Heart Four Rooms (Hogwarts) (oc/??)

ตอนที่ 15 : ห้องนอนที่แสนหนาวเหน็บ(SS/CF)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

คริสเตียนค่อยๆก้าวเท้าเดินไปที่ห้องของเจ้าของห้องอย่างเก้ๆกังๆ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในห้องต่างๆของเขา ก็รู้สึกเหมือนกลับมาตอนที่สเนปให้เธออยู่ในห้องโดยไม่ให้จับต้องอะไรทั้งสิ้น ความทรงจำเกี่ยวกับตอนนั้นก็กลับมาอยากฉับพลันแต่ดูเหมือนเธอไม่ทันคิดอะไรด้วยซ้ำก็รู้สึกถึงรังสีแผ่ออกมาจากคนด้านหลังทันที

"เธอคงยังไม่ลืมสินะ สิ่งที่ฉันเคยพูดไว้ตอนที่พาเธอมาที่นี้แรกๆ คุณฟาเรนไฮต์" เขายังคงยืนอยู่ด้านประตูและหลี่สายตามามองเด็กสาวอยู่

"ม...หมายถึงอะไรหรือคะ?"เด็กสาวค่อยหันมามองชายที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยความกลัวนิดหน่อย กลัวที่จะเป็นเหมือนเมื่อตอนที่เขาพาเธอมาแรกๆนั่น

"ลืม...งั้นหรอ?"สเนปเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่จะทำหน้าตานิ่งๆเหมือนเดิมอย่างที่เขาทำเป็นประจำ

"ม...ไม่ค่ะ"คริสเตียนรู้ดีว่าเขาไม่ต้องการให้เธอยุ่งกับของๆเขา ถ้ายุ่งล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลยล่ะว่าเขาจะทำยังไงกับเธอ

"งั้นก็ดี นี้ก็ดึกมากแล้วเธอนอนได้แล้วล่ะ"เขาพูดก่อนจะเดินหันหลังไป เขานึกว่าเด็กสาวคงไม่มีอะไรจะถามเขาแล้ว เขาเลยเดินออกไป...แต่แล้วเธอก็เรียกเขาทำให้เข้าต้องหยุดชะงักทันที

"ศาสตราจารย์สเนปคะ....เอิ่ม....แล้วคุณจะนอนที่ไหนหรอคะ" คริสเตียนตัดสินใจกับใจของตัวเองและถามเขาออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เขามองหน้าเด็กสาวสักพักหนึ่งก่อนที่จะตอบคำถามของเด็กสาวตรงหน้า

"ฉันนอนที่โซฟาน่ะ ว่าแต่เธอจะอยากรู้ไปทำไมกัน..."สเนปหันมองเด็กสาวก่อนที่มือทั้งสองข้างจะเอามากอดอกตนเอง

"เอ๋!แต่มันหนาวมากเลยนะคะ" เมื่อคริสเตียนได้รู้คำตอบเธอก็ทำหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด สเนปมองหน้าเด็กสาวก่อนที่เข้าจะยิ้มมุมปากอย่างคิดแผนแกล้งเธอออกไม่รู้อารมณ์ไหนเหมือนกันที่เขาจะคิดแกล้งเธอคนนี้

"หือ?ห่วงฉันงั้นหรอ" สเนปเลิกคิ้วขึ้นแสร้งสงสัยเด็กสาวตรงหน้า คริสเตียนเมื่อได้ยินคำพูดของเขาก็เบิกตากว้างทันที นี้เธอพูดอะไรลงไปเนี้ยยัยบ้า เธอคิดในใจอย่างกระวนกระวายที่ตนพูดอะไรไปไม่คิด

"ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ หนูแค่ถาม" เธอพูดด้วยใจที่สั่นกระวนกระวาย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังแกล้งเธออยู่

