[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,191 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,011 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,036

    Overall
    110,191

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9 : หมอรักษาองค์ชาย # เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    12 มี.ค. 59

ตอนที่ 9

                ~

                เสียงของขลุ่ยดังแว่วในห้องพักด้วยทำนองเศร้าตามอารมณ์ของผู้บรรเลง เวสเปอร์หลับตาพริ้มพรมนิ้วตามความรู้สึกคุ้นเคยที่ห่างหายไปนาน แม้ว่าในบางช่วงจะขาดท่อนไปเพราะความลืมเลือน แต่โดยรวมก็ทำให้ผู้ฟังรู้สึกเศร้าสลดตาม เมื่อเล่นจนจบเพลงองค์ชายก็วางมันลงบนตัก ยิ้มเศร้าๆ ลูบมันด้วยความรักใคร่

                ตั้งแต่ที่ได้ไปอยู่ในปราสาทเวสเปอร์ก็ถูกสั่งห้ามให้แตะเครื่องดนตรีชนิดใดอีก สิ่งที่องค์ชายควรเรียนรู้คือการศึก เศรษฐกิจ สัมพันธไมตรี ความรื่นเริงหรือความบันเทิงใจไม่ใช่สิ่งสำคัญในการปกครอง

                เสียงปรบมือเบาๆ เรียกความสนใจของเวสเปอร์

                เป็นสิงโตหนุ่มนั่นเอง อัลฟินคลี่ยิ้มจาง “ เพราะมาก องค์ชาย ”

                “ อืม.. ” เวสเปอร์พยักหน้ารับไม่สบตา หยิบมันขึ้นมาเป่าเพลงอื่นต่อ

                เมื่อเอ่ยชมองค์ชายจบก็หันไปคุยกับกลุ่มขุนนางหรือมันที่ดันเคลเอ่ยถึง “ เราต้องอยู่ในห้องพักนี่อีกประมาณวันสองวัน ไอ้เสือนั่นมันต้องวนเวียนอยู่แถวนี้แน่ ” อัลฟินพูดด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน เพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งเขาควบคุมได้ ไม่ว่าอนาคตเขาอยากเป็นแบบไหน มันก็ต้องเป็นแบบนั้น

                “ แต่ว่ามันใกล้จะเข้าพิธีแต่งตั้งแล้วนะ ท่าน ” ชายร่างท้วมสวมชุดขุนนางขลิบทองพูดเสียงลนลาน

                ความกระชั้นชิดของพิธีบีบให้โอกาสการทวงบรรลังก์ของเวสเปอร์น้อยลงเรื่อยๆ

                สิงโตขาวแค่นเสียงหัวเราะ  “ ก็ทำให้มันนานขึ้นสิ จะยากอะไร ”

                “ ท่านหมายความว่า... ?

                อัลฟินคลี่ยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นเวสเปอร์เงยหน้าขึ้นมามองตัวเอง แต่ทันทีที่องค์ชายละสายตาจากตัวเองรอยยิ้มก็หายไปถูกแทนที่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ ข่าวองค์ชายเฟเนกซ์ถูกลอบทำร้ายก็น่าสนใจดี” 

                ดันเคลตัวสั่นในน้ำเสียงของนายมัน มันเผลอสบตากับนัยน์ตาสีเทาเป็นประกายกร้าวถึงคำสั่ง มันสะดุ้งตัว “ ขอ ขอรับ ท่านอัลฟิน ” ลนลานวิ่งออกจากห้องจนไหลjชนเข้ากับประตู มันไม่กล้าร้องออกมา สิ่งที่ฝังอยู่ในหัวของมันตอนนี้คือคำสั่งของนายมันเท่านั้น

                จงลอบทำร้ายองค์ชายเฟเนกซ์

            มันมีหน้าที่ทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริง ตามคำสัตย์ที่มันเคยกล่าว มันจะเป็นแขนและขาให้นายของมัน !

                “ ดูเหมือนว่าสุนัขของข้ามันจะทึ่มไปหน่อย ” อัลฟินมองตามดันเคลด้วยตาลุกวาว “ ทั้งเซ่อทั้งฝืนคำสั่งข้า.. ”

                ขุนนางที่เหลืออยู่หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแววตาของอัลฟิน “ ไม่เป็นไรท่าน.. พวกข้าไม่ถือ ”

                สิงโตหนุ่มเหยียดยิ้ม “ ได้อย่างไรกัน คนของข้าก็เปรียบเสมือนข้า หากมันมีตำหนิ ข้าก็ย่อมตัดมันออกอย่างไม่ลังเลสิ ท่าน ” ก่อนที่จะหันไปมองเวสเปอร์ “ เพื่อองค์ชายของเรา ”

                ขุนนางคนอื่นๆ อมยิ้มเมื่อมองตามไป

                “ เพื่อองค์ชายของเรา ”

 

                สถานที่แรกที่ปรากฏในหัวโลกัสคือ ตรอกขายข่าว ถึงจะโมโหขนาดไหนโลกัสก็ยังรักษากฎในการใช้บริการซื้อข่าวสารอย่าให้คนนอกได้รับรู้ว่ามีสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้บ้าน..   

