[Code Geass Fanfic]The Last and After Story (Yaoi)

ตอนที่ 11 : In pain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ก.พ. 52

Part 9 : In pain

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

ในโลกที่มีแต่การสู้รบไปเรื่อยๆ ทหารของแต่ละฝ่ายต่างก็เข้าต่อสู้และตายจากไป...

เหล่าผู้คนร้องไห้และหยิบอาวุธออกมาต่อสู้เพื่อแก้แค้นแล้วก็ตายจากไปอีก...

น้ำตา เสียงกรีดร้อง หยาดเลือดที่ไหลริน การฆ่ากันที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น...

เสียงหัวเราะของผู้ชนะ น้ำตาของผู้แพ้สองสิ่งนี้ไม่เคยเป็นของใครคนใดคนหนึ่ง...

ทุกอย่างวนเวียนอยู่เช่นนี้บนโลกที่เต็มไปด้วยสีแดง...

ทว่าวันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...


ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือภาพก่อนจะมองไปที่สวนแล้วถอนหายใจออกมากับภาพบาดตาตรงหน้า เซโร่คนนั้นกำลังกอดพี่ลูลูชของเรา แม้ไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกันแต่ท่าทีทุกอย่างที่แสดงออกมาคือความเจ็บปวด พี่ลูลูชไม่ได้ร้องไห้ออกมาแต่ผมก็รู้ว่ากำลังเจ็บปวด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนเราต้องทำให้ตัวเองกับคนอื่นเจ็บปวดอยู่เรื่อย

เหมือนกับนิทานเรื่องนั้นที่ผู้คนต่างต่อสู้ไม่หยุดทั้งที่มันไม่มีความหมายอะไรเลย

วันนี้คนที่ชนะคือเราแต่พรุ่งนี้คนที่ตายก็อาจเป็นเราเอง ได้สิ่งหนึ่งมาแต่ก็สูญเสียไป แย่งชิงมาสุดท้ายก็ถูกชิงไป

ทุกคนต่างสร้างบาดแผลให้แก่กันทั้งที่รู้ว่ามันเจ็บปวด

แล้วแบบนี้เมื่อทุกอย่างจบลงทุกคนจะได้ในสิ่งที่ตนเองหวังรึเปล่านะ

พวกผู้ใหญ่นี่เข้าใจยากจริงๆ จากนั้นผมก็เลิกสนใจพี่ลูลูชกับเซโร่ที่ยังคงยืนอยู่ข้างนอกทั้งคู่ เห็นว่าพี่ลูลูชกำลังเสียใจหรอกนะเพราะงั้นคราวนี้ผมจะยอมให้ก็ได้แล้วผมก็เก็บหนังสือไว้อ่านต่อทีหลัง ผมเปิดลิ้นชักออกเพื่อจะเก็บหนังสือแต่ลิ้นชักแรกก็เต็มเสียแล้วผมจึงเปิดลิ้นชักด้านล่างแทนแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบของสิ่งหนึ่งในนั้น

พวงกุญแจห้อยมือถือรูปหัวใจสีขาวลายดอกโคลเวอร์สี่แฉก

พลันนั้นหัวใจของผมก็เต้นเร็วขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ มือของผมสั่นระริก ความเจ็บปวดเมื่อตอนนั้นกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ทั้งเจ็บทั้งทรมาณ ทำไมกันทั้งที่เพียงแค่เห็นของสิ่งนี้เท่านั้น ผมรีบปิดลิ้นชักเสียงดังและล้มตัวนอนลงบนเตียงพลางหอบหายใจ ความเจ็บปวดค่อยๆหายไปทีละนิดจนหมดสิ้น

"เฮ้อ...."ผมปล่อยลมหายใจยาวเพื่อปลดปล่อยความอึดอัดออกมา คงต้องเรียกว่าโชคดีที่พี่ลูลูชยังอยู่ข้างนอกสินะ แต่ว่าผมเป็นอะไรกันนะทำไมถึงได้เจ็บปวดไม่เข้าใจเลยร่างกายของตัวเองแท้ๆ

ความรู้สึกเหมือนกับตอนนั้น

บทเพลงที่ไม่รู้จัก

ใบหน้าของใครคนนั้นที่เราจำไม่ได้

มืออันอบอุ่นที่จับมือเราไว้นั้นเป็นมือของใครกัน

แท้จริงแล้วเรานั้นเป็นใครกันแน่นะ

ผมคิดแบบนั้นก่อนที่จะเผลอหลับไป

.............................

โรโล่หลับไปแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรเพราะทุกคืนสึซาคุมักจะมาหาโรโล่ในตอนดึกดื่นเสมอจะทำให้ร่างกายพักผ่อนน้อยลง ทั้งที่เราแน่ใจว่าระหว่างทั้งสองคนไม่มีอะไรทั้งนั้นแต่ใจก็ยังสับสนและเกิดความริษยาขึ้นมา

แต่ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเพราะใครกันนะ?

"วันนี้กลับกันเลยมั้ยลูลูช"หมอนั่นถามเรา จริงๆแล้วเรายังไม่อยากกลับหรอก ตอนนี้เพิ่งจะ5โมงเย็นเองแต่ว่าในเมื่อโรโล่หลับไปแล้วจะตื่นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อีกอย่างหนึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่าจะเข้าหน้าโรโล่ติดรึเปล่า

"..อืม กลับสิ"สึซาคุพยักหน้าคล้ายเข้าใจเรา แต่ก่อนที่จะไปหมอที่ดูแลโรโล่ก็เรียกหมอนั่นไปคุยด้วยเล็กน้อย

เรามองใบหน้ายามหลับของโรโล่ ใบหน้าน่ารักที่กำลังหลับสบายในวันเวลาแห่งความสุข ถ้าหากว่าเป็นไปได้คราวนี้เราก็อยากจะให้เด็กคนนี้ได้มีความสุขจริงๆ ตอบแทนความรู้สึกที่เคยมอบให้เราทั้งหมด

