คัดลอกลิงก์เเล้ว

FIC ATTACK ON TITAN : I Will Be ( Levi x Eren ver.C )

โดย CE🎶🎶

หลายๆคนเคยบอกมาว่า… การรักใครสักคนอาจเป็นเรื่องง่าย… แต่สำหรับ ‘เขา’ นั้น… ไม่ใช่เรื่องง่ายแม้แต่นิดเดียว….

ยอดวิวรวม

4,571

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


4,571

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


46
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ต.ค. 59 / 10:52 น.
นิยาย FIC ATTACK ON TITAN : I Will Be ( Levi x Eren ver.C ) FIC ATTACK ON TITAN : I Will Be ( Levi x Eren ver.C ) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

FIC ATTACK ON TITAN : I Will Be

( Levi x Eren ver.C )

    

อะไรนะ?

ความรักไม่สมหวังเหรอ

ก็มันคือเรื่องปรกติของชีวิตนั้นแหละ

รวมถึง เธอด้วย

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพสวย แนววินเทจ

 

TALK : SEE

ซีกลับมาแล้ว จะอัพนิยายให้แบบสุดเหวี่ยงเลย

คนไหนที่มิได้ชอบคู่นี้นะคะ กรุณากด [x] ที่มุมบนขวาค่า

หลังจากนี้คงได้โลดแล่นบนโลกนิยายอีกบ่อยเลยล่ะค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ



anime snk attack on titan shingeki no kyojin aot

                     "ทุกอย่างเพื่อคุณ"

 

 


 

 

เตือนก่อนอ่าน

ฟิคนี้แด่คนที่อกหักในความรัก เตือนไว้ก่อนอยากจะบอกเธอว่า

เรื่องนี้จบไม่สมหวังนะคะ ใครหวัง happy end ก็ขออภัยด้วยจ้า

ไว้รอเรื่องหน้าแล้วกันนะ

 

                                                                                                                    


เนื้อเพลง และ แรงบันดาลใจได้จากเพลงนี้ค่ะ

เพลง I Will be จาก Avrill Lavigne 

 



 

เขียนเมื่อ 12/10/59

เสร็จ 13/10/59

 

ทั้งหมดนี้ขอขอบคุณเนื้อเพลงและการแปลจาก

Ø  http://www.azlyrics.com/lyrics/avrillavigne/iwillbe.html

Ø  https://www.youtube.com/watch?v=hRxe6Corla8

 
  CR.SQW
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ต.ค. 59 / 10:52


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความรักเป็นดั่งสีแดง แต่ความรักของเธอเป็นสีชมพูอ่อนปนเทา

ความงดงาม ความอ่อนโยน และความเจ็บปวด

เรียงร้อยออกมาเป็นถ้อยคำ

ทั้งหมดนี้เพื่อคุณคนเดียวเท่านั้น

 

I Will be

For you

 

 

 

 

                หลายๆคนเคยบอกมาว่า

          การรักใครสักคนอาจเป็นเรื่องง่าย

          แต่สำหรับ เขานั้น

          ไม่ใช่เรื่องง่ายแม้แต่นิดเดียว….

 

 

 

          “นี้มันยาอะไรเหรอครับ?” เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มหน้าตาออกไปทางผู้หญิงนิดๆ จนบางมุมอาจมองเป็นแบบนั้น เอเลน เยเกอร์เด็กหนุ่มอายุ15ปีที่สามารถแปลงเป็นไททันที่ไม่รู้ที่มาและที่ไป

          “มันคือยาสำหรับไว้เพิ่มพลังให้ควบคุมไททันได้เร็วขึ้น!!! แต่ฉันเองก็ไม่รู้ถึงผลลัพธ์หรอก แต่ว่านะ!!! ลองกินมันเถอะ ขอร้องงงง!!!” ฮันจิ โซเอะ นักวิจัยและทหารทีมสำรวจ ผู้ที่มีลูกบ้าเกินคนกำลังถือสิ่งที่หลอดแก้วในนั้นมีน้ำสีแดง ดูไม่น่าไว้ใจแม้แต่นิดเดียวเช่นเดียวกับสีหน้าที่โรคจิตของฮันจิ

          เอเลนกลืนน้ำลายลงนิดๆ ก่อนจะหยิบหลอดแก้วทดลองนั้นมา ถ้าไม่ติดว่าคุณฮันจิวิจัยมันทั้งคืน เขาก็คงไม่กินมันหรอก!!!!

        มือที่ถือขวดแก้วนั้นสั่นเทาเล็กน้อยประกอบกับสีหน้ากลืนไม่ออก เอเลนมองอย่างประเมิน ก่อนจะสบสายตาของฮันจิที่มองมาอย่างคาดหวัง

          เอาว่ะ! เป็นไงเป็นกัน!!!

 

        อึก!

        เสียงของน้ำที่ไหลลงหลอดอาหารดังอึก เอเลนพลางทำหน้าแหยะ ส่วนฮันจิยิ้มออกว้าง และกำลังจดจ่อกับสิ่งที่กำลังจะเกิดตรงหน้า

 

          เพล้ง!!

        เสียงของที่กระทบพื้น ฮันจิมองเอเลนที่ล้มลงอย่างตกใจและตื่นเต้นในคราเดียวกัน

          “เอเลน!!! ทำใจดีๆไว้นะ!!!”ฮันจิพูดขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาเอเลน

          “คุณฮันจิ”เสียงแผ่วของเอเลน ทำให้ฮันจิหันไปมองอย่างสนใจ

          “เอเลนรู้สึกอย่างไรบ้าง!!! แบบสุดยอดเลยใช่ไหมอ่า!? หรือว่าหรือว่า….!!”เสียงของฮันจิหายไป พร้อมกับเสียงครางอย่างเจ็บปวดของเอเลนดึงขึ้น

          ให้ตายเถอะ!! พึ่งฆ่าได้ไททันได้หนึ่งตัวเองนะโว้ยยยยยย

          ความคิดเดียวที่คิดออกของเอเลน คือเรื่องเกี่ยวกับไททัน

          ไม่น่าเลยไม่น่าเชื่อคุณฮันจิเลย!!!

