[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,397 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,007 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,242

    Overall
    110,397

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 0 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    30 เม.ย. 60

ตอนที่ 1

                “ องค์รัชทายาทเสด็จ !! ทุกคนเคารพ ”

                ทุกคนในอาณาบริเวณล้วนทรุดตัวลงกับพื้น เสียงที่ตะโกนลั่นออกมาล้วนเป็นคำสรรเสริญเยินยอที่ไม่ได้กลั่นออกมาจิตใจ

                องค์รัชทายาทเหลือบมองออกจากตู้รถม้าที่กำลังเคลื่อนไปช้าๆ

                แววตาเลื่อนลอย

                ก่อนจะคลี่ยิ้มดีใจที่ได้ยินชื่อตัวเอง

                มือสั่นๆ ถูกมืออีกข้างกุมไว้เพื่อไม่ให้แสดงท่าทีผิดปกติจนมากเกินไป

                การที่ถูกตำหนิในเรื่องนี้บ่อยๆ ไม่ใช่เรื่องสนุก ข้าไม่ชอบมันหรอกนะ !

                ในลำคอเผลอฮึมฮัมที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อเช้า

                ท่านแม่ ท่านแม่ของข้าชอบร้องเพลงล่ะ

                “ องค์ชายอย่าร้องเพลงเสียงดังสิเพคะ ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยตำหนิในหัวนึกรำคาญ

                องค์รัชทายาทเซื่องซึมลงทันควันแต่อย่างนั้นก็ไม่ได้มีใครสนใจ จึงนั่งนิ่งๆ ด้วยท่วงท่าที่ถูกฝึกให้นั่งหลายปีตั้งแต่จำความได้ 

                แต่กรุ่นเสียงภายนอกยังคงดังกึกก้อง

                ความเซื่องซึมก็หายไป

                กลับมาเริ่มร้องเพลงเบาๆ

                สาวใช้จงใจกระแทกแก้วน้ำขององค์ชายบนโต๊ะดังลั่น

                องค์ชายสะดุ้งเฮือก สีหน้าหวาดกลัว ไม่กล้าร้องเพลงอีก

                กลัวแล้ว กลัวแล้ว

                อย่าว่าข้าอีกเลย

                อย่าว่าข้าปัญญาอ่อนอีกเลย

                ข้า ข้าขอโทษ

                องค์ชายคู้ตัวด้วยความกลัวเสื้อคลุมขนสัตว์ถูกดึงมาคลุมตัวเองจนเหมือนลูกบอลยักษ์

               

                “ บัดนี้ข้าขอเปิดพิธีการคัดเลือกสัตว์ประจำกาย !

                เสียงเฮดังลั่นเป็นน้ำเสียงปลุกความฮึกเหิมให้แก่ทุกคนที่ยืนอยู่บนพื้นที่แห่งนี้

                ทุกคนต่างวิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปจับจองสัตว์วิเศษต่างๆ ที่ถูกอัญเชิญมาจากทั่วสารทิศ

                ในการคัดเลือกสัตว์ประจำกายจะไม่มีการแบ่งชนชั้นอะไรใดๆ ทั้งนั้น

                จึงไม่ใช่ภาพที่แปลกตาเมื่อเห็นขบวนผู้ตามเสด็จวิ่งตามองค์ชายองค์หญิงของตัวเอง

                สัตว์วิเศษที่ถูกอัญเชิญมานั้นมักจะดุร้ายหรือฉลาดเป็นกรด ผู้ใดที่มันยอมค้อมหัวให้นั้นย่อมได้สัตว์ตัวนั้นไป ที่ทุกคนต่างเร่งฝีเท้าเพื่อจะได้เลือกประลองกับสัตว์วิเศษที่หมายตาตั้งแต่ในหนังสือพิมพ์ประจำเมืองที่แนะนำที่รายละเอียดเจาะลึกถึงขั้นถึงรากถึงโคน

                “ ฮะ ฮ่า ! ข้าจะเป็นเจ้านายของเจ้าเองเจ้าเขียว !

                ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ชี้ดาบใส่หน้ามังกรสีเขียว

                มังกรขนาดยักษ์ส่งเสียงคำรามในลำคอและเผาชายฉกรรจ์ไปต่อหน้าต่อตาผู้ชม

                “ ... ”

                เสียงจอแจรอบข้างที่วุ่นวายพลันเงียบกริบราวกับกำลังไว้อาลัย

                “ ฮึ่ย.. ข้าเอาตัวอื่นก็ได้วะ !