คราวนี้ไม่ใช่เพื่อเราเอง เพื่อสึซาคุ เพื่อนานาลี่หรือเพื่อใคร แต่เราอยากจะให้โลกนี้มีแต่ความสุขเพื่อโรโล่

ความสุขนั้นบางครั้งก็ได้มาง่ายๆโดยไม่รู้ตัวแต่ยามที่ต้องไขว่คว้ามันมากลับช่างยากลำบากเหลือเกิน

ยิ่งไล่ตามมากเท่าไหร่กลับยิ่งเลือนหายไปจากสายตาของตัวเอง ทว่าพอได้มันมาอยู่ในมือแล้วรู้ตัวอีกที

สิ่งทีเรียกว่าความสุขนั้นก็กลับหายไปเสียแล้ว

"โรโล่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือมีอะไรเปลี่ยนไปต่อให้นายไม่ใช่โรโล่คนเดิมพี่ก็ยังอยากให้นายมีความสุขอยู่ดี"เราลูบใบหน้านั้นเบาๆก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกมาจากห้องซึ่งสึซาคุยืนรออยู่

"ที่หมอเค้าเรียกนายไปคุยมีอะไรเหรอ"น่าแปลกที่หมอนั่นเงียบไปเล็กน้อยก่อนตอบ

"ก็แค่....เรื่องที่ร่างกายโรโล่เริ่มขาดภาวะการพักผ่อนให้เต็มที่น่ะ เห็นว่า..คือหลังจากที่ชั้นกลับไปแล้วเค้าก็ยังนอนไม่หลับน่ะจนร่างกายเริ่มทนไม่ไหว"หมอนั่นตอบไปพลางหันไปมองทางอื่นเหมือนจะหลบสายตาเรา

"เหรอ งั้นกลับกันเถอะจะได้ให้โรโล่'พักผ่อน'ให้เต็มที่"เราเน้นคำว่าพักผ่อนเสียงหนักแน่นก่อนจะเดินนำไปแล้วให้หมอนั่นรีบเดินตามมาแบบเสียมาดผู้นำ ทั้งที่มันไม่น่ามีอะไรแต่ทำไมส่วนหนึ่งในใจของเราถึงยังรู้สึกว่า มันไม่ใช่แค่นั้นกันนะ

...............................

ในที่สุดเรากับลูลูชก็กลับมาถึงบ้าน พอเท้าแตะพื้นบ้านลูลูชก็รีบเดินกลับไปที่ห้องนอนทันทีโดยปฏิเสธที่จะกินข้าวเย็นอีกด้วยทำให้เราแน่ใจว่าลูลูชไม่ได้โกรธเราเพียงแค่ งอน เท่านั้น สำหรับเรามันก็พอจะเป็นกิริยาที่น่ารักดีอยู่หรอกแต่ถ้าเด็กคนนั้นมาเห็นเข้าคงไม่ชอบใจแน่ๆ เราแอบหัวเราะเบาๆก่อนจะรีบเดินตามลูลูชที่เดินเข้าห้องไปแล้วเรียบร้อย

"ชั้นเข้าไปนะ"แล้วเราก็เปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต ในห้องของลูลูชวิกผมสีเงินถูกวางกองไว้บนพื้นเสื่อพร้อมกับกล่องใส่เลนส์ที่วางอยู่ไม่ห่างกัน แม้จะอารมณ์ไม่ดีแต่ลูลูชก็ยังวางของได้ค่อนข้างเรียบร้อยทีเดียว เราเริ่มถอดหมวกและผ้าคลุมออกและวางไว้ข้างๆวิกผมสีเงินนั้น

"นี่ลูลูชยังไม่หายโกรธอีกเหรอ"เราถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าลูลูชไม่ได้โกรธ แต่พอเห็นลูลูชเป็นแบบนี้แล้วมันก็อดจะแกล้งไม่ได้

"ชั้นไม่ได้โกรธนายซักหน่อยก็แค่..."น้ำเสียงของลูลูชฟังดูน่าเศร้าจนเราเลิกคิดที่จะแกล้งทันทีและตัดสินใจเดินไปโอบกอดร่างอันแสนบอบบางนั้นไว้ ลูลูชไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้คล้อยตาม เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆเท่านั้นก่อนจะเอ่ยถามออกมา

"นี่สึซาคุชั้นน่ะไม่เข้าใจตัวเองเลย"เราไม่ได้เอ่ยตอบอะไรเพราะรู้ว่าลูลูชแค่ต้องการจะพูดระบายออกมาเท่านั้น

"รู้มั้ยสึซาคุชั้นน่ะเคยชอบยูฟี่ด้วยนะ ทั้งที่เราเป็นพี่น้องกัน บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความใกล้ชิดในวัยเด็กเท่านั้นแต่สำหรับชั้นมันคือรักแรกเลยล่ะ"เราเหลือบมองใบหน้าของลูลูชที่กำลังยิ้มกับอดีตที่แสนโหยหา

"ยูฟี่เป็นพี่น้องอีกคนที่ชั้นให้ความสำคัญ เธอทั้งงดงาม สว่างไสวและแสนอ่อนโยน ชั้นไม่เคยเกลียดเธอเลยสักครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอบอกชั้นว่าเธอชอบนายก็ตาม"คราวนี้มือของลูลูชเริ่มสั่นขึ้นมาแต่ก็ยังคงตีสีหน้ายิ้มแย้มอยู่เหมือนกับจะปลอบใจตัวเอง

"นายที่ให้ความสำคัญกับชั้นกับยูฟี่ที่ชั้นให้ความสำคัญ ชั้นเลือกไม่ได้หรอกนะว่าจะเกลียดใคร แต่ชั้นเองก็เป็นมนุษย์นะหัวใจของชั้นร่ำร้องด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแต่ก็โทษใครไม่ได้ เธอก็แค่รักนายและนายก็แค่รักเธอ ส่วนชั้นก็แค่ริษยาเท่านั้น"เรากอดลูลูชแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัวจนรู้สึกว่าร่างที่เรากอดอยู่นี้นั้นอาจจะสลายไปเลยก็ได้