"แต่รู้สึกปากเธอกับการกระทำจะไม่ใช่เลยนะ"สเนปยิ้มมุมปากนิดๆ แต่จากสายตาคริสเตียนแล้วมันดูร้ายกาจมาก ถึงรอยยิ้มนั้นจะมีเสน่ห์ห้ามใจไม่ได้แต่เธอรู้ทันทีว่ารอยยิ้มของเขามันอันตรายสำหรับเธอ สเนปมองไปหาคนตัวเล็กที่ทำตัวตีห่างออกจากเขาเรื่อยๆ มันจะเป็นอะไรไปถ้าเขาจะเล่นอะไรกับเธอสักหน่อยก่อนนอน

"ทำไมเงียบไปล่ะ งั้นแสดงว่าเธอเป็นห่วงฉันสินะ คุณฟาเรนไฮต์" สเนปทำหน้านิ่งเหมือนเดิมแต่ทีนี้เขาค่อยๆก้าวขายาวๆของเขาไปหาเด็กสาวที่ค่อยๆตีตัวออกห่างเขา 

คริสเตียนค่อยๆเดินถอยหลังไปเรื่อยๆเมื่อเห็นชายที่ยืนอยู่หน้าประตูค่อยๆเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ เธอขยับขาเล็กๆของเธอถอยห่างไปเรื่อยๆจนติดกำแพงแล้ว ใจของเธอสั่นระรัวเหมือนตอนนี้กำลังเจอกับสัตว์ร้ายเธอไม่อยากที่จะคิดถึงตอนนั้นเลยตอนที่เธอเข้ามาห้องนั้นแรกๆ แต่โชคดีที่ลูเซียส มัลฟอยเข้ามาขัดจังหวะพอดีทำให้เธอรอดตาย แต่ตอนนี้สิไม่มีแม้แต่คนขัดจังหวะไม่มีแม้แต่อะไรที่ขัดขวางได้ ตอนนี้เธอเหมือนกระต่ายน้อยที่กำลังโดนสัตว์ผู้หิวโหยจับจ้องอยู่

"ม...ไม่หนูก็แค่เห็นว่ามันไม่สมเหตุสมผลนิคะ นี้ห้องศาสตราจารย์นะคะแล้วหนูก็ไม่ใช่เจ้าของห้องนี้ด้วย มันดูไร้มารยาทยังไงไม่รู้ที่...คุณจะไปนอนที่โซฟา ถ...ถ้าเป็นไปได้หนูไปนอนที่โซฟาเองก็ได้" คริสเตียนสูดหายใจเข้ามาเต็มปอดก่อนที่จะปล่อยคำพูดออกมา สเนปหยุดชะงักฝีเท้าและมองเด็กสาวที่พูดออกมาอย่างสมเหตุสมผล

"มันก็สมเหตุสมผลดีนะ แต่ถ้าเธอนอนที่โซฟาฉันเกรงว่าเธอจะทำให้ฉันมีภาระซะเปล่าๆ เธอก็รู้นิข้างนอกมันหนาวถ้าเธอไปนอนก็คงไม่สบายกันพอดี" สเนปหลี่สายตามองที่เด็กสาวพลางกอดอกมองอย่างให้เด็กสาวหาคำตอบมาต่อร้องต่อเถียงเขาต่อ ดูซิจะคิดยังไงอีกนะ สเนปคิดในใจอย่างตั้งตารอ

"อ...เอิ่ม"คริสเตียนมัวคิดโดยที่ไม่รู้เลยว่าชายตรงหน้ากำลังเดินมาไกล้เธออยู่อย่างเงียบๆ

"หรือจะให้ฉันนอนบนเตียงกับเธอดีล่ะคุณฟาเรนไฮต์ นั้นก็คงเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ" สเนปก้าวมาหาเด็กสาวข้างหน้าพลางใช้มืออันหนาของเขาเชยคางเด็กสาวขึ้นอย่างไม่ให้เด็กสาวตั้งตัว

คริสเตียนหันมาตามที่เขาเชยคางเธอก่อนที่จะยืนอ้าปากค้างกับการกระทำของคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ แถมคำพูดที่ฟังดูล้อแหลมนั้นอีก เธอไม่เคยที่จะเห็นสเนปแนวๆนี้เลยด้วยซ่ำยกเว้นนิยายที่เธอเคยไปเจอ แต่นี่มันต่างกันนี่มันตัวจริงๆกำลังยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ใส่เธออีกต่างหาก คริสเตียนแทบอยากจะตบหน้าตัวเองจริงๆนี้ใช่สเนปจริงๆงั้นหรือ