                ร่างที่ดำเป็นตอตะโกค่อยขยับๆ ให้สัญญาณว่ายังมีชีวิตอยู่ คนอื่นๆ จึงได้พากันประลองกันต่อ

                ในระหว่างที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับการคัดเลือกสัตว์วิเศษ

                ได้มีผู้นึงที่ยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีผู้ติดตามหรืออะไรใดๆ ทั้งสิ้น

                “ ฮือ ข้ากลัว กลัว ”

                บ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา พยายามย่างเท้าไปข้างหน้า

                เสื้อคลุมขนสัตว์ที่คลุมหัวจรดเท้าไว้อย่างมิดชิดทำให้ผู้ชมคิดว่าเป็นเพียงชายสูงศักดิ์ที่มีดีแค่ฐานะหากแต่ไร้ซึ่งฝีมือในการต่อสู้

                แม้แต่การเดินเข้าไปในสนามยังไม่กล้า !

                มีเพียงผู้เดียวที่รู้ว่าใครกำลังก้าวย่างไปบนสนามด้วยท่าทีหวาดกลัว

                มือหยาบกำเก้าอี้ไม้นวมแน่น เผลอขบกรามด้วยอับอาย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกขึ้นนิดๆ

                เมื่อองค์ชายคนรองสามารถโรมรันกับมังกรเพลิงได้อย่างสูสี

                “ ข้า ข้า ต้องเอาสัตว์เลี้ยงให้ได้ ”

                องค์รัชทายาทย่างเท้าไปข้างหน้าช้าๆ ดาบลากไปกับพื้นเนื่องจากแขนไม่สามารถแบกรับน้ำหนักไว้ได้ มือข้างที่ว่างปาดน้ำตาออกจากหางตาป้อยๆ

                ข้าเป็นถึงองค์รัชทายาทต้องเข้มแข็งสิ !

                มือที่เก้งๆ กังๆ จับดาบชูขึ้นมาแล้ววิ่งพรวดใส่พยัคฆ์ขาวใกล้ตัวที่นอนหมอบเลียขนบนพื้นอย่างสบายใจ

                ก่อนจะจ้ององค์ชายด้วยสายตาวาวโรจน์

                เหตุที่ไม่มีคนเอาพยัฆค์ขาวเป็นสัตว์เลี้ยงเพราะเป็นสัตว์วิเศษที่ควบคุมยากเอาแต่ใจ

                แต่เหตุผลหลักจริงๆ คือ ความดุร้ายของมัน !

                โฮกกกก

                มันคำรามออกมาดังลั่นกระโดดหลบองค์ชายได้อย่างง่ายดายก่อนจะกระโจนขึ้นคร่อม เขี้ยวยาวถูกกดไปบนลำคอเชิงข่มขู่

                องค์รัชทายาทตกใจจนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก

                ไม่มีแม้แต่เสียงอุทานด้วยความตกใจ

                ร่างกษัตริย์ที่นั่งบนเก้าอี้ลุกพรวดเมื่อเห็นองค์รัชทายาทถูกสัตว์ร้ายขึ้นคร่อม มือขวาถูกยกสูง

                ตึง !!

                กลองรบถูกส่งเสียงกึกก้อง

                ทุกชีวิตถูกหยุดให้ยืนอยู่นิ่งไม่เว้นแม้แต่สัตว์วิเศษที่ส่ายหัวไปมาด้วยความงุนงง

                แผล่บ...

                องค์ชายเบิกตากว้างงุนงง ก่อนจะหลุดหัวเราะดังคิกคักเมื่อถูกร่างสัตว์ร้ายเอาหัวไซร้คอ หน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของเจ้าเสือ

                “ จะ เจ้า แมว ”

                องค์ชายยิ้มลูบหัวมันเบาๆ

                เสือขาวส่งเสียงฮือในลำคอตอบรับ

                “ ขะ ข้าชื่อเวสเปอร์ ยินดีที่ได้รู้จักเจ้านะ !

 

                พยัคฆ์ขาวขององค์ชายกลายเป็นที่เลื่องลือของชาวเมืองถึงความแปลกประหลาด ในปกติสัตว์ร้ายนั้นมักจะไม่เชื่องกับมนุษย์เช่นพวกเขา สิ่งที่ถูกกล่าวกันลับๆ คือ กษัตริย์นั้นได้จัดเตรียมสัตว์วิเศษมาให้แก่ลูกของตนเองอยู่แล้ว ! คำล่ำลือนี่ไม่ว่าจะอยู่บ้านใดก็ล้วนได้ยิน

                ทุกคนล่วงรู้ถึงความผิดปกติขององค์รัชทายาท

                และล่วงรู้เช่นกันที่องค์ชายรองถูกสนับสนุนอย่างดีจากองค์กษัตริย์

                ในตอนนี้องค์รัชทายาทจึงเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น

 