"สึซาคุนายคิดว่าตอนนั้นชั้นกำลังอิจฉาริษยาใคร นายหรือว่ายูฟี่ล่ะ ชั้นน่ะพยายามคิดมาตลอดจนเลิกที่จะคิดไปแล้วล่ะเพราะชั้นตอบมันไม่ได้"ลูลูชกำลังเศร้าแต่ใจเรากลับนึกไปถึงวันนั้น วันที่ยูฟี่ตาย แม้มันจะผ่านมานับปีแล้วแต่ลูลูชก็ไม่เคยบอกเราถึงสาเหตุที่แท้จริงของการสั่งให้เธอฆ่าชาวญี่ปุ่นเลย

ลูลูชบอกเพียงแค่ว่ามันคือบาปของตนเอง คนที่ผิดคือตนเอง แล้วนายจะปล่อยให้ชั้นแค้นนายแบบนี้ต่อไปงั้นเหรอ แต่ว่าต่อให้ชั้นแค้นนาย ชั้นกลับไม่ได้เกลียดนายเลย แล้วเราก็ได้เอ่ยคำถามที่ค้างคาใจมานานแสนนาน

"นี่ลูลูชถ้าเป็นแบบนั้นแล้ววันนั้นทำไมนายถึงได้ทำแบบนั้นกับยูฟี่..."คำถามที่แสนเจ็บปวด ลูลูชได้ฟังก็นิ่งเงียบและไม่ตอบอะไรและเป็นเราเองที่ทนไม่ไหว เพราะเองก็อยากรู้ว่าทำไมยูฟี่ถึงต้องตาย

"นายบอกว่านายเองก็ชอบยูฟี่แล้วทำไมในวันนั้นนายถึงได้ใช้กีอัสกับเธอด้วย บอกชั้นทีสิ"ความจริงที่อยากรู้มาตลอดแต่ลูลูชก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกออกมา เพราะมันคงทรมาณที่จะบอกออกมาแต่เราก็ยังอยากที่จะรู้

"ถ้าชั้นบอกว่าชั้นไม่ได้ตั้งใจนายจะเชื่อมั้ย"คำถามสั้นๆที่ทำให้เราไม่เข้าใจ

"นายจะเชื่อชั้นมั้ยว่าในวันนั้นชั้นตั้งใจจะร่วมมือกับยูฟี่สร้างญี่ปุ่นเป็นเขตปกครองพิเศษขึ้นมาจริงๆ ในวันนั้นชั้นได้ตัดสินใจที่จะยอมแพ้ต่อเธอแล้วแท้ๆนะ"นี่ลูลูชนายกำลังพูดอะไร ชั้นไม่เห็นเข้าใจเลยก็นายน่ะใช้เธอเป็นเครื่องสังเวยในการสร้างเส้นทางของนายเองไม่ใช่เหรอ

"ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว...ทำไมกันล่ะลูลูชนายใช้กีอัสกับเธอทำไม!"เราเผลอขึ้นเสียงไปโดยไม่ตั้งใจแต่มันก็อดไม่ไหว เพราะเรากำลังกลัวกับความจริงที่ลูลูชกำลังจะบอก

"มันอาจจะฟังดูน่าหัวเราะก็ได้นะแต่มันคือความจริงสึซาคุ ที่ชั้นใช้กีอัสกับยูฟี่มันเป็นอุบัติเหตุที่ชั้นไม่ต้องการให้เกิดขึ้น ตอนนั้นกีอัสของชั้นมันเกิดคลั่งขึ้นมาและคำสั่งที่ชั้นแค่พูดเล่นๆออกไปกลับควบคุมเธอแปรเปลี่ยนจากเจ้าหญิงผู้อ่อนโยนกลายเป็นองค์หญิงฆาตกร"เพียงแค่ได้ฟังราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดของเราได้หายไปจนแทบอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น

"ม..ไม่จริง นายโกหกชั้นใช่มั้ย"บอกชั้นทีสิว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ความจริงแบบนี้มัน...

"ถ้าไม่รู้คงจะดีกว่าสินะสึซาคุ เพราะอย่างน้อยนายก็จะมีเหตุผลที่แก้แค้นชั้นได้อย่างเต็มที่ส่วนชั้นก็จะได้รับบาปที่ทำลงไปเหมือนกัน"น้ำเสียงนั้นฟังดูราบเรียบไร้โทนสูงต่ำ ราวกับไร้ซึ่งชีวิต

"แล้วทำไมนายไม่เคยบอกชั้นเลย นายเห็นชั้นเป็นอะไรกัน!"ถ้าเพียงแค่นายบอกชั้นเท่านั้น ชั้นก็คงไม่ทำกับนายแบบนั้น

"แล้วนายในตอนนั้นจะเชื่อชั้นได้เหรอ จะยอมรับได้เหรอว่าการตายของคนที่รักมันเป็นเพราะอุบัติเหตุงี่เง่าที่แสนบัดซบนั่น ความจริงแบบนี้ชั้นไม่อาจจะบอกออกไปได้หรอกนะและต่อให้บอกออกไปชั้นก็คงจะต้องฆ่าเธออยู่ดีเพราะไม่ว่าอะไรก็ไม่อาจจะหยุดเธอได้แล้ว"เราไม่อาจเถียงออกไปได้เลยว่ามันไม่จริง เราในวันนั้นคงยอมรับไม่ได้กับความจริงแบบนี้ เพราะขนาดแค่ความรู้สึกของลูลูชที่แสดงออกมาให้เห็นเรายังไม่รับรู้เลย

"ชั้นคิดนะว่ามันคงไม่จำเป็นต้องบอก ให้นายแค้นชั้นไปแบบนี้แหละดีแล้วเพราะความจริงมันมีแต่ทำให้นายสับสนเท่านั้น มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอกเพราะคนที่สั่งให้เธอฆ่าชาวญี่ปุ่นก็คือชั้นและคนที่ฆ่าเธอก็คือชั้น ดังนั้นชั้นถึงได้บอกไงว่าทุกอย่างมันเป็นความผิดของชั้นเอง"เสียงของลูลูชเริ่มสั่น ขณะเดียวกันหัวใจของเรากลับเจ็บปวดเหมือนกับโดนกรีดแทง