"ร...เรื่องนั้น"คริสเตียนยืนอ่ำอึ้งๆกับการกระทำของคนตรงหน้าพลางเบี่ยนเบนหน้าตาของเธอไปทางอื่นเพราะตอนนี้เธอหน้าแดงไปหมดแล้ว ถ้าหันไปหาเขาซึ่งๆหน้ามีหวังได้ติดกับแผนการเขาพอดี

"หึ เอาเป็นว่าเธอตกลงแล้วกันนะ" สเนปยิ้มมุมปากนิดหน่อยก่อนที่เข้าจะสะบัดผ้าคลุมของเขาเดินไปที่หน้าประตูห้องนอนและหันกลับมามองเด็กสาวอีกครั้ง

"ระหว่างนี้เธอก็อาบน้ำให้เรียบร้อยซะฉันให้เอลฟ์เตรียมชุดให้เธอหมดแล้ว"สเนปพูดจบเข้าก็ปิดประตูเสียงดังทันที ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไปนั้งที่เก้าอี้ทำงานของเจ้าตัว ทำงานอีกแหงมๆ คริสเตียนบ่นใจอย่างโล่งอกแต่ก็แอบมีรู้สึกร้อนผ่าวอยู่ข้างในใจแปลกๆด้วย

คริสเตียนเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทำตัวแปลกๆต่อหน้าเขาจนเห็นได้ชัดจึงรีบสะบัดหัวลืมความคิดบ้าๆนี้ซะ ก่อนที่เธอจะหันมาสนใจกับห้องของเขาจริงๆจังๆสักที ห้องของเขานั้นเป็นห้องที่มืดพอสมควรแต่ดูสวยงามอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะมืดแต่ก็มีเทียนสีขาวให้แสงสว่างอยู่อย่างสวยงาม ตู้หนังสือที่ดูโบราณแต่กลับดูใหม่เอี่ยมเหมือนพึ่งซื้อมาใหม่ๆ คริสเตียนเลิกที่จะเชยชมห้องของเขาก่อนที่เธอจะหันไปที่ประตูบานหนึ่งซึ่งหน้าจะเป็นห้องน้ำของเขา คริสเตียนค่อยๆก้าวเท้าของเธอเดินไปเปิดประตูห้องนั้น

แอ๊ดด

เสียงประตูบานใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นห้องน้ำที่ดูสะอาดเอี่ยมเหมือนใหม่ คริสเตียนเดินเข้าไปอย่างระมัดระวังที่จะลื่นก่อนที่เธอจะเห็นชุดนอนของเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้เลือก!? พร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คริสเตียนไม่ชักช้าเธอรีบเดินไปตรวจดูเสื้อผ้าที่ถูกเตรียมให้อย่างรวดเร็ว เธอเดินไปที่ตู้ที่วางชุดนอนของเธอไว้ก่อนที่จะหยิบมันออกมาดู ชุดที่ถูกเตรียมให้เป็นชุดนอนที่ดูสวยอย่างมากสำหรับเธอ ส่วนมากเวลาเธอใส่ชุดนอนจะใส่กางเกงขายาวกับเสื้อยาวๆสบายๆนอนมากกว่า แต่ไอ้ชุดนี้มันคืออะไรกัน เป็นชุดนอนที่เป็นกระโปรงยาวสีครีมทองสวยงามเป็นสายเดี่ยวซะด้วย นี้มันจะเซ็กซี่ไปไหมนะ คริสเตียนครุ่นคิดในใจพลางจับชุดนอนของตัวเองขึ้นมาอย่างประณีตเพราะดูท่ามันจะแพงหน้าดู ใครกันเลือกชุดให้ฉันนะ คริสเตียนถอนหายใจอย่างทำใจก่อนที่จะพับชุดนอนไว้เหมือนเดิม คริสเตียนค่อยถอดชุดนอนตัวเก่าของเธอออกเพราะตอนนี้มันดูถ้าจะขาดนิดหน่อยแต่ไม่มากคงเพราะเธอวิ่งหนีลอร์ดมืดจนไม่ดูทางมั้ง เลยได้รอยขาดอย่างนี้