        “เอเลน!!!!

          และนั้นคือเสียงสุดท้ายก่อนที่สติจะเลือนหายไป

 

 

 

 

 

          “ฮันจิ อธิบายมาซิ”เสียงเรียบเย็น รีไวล์ประกอบกับสายตาสุดแสนจะทิ่มแทง ทำให้ฮันจิหัวเราะแก้เก้อ ก่อนจะหันไปหาร่างของเอเลนที่ยังไม่ได้สติ

          “คือว่ามันคือยาเพิ่มพลัง”ฮันจิพยายามจะส่งยิ้ม แต่ในสถานการณ์แบบนี้คงจะไม่แนบเนียนเท่าไหร่

          “แล้วนี้มัน?”เอลวินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบผิดปรกติจากเดิม ถ้าเด็กคนนี้เป็นอะไรไปเท่ากับสิ่งที่ทำไปเพื่อมนุษยชาติอาจหายไปหมด

          ส่วนรีไวล์ยังคงทำหน้าหงุดหงิดเช่นเดิม แต่ดูจากแววตาก็รู้ว่าหงุดหงิดมากกว่าเดิม 10 เท่า

 

        “เอ่อ” เสียงหวานแว่วของคนที่นอนหลับไม่ได้สติ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องหันมามอง

          “เอเลนฟื้นแล้วเหรอ!?”ฮันจิที่กำหลังหาหนทางหนีรอดจากสถานการณ์แบบนี้ ได้ขอบคุณเอเลนในใจที่ฟื้น ถ้าไม่ฟื้นล่ะก็….เธอมีสิทธิ์หัวกุดแน่ๆ!!!

        “อืม”เอเลนครางตอบหน่อยๆ ก่อนจะรู้สึกผิดปรกติกับร่างกายของตัวเอง รวมถึงผมที่ยาวถึงหลังนี้ด้วย

        “ฟื้นแล้วเหรอไอ้เด็กเหลือขอ”รีไวล์เอ่ยขึ้นเพื่อขัดบรรยากาศที่งุนงงนี้

          “”เอเลนหน้านิ่งไปประมาณ 10 นาทีทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ส่วนรีไวล์เองเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับคนตรงหน้าที่ดูนิ่งเงียบใส่เขา

          “เอเลน!? เป็นไงบ้างฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่เลย ดี! ฉันมียาทดลองตัวใหม่ด้วยเพราะงั้นช่ว….

          “เงียบไปเลยยัยสี่ตา”รีไวล์เขกหัวฮันจิไป 1 ครั้ง ทำให้ฮันจิร้องโอดโอย และเบ้ปากออกมา

          ถึงจะตัวเตี้ย! แต่ก็แรงเยอะเอาเรื่องเลย!!

       

          “ฟังนะเอเลนตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงไปแล้ว เพราะยานั้นแหละส่วนผลกระทบคงไม่มีอื่นอีกใช่ไหม ฮันจิช่วยทำยาแก้ให้เร็วที่สุดด้วย” เอลวินสั่งออกมา

          “แหมอย่างน้อยก็ประมาณ 2 เดือน เพราะกว่าจะหาวัตถุดิบอีก ไม่รู้เรื่องเลย”ฮันจิบ่นใส่เอลวิน ก่อนจะโดนบาทาของรีไวล์เข้ากลางหลัง ข้อหาทำผิดแล้วไม่รู้สำนึก

         

          “เฮ้ไอ้เด็กเหลือขอ แกยังไม่ตายสินะ” รีไวล์ถามขึ้น เพราะคนตรงหน้าเงียบผิดปรกติ จริงๆแล้วต้องโวยวายแท้ๆ คงไม่ใช่ว่าเป็นผู้หญิงแล้วเปลี่ยนไปหรอกนะ

          เอาจริงๆหน้าตาของหมอนี่มันก็พอเป็นผู้หญิงได้อยู่หรอก ดวงตากลมโต ใบหน้าเรียวสวย ตอนนี้ที่เป็นผู้หญิงก็จัดได้ว่าสวย

          รีไวล์ประเมินคนตรงหน้า ก่อนจะได้รับสายตางงๆ กลับมาให้

          “แกจำชื่อของตัวไม่ได้รึไง?”รีไวล์พูดอย่างหงุดหงิด

          “จำได้.. เอเลน เยเกอร์” เอเลนทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย และก้มหน้าลง โดยไม่มีใครเห็นสีหน้าที่แท้จริง ก่อนจะเงยหน้าออกมาอย่างตัดสินใจได้

          “พวกคุณเป็นใครเหรอ?

 

 

 

 

 

 

 

          “เอาล่ะ!...ฉันชื่อ อาร์มินเป็นเพื่อนนาย….”อาร์มินที่กำลังแนะนำตัวเองอยู่นั้น ก็ต้องสงบปากลง

          “ฉันจำนายได้ อาร์มิน”เอเลนยิ้มเล็กน้อย มือบางค่อยๆเกี่ยวผมยาวสลวยทัดหู เพื่อไม่ให้เกะกะ

          “นั้น มิคาสะ”เอเลนกวาดสายตาไปมองมิคาสะ ที่ทำหน้าตาราวกับเคียดแค้นใครสักคน พอเห็นเธอก็ทำหน้าตาแปลกๆไม่ยอมสบตาด้วย

          “เอเลนจำฉันได้..”มิคาสะมีสีหน้าปลาบปลื้มใจอย่างเห็นได้ชัด

          “และ” เอเลนกวาดสายตาไปมองบุคคลอื่นในทีมสำรวจ

          “พวกนายฉันไม่รู้จัก”เอเลนมีสีหน้าไม่สนใจเช่นเดิม

          “เฮ้ยๆ! อย่างกับฉันอยากรู้จักกับแกมากเลยสิ!” แจนหันมามองเอเลนด้วยสีหน้าหาเรื่อง

          “นาย..เป็นม้าเหรอ?”ใบหน้าสวยยักคิ้วขึ้น ริมฝีปากบางเผยขึ้นเล็กน้อย

          “แก!!! จะเอาเหรอ”

          “เอาดิโว้ยย!!” เอเลนที่มีอาการหัวร้อนและหงุดหงิดกับคนตรงหน้าเต็มทน

          “ห้ามทำอะไรเอเลนเด็ดขาด!”มิคาสะเอ่ยเสียงเหี้ยม

          “เปล่านะ! มิคาสะหมอนั้นมันหาเรื่องก่อน!!