ราวกับว่าคมดาบของแสงสว่างกำลังทิ่มแทงอยู่ในอก

คนๆนี้ที่เรากอดอยู่เองก็รักเธอและให้ความสำคัญกับเธอ

แล้วจะรู้สึกผิดเท่าใดกันที่ทำให้เธอคนนั้นต้องแปดเปื้อนด้วยเลือดและตราบาป

ตอนที่ต้องสังหารเธอด้วยมือตัวเองนั้นลูลูชเองก็ได้ฆ่าหัวใจของตัวเองลงไปดวงหนึ่งเหมือนกัน

เจ็บปวดทรมาณแต่ก็ตายไม่ได้ จำต้องอยู่เพื่อไม่ให้การตายของยูฟี่ต้องเสียเปล่า

ไม่มีทางที่จะไม่เจ็บปวดหรือทรมาณ หลายครั้งที่คงอยากจะให้ตัวเองตายไปให้พ้นๆเสียที แต่ภาระหน้าที่และหัวใจที่ยังเหลืออยู่กลับดึงรั้งเอาไว้ให้ก้าวต่อไปในเส้นทางแห่งขวากหนามที่ทิ่มแทงตนเอง

แต่ทั้งอย่างนั้น....เรากลับไม่เคยรู้อะไรเลย

เอาแต่บอกความรู้สึกของตนเอง ไม่เคยรู้และเข้าใจอะไรลูลูชเลย

แล้วนี่ชั้นเฝ้าทนแค้นนายไปเพื่ออะไรกัน ซ้ำยังทำร้ายลูลูชได้อย่างเจ็บปวดที่สุด

คนอย่างชั้นนี่มัน......

"ลูลูชชั้น...."

"นายกำลังคิดจะขอโทษชั้นงั้นเหรอ สึซาคุ"เสียงของลูลูชที่เงียบไปกล่าวขึ้นและผลักเราออกก่อนจะหันหน้ากลับมาและสบตาเราตรงๆ

"ชั้นไม่ได้พูดเพราะอยากจะให้นายเจ็บปวดหรอกนะ เพียงแต่ชั้นแค่กำลังรู้สึกว่าความรู้สึกในตอนนั้นกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่บางทีคราวนี้ชั้นคงพอจะเข้าใจมันขึ้นมาบ้างแล้ว"อย่าเล่าเรื่องน่าเศร้าด้วยรอยยิ้มแบบนั้นสิลูลูช เพราะนั่นกำลังบอกว่านายอยากจะร้องไห้

ก็นายน่ะเป็นคนโกหกนี่นา

"สำหรับชั้นไม่ว่านายหรือโรโล่ต่างก็สำคัญ ถ้าจะผิดก็คงเป็นชั้นเองที่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้จะทำยังไง"อย่าได้โทษตัวเองแบบนั้นสิ ทำไมถึงต้องกล่าวโทษตัวเองเพื่อคนอื่นแบบนี้ด้วย

เราคิดแบบนั้น แม้อยากจะพูดแต่ก็พูดออกไปไม่ได้ยิ่งพูดออกไปมากเท่าไรคำพูดของเราก็ยิ่งทำร้ายลูลูช ดังนั้นเราจึงได้แต่นิ่งเงียบ

"แต่มันก็น่าแปลกเหลือเกินนะที่แม้จะเป็นแบบนี้ชั้นก็ยังเกลียดนายหรือโรโล่ไม่ได้ซักที"ลูลูชยังคงยิ้มด้วยนัยน์ตาที่อยากร้องไห้ นั่นทำให้เราไม่อาจจะอดทนเอาไว้ได้อีกต่อไป เราดึงร่างบอบบางนั้นเข้ามากอดเอาไว้โดยไม่พูดอะไร

ลูลูชซุกใบหน้าลงบนไหล่ของเราโดยที่ไม่พูดอะไรเช่นกัน รู้เพียงแค่ว่าร่างนั้นกำลังสั่นกับความเปียกชื้นบนไหล่ที่ปนมากับเสียงสะอื้นอันแสนแผ่วเบา ไม่มีทั้งคำปลอบหรือคำหวานอะไรทั้งนั้น เราสองคนยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นโดยโอบกอดกันและกันไว้แม้จะรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นกำลังทำร้ายตัวเองอยู่ก็ตาม

ทำไมคนเราถึงได้แต่ทำร้ายกันและกันนะ

มันคือคำถามที่ไม่มีคำตอบ

................

........................

..................................

เราเดินออกมาจากห้องซึ่งลูลูชกำลังนอนอยู่ ลูลูชร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไปในอ้อมกอดของเรา ช่างน่าเจ็บใจเหลือเกินที่เราไม่อาจจะหยุดน้ำตานั้นเอาไว้ได้เลย ยิ่งอยากปกป้องมากเท่าใดก็สิ่งนั้นกลับยิ่งไกลห่างออกไป

"ลูลูชชั้นต้องทำยังไงนะถึงจะปกป้องนายได้"อยากปกป้องนายจากความเศร้าและความเจ็บปวด แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

"เรื่องนั้นไม่มีใครตอบนายได้หรอกนะ"น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นจากข้างหลังเรา พอมองหันกลับไปก็เห็นซีทูยืนอยู่ เรารู้สึกเหมือนไม่เจอเธอมานานพอสมควร

"ไง หายไปตั้งนานเลยนะ"เราเอ่ยทัก

"ก็แค่ไม่อยากอยู่เห็นภาพบาดตาอะไรน่ะ"คราวนี้น้ำเสียงเธอแฝงไปด้วยความไม่พอใจแต่เธอก็ยิ้ม

"งั้นเหรอ"เป็นฝ่ายเราเองที่หันหลังหลบตาเธอเพราะไม่อยากจะเห็นแววตาแบบเดียวกัน แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้ราตกใจเมื่อเธอเดินเข้ามากอดเราจากข้างหลัง

"ซีทูนี่เธอ..."