เป็นเวลาไม่นานเธอก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออกหมดสักที ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่ได้ใส่อะไรปกปิดไว้เลยมีแค่ร่างกายที่ขาวนวลของเด็กสาววัยรุ่นเท่านั้น คริสเตียนค่อยๆเดินเขาไปที่อ่างน้ำขนาดพอสมควรก่อนที่จะจุ่มตัวเองลงไปยังอ่างนั้น ดูเหมือนน้ำจะเย็นมากกว่าอุ่นซะอีกเพราะน้ำอุ่นนั้นไม่เคยลงมาถึงห้องใต้ดินเลย เรื่องนั้นคริสเตียนรู้ดีแต่ที่อยากรู้คือเขาทนอาบน้ำเย็นเจี๊ยบอย่างนี้ได้ยังไง นี้มันเย็นมากเหมือนอากาศภายในห้องปรุงยาเลยแต่แค่มันเย็นมากขึ้นอีกนิดหนึ่ง คริสเตียนนั้งในอ่างได้ไม่นานเธอก็ต้องรุกขึ้นทันที บวกกับอากาศที่เริ่มหนาวและน้ำที่เย็นจัดจนเกินจะบรรยายอาบน้ำแทนที่จะสบายตัวกลับต้องมาทนหนาวอาบน้ำซะงั้น เมื่อเธอขึ้นมาจากอ่างน้ำแล้วก็รีบหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดตัวทันที เมื่อมั่นใจว่าตัวแห้งพอสมควรแล้วเธอจึงค่อยๆก้าวเดินไปที่ตู้ที่มีชุดนอนที่เธอพึ่งสังเกตุมา นี่เราต้องมาใส่ชุดนอนอย่างนี้จริงดิ เธอเดินมาหยิบชุดพลางบ่นงุบงิบในใจแต่แล้วจู่ๆ ความจำหนึ่งก็พุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ด "หรือจะให้ฉันนอนบนเตียงกับเธอดีล่ะคุณฟาเรนไฮต์"  เสียงอันเรียบนิ่งของเจ้าของห้องโผล่ขึ้นมาในหัวของคริสเตียนอย่างฉับพลันเธอพึ่งมานึกได้ว่าเธอติดกับเขาให้ซะแล้วแต่พอจะคิดได้อีกทีก็สายไปซะแล้ว ในที่สุดคริสเตียนก็ใส่ชุดนอนนี้จนเสร็จ เธอเดินไปที่กระจกบานหนึ่งก่อนที่จะส่องมัน แต่ก็ต้องทึ้งทันทีเพราะมันดูสวยงามมากเลยทีเดียวดูถูกใจเธออย่างกะทันหัน ทั้งๆที่ตอนแรกๆแทบออกจะบอกว่ามันเซ็กซี่เกินไปแต่ตอนนี้ก็ต้องกลับคำทันที ก่อนที่เธอจะออกห้องเธอส่องกระจกไปเรื่อยๆก่อนที่จะมั่นใจแล้วว่ามันไม่ดูเซ็กซี่ล่อแหลมจนเกินไป

แอ๊ดดด

มือเรียงงามได้รูปของเด็กสาวค่อยๆเปิดประตูออกมาเมื่อคริสเตียนมองไปที่เตียงก็ต้องตกใจทันที เธอนึกว่าเขาจะยังทำงานอยู่ซะอีกแต่เปล่าเลยเขาเข้ามานอนอ่านหนังสือที่เตียงแล้ว แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจเลยว่าใครปรากฏตัวออกมาจากห้องน้ำของเขา เขาเอาแต่ใช้สายตาอันคมเฉียบของเขาไล่อ่านตัวหนังสือทีละตัวอย่างตั้งอกตั้งใจ หรือเขาจะไม่รู้ว่าเธอออกมาจากห้องน้ำแล้ว เด็กสาวยังคงยืนนิ่งมองคนที่นอนอ่านหนังสือบนเตียงอยู่อย่างนั้น จนเหมือนกับว่าเขาจะเริ่มรู้ตัวและค่อยลดสายตาจากหนังสือมามองเด็กสาวด้วยสายตาที่อึ้งปนแปลกใจ