                โลกัสกดอารมณ์โกรธตัวเองจนตัวสั่นทันทีที่ก้าวเข้าไปในตรอกได้ก็คำรามเสียงดังลั่น จนกระจกที่แฝงตัวในความมืดสั่นกึกๆ  “ ข่าวขององค์ชายเวสเปอร์ !! ” พูดจบก็ขบเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด

                การซื้อข่าวสารแลกกับการเป็นข่าวสารเช่นกัน

                พวกมันขายข่าวของข้า !

                “ องค์ชายเวสเปอร์ก็อยู่กับเจ้ายังไงเล่า พยัคฆ์ดำ.. ” เสียงแหบต่ำหัวเราะหึ “ ข่าวองค์ชายถูกลักพาตัวมาออกจะครึกโครม ข้าเกรงว่าเจ้าน่าจะรู้คนแรกด้วยซ้ำ ”

                “ เท่าไหร่ ” พยัคฆ์ดำพูดเสียงต่ำ จดจ้องภายในความมืดพยายามหาที่มาของเสียงยียวน

                “ ที่หนังสือพิมพ์ประจำเมืองก็มีขายนะ  ”

                โลกัสพ่นลมหายใจหงุดหงิด หยิบถุงเงินที่เต็มไปด้วยเหรียญทองออกมาถือ“ หนึ่งพันเหรียญทอง ”

                “ คำตอบยังคงเป็นเช่นเดิม พยัคฆ์ดำ ”

                “ สองพันเหรียญทอง !!! ” ตวาดจบก็ขว้างมันเข้าไปในความมืด ถุงเงินถูกบางสิ่งฉกหายไปอย่างรวดเร็ว

                เสียงในความมืดหัวเราะพอใจดังพร้อมกับเสียงนับเหรียญดังกรุ๊งกริ๊ง สำหรับมันแล้วคงเป็นเสียงดนตรีที่ลื่นหูที่สุด “ โอ้ ความลับดูท่าจะไม่เป็นความลับแล้วสิ ห้องพักของข้าดูเหมือนว่าจะมีกวางหลงทางมา หึหึ.. ข้าบอกท่านได้เพียงเท่านี้ ”

                ดาบสีดำสนิททั้งด้ามถูกนำออกจากฝักมาควงเล่น “ ต้องการเท่าไหร่สำหรับการเปิดทาง ” นัยน์ตาสีแดงโชติช่วงราวกับมีเพลิงสุมไว้ข้างใน 

                “ สามพันเหรียญทอง ”

                เพลิงสีดำค่อยๆ ลุกไหม้ตามดาบ “ ข้าให้โอกาสเจ้าพูดอีกครั้ง !!

                “ อย่าคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่นัก พยัคฆ์ดำ ” เสียงที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม “ ถึงพวกข้าจะไม่เคยปรากฏตัวแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกข้าอ่อนแอ ”

                โลกัสขมวดคิ้ว แค่สองพันเหรียญทองก็มากพอที่จะเป็นเจ้าเมืองเล็กๆ สักเมืองแล้ว หากจะเอามากกว่านี้คงจะพูดคุยกันไม่ได้แล้ว “ ในเมื่อเจ้าอยากจะรู้จักความยิ่งใหญ่ของข้า ข้าก็จะสนอง.. ”

                แก๊กๆ

            พยัคฆ์ดำชะงักมือที่กำลังจะฟันใส่ความมืด เสียงอะไร ?

                แก็กๆๆ

            “ เจ้า—เสือ ”

                เสียงเวสเปอร์ !

            “ ออกไป !! เจ้าของตรอกตวาดเสียงดังลั่น ลมเย็นเฉียบพัดโกรกรุนแรงหากเป็นมนุษย์ปกติของถูกพัดปลิวออกไปด้วย

                “ คนของข้าอยู่ในนั้น ! ถ้าไม่อยากให้ข้าเผาตรอกนี้ ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ  ” โลกัสไม่เก็บอารมณ์ตัวเองอีกต่อไป ปล่อยให้ความโกรธแผดเผาสติควบคุมร่างกาย ดาบถูกฟันเข้ากับกำแพงที่มีเสียงเวสเปอร์เล็ดลอดออกมา เพลิงสีดำโลมเลียไปทั่วกำแพงอย่างรวดเร็ว

                “ เวร ! เจ้ากำลังทำลายฟั่นเฟือนของพวกข้า ”

                ไฟสีดำแตกสะเก็ดจนเกิดแสงสว่างวูบวาบ ตรอกที่เคยมืดสนิทเกิดแสงสว่างเป็นช่วงๆ เผยให้เห็นกลไกซับซ้อนที่ถูกห้อยลงมาจากเสาไม้หลักเพียงเสาเดียว ไม้ที่ใช้นั้นเป็นไม้ที่สามารถทนเวทย์ได้ทำให้มันไม่ถูกทำลายไป เหล็กเนื้อดีสะท้อนเป็นประกายวิบวับเมื่อต้องแสงไฟ มีหนูตัวเล็กๆ กำลังโวยวายอยู่บนเก้าอี้นวมที่รายล้อมไปด้วยคันโยก เครื่องนับเหรียญทองที่มันประดิษฐ์ยังคงทำงานต่อไปดังเป็นเสียงกรุ๊งกริ๊ง

                “ ทำไมเวทย์ของเจ้าถึงทำลายเวทย์นายท่านได้ ! เจ้าไม่ใช่มนุษย์ใช่ไหม พยัคฆ์ดำ ” หนูขายข่าวยังคงโวยวายเสียงดัง มันโกรธจนขนฟู พยายามร่ายเวทอัดใส่ร่างที่กำลังทำลายกำแพง

                โลกัสไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง ในหัวมีแต่เวสเปอร์ กวาง.. กวางของข้าอยู่ข้างใน หน้าต่างปรากฏเงาสะท้อนเวสเปอร์จางๆ องค์ชายแนบหน้ากับหน้าต่างมองหน้าโลกัส

                หากทำลายหน้าต่างตรงๆ อาจจะโดนเวสเปอร์ โลกัสจึงยอมทำลายกำแพงที่แข็งกว่าเป็นเท่าตัวแทน แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมที่พักครั้งนี้อยู่ในที่เดียวกัน เพราะเคยใช้บริการมันอยู่ครั้งหนึ่งทันทีที่ก้าวเข้าไปในวงเวทของมันก็อยู่ในห้องแถวสักแห่งที่ไกลจากตรอกและไกลจากผู้คนมาก

                อย่างว่าละนะ ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

            กึก

            กำแพงหินปรากฏรอยร้าวก่อนจะค่อยๆ พังลงจนเกิดพอเป็นช่องว่างให้ลอดเข้าไปได้ โลกัสไม่รออะไรอีกพุ่งตัวเข้าไปทันที

                โครม

            แต่ทันทีที่เข้าไปกลับถูกเตะอัดกำแพงห้อง ร่างหนาสะบัดหัวมึนๆ เรียกสติตัวเองให้กลับมา น่าเสียดายที่สติของโลกัสแจ่มชัดทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนทำ  

                “ สวัสดี สหายเก่า ” อัลฟินพูดด้วยน้ำเสียงยียวนโอบเอวองค์ชายแน่นและกระซิบข้างหูดุๆ “ ข้ากำลังวางแผนให้ท่านอยู่นะ องค์ชาย แต่ท่านกลับไปเรียกให้เสือเวรนี่มาได้ ” 

                โลกัสจ้องด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ มือที่ถือดาบสั่นเทา “ เขาเป็นของข้า อัลฟิน !

                “ จะ เจ้าเสือ ! ” เวสเปอร์พยายามขืนตัวออกไปหาโลกัส

                สิงโตหนุ่มออกแรงโอบแน่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อองค์ชายขืนตัวออก “ เข้าใจผิดแล้ว สหาย เขาไม่ใช่ของเจ้า ของข้า หรือของใครทั้งนั้น เขาเป็นของอาณาจักรเอวินด์ ”

                โลกัสแค่นเสียงหึมองบุคคลที่ได้ชื่อว่าสิงโตหิมะด้วยสายตาเหยียดหยาม “ อำนาจที่เจ้ามีอยู่มันไม่พอใช้รึไง เจ้าฆ่าคนมากกว่านักฆ่าอย่างข้าด้วยซ้ำ ”

                คนที่ถูกพูดถึงแสร้งทำหน้าประหลาดใจ “ เป็นข้า ? ข้าคืออัลฟินนะ โลกัส บุคคลที่มากไปด้วยเมตตาอย่างข้าจะทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง เกรงว่าเจ้าจะฟังมาผิดแล้วล่ะ ” 

                ดาบหนักๆ ถูกฟันใส่ผู้พูดทันที แต่เจ้าตัวก็สามารถหลบได้ทันทีเช่นกัน สิงโตหนุ่มจับองค์ชายพาดไว้บนไหล่ไม่กล้าปล่อยมือ โอกาสเพียงนิดเดียวก็นับเป็นโอกาส เสือดำรุกไล่สิงโตหนุ่มต่อเนื่องในเวลาเดียวกับเพลิงที่ค่อยๆ ลุกลามไปทั่วห้อง

                “ ข้าจะพาเวสเปอร์ออกจากวังวนโง่ๆ นี่  เจ้ารู้ว่าเวสเปอร์ปัญญาอ่อน เจ้าจะเอาเขาไปทำอะไรอีก  หากเจ้าต้องการหุ่นเชิด ก็ไปเอาน้องเวสเปอร์ อย่ามายุ่งกับเขา !!

                “ ไม่คิดว่าข้าจะได้รับคำสั่งสอนจากนักฆ่า ” อัลฟินคลี่ยิ้มนุ่มนวล แหวนผลึกน้ำแข็งที่ประดับอยู่บนข้อนิ้วนางข้างซ้ายเกิดหมอกสีขาวคลุมจางๆ ทำให้บริเวณที่สิงโตหนุ่มหยั่งเท้าเกิดผลึกน้ำแข็งทับเพลิงสีดำที่ลุกไหม้จนน่ากลัว “ โรคบางอย่างถ้าหากรักษาอย่างถูกวิธี มันก็สามารถหายได้ ข้าเชื่อว่าองค์ชายไม่ได้ปัญญาอ่อน ” พูดเสียงเย็นในประโยคหลัง

                “ จะปัญญาอ่อนหรือไม่ก็ช่าง หากเจ้าไม่คืนเขาให้ข้า ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ.. ” เพลิงในห้องโชติช่วงยิ่งกว่าเดิมราวกับตอบรับอารมณ์โกรธของโลกัส

                “ โลกัส เจ้ากำลังพาองค์ชายหนีจากสิ่งที่เขาเป็น ”

                “ หากสิ่งที่เขาเป็นทำให้เขาทุกข์ ข้าก็จะพาเขาหนี ”