                “ ข้า ข้าทำไม่ได้ ” องค์ชายก้มหน้ามองพื้น มือสั่นไม่รู้ตัว

                อาจารย์ผู้มากอายุมององค์ชายด้วยความรู้สึกสมเพชแต่ก็ถูกซ่อนไว้หลังแววตาอาดูร “ แม้แต่เด็กยังสามารถทำได้ เหตุใดที่ท่านจะทำไม่ได้ล่ะ องค์ชาย ”

                “ ... ”

                ขอร้องล่ะ

                อย่าได้ทนสอนข้าอีกเลย

                 ขะ ข้ารู้ตนเองดีว่า ข้าไม่มีทางจำมันได้

                องค์ชายตัดสินใจวิ่งหนีออกจากห้องเรียนของตัวเองทันที

                ร่างที่อายุล่วงเลยมาเกือบยี่สิบปีแต่ขนาดตัวไม่ได้ต่างจากวัยรุ่นเท่าใด

                กระโดดเข้ากอดเสือขาวที่เพิ่งได้มาไม่นาน

                “ ข้าจะร้องเพลง ให้ ให้เจ้าฟังนะ ”

                ยิ้มร่าเริง

                ในหัวลืมเรื่องที่ตัวเองเกือบจะร้องไห้เป็นที่เรียบร้อย

                “ แม่ข้าชอบร้องเพลงนี้มากเลย ชอบมาก ”

                “ แต่ แต่ตอนนี้ข้านึกไม่ออกว่ามันร้องยังไง ”

                “ โง่ โง่จริงๆ ข้านี่มันโง่ตามที่พ่อว่า ”   

                “ เจ้าคิดว่ายังไง เจ้าจะด่าข้าเหมือนทุกคนไหม ด่าไหม ”

                องค์ชายใหญ่แม้จะมีตำแหน่งถึงเป็นรัชทายาทแต่ทุกคนต่างไม่ได้ให้ความเคารพ กษัตริย์ผู้เกรียงไกรได้ยอมส่งอาจารย์ที่ดีที่สุดเข้าสอนองค์ชายเมื่อพยัคฆ์ขาวยอมสิโรราบอย่างง่ายดาย

                สิ่งชาวเมืองเล่าขานนั้นเป็นจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง

                ที่เป็นจริงคือพยัคฆ์ขาวที่องค์ชายได้มานับว่ามาจากโชคโดยแท้จริง

                ส่วนที่ไม่จริงคือ กษัติรย์นั้นไม่ได้แยแสที่จะหาสัตว์วิเศษหรือแม้แต่อาวุธให้ด้วยซ้ำ !


--------

เรื่องนี้จบและรวมเล่มแล้ว ใครสนใจจิ้มข้างล่างเบย

จิ้มมมมมม


 

               

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #1495 KukkieNCream (@KukkieNCream) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 15:40
    จะมีอีบุ๊คหรือติดเหรียญให้ซื้ออ่านไหมคะ?
    #1495
    1
    • #1495-1 แก้วน้ำสีฟ้า (@michiko-1231) (จากตอนที่ 1)
      16 มิถุนายน 2562 / 15:43
      ลงให้อ่านฟรีค่า ตอนพิเศษในเล่มลงให้ครบหมดแล้ว <3
      #1495-1
  2. #1488 pupe. (@pupe) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:00
    เจ้าน้องงงง น่าเอ็นดูจังเลยแง้
    #1488
    0
  3. #1466 ถังไป๋อิน. (@nanafin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 08:43
    คิดถึงจัง
    #1466
    0
  4. #1451 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 11:35
    แงงงน้องรูกกกก
    #1451
    0
  5. #1440 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:36
    น้องงงง
    #1440
    0
  6. #1433 Puffy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:02