"ชุดนั้น...เอลฟ์เลือกให้งั้นหรอ"สเนปหยุดพูดไปสักพักก่อนที่จะทำหน้านิ่งเหมือนเดิมและถามเรื่องชุดออกไป ที่จริงชุดนั้นมันก็ดูดีนะเมื่อเด็กสาวตรงหน้าใส่ แต่สเนปเลือกที่จะไม่พูดชมเธอ เดี๋ยวเสียภาพพจน์ศาสตราจารย์ที่เย็นชาที่สุดในฮอกวอตส์หมด

"ม...มั้งคะ" คริสเตียนพูดพลางหลบสายตาคนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดขึ้นมาทำให้เธอเกิดอาการอึ้ง...

"จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม คุณฟาเรนไฮต์" เขาพ่นลมหายใจออกอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนที่เขาจะลดระดับหนังสือที่ถือลงและปิดมันวางไว้ที่โต๊ะเล็กๆข้างเตียง

คริสเตียนอึ้งกับประโยคของเขาสักพักก่อนที่เธอจะพยักหน้ารับรู้และทำตามอย่างว่าง่าย สเนปเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ นี้เธอจะทำตามฉันอย่างไม่คิดอันตรายเลยงั้นหรอ... สเนปคิดในใจอย่างแปลกประหลาดใจก่อนที่เขาจะคิดอะไรสนุกๆแกล้งเด็กสาวได้ ตอนนี้เขาดูเหมือนเป็นคนขี้แกล้งเลยล่ะ คริสเตียนค่อยเดินมาตรงเตียงฝั่งตรงข้ามสเนป ดูเหมือนเตียงเขาจะใหญ่พอสมควรเลยล่ะท่าทางจะนิ่มซะด้วย เตียงของเขาปูด้วยผ้าปูสีดำผ้าห่มของเขาก็เช่นกัน คริสเตียนค่อยๆนั้งลงบนเตียงอย่างเบาที่สุด (ไม่รู้จะเบาทำไม)

สเนปมองเด็กสาวนั้งลงบนเตียงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและเดินไปหยิบผ้าขนหนูของเขา ก่อนที่เขาจะหายไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว คริสเตียนมองตามแผ่นหลังอันแข็งแกร่งของเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่ประตูจะปิดลงอย่างดัง ซึ่งคริสเตียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวจะปิดประตูห้องทุกห้องดังไปทำไม เด็กสาวเมื่อคิดดังนั้นเธอก็รีบล้มตัวนอนอย่างโล่งใจความเงียบเริ่มปกคลุมห้องที่มืดมิดมีแต่เสียงน้ำจากห้องน้ำเท่านั้นที่ตกกระทบกับพื้น คริสเตียนนอนฟังเสียงน้ำไปพลางคิดไปเรื่อยเปื่ิอยกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่างๆ จนเธอรู้สึกคิดเพลินไปหน่อยสายตาของเธอก็เริ่มที่จะพล่ามัว หมอนที่นุ่มนิ่มที่หนุนศรีษะของเธออยู่ทำให้เธอรู้สึกที่จะหมดเรี่ยวแรงไปกับมัน เตียงของสเนปนั้นมันช่างสบายกว่าเตียงของเธอในหอพักซะอีก เธอคิดในใจก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆและเข้าสู่ห้วงนินทราไปในที่สุด