                “ หนีไปกับนักฆ่าอย่างเจ้า ? เกรงว่าหัวของเวสเปอร์จะหลุดออกจากบ่าทันทีที่เจ้าแตะตัวด้วยซ้ำ ” อัลฟินแสร้งทำท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว หากวัดฝีมือกันจริงๆ คงจะกินเวลาและเสียเวลาเปล่า สิงโตหนุ่มรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ดำตรงๆ ได้ พละกำลังกับฝีมือดาบที่น่ากลัวไม่ใช่แค่คำเลื่องลือ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการถ่วงเวลา

                ในเมื่อพละกำลังไม่ใช่สิ่งที่สามารถชนะได้ ก็ต้องใช้สติปัญญา ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่อัลฟินถนัดที่สุด

                หากจะหาคนที่มากด้วยเล่ห์และกลกว่าอัลฟินคงจะไม่มี การถูกผู้คนนับหน้าถือตาทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์มักจะเป็นไปได้ยาก ซึ่งอัลฟินสามารถเปลี่ยนตัวเองจากคนธรรมดากลายเป็นเจ้าเมืองได้ในเวลาอันสั้น 

                “ พูดพล่อยๆ !! โลกัสคำรามดังลั่น ค่อยๆ เกิดลวดลายประหลาดทั่วตัวคล้ายลายเสือ มันขึ้นสีแดงก่ำพร้อมกับดาบของโลกัสที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนขยายขนาดให้ใหญ่ยิ่งกว่าเดิมเพื่อรองรับอำนาจของพยัคฆ์ดำ

                 “ ท่านอัลฟิน !  ท่านหมอมาถึงแล้ว ”  

                ด้วยความเร่งรีบทำให้วิ่งพรวดเข้ามาในห้องทันที ขุนนางร่างท้วมสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นพยัคฆ์ดำกับท่านอัลฟินกำลังเผชิญหน้ากันในห้อง แต่แล้วก็ต้องร้องลั่นรีบถอยกรูดออกจากห้องเพราะไฟร้อนๆ ที่กำลังจะเผารองเท้า

                อัลฟินยิ้มพอใจเมื่อเห็นโลกัสชะงักไป “ อย่างน้อยเจ้าก็น่าจะลองให้องค์ชายรักษาดูก่อน หรือไม่ก็.. ” จงใจลากเสียงยาว “ ปล่อยให้ปัญญาอ่อนอย่างที่เจ้าตั้งใจ ”

                สีหน้าลังเลปรากฏอยู่บนใบหน้าโลกัส สิ่งที่คุกคามเวสเปอร์มาตลอดชีวิตคือสิ่งนี้ หากรักษามันได้เขาก็อยากให้รักษาเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นละ ? เวสเปอร์ยังจะอยากไปกับเขาอยู่ไหม หรือกลับไปครองบรรลังก์เหมือนเดิม

                “ ขะ ข้าจะไปกับเจ้าเสือ อัล อัลอย่ายุ่งกับข้าเลย ” เวสเปอร์ทุบหลังสิงโตหนุ่มเชิงให้ปล่อย ความโหยหาฟุ้งอยู่เต็มอก ข้าอยากกอดเจ้าเสือ..

                อัลฟินยอมปล่อยองค์ชายลงแต่ก็ยังรั้งเอวเอาไว้ไม่ให้วิ่งไปหาโลกัส “ ท่านไม่อยากหายเหรอ องค์ชาย หมอที่เลื่องชื่อที่สุดด้านการรักษาอยู่ที่นี่แล้ว.. ขอเพียงเขาได้พบท่าน ท่านต้องหายแน่นอน ”    

                ห้องทั้งห้องเงียบสนิทคล้ายกับกำลังรอคำตอบจากเวสเปอร์

                เวสเปอร์ก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตาใครเมื่อต้องคิดเรื่องใหญ่ๆ เขารู้ตัวว่าตัวเองคิดช้า.. สายตาตำหนิพวกนั้นต่อให้โง่ขนาดไหนก็ดูออก องค์ชายจึงเลือกที่จะมองพื้น

                คำว่าปัญญาอ่อนยังคงดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงที่หลากหลาย เพื่อน.. สาวใช้คนสนิท เพื่อนร่วมห้องตอนเด็ก.. แต่น้ำเสียงที่ทำให้เวสเปอร์เจ็บที่สุดมีอยู่สองเสียง

                เสียงของพ่อที่เคยชมเขามาตลอดจนกระทั่งรู้ว่าเขาปัญญาอ่อน ตวาดกร้าวไล่เขาให้พ้นหน้า ส่วนอีกเสียงก็เป็นเสียงของคนที่เขารักที่สุด..

                แม่..

                น้ำตาไหลออกจากนัยน์ตาสีทองช้าๆ ไร้เสียงสะอื้น

                จะมีประโยชน์อะไรหากข้าหายปัญญาอ่อน.. ในเมื่อมีน้องชายของข้าอยู่แล้ว..