          “แกสิ!!!

 

 

          เสียงทะเลาะกันดังขึ้นมาเรื่อยๆ ระหว่างแจนกับเอเลน เขาว่ากันว่า ระหว่างแมวกับสุนัขคงไม่ถูกกัน เห็นทีระหว่างสุนัขกับม้า (?) คงไม่ถูกกันแล้วล่ะ

          และแล้วเอเลนก็โดนลากตัวมาที่ปราสาทของทีมสำรวจ

          “เท่าที่ฉันสังเกต เอเลนนายจำเรื่องตอนอายุ 12 ได้ แต่ยังจำเรื่องต่อจากนั้นไม่ได้”ฮันจิเอ่ยเสียงร่าเริงจนรีไวล์ต้องห้ามปรามและหันมามองบุคคลที่เอาแต่จ้องแก้วชา

          “เฮ้ย..เอเลน”        

          “ครับ?” ใบหน้าสวยตอบกลับไปโดยไม่มองหน้ารีไวล์ ทำเอารีไวล์ฉุนนิดๆ

          เอเลนตอนนี้ดูไม่เกรงกลัวรีไวล์ ต่างจากปรกติตั้งแต่รีไวล์เตะเอเลนจนฟันหลุด

          “ฉันขอคุยกับแกหน่อย”

 

 

          “นี่คือห้องนอนของผมเหรอครับ?” ใบหน้าสวยหันมาถามด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ ก่อนจะเดินรอบอย่างสำรวจ

          “พอจะจำได้ไหม”รีไวล์มองร่างอชราตรงหน้า ก่อนเสมองไปทางอื่น

          “แล้วทำไมห้องนอนของผมถึงเป็นแบบนี้?

          “เพราะแกคือไททัน”รีไวล์หันไปมองร่างอชราด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนเอเลนมีสีหน้าตกใจแบบสุดขีดพลางปล่อยผมที่ทัดหูลง แล้วหันมาถามรีไวล์ต่อ

          “คุณชื่อรีไวล์สินะ”

          “อือ”

          “ที่บอกว่าเป็นไททัน”ความทรงจำตอนที่แม่ของตัวเองตายยังวนเวียนเข้ามา รีไวล์มองอย่างเข้าใจก่อนจะลูบหัวเอเลน สัมผัสได้ถึงความนุ่มสลวยของเส้นผมและกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ

          “มันคือเรื่องจริง”มือแกร่งของรีไวล์ จับคางของเอเลนให้ดวงตาสีเขียวสวยสบตาเขา ก่อนที่เอเลนจะเฉตาออกไปที่อื่น ไม่ยอมมองใบหน้าหล่อเหลาของรีไวล์

          “แล้วคุณกับผมรู้จักกันได้ไงครับ?”เอเลนเอียงหัวเล็กๆ ก่อนจะขยับออกห่างจากรีไวล์

          “ก็นายแปลงเป็นไททันแล้วถูกจับขึ้นศาล นายโวยวายทำให้ฉันต้องหยุดนาย”

          “เป็นการเจอที่แย่จริงๆ”เอเลนเอ่ยพึมพำ

          “

          “คุณเป็นหัวหน้าผมสินะ?” เอเลนสบตาคนเบื้องหน้าที่ตัวเล็กกว่าประมาณ 10 เซนติเมตร แต่ร่างกายกลับแข็งแกร่งเกินใครถึงกับถูกยกให้เป็นคนที่เก่งที่สุด

          “งั้น..คงต้องเรียกว่าหัวหน้ารีไวล์สินะครับ”เอเลนส่งยิ้มไปให้

          “ตามใจแกสิ”

 

          “ยินดีที่ได้รู้จักครับหัวหน้ารีไวล์”

         

 

          “หัวหน้ารีไวล์?”เอเลนขมวดคิ้วกับบุคคลตรงหน้า

          “ทำไม”รีไวล์ขานตอบเสียงนิ่ง

          “คุณปกติแล้วนอนที่นี่เหรอ” ดวงตาสวยหันไปมองคนที่กำลังจับตามองเธอ ก็เพราะว่าที่เขานอนไม่มีแม้ฟูก นอนแบบนั้นคงปวดหลังน่าดู

          “ใช่ แต่แกเมื่อก่อนไม่รู้หรอก” รีไวล์มองเอเลลน ก่อนเฉสายตาไปทางอื่น

          “เหรอ”เอเลนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยิบผ้าห่มมาให้

          “ผมตอนนี้รู้แล้ว เพราะฉะนั้นช่วยรับไปที..เถอะนะครับ?

         

 

10 นาทีผ่านไป

          “นายยังนอนไม่หลับอีกเหรอ” รีไวล์ถามขึ้นเพราะเอเลนยังพลิกตัวไปมา คำถามนั้น ดวงตาสีเขียวสวยมองเขาด้วยแววตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ก่อนที่เอเลนจะถอนหายใจ

          “แปลกที่รู้สึกเหมือนนักโทษเลย”

          “แกไม่ใช่”

          “เมื่อก่อนคุณก็ปลอบผมแบบนี้สินะ”

          “

          “เมื่อก่อนคุณคิดว่าผมเป็นแบบไหนเหรอ?