แอ๊ดด

เสียงประตูเปิดออกอย่างช้าๆไม่ดังมากก่อนที่จะปรากฏคนผมสีดำประบ่าที่ตอนนี้เปียกปอนคล้ายกับลูกสิงโตที่พึ่งตกน้ำมา เขาเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีดำน้อยชิ้นที่ปิดส่วนล่างเอาไว้ เหลือแต่แผงอกกว้างดูงำยำที่เปลือยเปล่าออกมา เขาลดสายตาไปมองที่เด็กสาวที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งครองเตียงเขาไปแล้ว เสียงหายใจเบาๆของเด็กสาวที่สม่ำเสมอทำให้เขารู้ทันทีว่าเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงได้หลับไปแล้ว เขาเดินเข้ามาหาเด็กสาวก่อนที่จะดึงผ้าห่มที่อยู่อีกฝั่งมาห่มให้เธอเพราะอากาศในห้องใต้ดินของเขาเริ่มที่จะหนาวแล้ว หึ นอนคดเป็นลูกแมวไปได้ เขาบ่นอุบอิบในใจก่อนที่จะแผ่ผ้าห่มพื้นหนาสีดำเทาห่มให้แก่เด็กสาวที่เริ่มคดตัวเพราะความหนาวแล้ว ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและทำการสวมชุดนอนของเขาซึ่งชุดนอนของเขาดูไม่อึดอัดมาก แค่กางเกงขายาวสีดำสนิทกับผ้าคลุมสีดำเท่านั้น ส่วนข้างในเสื้อคลุมเขาก็ไม่ได้ใส่เสื้อซับอะไรเลยมีแค่แผนอกที่แข็งแกร่งและเนื้อแน่นเท่านั้น เมื่อเขาแต่งตัวเสร็จแล้วเขาก็ตรงดิ่งกลับมาที่เตียงอีกครั้งพลางนอนฝั่งข้างๆเด็กสาวโดยไม่ได้คิดอะไรเกินเลย วันนี้เขารู้สึกว่าจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้วแถมยังมีเรื่องที่ทำให้คิดหนักอีกต่างหาก วันนี้ถือได้ว่าเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเขาเพราะเด็กสาวคนเดียวที่ทำให้เข้าเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะกล่าวหาใดๆกับเด็กสาวเลย ถึงเขาจะเป็นคนที่เจ้าอารมณ์ให้อภัยใครไม่ค่อยได้ แต่ใครจะรู้ว่าเขาก็อบอุ่นและใจดีอยู่ลึกๆแต่เขาแค่ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นเรียกความใจดีและอบอุ่น...ไม่สิ...ไม่ได้รู้จักนานแล้วต่างหาก เขาคิดไปพลางใช้มือก่าวหน้าผากของเขาก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สายตาของเขาค่อยๆหันไปทางเด็กสาวที่นอนอยู่ข้างๆอย่างสับสนกับใจของตัวเอง เขารู้สึกว่าเมื่ออยู่กับเธอแล้วเขารู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขามานานแสนนานก่อนที่เธอคนนั้นจะจากไป เขามองใบหน้าของเธออยู่นานแสนนานสักพักหนึ่งก่อนที่จะรู้ตัวว่าเขามองเธอนานไป สเนปรีบหันหน้าของเขาไปทางอีกฝั่งก่อนที่จะหันตัวไปตาม ตอนนี้เขาหันหลังให้เด็กสาวแล้วและในที่สุดเขาก็ข่มตาหลับได้สักที

ความหนาวของภายห้องเริ่มที่จะเพิ่มทวีคูณขึ้น คริสเตียนเริ่มที่จะคดตัวเพื่อให้ความอบอุ่นมากขึ้นถึงผ้าห่มที่ห่มอยู่จะหนาขนาดไหนแต่ก็ยังแพ้อากาศรอบๆห้องอยู่ดียิ่งเป็นชั้นใต้ดินด้วย เมื่อเธอคดตัวได้ไม่นานเธอก็รู้สึกหนาวอีกครั้งทีนี้เธอเริ่มที่จะรำคาญใจขึ้นมาแล้วบ้าง ผ้าห่มอยู่ไหนเนี้ย หนาวจะแย่อยู่แล้ว คริสเตียนบ่นในใจแต่ก็ไม่ได้เปิดเปลือกตาขึ้นแต่อย่างใด มือเรียวงามของเธอเริ่มที่คว้าหาผ้าห่มไปอีกฝั่งทั้งๆที่ผ้าห่มก็ห่มเธออยู่ มือของเธอเริ่มที่จะคว้าหาผ้าห่มอย่างช้าๆก่อนที่นิ้วของเธอจะไปโดนกับอะไรเข้าซึ่งดูเหมือนว่ามันจะอุ่นและแข็งแกร่งมาก ด้วยความที่เธอหนาวเธอจึงขยับเข้าไปเพื่อกระชับอ้อมกอดโดยที่ไม่รู้เลยว่าที่เธอคว้ามานั้นไม่ใช่ผ้าห่มแต่อย่างใด แต่เป็นสเนปต่างหาก!