"อย่าเข้าใจผิดสิชั้นไม่ได้พิศวาสอะไรนายหรอกนะ ก็แค่ทนเห็นคนแบบเดียวกันไม่ได้เท่านั้นแหละ"เธอกอดเราไว้คล้ายจะปลอบใจ ร่างกายของเธอเองก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนกับลูลูช แต่เรากลับรู้สึกว่ามันอบอุ่นเหลือเกิน

"คนที่เธอควรจะปลอบใจน่ะมันลูลูชไม่ใช่เหรอ"เพราะเขาคือคนสำคัญของเธอไม่ใช่ชั้น

"ก็ชั้นกับลูลูชไม่ใช่คนแบบเดียวกันสักหน่อย ลูลูชน่ะได้รับความรักมากมายโดยไม่รู้ตัวอยู่แล้ว มีแต่ชั้นกับนายต่างหากที่เอาแต่ไขว่าคว้าหาความรักราวกับคนบ้าแต่สุดท้ายก็ต้องเสียมันไป"เสียงของเธอฟังดูน่าเศร้าแต่กลับเข้มแข็งอยู่ในที

ซีทูเธอเข้มแข็งจริงๆที่แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ยังสามารถที่จะปลอบประโลมคนแบบเดียวกันได้

"ขอบใจนะ"เราเอ่ยออกมาเบาๆ

"หึ ฟังดูมีความนุ่มนวลกว่าลูลูชเยอะเลยนะ นายน่ะแค่ทำตามที่ใจตัวเองบอกก็พอแล้วจะเห็นแก่ตัวก็ไม่เป็นไรนี่ก็คนเราไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่สวยงามหรอกนะ"แล้วเธอก็ปล่อยมือออกก่อนจะหันหลังเดินกลับไปห้องของตัวเองที่อยู่คนละฟากของห้องลูลูช

เธอคนนั้นที่ก้าวเดินไปพร้อมกับบาดแผลช่างแตกต่างกับพวกเราที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ก้าวไปไหน ทนยืนทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงเพื่อรักษาความสุขจอมปลอมตรงหน้าเอาไว้

แต่ทว่า...ความสุขไม่ว่าจะแท้จริงหรือจอมปลอมก็ไม่ใช่สิ่งที่ยั่งยืนเลย

คำพูดของคุณหมอที่บอกให้ฟังกำลังทำให้เราสับสนว่าควรจะบอกลูลูชดีไหม

"ว่าไงนะที่บอกว่าอ่อนแอลง"

"ใช่ครับ ตอนที่เด็กคนนั้นยังไม่ตอบสนองอะไรร่างกายถือว่าแข็งแรงพอสมควรแต่หลังจากที่ได้พบกับพี่ชายร่างกายของเด็กคนนั้นกลับเริ่มอ่อนแรงลงทีละนิดครับ"

"สาเหตุล่ะ"ใจของเราเต้นไม่เป็นส่ำเหมือนกำลังกลัวที่จะได้ฟังคำตอบ

"ยังไม่ทราบครับ แต่หากปล่อยไว้ต่อไปละก็....ผมเองก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตอนนี้ก็ได้แต่ให้ยาบำรุงและยาระงับความเจ็บปวดกับเด็กคนนั้นครับ"สีหน้าของหมอคนนั้นดูลำบากใจที่ต้องตอบ เรานิ่งคิดกับสิ่งที่ได้ยินแต่ต่อให้คิดก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไป

"เรื่องนี้...อย่าเพิ่งบอกพี่ชายของเด็กคนนั้นนะ"เรื่องแบบนี้ถ้าลุลูชรู้คงต้องเจ็บปวด แต่ว่าสิ่งที่ทำมันก็แค่การยื้อเวลาไว้เท่านั้น

"แต่ว่า..."ทั้งที่รู้ว่าสิ่งที่ทำมันก็คือการทำร้ายกันอย่างเจ็บปวดที่สุด

"แล้วชั้น...จะบอกเขาเอง"แต่ทั้งที่รู้เราก็ยังคงเลือกทางที่จะทำร้ายคนที่ตัวเองรักอยู่ดี

ชั้นขอโทษนะ ลูลูช...

-------------------------------------------

ผมลุกขึ้นมากลางดึก พอมองออกไปรอบๆก็ไร้ซึ่งคนที่ชอบทำให้ผมหงุดหงิด น่าแปลกแทนที่ผมจะสบายใจผมกลับหงุดหงิดกว่าเดิมที่เขาหายไป ทั้งที่ไม่ชอบเวลาที่เขามาหาผมแล้วทิ้งพี่ลูลูชไว้แท้ๆ ความรู้สึกแปลกๆแบบนี้มันอะไรกันผมไม่เข้าใจเอาซะเลย

ผมสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆออกไปก่อนจะหันไปเห็นหนังสือนิทานที่วางไว้ข้างแจกันและซองยาบนโต๊ะเล็กๆข้างหัวเตียง นิทานเล่มนั้นนางพยาบาลหรือพี่ลูลูชคงเก็บมาวางไว้ให้ละมั้ง ผมจึงตัดสินใจหยิบมันมาอ่านต่อ

นิทานภาพที่พื้นหลังเต็มไปด้วยสีแดงของเลือด

ใบหน้าที่บ้าคลั่งของผู้คนกับน้ำตาของเหล่าผู้สูญเสีย

ทุกอย่างวนเวียนอยู่เช่นนี้บนโลกที่เต็มไปด้วยสีแดง...

ทว่าวันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...