          “แกเป็นเด็กเหลือขอ”

          “?

          “เป็นเด็กอวดดี ขี้แย แต่เป็นแบบนั้นแหละดีแล้ว”

          “ดีแล้ว?” เอเลนมองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

          “อื้ม..

          “คุณชอบแบบนั้นเหรอ”เอเลนเอียงคอถาม ก่อนจะส่งยิ้มไปให้ทำให้รีไวล์รู้สึกหน้าตัวเองร้อนแปลกๆ

          “ไม่เชิง”

          หลังจากนั้นเอเลนก็หลับทำให้รีไวล์รู้สึกง่วงขึ้นมา และหลับตามๆกันไป แต่แล้วขาเรียวสวยก่อนลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วผลักประตูออก เดินเข้ามาหารีไวล์ด้วยแววตาที่ยากจะเข้าใจก่อนจะนั่งลงแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลานั้น

          ริมฝีปากบางทาบลงกับริมฝีปากหนา เป็นแค่จูบเบาๆไม่รุกล้ำ สักพักเอเลนก็ถอนริมฝีปากออกมาแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนประกอบกับแววตาที่งดงามประกายความรู้สึกอ่อนโยนที่วาดไว้  ก่อนจะเดินออกไปพลางหันไปมองอีกทีแต่ในที่สุดก็เดินออกไปจากห้องขัง

          ห้องขังหัวใจของตัวเอง ในที่สุดก็ออกมาจนได้

 

 

          เอเลนเดินลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนไม่มีอะไรทำเลยต้องมานั่งพิงกำแพงพลางจ้องดอกกุหลาบที่อยู่มือ

          มันสวยงาม แต่อันตราย

          ร่างอชราพิงกำแพงของปราสาทก่อนจะเงยหน้าขึ้นฟ้าเล็กน้อย

          ก็เหมือนความรักเลยสินะ?

สวบ สวบ

          “เอเลนมาอยู่นี้เอง”อาร์มินเดินเข้ามาหาเอเลน

          “ไงอาร์มิน”เอเลนยิ้มเล็กน้อย ก่อนวางดอกกุหลาบลง

          “เหนื่อยแย่สินะครับ ที่ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้”อาร์มินเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจ ทำให้เอเลนสายหน้าเล็กน้อย ใบหน้าสวยมองด้วยแววตาเรียบนิ่ง

        “ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อนคงจะโวยวายบ้านแตกไปแล้วล่ะอาร์มิน” เอเลนแค้นยิ้มเหนื่อยหน่ายใจเล็กน้อย

          ถ้าเป็นฉันเมื่อตอนนั้นนะ

          “เอเลนตอนนี้ก็ใช่นะครับ”อาร์มินพูดอย่างยิ้มๆ นึกถึงเรื่องที่อยู่ด้วยกัน

          “ฉันเป็นผู้หญิงเหรอ”เอเลนพูดกับตัวเอง แต่มันดังพอที่จะทำให้อาร์มินได้ยิน

          “เอเลนไม่ชอบเหรอ”

          “จะชอบได้ไงล่ะเจ้าบ้า!!!”เอเลนโวยวายเล็กน้อย ใบหน้าสวยฉายแววขุ่นเคืองใจ

          “ฮ่าๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิมสะทีนะ”

          “เหรอ..ขอบคุณนะอาร์มิน” เอเลนส่งยิ้มให้ ทางอาร์มินเองก็รู้สึกว่ารอยยิ้มมันฝืนแปลกๆ

          “นายแปลกไปตั้งแต่ความจำเสื่อมไม่ค่อยโวยวายเหมือนเดิมเลย แล้วก็ยังเหม่อลอยบ่อย ยิ้มทั้งที่ตาไม่ได้ยิ้มบางล่ะ ตั้งแต่ยังไม่ความจำเสื่อมก็ใช่” อาร์มินพูดความในใจออกมา

          “ฉัน….

          “พักนี้นายดูแปลกไปมาก เหมือนไม่ใช่เอเลนคนเดิม! นายเป็นคนคิดมากและเก็บเรื่องต่างๆไว้ในใจคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่เอเลน พวกเราไม่สามารถรู้ได้เลยเหรอ!? พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ!!” สิ้นสุดอารมณ์ที่อดทนของอาร์มินที่เก็บกักมานาน ตั้งแต่เข้าหน่วยของหัวหน้ารีไวล์เอเลนก็ดูแปลกไป บางครั้งเหมือนจะเห็นเอเลนความโศกเศร้ามากมายในแววตาของเอเลน แต่เจ้าตัวก็พร่ำบอกว่าไม่มีอะไร ทำให้มิคาสะถึงกับเดือด แต่เจ้าตัวก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมบอก

          “จนนายความจำเสื่อม ฉันหวังว่านายจะกลับมาดีขึ้นแววตาที่แข็งกร้าวแบบนั้นมันหายไปไหนแล้วเอเลน ฮึก….”อาร์มินปล่อยโฮออกมา ทั้งที่ไม่อยากจะอ่อนแอ แต่เพื่อนคนนี้สูญเสียความเป็นตัวเองไป เอเลนสูญเสียแววตาและท่าทีที่อยากจะฆ่าไททัน รวมถึง

        แววตาที่มองพวกเขาด้วยความหวาดระแวง

        “ฉันไม่รู้จริงๆอาร์มิน ฉันลืมไปหมดแล้ว” เอเลนเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบแววตาที่สะท้อนเงาของอาร์มิน

          เป็นแววตาเฉยชาประกอบกับความเศร้าในจิตใจ

          “ฉันอาจจะสูญเสียมันไปแล้วจริงๆก็ได้”

         

 

 

 

          “ความรู้สึกจริงๆของฉัน”

 

 

          เอเลนเดินลัดเลาะทางกำแพงและปีนขึ้นไปด้วยเครื่องสามมิติ ทิ้งให้อาร์มินนิ่งอยู่กับประโยคสุดท้ายที่เขาได้กล่าวไว้

          ทำไมเราถึงเลือกทำแบบนั้นกันนะ?