เธอยิ้มนิดๆเพราะความหายหนาวก่อนที่จะรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวจากสิ่งที่เธอกอด จนเธอเริ่มที่จะปรับโฟกัสตาขึ้นและเริ่มที่จะได้ยินเสียงใครบางคนที่เรียกเธออยู่

"คุณ ฟาเรนไฮต์!" เสียงทุ้มต่ำที่ดูตกใจนิดๆเรียกชื่อเด็กสาวขึ้น ก่อนที่คริสเตียนจะเบิกตากว้างเมื่อเธอเริ่มได้สติขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาก็รีบคล้ายอ้อมกอดนั้นและลุกขึ้นนั้งทันทีอย่างรวดเร็วเท่าที่จะคิดได้ เธอมองเขาก่อนที่จะคิดได้ว่า สิ่งที่เธอคว้าหานั้นไม่ใช่ผ้าห่มแต่อย่างใดแต่เป็นสเนปต่างหาก ดีนะที่เขารู้สึกตัวทันและเรียกปลุกเธอไม่เช่นนั้นไม่อยากจะคิดเลยล่ะ สเนปที่จริงเขาก็นอนหลับอย่างสบายๆอยู่นั้นแหละ พอเขานอนได้สักพักก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีใครสักคนมาสัมผัสกับแผงออกของเขา แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรก่อนที่จะรีบลืมตาขึ้นเพราะมีแรงกอดรัดของเขาที่แรงขึ้น พอลืมตาขึ้นมาก็อย่างที่เห็นเด็กสาวที่นอนกับเขาเข้ามากอดเขาไม่รู้ตอนไหน แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรก่อนที่เด็กสาวจะเริ่มใช้ใบหน้าซุกไปที่อกแกร่งของเขาพลางสะบัดศรีษะไปมาอย่างหาความอบอุ่นจนทำให้เขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว ไม่รู้เพราะอะไรเข้ารู้สึกร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัวเขาจึงตัดสินใจปลุกเธอให้ตื่นซะ ก่อนที่เธอจะทำให้เขาทนไม่ไหว(?)

"ข...ขอโทษค่ะะ..."เมื่อเธอลุกขึ้นนั้งแล้วก็รีบกล่าวคำขอโทษที่เผลอไปกอดเขาทันที ทำไงได้ไม่ได้ตั้งใจนี่เนอะ

"ช่างเถอะ..."เขาหลี่สายตามองเด็กสาวสักพักก่อนที่จะลุกออกจากเตียงของเขา คริสเตียนมองตามชายที่ลุกขึ้นไปก่อนที่เธอจะลดสายตาไปจับจ้องที่แผงอกแกร่งของเขาอย่างอึ้งๆ เธอไม่นึกไม่ฝันเลยด้วยซ้ำว่าภายใต้เสื้อผ้าสีดำอันหนาจะมีร่างกายที่มีเสน่ห์มากขนาดนี้ สเนปที่กำลังเดินไปที่ประตูห้องน้ำเขาค่อยๆหันมาหาเด็กสาวอย่างจะกล่าวอะไรสักอย่าง แต่ก็ต้องชะงักคำพูดไว้เท่านั้นเมื่อเห็นสายตาของเด็กสาวที่จับจ้องอกแกร่งของเขาอย่างไม่กระพริบตา เขารู้สึกรำคาญใจเด็กสาวนิดๆก่อนที่จะเอ่ยเรียกสติเธอขึ้นมา