ในวันนั้นเทพบุตรสีดำก็ได้ปรากฏกายขึ้นบนโลกสีแดง

ไม่มีใครทราบว่าเขามากจากไหนและเหตุใดเทพบุตรนั้นจึงมิใช่สีขาว

เทพบุตรคนนั้นได้สร้างปาฏิหาริย์มากมาย

เขานำกองทัพอัศวินสีดำและมังกรเพลิงสีแดงเข้าต่อสู้และช่วยเหลือผู้คน

รอยยิ้มเริ่มกลับมาสู่ใบหน้าของผู้คนทีละนิด

ผู้คนต่างสรรเสริญเขา ทุกคนเรียกเขาว่าบุรุษแห่งปาฏิหาริย์

ทุกคนต่างหวังให้เขาช่วยโลกใบนี้ เชื่อว่าโลกนี้จะไม่ใช่สีแดงอีกต่อไป

แต่แล้วโดยที่ไม่มีใครรู้ในวันที่จักรพรรดิแห่งอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่สิ้นชีวิตลง

เทพบุตรสีดำก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

และมีอีกคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นมา

เขาคนนั้นคือจอมมารสีขาวผู้งดงาม...


ผมอ่านนิทานเรื่องนี้ด้วยความแปลกใจ เทพบุตรสีดำ ชื่อที่สะกิดใจผมทั้งที่มันก็แค่น่าแปลกใจที่เทพบุตรต้องเป็นสีขาวไม่ใช่สีดำแต่ใจผมกลับบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เทพบุตรสีดำผู้สร้างปาฏิหาริย์...

ความคิดถึงนี้มันอะไรกัน ราวกับว่าผมได้ค้นพบสิ่งที่ทำหายไป

แล้วผมก็เริ่มมองเห็นมันอีกครั้งใบหน้าของคนๆนั้นที่ยิ้มและยื่นมือมาให้ เสียงเพลงบทนั้นกำลังดังก้องอยู่ในหัวที่เจือปนมากับเสียงบางอย่างที่แผ่วเบา

ผมมองเห็นเขาคนนั้นกำลังขยับปากพูดอะไรบางอย่าง แต่มันกลับแผ่วเบาเกินกว่าจะได้ยิน เสียงเพลงยังคงดังก้องพร้อมกับเสียงของเขาคนนั้นที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆในจิตใจของผม

'..ร...'อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นผมก็จะได้ยินเสียงของเขา

'...ร...โร..'แต่แล้วความเจ้บปวดก็กลับมาอีกครั้ง


"อึ่ก...เจ็บอีกแล้ว..ท..ทำไม..กัน"ผมล้มลงกับเตียงและดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาณ

อย่านะ...

เสียงนี้อีกแล้วใครกัน

นายน่ะไม่จำเป็นต้องจำได้หรอก....

เพราะถ้าหากนายจำได้ละก็....


แล้วเสียงนั้นก็จางหายไปเมื่อผมคว้ายาบนโต๊ะมากินอย่างรวดเร็ว ยาระงับความเจ็บปวดที่คุณหมอให้เอาไว้เมื่อวันก่อน น่าดีใจเหลือเกินที่ยาได้ผลเร็วกว่าที่คิด ความอ่อนล้าจากความเจ็บปวดกับฤทธิ์ของยาทำให้ผมรู้สึกง่วงแล้วผมก็หลับไปอีกครั้งหนึ่ง

-------------------------
แอบมาอัพเพราะเพิ่งสอบเสร็จไปเมื่อวานค่ะ(แต่ยังเหลืออีกสองวิชา- -")
ตอนนี้มีเขียนเพิ่มเติมเรื่องของยูฟี่จากที่ตอนแรกยกมานิดเดียวกลายเป็นยกมาทั้งหมดเลยค่ะเนื่องด้วยเพิ่งดูดีวีดีแผ่น8ไปแล้วอยากร้องไห้ค่ะ คิดถึงยูฟี่เลยอยากให้เจ้าสุกรุ้ความจริงค่ะ เพราะในความคิดเราตอนที่ลูลูชเป็นจักรพรรดิคงไม่ได้บอกความจิรงของยูฟี่เรื่องนี้ให้สุกรุ้แน่ๆเพราะยอ่างที่บอกค่ะมันเจ็บปวดเกินไป ใครจะยอมรับได้มั่งคะว่าคนรักตัวเองตายเพราะคำพูดล้อเล่นแบบนั้น นี่ถ้าไม่ใช่เพราะสุกมันยอมรับว่ารักลู่แล้วละก็ลุ่อาจมีโดนแทงตายอีกรอบก็ได้ค่ะ

ลูลูชพอได้บอกออกไปก็ทั้งเสียใจทั้งโล่งใจค่ะ ใจจริงลู่ก็ไม่อยากให้สุกเกลียดตัวเองหรอกค่ะ ตอนนี้ที่ลูลูชรู้สึกคือสับสนเหมือนตอนสึซาคุกับยูฟี่ค่ะไม่รู้ว่าตัวเองหึงเพราะใคร คนนั้นก็รักคนนี้ก็สำคัญ ถ้าเราเจอแบบนี้อกแตกตายไปแล้วค่ะ ตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันกลับมาอีกครั้งก็เลยทำให้คิดถึงยูฟี่ขึ้นมา ส่วนที่ร้องไห้นั่นก็เพราะยังเสียใจเรื่องยูฟี่อยู่ค่ะ

ป้าซีทูโผล่มาแล้วค่ะที่หายไปก็แค่ไปเดินทางที่อื่นมาเท่านั้นเอง ก็แหมคนที่ตัวเองรักดันไปรักคนอื่นนี่นาใครมันจะอยุ่ทนดูล่ะคะ ส่วนที่ไปกอดสึซาคุก็อย่างที่บอกค่ะแค่เห็นใจซึ่่งกันและกันเท่านั้น คิดๆดูแล้วสองคนนี้ก็เหมือนกันนะคะ ทั้งที่รักแต่ก็ต้องลาจากเพราะความตาย