                เวสเปอร์เงยหน้าสบตากับอัลฟินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ ข้า ข้าปัญญาอ่อนก็ได้ ข้าชินแล้วล่ะ ไม่ต้องหายก็ได้ อัล ”

                ประกายบางอย่างพาดผ่านนัยน์ตาสีเทา สิ่งๆ นั้นน่าจะเรียกว่าความเห็นใจ แต่มันก็เพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้นก่อนที่สิ่งนั้นจะหายไปเหลือเพียงอุดมการณ์ ถึงแม้ว่าอัลฟินอยากจะกำจัดสิ่งนี้ออกจากตัวเองมากขนาดไหนก็ไม่สามารถทำได้ เพราะว่ามันเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเป็นมนุษย์

                “ โอกาสมีไว้สำหรับไขว่คว้า ไม่ใช่ปฏิเสธ เวสเปอร์  ” อัลฟินพูดน้ำเสียงเย็นเยียบ นี่ไม่เท่ากับว่าหักหน้าเขาเลยหรือไงกัน

                โลกัสมองเวสเปอร์ขณะที่พูด ยิ่งเห็นน้ำตาที่ไหลแอบแก้มยิ่งรู้สึกเหมือนถูกมีดคมกรีดอกช้าๆ “ ข้าจะเชื่อได้ไงว่า หมอที่เจ้านำมาเป็นหมอจริงๆ ” สุดท้ายเสือดำก็อยากให้องค์ชายถูกรักษาเช่นกัน

                การใช้ชีวิตร่วมกับพยัคฆ์ดำอย่างเขาแทบจะไม่มีความปลอดภัย ถึงแม้ว่าโลกัสจะมั่นใจในตัวเองขนาดไหนว่าสามารถปกป้องเวสเปอร์ได้ แต่มันก็ย่อมมีโอกาสพลาด เหมือนกับครั้งนี้พลาดท่าให้กับอัลฟิน

                หากวันใดที่ข้าตายก็จงใช้ชีวิตอยู่ต่อไป องค์ชายของข้า

                สิงโตหนุ่มคลี่ยิ้มพึงพอใจ เมื่อสามารถชักจูงให้ทั้งองค์ชายและพยัคฆ์ดำได้ “ ข้าคิดว่าเจ้าก็ต้องได้ยินชื่อของเขามาบ้าง โลกัส ”

                เสียงฝีเท้าดังแผ่วเบาเมื่อผู้ที่ถูกพูดถึงก้าวเข้ามาในห้อง เวทสีฟ้าอ่อนลอยฟุ้งทั่วห้องค่อยๆ ฟื้นฟูห้องพักโดยที่ไม่ได้ปะทะกับเวทของโลกัสและอัลฟินแม้แต่น้อย เพลิงสีดำก็ยังคงโลมเลีย ทันทีที่มันเผาไหม้กำแพงเวทสีจางก็จะฟื้นฟูมันกลับมาสภาพเดิม

                นับว่าเป็นเวทเยียวยาขั้นสูง ที่หาคนใช้ยากเพราะต้องใช้สมาธิควบคุมมากและใช้เวทมาก

                “ ท่านพอยซ์ ”

                เป็นชายร่างเล็กสวมชุดคลุมสีดำขลิบทองลวดลายแปลกประหลาดที่หาไม่ได้ในเมืองมนุษย์ ตากลมโตที่มีตาขาวเป็นสีทองและตาดำเป็นขีดมีน้ำตาคลอหน่วงเนื่องจากการหาวหวอด

                “ ฮ้าว ~ ถ้าไม่ติดว่าเจ้าเคยให้หมอนขนเป็ดนุ่มๆ ข้า ข้าจะไม่มาจริงๆ นะ ” พูดจบก็ขยี้ตาอีกรอบ

                โลกัสมองหมอที่ว่าอึ้งๆ กิตติศัพท์การรักษาโรคของพอยซ์เป็นที่โจษจันมากในทุกดินแดน การตามตัวนั้นทำได้ยาก เพราะหมอคนนี้ไม่ได้เป็นมนุษย์

                “ แมว.. ” องค์ชายพูดเสียงเบาเมื่อเห็นหูสีดำโผล่ขึ้นมาจากหัวพร้อมกับหางสีเดียวกันส่ายไปมา

                พอยซ์หันมาตามเสียงเรียกก่อนจะยิ้มน่ารัก “ เจ้าสินะ ที่จะเป็นคนไข้ให้ข้าวันนี้ ถึงข้าจะเป็นปีศาจ ข้าก็จริงใจนะ ! ไม่ต้องห่วงๆ ข้าจะรักษาเจ้าให้ดีที่สุด ”

                ถึงแม้ว่าดินแดนปีศาจจะเปิดรับให้ดินแดนอื่นเข้าไป แต่มนุษย์ส่วนใหญ่ก็ยังคงหวาดกลัวปีศาจอยู่ดี พละกำลังพลังเวทย์ อายุที่ยืนยาว สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้มนุษย์หวาดกลัว มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ยอมรับปีศาจทำให้ปีศาจที่อยู่อาศัยในเมืองต้องใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เฉกเช่นกับหนูขายข่าวที่กำลังโวยวายอยู่ข้างนอก

                สาเหตุของเรื่องทั้งหมดเพียงเพราะมนุษย์ไม่เปิดใจยอมรับในสิ่งที่แตกต่าง

                “ ไม่ ไม่ต้องก็ได้  ” เวสเปอร์เช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ ฝืนยิ้มให้

