[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,273 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,118

    Overall
    110,273

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10 : ความขี้หึงของโลกัส # เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    27 มี.ค. 59

[ สอบถาม ] ฟอนต์นี่อ่านโอเคไหม พอดีไรต์ใช้word online แต่งเลยแปลกๆ ท้วงได้น้าถ้าอันนี้อ่านไม่สบายตา

ไรต์จะหาทางแก้ให้ ;w;


ตอนที่ 10

                องค์ชายกับบัลลังก์ หากว่าองค์ชายปัญญาอ่อนก็คงดีสินะ ~~ ” พอยซ์ฮัมเพลงด้วยน้ำเสียงไร้โทนสูงต่ำ งานของพอยซ์จริงๆ ไม่ใช่การรักษาองค์ชายแต่เป็นการเค้นหาความจริงว่าองค์ชายปัญญาอ่อนหรือไม่ หากว่าองค์ชายไม่ปัญญาอ่อนจริง ก็จงทำให้มันเป็นจริง

                แต่ในเมื่อมันเป็นความจริงอยู่แล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่มอีก

                หุ่นเชิดที่ไร้สติปัญญานับเป็นสิ่งที่ควบคุมง่าย

                “ เอาล่ะ ! ” ปีศาจแมวยืดอกหยิบขวดยาที่เตรียมออกมาเขย่าเบาๆ “ ถึงเวลาที่เจ้าต้องลืมทุกอย่างแล้ว” พอยซ์ลูบหัวองค์ชายเบาๆ  “ เพราะต่อไปนี้สิ่งที่อยู่ในหัวเจ้าต้องมีแค่อัลฟินเท่านั้น ”

                เวสเปอร์พยายามขืนตัวออกจากเก้าอี้แม้ว่าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่พอยซ์พูดก็ตาม  “ เจ้าเสือ ข้าจะไปหาเจ้าเสือ ฮึก ” ลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรี่องเลวร้ายบางอย่างทำให้เวสเปอร์สะอื้น

                “ เรียกไปก็เปล่าประโยชน์องค์ชาย ” พอยซ์หัวเราะคิก

 

                ว่ากันว่าสัตว์ป่ามักจะมีความรู้สึกไวกว่ามนุษย์ซึ่งนั่นก็จะสื่อถึงฟินน์ในตอนนี้..

                “ โฮกกกกก ” ฟินน์คำรามเสียงดัง จากที่นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างสงบเสงี่ยมด้วยร่างแมวตอนนี้กลับกลายเป็นเสือร่างยักษ์เหมือนเดิม พยายามทำลายประตูเข้าไปจนเกิดรอยเล็บลากยาว

                มันรู้สึกว่าบางอย่างเกิดขึ้นกับเวสเปอร์ !

                ซึ่งท่าทีของฟินน์ก็ทำให้โลกัสรู้สึกตัว

บัดซบ ! ข้าหลงเชื่อสิงโตเวรนี่อีกแล้ว หยิบดาบพุ่งตัวเข้าไปทำลายประตูจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ดาบยักษ์สีดำแผ่กลิ่นอายกระหายเลือดเช่นเดียวกับนายของมันที่โกรธจัด

เมื่อเห็นหมอที่มีชื่อเสียงโด่งดังพยายามบีบคอเวสเปอร์ให้ยอมกินน้ำบางอย่างเข้าไป !

พอยซ์สะดุ้งจนขนฟูกระโดดหลบพยัคฆ์ดำที่ตวัดดาบใส่ตัวเองซึ่งถ้าโดนเข้าไปละก็ตัวของมันต้องขาดครึ่งแน่ๆ ก่อนจะตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อของรักของหวงของตัวเองค่อยๆ ร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ

เพล้ง

ขวดยาแตกทั้งๆ ที่ยังอยู่ในมือพอยซ์

“ ไอ้เสือบ้าเอ๊ย !

                โลกัสไม่สนใจใช้ดาบตัดเชือกที่พันธนการเวสเปอร์ได้อย่างง่ายดาย เสือดำทิ้งดาบและดึงตัวเวสเปอร์ขึ้นมากอดจนตัวลอย “ ขอโทษ เวสเปอร์ ข้าขอโทษที่ปล่อยเจ้าไว้แบบนี้ ” พูดพึมพำข้างหูองค์ชาย

                เวสเปอร์สะอื้นฮักกอดตอบ “ เจ้าเสือ ฮึก ”