สึซาคุคราวนี้ก็ได้เลือกเส้นทางที่ทำร้ายกันอีกแล้วค่ะแต่ต่อให้อยากบอกมันก็พูดไม่ออกค่ะ โรโล่เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองต้องติดตามกันต่อไปค่ะ ส่วนนิทานเรื่องนั้นหลายคนคงรู้แล้วว่ามันคือนิทานเรื่องอะไร โดยส่วนตัวอยากลองแต่งนิทานแบบนั้นมานานแล้วถ้าผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ส่วนที่โรโล่หงุดหงิดเพราะอะไรไว้หลังๆก็จะรู้ว่าตอนนี้อย่าเพิ่งเตรียมขีปนาวุธมาลอบสังหารคนเขียนนะคะ

มาสาดรูปเช่นเคยค่ะคราวนี้เยอะหน่อยเพราะคิดถึงยูฟี่(ฮา)
รูปแรกก็นี่เลยค่ะ ความรุ้สึกของลูลุชที่มีให้ยูฟี่


ส่วนนี่ขอแทนความรุ้สึกของลู่ที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมนี้ขึ้นโดยไม่ตั้งใจค่ะ

เราคิดว่ายูฟี่รู้นะคะว่าลูลูชไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้โกรธแค้นลูลูชด้วยเพราะขนาดก่อนที่จะตายเธอยังไม่ยอมเปิดปากเรื่องลูลูชออกไปเลย

คู่รักที่พลัดพรากเพียงเพราะโชคชะตาเล่นตลก เราว่านี่เป็น1ในเรื่องที่น่าสะเทือนใจที่สุดในเรื่องเลยล่ะค่ะ
ต่อไปคือความรุ้สึกของซีทูค่ะ

เธอเป็นอีกคนที่รุ้เรื่องทั้งหมดจึงเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจจิตใจของลูลูชดีที่สุด ดังนั้นในวันที่ลูลูชคิดจะตายเธอจึงไม่ห้ามเขาเพราะนั่นคือเส้นทางที่เขาตัดสินใจเลือกแล้วแม้เธอจะต้องเสียน้ำตาก็ตาม ในตอนนี้เธอจึงตัดสินใจตัดใจจากเขาเสียแต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้จึงยังไม่อาจไปไหนได้และคอยเอาใจช่วยอยู่ห่างๆและหวังให้ลูลูชนั้นมีความสุขยิ่งกว่าใคร เธอช่างเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงๆนะ ซีทู
สุดท้ายคือการปลอบใจของซีทู

เธอไมไ่ด้เกลียดสึซาคุที่ลูลูชรักเพราะรู้ว่าความรู้สึกนั้นมันห้ามกันไมไ่ด้ทั้งยังเห็นใจกับความสูญเสียของเขาที่ต้องเสียคนรักไปถึงสองครั้งสองครา เหมือนกับเธอในอดีตที่อยากได้ความรักแต่ก็ไม่เคยได้มา ความจริงแล้วคนที่เข้าใจทั้งลูลูชและสึซาคุมากที่สุดก็คงจะเป็นเธอ

โอยเหนื่อยรอบนี้ยาวมาก(หรือเพราะรูปมันเยอะ กร๊ากกกกกกก)
ไหนๆละตอบเม้นต์สักนิด

-Pandora Gray
จะสามพีหรือสองเรา+1เดี๋ยวคงได้รู้กันค่า

-ตฤลาลัย
มาอัพแล้วค่า แหมคนมัีนรักก็ต้องหึงสิค้าแต่พี่แกไม่ยอมรับว่าตัวเองหึงซะงั้น
อันว่าเคะราชินีกับเมะนั้นอยุ่บนกระดาษแผ่นเดียวกันแต่คนละด้านค่ะ ดังนั้นเมื่อพลิกกระดาษมาอีกข้างลู่ก็เมะได้ค่ะ
/me ชิ่งหนีอย่างว่องไว

-trilaล็อคอินบ่ได้
ทำไม๊ทำไมคอมเม้นต์มันเหมือนกับของท่านตฤลาลัยเป๊ะเลยล่ะค๊า!!!!!!!!!!!!!!!

-Gin
ที่เอาช็อคโกแลตไปเผาเพราะพิษรักแรงหึงค่ะ ส่วนลุ่กลายเป็นเมะนั้นตามนิยามข้างบนค่ะว่าเคะราชินีกับเมะห่างกันแค่กระดาษแผ่นเดียว
/me เผ่นต่อ

-ple
ขอบคุณที่ชอบค่าแล้วเราจะพยายามต่อไปนะคะ(ต่อไปแกล้งลู่ สุก หรือโล่ดีหว่า /ไม่ใช่ละ- -")

-MOON
โดยส่วนตัวก็ชอบสุลู่ค่ะแต่พอดีความโมเอะของน้องโล่มันพาไป ส่วนจะสุลู่ ลุ่โล่หรือสุโล่ก็ติดตามกันต่อไปนะคะ
ส่วนเจ้าสุกจะหวั่นไหวมั้ยรอติดตามค่ะอีกไม่นานจะรู้ หึๆๆ(เราควรขุดหลุมหลบภัยล่วงหน้าเลยดีมั้ยเนี่ย)

-Gisato
มาอัพแล้วค่า

-yamahiba
ขอบคุณค่า งั้นมาติดตามกันต่อเลยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #240 tvxq5forever (@tvxq5forever) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2555 / 14:23
    อินจริง อะไรจริง~~~TT
    #240
    0
  2. #223 YoNgヨンヨン^^ (@winfinite) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 13:11
    โฮกกกกกฮากกกกกกกก*0*
    มันช่างเศร้าดราม่าได้ใจอะไรอย่างนี้><
    แถมหวานปนกันไปด้วยกันอีก*0* อย่างกะ
    กินขนมที่มีความหวานปนมาโดยไม่รู้ตัว*w*(มันเป็นอะไรของมัน)
    #223
    0
  3. #164 maney (@canival) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2553 / 18:15
    โฮกกกกกกก
    โรโล่คุงจะเปนอารายอี๊กกกกก
    #164
    0
  4. #64 G.G. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2552 / 22:57
    รีบอัพหน่อย รอไม่ไหวแล้วอ่า T W T
    #64
    0
  5. #63 g.g. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2552 / 21:57
    รีบมาอีพน้าคะ ไม่ไหวแล้ว(โฮกกก) ชอบตอนที่ลู่บอกความจริงเรื่องยูฟีกับสาคูจัง เพราะอยากให้มีแบบนี้นานแล้ว (ถ้าบอกแต่แรกจะเป็นไงมั่งน้อ~) เป็นกำลังใจให้น้อ
    #63
    0
  6. #60 MEAW_TA_NGAW (@pa_pa_phare) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มีนาคม 2552 / 14:19

    มาอ่านรวดเดียวเลยค่ะ
    สนุกมากๆ
    ไม่สามารถจะบรรยายออกมาได้นอกจากเรื่องนี้มันช่าง...

