่วนภาพสุกอารมณืนี้เลย หึง โกรธ เคืองแต่ทำอะไรไม่ได้(เพราะมันทำตัวเองกร๊าก ผัวะ! โดนสุสปินใส่)
ที่เผาช้อคโกแลตน้องโล่นั่นก็เพราะหึงค่ะ
แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ
ปล.แอบตกใจกับคอมเมนต์ค่ะปกติเจอแต่คนก้อปฟิคแต่นี่มันก้อปเม้นต์กันรึเปล่าเนี่ย เม้นต์ที่47กับ49เหมือนกันเป๊ะ- -"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #239 tvxq5forever (@tvxq5forever) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 16:33
    หึงแล้วล่ะสิ~~
    #239
    0
  2. #222 YoNgヨンヨン^^ (@winfinite) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 09:43
    ลูลูซที่รัก กลายเป็นเคะไปแล้วววววว=[ ]=!!!!!!!!!
    meรับไม่ได้TT^TT(นั่งกอดเข่าอยู่มุมมืด- -..)
    เราต้องการลูลูซเคะน้าาาา ไม่เอาเสะ=A=;;;
    #222
    0
  3. #53 yamahiba (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2552 / 18:43
    สนุกดี
    #53
    0
  4. #51 MOON (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:31
    นู๋ไม่เอา สุโล่ได้มั้ยเนี้ยย แบบว่าเริ่มอ่านฟิ<img src=img/cross.gif><!--ควาย -->ก้เพราะ สุลู่นะค้ะ!!!



    TT^TT ชักเสียวเจ้าสาคูมันหวั่นไหวจังงง



    (ลู่ เคะ สุ เมะ ^^ ) (ลู่ เมะ โร่ เคะ o_O) (โร่เคะ สุ เมะ !!!! OAO)



    มาอัพเร็วๆนะจ้ะ จะติดตามคะ สู้ๆ (แต่งเก่งมากเลย ทั้งๆที่ไม่ เอส ^_^)
    #51
    0
  5. #49 Gin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:22
    สุก... แน่ใจเปลวเพลิงความแค้น (แค้นจริง ทำไมต้องเอาช็อคโกแลตโล่ไปเผาล่ะ นั้นไม่ใช่ของลู่ให้นายซะหน่อย) หึงก็บอกมาเถอะ

    งานนี้อย่างที่เรปล่างว่า ทำให้เคะกลายเป็นเสะ กลับไปตามเป็นเคะด่วนเลยนะสุก!!!
    #49
    0
  6. #48 trilaล็อคอินบ่ได้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:54
    ฮาาาา ขำกับความหึงของสึ ออกนอกหน้ามากนะนาย=[]=!!แน่จริงทำไมไม่ให้เขาเองล่ะยะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

    เป็น...ลู่xโล่ สินะTT TT คุรุรุงิ รู้มั้ยนายทำอะไรลงไป!!นายทำให้เคะดีๆกลายเป็นเสะไปแล้วนะเว้ยเฮ้ย=[]=!!!(ไปทวงคืนอย่างด่วน!!)

    แล้วพาร์ตหลักล่ะฮะ เมื่อไหร่จะมาต่อ
    #48
    0
  7. #47 ตฤลาลัย (@Trilalai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:47
    ฮาาาา ขำกับความหึงของสึ ออกนอกหน้ามากนะนาย=[]=!!แน่จริงทำไมไม่ให้เขาเองล่ะยะ อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

    เป็น...ลู่xโล่ สินะTT TT คุรุรุงิ รู้มั้ยนายทำอะไรลงไป!!นายทำให้เคะดีๆกลายเป็นเสะไปแล้วนะเว้ยเฮ้ย=[]=!!!(ไปทวงคืนอย่างด่วน!!)

    แล้วพาร์ตหลักล่ะฮะ เมื่อไหร่จะมาต่อ ...
    #47
    0
  8. #46 Pandora Gray (@Pandora_Paradis) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 11:50

     ขอลูลู่ เคะนะค่า  ไม่เอาสุโล่นะ

    #46
    0