                “ ข้าอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว ตราบใดที่ข้ายังคงมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีไอ้เวรที่ไหนมาพรากข้ากับเจ้าได้ทั้งนั้น !! ” โลกัสรั้งตัวองค์ชายขึ้นมาอุ้มอย่างผลุนผลันจนเวสเปอร์ผวาโอบคอเอาไว้

                ฮื่ออออ

                ฟินน์พยายามเรียกความสนใจขณะที่มันนั่งนิ่งมองเวสเปอร์

                “ เจ้าแมว ! ” เวสเปอร์ยิ้มออกพูดอย่างดีใจ

                โลกัสขมวดคิ้วเพราะเวสเปอร์ยิ้มทันทีที่เห็นฟินน์ไม่ใช่ตนเอง แต่ก็ไม่ได้สนใจจะพูดอะไรจึงก้าวออกจากห้องทันที ดาบที่ถูกทิ้งค่อยๆ ลอยกลับมาเสียบไว้ที่ปอกดาบซึ่งถูกพาดไว้บนหลัง

                “ อย่าคิดว่าเจ้าจะออกจากที่นี้ง่ายๆ พยัคฆ์ดำ ” แววตาที่มักจะสุขุมในตอนนี้กับวาวโรจน์ผิดวิสัยราวกับพายุหิมะที่เริ่มก่อตัว

                “ ถอยไป ” โลกัสพูดเสียงต่ำหรี่ตามองสิงโตหิมะที่กล้าขวางทาง

            ฮื่ออออ 

                และมีฟินน์ช่วยเสริมทัพ แยกเขี้ยวขู่พร้อมที่จะกระโจนใส่สิงโตหิมะทันถ้าหากนายของมันต้องการ

                “ อย่าเห็นแก่ตัวพยัคฆ์ดำ องค์ชายจะหายถ้าเจ้าไม่สอดมือเข้ามายุ่ง !! ” อัลฟินพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเอง เพราะตอนนี้ในหัวกำลังตีกันยุ่งเหยิงความรู้สึกลึกๆ กู่ร้องว่าฆ่าพยัคฆ์ดำตรงหน้าทิ้งซะ แต่เขาทำไมไม่ได้ พยัคฆ์ดำแข็งแกร่งเกินกว่าจะเผชิญหน้าด้วยตัวเอง

                “ เวสเปอร์จะปัญญาอ่อนหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้า แต่ยังไงเวสเปอร์ก็เป็นของข้า ถ้าหากเจ้าอยากได้ตัวเวสเปอร์ไปก็ข้ามศพข้าไปก่อนแล้วกัน ” โลกัสยิ้มแสยะยิ้มเดินกระแทกไหล่อัลฟินจนถอยลงไปก้าว

                อัลฟินขบกรามกรอด สีหน้าเย็นชากว่าเดิมเป็นเท่าตัวก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อนึกอะไรออก “ เจ้ายังตามหาพยัคฆ์ทมิฬอยู่ใช่ไหมล่ะ โลกัส ”

                ร่างนักฆ่าชะงักฝีเท้าก่อนจะก้าวต่อทันที “ ข้าโง่แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ”

                “ ถ้าข้าบอกว่าครั้งนี้ข้าไม่ได้หลอกเจ้าล่ะ พยัคฆ์ดำ ”

                โลกัสแค่นเสียงหึตอบไม่สนใจคำพูดของสิงโตหิมะ สาวเท้าออกจากห้องโดยไม่ทีใครกล้าขัดขวาง

                “ ท่านอัลฟิน.. ” ขุนนางร่างท้วมที่เพิ่งควบคุมให้ตัวเองหายสั่นได้เอ่ยเรียกสิงโตหิมะก่อนจะสะดุ้งเฮือกรีบก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตา 

                สีหน้าของอัลฟินในเวลานี้เรียกได้ว่าโหดเหี้ยมจนแม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้

                “ อย่าคิดว่าข้าจะหยุดแค่นี้ พยัคฆ์ดำ ”

 

                โลกัสตัดสินใจออกจากเมืองทันทีเพื่อความปลอดภัยและได้จ้างรถม้าไปยังเมืองใกล้ๆ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศูนย์กลางการค้าของดินแดนมนุษย์ เป็นสถานที่ค่อนข้างพลุกพล่านแต่ก็เหมาะสมสำหรับการซ่อนตัว