        เอเลนนั่งทรุดนั่งลงกับพื้นพลางมองหมู่ดาวเต็มท้องฟ้ามากมาย  ความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้หายไปหรอก..

          แล้วก็เรื่องตอนอยู่ทีมสำรวจด้วย

          ริมฝีปากบาง เอ่ยเสียงขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เสียงที่ไม่ใครได้ยิน เสียงที่อัดอั้นอยู่ในใจ เสียงที่ไม่สามารถบอกรูปลักษณ์ได้

          เสียงในจิตใจมันปั่นป่วนไปหมด

          แขนอชราโอบกอดตัวเอง ลมเย็นๆลูบไล้ผ่านตัวของเธอเอง มันทำให้รู้สึกสงบ ท้องฟ้าที่มืดค่ำและความลับที่คิดจะปิดตายไปชั่วชีวิต

          มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่นะความรู้สึกที่อ่อนโยนแบบนี้?

 

 

 

 

 

 

 

ย้อนไปเมื่อทีมสำรวจครั้งที่ 21

 

          ทุกคนตายหมด..หน่วยของหัวหน้ารีไวล์ เหลือเพียงเขากับรีไวล์เท่านั้น ความโศกเศร้าในจิตใจยังไม่จางหาย

        “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีใครรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นหรอก”

          ถ้าจำไม่ผิดวันนั้นเป็นวันที่เขาโศกเศร้ามากและ..เป็นวันที่เขาได้รู้จักตัวตนของหัวหน้ารีไวล์จริงๆ

          เป็นคนที่แข็งแกร่งแต่กลับอ่อนโยนจริงๆ

          คำปลอบโยนในวันนั้น กลับกลายมาเป็นความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง อารมณ์ส่วนลึกในจิตใจ ชีวิตของเขาไม่เคยจะสนใจอะไรนอกจากไททัน ได้หันมาสนใจผู้ชายคนหนึ่ง

          อายุก็มากกว่าตัวเองตั้ง 15 ปีแท้ๆ

          ที่สำคัญเขาและชายคนนั้นเป็นผู้ชาย

          เอเลนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชาย แถมยังเป็นครั้งแรกเสียด้วย

          ทั้งที่ๆเป็นแบบนั้น ทั้งที่ๆควรตัดใจแท้ๆ แต่หัวใจกลับร่ำร้องถึงน้ำเสียงและจิตใจของชายคนนั้น

There’s nothing I could say to you

Nothing I could ever do to make you see

What you mean to me

ไม่มีคำใดๆเลยที่ผมได้บอกกับคุณ

หรือจะทำให้คุณเห็นว่า..

คุณมีความหมายกับผมมากแค่ไหน

 

          “หัวหน้าครับ! ทะเลที่ว่าเนี่ย..คงสวยมากเลยนะครับ” อ่า..ตัวฉันในอดีตกำลังเล่าเรื่องความฝันให้ชายคนนั้นฟังอยู่สินะ?

        “เห็นว่าเค็มกว่าเกลือแถมกว้างใหญ่ไพศาลอีกด้วย” น้ำเสียงที่แสนจะร่าเริงของฉันพูดขึ้น แววตาที่จะจ้องมองแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นได้สบตากับหัวหน้ารีไวล์

          “ถ้าเป็นแกล่ะก็ต้องทำได้แน่ๆ”หัวหน้ารีไวล์ตอบเพียงแค่นั้น เรียกรอยยิ้มกว้างของฉันได้

          อ่าตัวฉันในตอนนั้นมีความสุขจริงๆ

 

All the pain, the tears I cried

Still you never said goodbye and now I know how far you’d go

ทุกความเจ็บปวด ทุกหยาดน้ำตาของผมที่รินไหล

แต่คุณเองก็ไม่เคยไปจากผม จนตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณน่ะ ห่างไกลจากผมมากแค่ไหน

 

          “ขอโทษครับเพราะผมอีกแล้ว” ท่างกลางความเสียใจที่ไม่มีใครสังเกต ไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กหนุ่มที่แข็งกล้า อวดดี จะเก็บความรู้สึกผิดความกลัวไว้มากเพียงใด

          ไม่มีเลย

          “มันไม่ใช่เพราะแก ฉันเป็นหัวหน้าแกฉันก็มีส่วนผิดด้วย” คำพูดที่แสนตรงเถของรีไวล์ อาจจะไม่ทำให้ให้ใครบางคนรู้สึกดีขึ้น แต่กับเขา

          มันไม่ใช่

          มีอยู่ตรงหน้าแล้ว..คนที่เข้าใจความรู้สึกของเขาจริงๆ

          “ผม

          “เพราะฉะนั้น ฉันจะปกป้องแกเอง”

 

I know I let you down but it's not like that now

This time I’ll never let you go

ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจ แต่..มันจะไม่มีอีกแล้ว

ในเวลานี้ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนอีกแล้ว

 

          “หัวหน้าดูสิครับ! นั้นสวยมากเลย” เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเอเลนดังขึ้นประกอบกับแววตาที่สุกประกาย

          มันงดงามมากเลยล่ะ

          “มันก็แค่ของขวัญที่ให้สำหรับชนชั้นสูง” รีไวล์เอ่ยเสียงเรียบพลางมองเด็กหนุ่มที่เขาพามาเปิดหูเปิดตา หลังจากที่เซื่องซึมไปหลายวัน

          ดีแล้วที่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้น

          รอยยิ้มที่มองแล้วรู้สึกมีความสุขไปด้วย

          รีไวล์คิดแบบนั้น

 

          “หัวหน้าไม่มีคนจะให้เหรอครับ?”เอเลนหันมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          “อะไร?