                พอยซ์ขมวดคิ้ว “ ไม่ดง ไม่ได้อะไรกัน ข้าเสียเวลานอนมาเพื่อรักษาเจ้าเลยนะ ไม่รู้ล่ะ เจ้าต้องให้ข้ารักษา ! ” ปีศาจแทวตวัดสายตามองรอบห้อง “ พวกเจ้าจะตีกันหรืออะไรกันก็ช่าง ช่วยไปตีกันที่อื่นนะ สิ่งที่ข้าต้องการตอนนี้คือห้องว่างๆ สักห้อง ”

                “ อืม ” พยัคฆ์ดำรับคำอย่างว่าง่าย เมื่ออารมณ์สงบลงเพลิงจึงค่อยๆ มอดตาม ลวดลายบนร่างก็หายไปเช่นกัน จ้องมององค์ชายเงียบๆ

                อัลฟินหัวเราะหึ “ ข้าเตรียมห้องสำหรับการรักษาแล้ว ท่านพอยซ์ ”

                “ รออะไรล่ะ ฮ้าว รีบนำไปสิ ข้าเริ่มง่วงแล้วนะ ” พอยซ์สะบัดหางตัวเองไปมา วิ่งไปจับมือองค์ชายที่ตัวสูงกว่าพอประมาณ

                เวสเปอร์มีสีหน้างุนงงเพียงเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้จับมือ สายตาเผลอจับจ้องที่หูของพอยซ์

                เจ้าแมว...

                “ เจ้าแมวล่ะ เจ้าเสือ ” องค์ชายเอ่ยถาม

                โลกัสสะดุ้งเพราะลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าตัวเองปล่อยให้ฟินน์วิ่งหาเวสเปอร์ จึงร่ายเวทสั้นๆ เรียกฟินน์ให้มาหาตัวเอง ซึ่งเมื่อฟินน์มาถึง คงไม่วายคำรามฮึมฮัมไม่พอใจในลำคอแน่ๆ “ เจ้าแมวไปกินข้าว ”

                เวสเปอร์มีท่าทีสลดลงนิดหน่อย ไม่พูดอะไรปล่อยให้ตัวเองสาวเท้าตามปีศาจแมวที่ทั้งลากทั้งดึงให้ตาม

                กรุ๊งกริ๊ง

            องค์ชายเผลอชะงักขาที่ก้าวเดิน มองถุงเงินที่ถูกเจ้าเสือโยนใส่กำแพงที่เป็นรูและมีหนูสีขาวกำลังเอาอิฐก่อเข้าที่เดิมอย่างขะมักเขม้น และหัวเราะคิกออกมา

                หนูกำลังซ่อมกำแพง ?

                ตลกดี..

 

                ห้องที่สิงโตหนุ่มจัดไว้นั้นอยู่ถัดไปอีกเพียงสามห้อง ภายในห้องประกอบด้วยห้องสองห้อง มีห้องรับแขกกับห้องนอนที่ถูกผนังกั้นแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง

                บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องถูกกันออกมานั่งข้างหน้า ทำให้บนเก้าอี้ทุกตัวถูกจับจอง ทั้งจากอัลฟิน โลกัส หรือจะพวกขุนนาง ที่บางคนนั่งจนเก้าอี้ส่งเสียงออกมาเบาๆ

                “ มองยังไงเจ้าก็ไม่สามารถมองทะลุประตูได้หรอกนะ โลกัส ” อัลฟินหัวเราะพร้อมจิบไวน์ขาวที่ถูกตระเตรียมในห้อง

                โลกัสไม่สนใจคำพูดของสิงโต ยังคงจ้องประตูไม่ละสายตา ปล่อยให้ฟินน์ในร่างแมวนอนนิ่งอยู่ข้างเท้า

                สิงโตหนุ่มใช้ลิ้นดุนแก้มเล่นหลับตาด้วยความผ่อนคลาย ความคิดต่างๆ โลดแล่นในหัว ทบทวนถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ตัวเองวางแผนไว้จะให้เกิดขึ้นในอนาคต

                “ องค์ชายเวสเปอร์จงเจริญ ”

                เสียงทุ้มดังเพียงกระซิบและมีเพียงเขาทีได้ยิน

 

                ผนังภายนอกนั้นเป็นเพียงผนังธรรมดา แต่ผนังภายในนั้นกลับแน่นทึบเก็บเสียงทุกอย่างได้เป็นอย่างดี ห้องทั้งห้องมีเพียงเก้าอี้หนึ่งตัวที่กลางห้อง

                ความประมาทมักจะให้ผลร้ายซ้ำซาก เช่นเดียวกับพยัคฆ์ดำในตอนนี้ที่ยังไม่รู้ตัว

                พยัคฆ์ดำไม่ได้สำรวจภายในห้องเพราะเชื่อใจว่าเป็นหมอ

                บางทีเมื่อคนเราจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากๆ มักจะลืมระมัดระวังในบางอย่าง อัลฟินรู้ถึงธรรมชาติของมนุษย์ในเรื่องนี้จึงสามารถนำใช้ได้อย่างแนบเนียน

                ทันทีที่ประตูห้องแนบสนิทกับกำแพง เวสเปอร์ก็ถูกพอยซ์จับมัดกับเก้าอี้ทันที

                “ จะ เจ้าแมว ? ” เวสเปอร์ไม่ขัดขืนเพราะคิดว่าเป็นขั้นตอนการรักษา

                พอยซ์ยิ้มเศร้าๆ “ ขอโทษนะ องค์ชาย หากข้าไม่ติดหนี้กับอัลฟิน ข้าจะไม่ทำแบบนี้ ” ก่อนที่รอยยิ้มจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย เป็นเวลาเดียวกับไฟในห้องที่ดับสนิท