    ปัญญาอ่อนจริงๆนั้นแหละ น่าสงสาร

    #1433
    0
  7. #1419 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:33
    หนูลูกก
    #1419
    0
  8. #1415 MaliLa 111 (@rosemary111) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:05
    น้ำตาจะไหล
    #1415
    0
  9. #1408 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:27
    อ่านแล้วสวสาร
    #1408
    0
  10. #1378 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:52
    สงสารง่ะ
    #1378
    0
  11. #1360 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:06
    ฮิ้ออ สงสารน้องง
    #1360
    0
  12. #1312 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:29
    สงสารอ่ะ
    #1312
    0
  13. #1139 ffy97 (@foamon97) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 14:10
    สงสารเวสเปอร์อะ ไม่มีใครจริงใจด้วยเลย T^T
    #1139
    0
  14. #1038 หนูมะเหมี่ยว (@ma-me-aw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 14:07
    เจ้าแมว ทำเราพุ่งเลย น่ารักเกินไปแล้ว
    #1038
    0
  15. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:00
    กลายเป็นทาสเจ้าชายรัชทายาททันทีตั้งแต่ตอนแรกที่อ่าน น่าสงสาร น่าทะนุถนอมมาก
    #912
    0
  16. #697 slilahs (@slilahs) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    น่าสนใจแฮะ
    #697
    0
  17. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 01:38
    อ่านตอนแรกไปติดใจเลยค่ะ สนุกมาก แต่กษัตริย์ถึงแม้จะไม่แยแสแต่ก็แอบห่วงรัชทายาทอยู่รึเปล่าคะ เพราะตอนเสือขาวกระโจนตั้งท่าทำร้ายก็ดูตกใจอยู่ด้วย แอบสงสารเวสเปอร์ค่ะ อยู่ในที่ที่ไม่มีใครต้องการโดยแท้จริงเลย
    #640
    0
  18. #626 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:57
    ทำไมกษัตริย์ถีงยังยกเวสเปอร์ให้เป็นองค์รัชทายาทนะ ทั้งที่สนับสนุนองค์ชายรองมากกว่าหรือมีคำขอของใครนะ

    ในวังหลวงที่มีเเต่การชิงดีชิงเด่นเเม้เเต่เป็นพี่น้องด้วยกันยังไร้ซึ่งไมตรี สงสารเวสเปอร์เเต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ถ้าเวสเปร์เป็นคนธรรมดาอาจมีความสุขกว่านี้เเต่เมื่อเป็นองค์รัชทายาท ผู้ที่จะขึ้นครองบัลลังก์ทอง ก็ย่อมยิ่งที่จะหา"ความจริงใจ"พบยิ่งตัวเขาถือว่าผิดปกติในสายตาคนทั่วไป  เเต่อย่างน้อย ก็น่าจะต้องมีคนสนิทสักคนบ้างนะ เวสเปร์ไม่มีเลย รู้สึกเศร้าใจมากสุดตอนที่ทุกคนวิ่งออกไปหาสัตว์วิเศษหมดเเล้วทิ้งองค์รัชทายาทไว้คนเดียวกับตอนที่บอกว่า อย่าว่าข้าเลยนะ ข้ากลัวเเล้ว ถึงเเม้จะเป็นเพียงคนปัญญาอ่อนในสายตาคนรอบข้าง เเต่ทุกคคนลืมเเล้วเหรอค่ะ ว่าคนคนนี้ก็มี"หัวใจ"เหมือนกัน//อินจัด เเต่ไม่เป็นไรเเล้วนะ ต่อไปนี้ก็มีพี่พยัคฆ์ร้ายอยู่ข้างๆเเล้ว

    พี่เสือจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้ใช่ไหมค่ะ เเต่ตอนเเรกที่เข้ามาอ่านไม่นึกว่าจะเป็นพยัคฆ์จริงๆเลยนะ นึกว่าจะเป็นคนที่มีอำนาจมากในวังหลวงอะไรเเบบนี้ซะอีก เรื่องนี้น่าสนุกมากๆค่ะ น่าสนใจ เป็นกำลังใจให้คนเขียนต่อไปนะค่ะ สู้ๆ
    #626
    0
  19. #512 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 16:31
    น่าสงสารจัง ????
    #512
    0
  20. #263 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:16
    เวสเปอร์น่าสงสารอ่ะ แต่ก็เข้าใจนะว่าคนอื่นรำคาญนางยังไง แต่นางจะดีขึ้นใช่มั้ย
    #263
    0
  21. #212 Chiaki04 (@Chiaki04) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:07
    สงสารองค์ชาย
    #212
    0
  22. #140  NR : Just brothers..? >< (@hero-fayzii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:55
    องค์ชายยยย โอ้ยน่าสงสารอ่ะ
    น้องแมวขององค์ชายน่าฟัดดดดด >w<
    #140
    0
  23. #86 North-kung (@north-kung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:02
    ถ้าไม่มีใครเกรงใจแบบนี้แล้ว......... อาจจะต้องอาศัยพี่เสือ
    #86
    0
  24. #77 dajuras (@dajuras) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 14:00
    องค์รัชทายาทน่าสงสารนะ ขนาดกษัตริยังไม่ใยดี ._.
    #77
    0
  25. #54 ยูนิคอร์น (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 23:01
    พล็อตเรื่องน่าติดตามมากค่ะ จะอ่านเรื่อยๆนะคะ^^
    #54
    0