          “ก็แบบคนพิเศษ?”เอเลนหน้าแดงนิดๆ แต่ไม่ทำให้รีไวล์สังเกตได้

          “คนแบบนั้นต้องมีด้วยรึไง” รีไวล์เอ่ยติดเสียงหงุดหงิดทำให้เอเลนพึมพำออกมา นั้นสินะคนแบบหัวหน้ารีไวล์แก่ขนาดนี้แล้วยังไม่มีอีกแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้รีไวล์ได้ยิน เท้าของรีไวล์ก็ถีบกลางหลังของเอเลนแบบไม่ต้องคิดเลย

          “แล้วแกมีรึไง?

          “อึก”เอเลนที่พยุงตัวขึ้น มองหันหน้ารีไวล์ด้วยแววตาที่เดายาก

          “มีสิครับ”เอเลนตอบ คำตอบนั้นทำให้รีไวล์รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

          และสีหน้าแบบนั้น ทำให้เอเลนรู้ว่า..หัวหน้ารู้แล้วว่าเขาชอบ

          “หัวหน้ารู้สินะครับว่าผม

          “เงียบ เอเลน”

          หลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย

          ผมทำให้คุณเสียใจ และหนักใจสินะครับ?

        ขอโทษจริงไ

         

          และคืนนั้น เอเลนตื่นกลางดึกรู้สึกเครียดแปลกๆ ขาสองขามาที่ห้องโถงกลางปราสาทเพื่อที่เดินไปข้างนอก แต่

          ตอนนั้นคิดถูกหรือผิดที่เดินลงมา

          ตอนนี้ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะ

 

          หัวหน้ารีไวล์และหัวหน้าฮันซี่กำลังจะจูบกัน

          ความรู้ตอนนั้นคือใจกำลังเต้นรัวในแบบไม่เคยเป็นกำลังรู้สึกเสียใจอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นเสียงของใครสักคนก็ดังมา ทำให้หัวใจชาวาบ

          “รีไวล์..นายก็รู้เอเลนชอบนาย”ฮันจิเอ่ยอย่างสงสารเด็กหนุ่มไททัน

          “ฉันรู้

          “แต่แค่เรื่องนี้ฮันจิฉันอยากจะทำตามหัวใจตัวเอง”

          หลังจากนั้นหัวหน้ารีไวล์ก็อุ้มคุณฮันจิไปที่ห้อง

          “ฮะๆ เจ็บดีจัง”เอเลนที่ทรุดตัวลงกับพื้น ผมปิดใบหน้าจนไม่สามรถเห็นแววตาที่แสดงความรู้สึกในตอนนี้

          แปะ แปะ

          นี้นะเหรอ...น้ำตาที่ไหลรินจากความรัก ความรักที่ไม่มีวันเอื้อมถึง

 

          พอมาคิดดูแล้ว   ตัวผมกำลัง

          ตัวผมกำลังทำให้คุณเสียใจจริงๆด้วย

          ไม่ต้องห่วงหรอกผมอยากให้หัวหน้าไม่ต้องคิดมาก เพราะฉะนั้นจะไม่ปล่อยแววตาที่ไม่หนักใจเหมือนตอนอยู่กับคุณฮันจิและคนที่คุณไว้ใจ

          ครั้งหนึ่งหัวหน้าเคยมองผมด้วยแววตาแบบนั้น แต่คงจะไม่มีใครที่ได้มองแววตาที่แสนจะอ่อนโยนของหัวหน้าแบบคุณฮันจิหรอก..

          เพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมปล่อยแววตาแบบนั้น เป็นสิ่งที่เดียวที่คุณมอบให้ผมหายไป..

         

I will be all that you want and get myself together

Cause you keep me from falling apart

ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณต้องการและจะทำตัวเองให้ดี

เพราะคุณช่วยผมไว้ในตอนที่หัวใจของผมนั้นแตกสลาย

 

          หลังจากนั้น ฉันในตอนนั้นพยายามที่จะทำตัวเหมือนเดิมทั้งกับคุณฮันจิและหัวหน้ารีไวล์ ทั้งความอิจฉาในตัวคุณฮันจิและความรักของหัวหน้ารีไวล์

          ไม่ต้องห่วงครับ เพื่อคุณแค่นี้ ยังไงผมก็ทำได้

          ก็มันคือความรัก

          มันมักจะไม่มีเหตุผล

          ฉะนั้น ผมจึงเลือกที่จะทำตามหัวใจในแบบที่คุณพูดกับคุณฮันจิ

          หัวใจของผม..อยากเห็นคุณมีความสุข อยากให้คุณมีคนที่คุณสามารถอ่อนแอและปกป้อง พร้อมที่ตายเพื่อคนนั้นได้ ถึงคนนั้นจะไม่ใช่ผมแต่ผมเองก็เลือกแล้ว

          ความอ่อนโยนของหัวหน้า คือสิ่งที่ผมอยากเห็นจริงๆ

          เหมือนที่คุณปลอบโยนผมให้รู้สึกถึงความอ่อนโยนแบบนั้นได้

          ทั้งหมดความรู้สึกแบบนั้น  มันมาจากคุณไม่ว่าอย่างไรก็อยากจะปกป้องมัน

 

All my life I’ll be with you forever

To get you through the day and make everything OK

ทั้งหมดของชีวิตผมจะขออยู่เคียงข้างคุณ

เพื่อให้คุณผ่านวันคืนต่างๆได้ และทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

 

          “คุณฮันจิอย่างพึ่งเป็นอะไรนะครับ!” เลือดกลิ่นคาวที่เปื้อนมือ มือของหัวหน้ารีไวล์

          ตอนนี้หัวหน้ารีไวล์กำลังคลั่ง

          เนื่องจากการออกรบ ทำให้คุณฮันจิต้องได้แผลกลับมาแถมมากเสียด้วย ตอนนี้กำลังให้หมอจัดการอยู่

          มันก็มีอยู่แวบหนึ่ง

          ถ้าคุณฮันจิตาย จะเป็นยังไงนะ?