                เวสเปอร์กลืนน้ำลายเอือกตัวสั่นเทา

                เมื่อห้องทั้งห้องเย็นเยือกขึ้นมา

                “ นะ หนาว ” องค์ชายพูดเสียงสั่นก่อนที่ตาจะเบิกกว้างเมื่อรู้สึกแรงบีบที่คอ

                “ เจ้ากำลังโกหกใช่ไหม เวสเปอร์

                เวสเปอร์พยายามส่ายหน้า

                ไม่..  ข้าไม่ได้โกหก

                “ โกหกว่าปัญญาอ่อน เจ้าคิดว่าพวกข้าโง่นักเหรอ องค์ชาย ”

            แรงบีบแรงยิ่งขึ้นกระตุ้นให้เวสเปอร์พยายามขัดขืน

                สีหน้าของเวสเปอร์ฉายความเจ็บปวด

                เจ้าแมว.. เจ้าแมวกำลังพูดอะไร

                ข้าไม่เข้าใจ..

                ข้าเผลอทำผิดอีกแล้วเหรอ...

                 “ ไม่แปลกที่ไม่ว่าพ่อของเจ้าหรือแม้แต่แม่ของเจ้าจะเกลียดเจ้าองค์ชาย ”

            น้ำตาไหลออกมาทันที

                เพราะข้า ข้าโกหกว่าปัญญาอ่อนเหรอ ท่านพ่อ ท่านแม่ ถึงได้เกลียดข้าถึงขนาดนี้

                เวสเปอร์สะอื้นจนตัวโยน

                ข้าขอโทษ..

                อย่าเกลียดข้าเลย

                ข้าจะไม่โกหกอีกแล้ว

            “ ตอบข้ามา องค์ชาย ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังทำมันคือการโกหกใช่ไหม ”

                แรงบีบตรงคอแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเวทบางอย่างที่พุ่งเข้าใส่เวสเปอร์

                เวสเปอร์คล้ายกับควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้สึกล่องลอย

                พยายามพูดบางอย่าง

                “ ไม่... ”

                แรงบีบตรงคอถึงได้หายไปปล่อยให้องค์ชายหายใจตะกละตะกราม

                พอยซ์ถอนหายใจเหนื่อยๆ ปาดเหงื่อที่หน้าผากออก มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ได้เห็นผลไวที่สุด ผลสรุปที่ได้คือ องค์ชายไม่ได้เสแสร้ง ผิดกับสิ่งที่อัลฟินคาดเดา

                การแสร้งทำเพื่อปกปิดความอัจฉริยะในตนเอง

                ปีศาจแมวหาวหวอดบิดขี้เกียจเรียกความกระตือรือร้น

                งานของมันยังไม่จบ

                “ มาต่อกันเถอะ องค์ชาย ”

                พูดด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

          

               

       ------------------- ----------

จบแบบ 5555555

ชื่อตอนอาจจะเปลี่ยนบ่อย ไรต์ขอโทษค่ะ ;w; ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปตามความเหมาะสม

ซึ่งอาจจะเปลี่ยนไปเปลี่ยมาบ่อย เอาเป็นว่าสังเกตที่ # หรือ ร้อยละ ดีกว่าค่ะ

หวังตอนใหม่จากไรต์ยากมั่ก


ชี้แจ้งจากไรต์ ♥

นิยายเรื่องนี่ไม่ฮาเร็มค่ะ จากพลอตที่วางมาตั้งแต่ตอนแรกเลย เอาจริงๆ ตัวละครอัลฟินนี่มาแบบตอนแต่งเลยค่ะ 5555

ไม่ได้วางหมากตัวนี้ไว้ แค่คิดว่าน่าจะมีตัวแปรสนุกๆ มาใส่ ก็ได้อัลฟินมา ไรต์ค่อนข้างยึดพลอตค่ะไม่ต้องห่วงที่มันจะถูกเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา 

เรื่องนี้ก็ตั้งใจเป็นพิเศษนั่งวางแผนเลยทีเดียว แต่ก็เป็นแค่คร่าวๆ ไว้ถ้าจบจะเอาลงให้ดูค่ะ XP  

เห็นคนเชียร์ฮาเร็มเยอะ ไรต์ก็เลยแซวๆ นักอ่าน จนอาจจะทำให้เข้าใจผิดว่าเรื่องนี้ฮาเร็ม ไรต์ขออภัยจริงๆ ค่ะ ;w;

ปล. เพื่อนไรต์ยิ่งกว่า นางเชียร์ สิงโต x เสือ 55555 เก็บนางไปที



เวส : ข้า ข้ารอฟังพวกเจ้าอยู่นะ !