"นี้เธอจะจ้องอกฉันอีกนานไหม" เขาพูดด้วยคิ้วที่ย่นเข้าหากันจนเป็นปม ก่อนที่เด็กสาวจะตื่นจากความคิดบ้าๆนี้ซะ และรีบก้มหน้าทันที ตอนนี้เธอหน้าแดงเป็นมะเขือเทศแล้วเมื่อถูกเขาจับได้ว่าเธอแอบมองแผงอกของเขา 

"หรือเธอจะติดใจอกฉันกัน?" เขาก้มหน้าหลี่สายตาลงเล็กน้อยที่เห็นเด็กสาวก้มหน้าเพื่อปกปิดความเขินอาย ดูเหมือนเขาจะจับสังเกตุเธอได้อย่างแม่นยำซะจริง

"ศ...ศาสตราจารย์ พ...พูดอะไรคะเนี้ย" เธอรีบต่อร้องต่อเถียงคนที่ยืนกอดอกหน้าประตูห้องน้ำด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

"หรือมันไม่จริงกัน" สเนปพูดด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เขารู้สึกอะไร ก่อนที่เจ้าตัวจะไม่รอคำตอบและเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที แต่ถ้าเขาออกมาต้องมาแกล้งเธออีกแน่ คริสเตียนรู้สึกว่าสเนปเริ่มอันตรายขึ้นมาทุกที เพราะ
.

.

.

.

.
เขาเริ่มที่จะดูใจเธอออกไปซะทุกอย่างแล้ว หรือว่าเขาจะแอบอ่านใจเธอกันนะ!?

----------------------

ตอนนี้ก็เป็นตอนที่เน้นสเนปเป็นซะส่วนใหญ่นะคะจากชื่อตอนเลยที่เน้นสเนปเป็นหลักส่วนคนอื่นๆไรท์ก็จะเขียนไว้ที่ชื่อตอนนั้นๆ ถ้าผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยนะคะะ แต่งไปก็จินตนาการไปอยากตายคานิยายเลย=///= 

ถ้าใครอยากดูการเล่นสวมเป็นบทบาทสเนปค้นหาชื่อได้ที่เฟสนะจ๊ะ เฟสชื่อ"เซเวอร์รัส โทไบอัส สเนป"

ถ้าชอบก็อย่าลืมเม้นให้กำลังใจล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #105 kxbkicsam (@kxbkicsam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:46
    คุณแม่ค่าาา~~~หนูฟินอ๋าาคุณแท่กราบเท้าคุณแม่อย่างสวยงาม~~
    #105
    0
  2. #102 razmidcmf (@razmidcmf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:00
    กี้ดดดดดด แม่คะหนูไม่ไหวแร้วว .ปาใจ
    #102
    0
  3. #101 Angle in devil (@yardBC) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 05:45
    สเนปช่างน่ากิน---แค่กๆๆ
    #101
    0
  4. #100 Chutikanpimpa09 (@Chutikanpimpa09) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 01:16

    คริสเตียนฉันอยากเป็นเธอมากอ้า~~~~ฟิน~~
    #100
    0
  5. #99 Pimonwan Ta-ard (@0883653716) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 23:47
    อยากให้พระเอกเป็นป๋าลูจัง เศร้าใจจจจ
    #99
    2
    • #99-1 meppelin (@meppelin) (จากตอนที่ 15)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 07:43
      อันนี้แค่ฉากหวานจร้า ไรท์ยังเลือกไม่ได้เลยย
      #99-1
    • #99-2 Pimonwan Ta-ard (@0883653716) (จากตอนที่ 15)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 11:53
      งั้นรีดเดอร์ตัวน้อยๆคนนี้ยังมีหวังรักไรทน๊าาาา😚😚😚
      #99-2
  6. #98 Ponpavee (@avenue69) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 23:16
    เรือป๋าเนปค้าาาาา><~
    #98
    0
  7. #97 Kamikami0000 (@Kamikami0000) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 20:47

    อะฮึๆๆๆๆ//ดิ้น//ป๋าเนปงานดีไหมลูกกกก
    #97
    0
  8. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 20:39
    ป๋า จะทำให้หนูตกน้ำตายอยู่แล้ว!!
    #96
    0