        แต่แล้วก็ต้องรีบทิ้งความคิดที่แสนจะเลวร้ายไปแทบจะทันที เพราะมันแย่มากๆ

          ตัวฉันมีความคิดแบบนี้ ยังเป็นมนุษย์ล่ะสินะ?

        “หัวหน้าครับ  คุณฮันจิต้องไม่เป็นอะไร” เอเลนพยายามจะคุมสติของรีไวล์ แต่ท่าทางจะไม่ได้ผล เพราะสีหน้ายังเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

          นั้นคือความรู้สึกที่ไม่ปิดบังของคุณสินะ

          อิจฉาคุณฮันจิจริงๆ

          ที่ทำให้หัวหน้ามีสีหน้าแบบนี้

          “พวกไททัน”รีไวล์เอ่ยเสียงเหี้ยม

          “หัวหน้า?

          “ถอยไปเอเลน”

          “อย่าไปเลยนะครับ หัวหน้า” เอเลนอ้อนวอนออกมา แววตาสวยฉายแววกังวลอย่างเห็นชัด

          “เอเลน”

          “หัวหน้าทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะครับ!

          “

          “ผมรู้ว่าคุณฮันจิสำคัญกับหัวหน้ามากแค่ไหน แต่ว่าถ้าหัวหน้าเป็นอะไรไป คุณฮันจิจะเป็นยังไง ตัวคุณเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ!? เอเลนพูดเสียงดังเพื่อเตือนสติ รีไวล์มองคนตรงหน้าเล็กน้อย

          “แก กล้าพูดนะ”

          “ทั้งๆที่แกก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของฉัน”

          “!!!

          “ถอยไป”

          รีไวล์ผงะไปเล็กน้อยเมื่อเอเลนเดินเข้ามากอดเขา

          ไหล่นั้นเล็กกว่าที่เห็นอีก

          “ผมเข้าใจเลยล่ะเวลาต้องเสียคนรักไป ผมเข้าใจดี”เอเลนสะอื้นเล็กน้อย ทำให้รีไวล์รู้สึกผิดก่อนจะทบทวนความคิดของตัวเอง ไม่ทันสังเกตว่า

          มือของตนเองก็กอดตอบเอเลน เยเกอร์ เช่นเดียวกัน

         

          “ขอบใจเอเลน” รีไวล์จ้องดวงตาสวยอย่างตรงไปตรงมา

          “ครับ”

          ผมจะอยู่ข้างๆคุณแบบนี้ตลอดไปเอง

 

 

I thought that I had everything I didn’t know what life could bring

But now I see honestly

ผมคิดว่าผมมีทุกอย่างแล้วแท้ๆ ผมไม่รู้หรอกว่าชีวิตต้องเจอกับอะไร

จนตอนนี้ผมได้เข้าใจทุกอย่างชัดเจนแล้ว

 

          ทั้งความรักที่แม่ มิคาสะ อาร์มินและผองเพื่อนมอบให้คิดว่ามันพอแล้วแท้ๆ แต่เมื่อมาเจอกับคุณ สิ่งที่ผมยังขาดเหมือนจิ๊กซอว์ที่ตามหามาตลอด

          คือ คุณ

          หัวหน้ารีไวล์

 

You're the one thing I got right

The only one I let inside

Now I can breathe 'cause you're here with me

คุณคือสิ่งเดียวที่ผมต้องการ

เพียงคนเดียวที่ผมยอมให้เข้ามาในหัวใจ

ตอนนี้ที่ผมยังหายใจต่อไปได้ เพราะคุณ ผมมีคุณที่อยู่ข้างๆกัน

 

          ไม่รู้ว่าทำไมคนอย่างผมต้องมาตกหลุมรักคนมีเจ้าของ แถมเป็นคนที่ไม่สามารถแทนที่หรือเทียบเท่าได้เลย

          ทำไมกันนะ

          แต่ยังไง ผมก็อยากจะขอบคุณที่ทำให้ผมเข้าใจในสิ่งที่เรียกว่าความรัก

          เพราะคุณ ผมจึงมีความมั่นใจและเชื่อมั่นในตัวเอง

 

 

And if I let you down I’ll turn it all around

Cause I would never let you go

และถ้าผมหากผมทำให้คุณเสียใจอีก ผมก็พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเสมอ

เพราะผมจะไม่ปล่อยคุณไปอีก

 

          “เอเลนรักนายจริงๆนะรีไวล์” ฮันจิพูดขึ้นมาอย่างลำบากใจ

          “ฉันไม่ได้รักเอเลน” รีไวล์ตอบอย่างเถรตรง

          “พอเข้าใจแต่ฉันกลัวเด็กคนนั้นไม่พอใจ” ฮันจิเอ่ยขึ้น หลายครั้งที่ต้องทำงามร่วมกัน ยอมรับว่าเธอค่อนข้างหวงเด็กหนุ่มกับรีไวล์

          ความจริงแล้ว ฮันจิเองก็รักเอเลนเหมือนที่รักแบบน้องชาย ก็เหมือนกับรีไวล์รักเอเลนในแบบนั้นนั้นและ

          “ฉันไม่อยากทำร้ายความรู้ของเอเลน” ถึงจะพูดแบบนั้น ยามที่พูดเรื่องของเอเลนหมอนั้นมีท่าทีคิดมากและกังวล

          หวังว่าคงไม่ใช่

          ไม่ใช่หรอก ก็พวกเรารักกันนี่นา

          รีไวล์ไม่มีทางรักเอเลนหรอก

          ฮันจิเชื่อแบบนั้น

          ก็เหมือนกับที่เอเลนเชื่อ

 

          เอาอีกแล้ว ผมทำให้คุณเสียใจและลำบากใจอีกแล้วเหรอ

          งั้นเหรอ..

          มีทางที่จะทำให้พวกคุณสองคนไม่หนักใจ

          จะมีไหมนะ?