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #1460 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:54
    อย่าทำน้องงง
    #1460
    0
  2. #1438 zelef (@zelefblack) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 13:58
    พอยซ์ก็มา ฟาร์คัสกับคาร์บิลัสจะมาด้วยไหมนา
    #1438
    0
  3. #1428 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:04
    ทำไมถึงอยากให้น้องเป็นเหมือนเดิมล่ะ ทำไมถึงไม่อยากให้น้องหาย ไม่ได้ๆ คิด แบบนั้น ไม่ได้
    #1428
    0
  4. #1369 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:27
    น้อนนน อย่าทำน้อนนน ฮือออ จะผิดมั้ยถ้าเราไม่อยากให้น้องหายอ่ะ ;--;
    #1369
    0
  5. #1344 Heine. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 12:17
    อ้ากกกอย่าทำน้อง /อัลแอบหลอน
    #1344
    0
  6. #1321 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:59
    สงสารอีกแล้วอะ
    #1321
    0
  7. #1101 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:46
    เหมือนว่าอัลต้องการใช้องค์ชายเป็นหุ่นเชิดเลยค่ะ...
    #1101
    0
  8. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 17:16
    อย่าทำเวสเปอร์ อย่าทำองค์ชาย พอแล้วววววว
    #918
    0
  9. #727 สมูทตี้นมสด (@0954438399) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 22:30
    พอยซ์นี้ใช้ปีศาจแมวที่ช่วยทอนคำสาบฟาคัสหรือเปล่าเอ่ยยย
    #727
    0
  10. #636 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:11
    ปีศาจเเวตวัดสายตา เป็น ม ค่ะ 
    อ่านเรื่องนี้เเล้วรู้สึกเหมือนยกมาทั้งสวนสัตว์...//ไม่ใช่ อัลฟินนี่ตกลงคิดยังไงกับเวสเปอร์กันเเน่เนี่ย รู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจเลย ตกลงต้องการให้เวสเปอร์เป็นหุ่นเชิดงั้นเหรอ ถ้าเวสเปอร์ได้ทั้งสิงห์เเละเสือ มาอยู่ข้างกายนี่ คงไม่มีใครกล้าต่อกรเเหงๆ 
    ตกลงเวสเปอร์ปัญญาอ่อนจริงหรือเปล่าเนี่ย อ่านตอนนี้งงหรือเราฉลาดน้อย...
    ป.ล.สิงโต x เสือ ก็ไม่เลวนะค่ะ เเล้วก็ยกเวสจัง?มาให้เราซะ 555
    #636
    0
  11. #600 Ak_pcy (@aomamkuli) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 00:27
    กรี๊ดดดดดดดดดด พอยซ์มาไงเนี่ยยยยยย
    ฟาร์คัสกับคาร์บิลัสจะมาไหมนะ ><
    #ง่อวววผิดเรื่อง
    #ชอบอัลฟิน
    #600
    0
  12. วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:58
    ไม่นะเวสน้อย!!
    #569
    0
  13. #521 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:42
    อย่าทำอะไรองค์ชายน้อยเลยนะ
    #521
    0
  14. #494 nangsawice1997 (@nangsawice1997) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 17:15
    ชอบเวสชอบเจ้าแมว ไปเจอมาในthaiboysloveแล้วก็ตามมาอ่านที่นี่จะได้อ่านทันทีที่อัพเลยยยยยยยยยยยยยยยย
    #494
    0
  15. #454 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 02:31
    องค์ชายไม่ได้ปัญญาอ่อน
    #454
    0
  16. #450 kcicksname (@knicksname) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 16:06
    งืออออ จะหายหรือจะหนักกว่าเดิม สงสารเวสเปอร์TwT
    #450
    0
  17. #446 แป้งเกี๊ยว (@siripachara) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 11:28
    อัลฟินนี่จะเป็นคนดีอยู่ใช่มั้ยยย ลุ้นนน
    #446
    0
  18. #442 thewitch_rainny (@fon-tvfxq) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 01:53
    โลกัสทั้งรักทั้งหวังดีกับองค์ชายมากจริงๆ ทำไมเจ้าเสือที่โหดร้ายกับคนอื่นถึงดีกับกวางน้อยขนาดนี้ อยากให้เวสเปอร์หาย
    #442
    0
  19. #413 TipFany (@faynight) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 01:36
    อย่าโหดร้ายกับเวสสิ จะหายไหมเนี่ยย รอติดตามจ้าาาาา
    #413
    0
  20. #411 sawhite (@sa-naca) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 02:16
    โอย โลกัสบุกทะลวงเอาเวสกลับไปตอนนี้เลย
    #411
    0
  21. #410 P-Inspirit (@P-Inspirit) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:28
    มีพอยซ์เเล้วจะมีฟาร์คัสมั้ยยยยยยย ~~~~~
    #410
    0
  22. #406 poloe_sky (@playstation) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 15:41
    ิอย่าทำร้ายกวางน้อยนะ น้องจะหายหรือหนักกว่าเดิมเนี่ยTwT
    #406
    0
  23. #405 .ςчиiς's (@059l5x0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 14:15
    พอยซ์~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!! มาได้ไงเนี่ย กรี๊ดดดดดดด /ชูป้ายไฟให้ท่านพอยซ์ #มาเชียร์ผิดเรื่องแล้วแก #พูดไรให้เกียรติ์คู่พระนายด้วย #ถถถ
    #405
    0
  24. #404 North-kung (@north-kung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 20:07
    นี่ยังมีคนคิดว่าองค์ชายโกหกอีกหรอออออออ
    #404
    0
  25. #403 Faren-Hight (@Faren-Hight) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 17:51
    เห็นด้วยกัยเพื่อนไรต์นะ เสือxสิงโต ส่วนกวาง มองดูนิ่งๆอิอิ
    #403
    0