    โฮรกกกกกกกกก ก ก ก!!! =[]=!!!!!!!
    ขอสครีมสูลู่ได้ไดมค่ะ?
    มันสุดยอดมากค่ะ! ><b

    เดินเรื่องได้สุดยอด อ่านแล้วบีบหัวใจเป็นอย่างยิ่ง
    เรื่องนี้อึมครึมมืดมนมากค่ะ

    ชอบสุดๆๆๆ ><~
    (มันชอบแนวนี้ค่ะ)

    มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    รออ่านต่อค่ะ ~~

    #60
    0
  7. #57 Moon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 14:42
    เย้มาสักที ขุดๆ อ่านะ ลู่บอกหมดเปลือกไปหมดเลย ตอนที่หนังดู พากย์Eng มันคิดในใจตอนที่ยิงน้องยูฟวี่อ่ะ



    " Yes,You are the one I have lovers" (ไม่รุอ่ะได้ยินมาอย่างงี้ บันไดจากอเม มันพากย์) ไอเราก็งง มันญาติกันนิ แต่มันร้าวรานและตอนนี้ละทำให้อยู่ดูต่อ เพราะลืมไปเลยช่วงนึง (อิโรคจิต + +)



    สู้ๆ ใคร เมะ เคะ เอามาเลยคะ เปนกะลังใจ ฮ่าๆ
    #57
    0
  8. #56 Gin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 00:46
    เข้ามาอ่านอีกรอบ อ้าวแก้ไขใหม่หรือ(หรือเราละเมออ่านข้าม-ช่วงนี้เบลอๆ) อ่านล่างเริ่มกลายจะโล่ชอบสุก(ทีนี้ล่ะ ลู่คงได้อวยพรพร้อมหนีไปขับเกวียนไร่ส้มกับป้าแล้วน่ะ)-เดาไปโน้น แถมยิ่งลู่เข้าใกล้โล่ร่างกายโล่อ่อนแอลง....(เปอร์เซนต์หนีหายสงขึ้นไปอีก==")//ยังไงก็สู้ต่อไปล่ะท่าน เชียร์สุก-ลู่555+โดนคนเขียนเตะออกไป
    #56
    0
  9. #55 ตฤลาลัย (@Trilalai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552 / 23:27
    เหมือนกันก็เพราะคนเดียวกันน่ะสิ ตอนนั้นไม่รู้ว่าล็อคติดแล้ว = ='' (เน็ตล่มพอดี ขออภัย) อา เริ่มสครีม กลับสู่ธีมลู่โล่... (ฮาาา) ส่วนตัว เห็นด้วยที่ว่าให้ตายลู่ก็ไม่มีวันบอกเรื่องที่ยูฟี่ตายยังไง จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องที่... งี่เง่ามาก วันนี้อ่านไพเรทภาคของสุก็ขัดใจ เว้ยเฮ้ย ทำไมไม่มีโอกาสดีๆให้บอกซักทีเลยฟะ=[]=!! ส่วนตัวชอบสรุปความสัมพันธ์กับอารมณ์แต่ละคนในเรื่องมากเลยล่ะฮะ เห็นอะไรต่อมิอะไรชัดขึ้นเยอะ = =b (อา ไม่ได้เกลียดยูฟี่นะ แต่เกลียดยูฟี่ในมโนจิ้นของสุน่ะ หึหึ พูดแล้วอาจดูงงๆแต่คิดว่าคงเข้าใจ) ชอบนิทานนะคะ เห็นชัดมากในภาษานิทานโบราณเลย^ ^' ฟีลเจ้าหญิง(ชโลมเลือด?)กับเจ้าชาย(นักปฏิวัติ?)+องครักษ์(ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย) โฟกัสของเรื่องกลับมาเป็นกลางแล้วสินะ .. ฮา ในกีอัสนี่เราคิดว่าป้าเขียวเป็นคนที่ให้ความอบอุ่นเวลา "กอด"มากเลยล่ะ = =b ส่วนจูบนี่คงยกให้... หึหึหึ อัพไวขึ้นนะ แต่ก็ยังดองอยู่ดี = =
    #55
    0
  10. #54 Gin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:48
    อ่านกลางๆ ตกใจ นึกว่าจะสุก-ป้า(ล้อเล่น)เพราะป้าแกผ่านโลกมาเยอะแล้ว ยูฟี่น่าเศร้ามาก(ถึงจะรู้ว่าตายตั้งนานแล้ว แต่พอซื้อแผ่น8มา ไม่กล้าดู กลัวเศร้า แถมสอบได้จิตตกตายแหงะๆ) เหมือนกับช่วงสอบ สอบเสร็จปุ๊บดูตอน25R2บั้ป ................. แม่เจ้า จิตตกขั้นรุนแรง ดีที่สอบเสร็จแล้ว สอบไม่เสร็จ -ถ้าตอนสอบ:เขาคนนั้นไปแล้วๆๆ (ในหัวคงเวียนอยู่แค่คำเนี้ย) สุกได้ฟังความจริงช็อค ลู่ก็เศร้า แถมเข้าใจผิดอีกว่าสุกชอบโล่ แต่ร่างกายน้องแกไม่ดี เพราะลู่(ลู่คงได้หนีหายไปจากโล่แหงะ แล้วก็โทษตัวเอง)-แล้วจะตามต่อไปนะคะ
    #54
    0