 

 

I will be all that you want and get myself together

Cause you keep me from falling apart

ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณต้องการและจะทำตัวเองให้ดี

เพราะคุณช่วยผมไว้ในตอนที่หัวใจของผมนั้นแตกสลาย

 

        “พวกคุณคือใคร?

          ประโยคที่คิดว่ากลั้นกรองออกมาดีแล้ว มั่นใจในสิ่งที่ทำแล้ว ถึงแม้มันออกจะเป็นการหนีปัญหา แต่ถ้าเพื่อคุณแล้วละก็...หัวหน้ารีไวล์

 

          “ยินดีที่ได้รู้จักหัวหน้ารีไวล์”

          มันเป็นการเริ่มต้นความรู้สึกใหม่ ทั้งหมดนี้ผมเต็มใจทำ ถึงเป็นการทำร้ายตัวเอง มันก็ดีกับตัวผมและคุณ

          ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นแบบไหน

          ผมอยากให้รู้ว่าทั้งหมดที่ทำเพื่อคุณ

 

 

All my life I’ll be with you forever

To get you through the day and make everything OK

ทั้งหมดของชีวิตผมจะขออยู่เคียงข้างคุณ

เพื่อให้คุณผ่านวันคืนต่างๆได้ และทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

 

          เพราะฉะนั้นผมอยากจะใช้ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณแบบจอมปลอม เพื่อความอ่อนโยนของคุณ

          มันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

          “ความรู้สึกของฉันเหรอ?” ฉันขอทิ้งมันไว้ แล้วไปต่อไปแบบที่ฉันอยากจะไป

 

Cause with out you I can’t sleep

I’m not gonna ever ever let you leave

You’re all I got

You’re all I want

Yeah

เพราะถ้าปราศจากคุณ ผมนอนไม่หลับหรอก

ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนอีกแล้ว

คุณคือทุกอย่างที่ผมมี

คุณคือทุกอย่างที่ผมต้องการ

 

          ถ้าหากรักแล้วมันเจ็บปวดล่ะก็ ฉันจะขอไม่รักคุณและจะทิ้งความรู้สึกอันแสนเปราะบาง ควรค่าแห่งการทะนุถนอมแบบนั้นวางทิ้งไว้

          ….ในเบื้องลึกของจิตใจ

 

          เพราะฉันตกหลุมรัก ความอ่อนโยนของคุณ

          หัวหน้ารีไวล์

 

 

And without you I don’t know what I’d do

I could never ever live a day without you

Here with me do you see you're all I need

เพราะถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อ

ผมคงใช้ชีวิตต่อไม่ได้ หากไม่มีคุณอยู่ข้างๆผม

เห็นรึยัง? ว่าผมต้องการคุณมากแค่ไหน?

“ฉันไม่รู้จริงๆอาร์มิน ฉันลืมไปหมดแล้ว” ฉันเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ แววตาที่สะท้อนเงาของอาร์มิน

          เป็นแววตาเฉยชาประกอบกับความเศร้าในจิตใจ มันคือความรู้สึกจริงๆของฉันสินะ?

        “ฉันอาจจะสูญเสียมันไปแล้วจริงๆก็ได้”

         

        ฉันอาจจะสูญเสียไปแล้วความรักของฉันความรู้สึกแบบนั้น

          เพราะรักคุณมากจริงๆ

 

And I will be all that you want and get myself together

Cause you keep me from falling apart

All my life (my life) I will be with you forever

To get you through the day and make everything OK

ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณต้องการและจะทำตัวเองให้ดี

เพราะคุณช่วยผมไว้ในตอนที่หัวใจของผมนั้นแตกสลาย

ทั้งหมดของชีวิตผมจะขออยู่เคียงข้างคุณ

เพื่อให้คุณผ่านวันคืนต่างๆได้ และทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

 

แด่เสียงเพลงในจิตใจ

เสียงที่ยังกึกก้องภายในหัวใจนี้ ทั้งหมดนี้แหละคือบทเพลงเรียงร้อย

ที่ผมอยากจะมอบให้คุณ

หัวหน้ารีไวล์

 

 

I will be (I’ll be) all that you want and get myself together

Cause you keep me from falling apart

And all my life you know I will be with you forever

To get you through the day and make everything OK

ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณต้องการและจะทำตัวเองให้ดี

เพราะคุณช่วยผมไว้ในตอนที่หัวใจของผมนั้นแตกสลาย

ทั้งหมดของชีวิตผมจะขออยู่เคียงข้างคุณ

เพื่อให้คุณผ่านวันคืนต่างๆได้ และทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

 

 

ทุกอย่างเพื่อคุณหัวหน้ารีไวล์

ผมจะเป็นแบบที่คุณต้องการ

ด้วยรัก

จากเอเลน เยเกอร์

คนที่เคยรักคุณ :)

ผลงานทั้งหมด ของ CE🎶🎶

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 15:24
    เอเลนน่าสงสาร เศร้ามเศร้ามาก
    #6
    0
  2. #5 ฟ้า สาววายจงเจริญ
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 06:07
    จบแล้วหรอ เสียดาย
    #5
    0
  3. #4 nichanan00007 (@nichanan00007) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 19:49
    -หัวเน่ารีไวสารเลววววววแกทำกับเอเลนได้ไงห้ะ!!!!--!!!
    เอเลนอย่าเสียใจเลยนะ อย่าไปอยู่กับ-คนพันธุ์นี้เลย มันทำให้จิตใจนายต้องเจ็บนะ เอางี้ละกัน นายไปรักมิคาสะเถอะนะ จะได้ไม่ต้องทนเจ็บอีกและขอให้นายมีความสุขนะ ฉันไม่อยากเห็นนำ้ตาของนายนะเอเลน นายต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ
    #4
    0
  4. วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:39
    ร้องไหวหนักเลยสงสารเอเลนจัง



    #3
    0
  5. #2 Kimtaeyeon
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 21:09
    สงสารเอเลนอะTT
    #2
    0
  6. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:49
    เฮีอกก เศร้ามาก 😢😢
    #1
    0