                “ จะ เจ้าเสือ ” เวสเปอร์สะกิดเรียกเจ้าเสือที่นั่งข้างๆ

                “ อะไร เวสเปอร์ ? ” โลกัสพูดเสียงนุ่ม

                องค์ชายยิ้มกว้าง “ ข้า ข้าเคยนั่งรถม้าแบบนี้ด้วยล่ะ มี มีเสียงคนเรียกชื่อข้าเต็มไปหมดเลย ” พูดด้วยดวงตาเปี่ยมสุข ในเวลาปกติไม่มีใครสนใจเวสเปอร์ มีเพียงตอนนี้เท่านี้ที่ทำให้เวสเปอร์รู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนอยู่จริงๆ ไม่ใช่อากาศที่ทุกคนรับรู้แต่ไม่ใส่ใจ

                เสือดำลูบหัวเวสเปอร์ด้วยความเอ็นดู “ งั้นเหรอ แล้วตอนนี้เจ้ายังอยากได้ยินเสียงพวกนั้นอยู่ไหม  ”

                เวสเปอร์ส่ายหน้ายิ้มๆ “ เจ้า เจ้าแมวกับเจ้าเสือก็พอ พอแล้ว ”

                ทำไมฟินน์ถึงได้มาก่อนข้าอีกแล้ว ? โลกัสมองฟินน์ที่นอนบนตักเวสเปอร์ด้วยความหมั่นไส้ ซึ่งฟินน์ก็น่าจะรู้ว่ามีคนขี้อิจฉามองอยู่ก็แกล้งอ้อนถูไถหัวกับท้องเวสเปอร์

                “ คิกๆ เจ้าแมว ” องค์ชายหัวเราะคิกคักเล่นกับฟินน์ลืมโลกัสไปโดยปริยาย

                พยัคฆ์ดำหน้าบูดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร องค์ชายร่าเริงก็ดีแล้ว กว่าจะปลอบให้หายร้องไห้ได้ก็ครึ่งทาง โลกัสเหลือบมองนอกหน้าต่างพบว่าฟ้าเริ่มมืด

                “ นอนได้แล้วเวสเปอร์ เจ้าตื่นมาอีกทีก็น่าจะถึงพอดี ”

                เวสเปอร์แสร้งไม่ได้ยินหยิบขลุ่ยขึ้นมา “ เจ้าเสือ ! ข้า ข้าจะเป่าให้เจ้าฟังนะ ” ยิ้มระรื่น เพราะรู้ดีว่าเจ้าเสือใจดีกับตัวเองมาก

                โลกัสสะดุ้งเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก มือหยาบหยิบแผ่นกระดาษที่ได้มานานแต่ไม่ได้ให้เวสเปอร์สักทีออกมาอย่างระมัดระวัง

                ซึ่งร่างขาวก็ให้ความสนใจมากชะเง้อหัวพยายามเบียดตัวโลกัสเพื่อดูมันและเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามันคืออะไร “ จะ เจ้าเสือ เหมือนที่ ที่ท่านแม่ข้าให้เลย ”

                “ อันนี้ข้าก็ให้เจ้าเหมือนกัน ” ยื่นมันให้ด้วยรอยยิ้ม

                “ จะ เจ้าเสือข้ารัก รักเจ้าเสือที่สุดเลย ! ” เวสเปอร์ขยับตัวเข้าไปกอดโลกัสแล้วจึงรับกระดาษเนื้อเพลงมานั่งดูด้วยความกระตือรือร้นโดยที่ไม่ได้สังเกตสีหน้าของคนให้สักนิด

                ว่ามีสีชมพูจางๆ

                บัดซบ นี่ข้าเขินอายกับเด็กเนี่ยนะ พยัคฆ์ดำสบถกับตัวเอง เวสเปอร์เป็นน้องชายของข้า ข้าจะเขินอายไปทำไมกัน รูปร่างหน้าตาก็ไม่เหมือนกับสตรีที่ข้าเคยกอดสักนิด

                “ เจ้าเสือ ข้า ข้าอ่านตัวนี้ไม่ออก ” องค์ชายชี้สัญลักษณ์ที่ใช้จดบันทึกเสียงดนตรีให้โลกัสดู

                ให้ข้าฆ่าคนยังง่ายกว่าเลย  โลกัสขมวดคิ้วมุ่น ไม่สามารถทำความเข้าใจกับสิ่งที่บันทึกอยู่บนกระดาษได้ “ ข้าถนัดแค่ฟัง เวสเปอร์ ”

                “ งั้นข้า ข้าจะเก็บเอาไว้ถามท่านลุง ! ” เวสเปอร์พูดอย่างมาดมั่น

                แต่พยัคฆ์ดำรู้ดีว่ามันคงไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะเขาจะไม่พาองค์ชายกลับไปแน่นอน

                “ เอาล่ะนอนสักที เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้าจะไม่มีแรงเดินเล่นนะ ” โลกัสเอ็ดเสียงดุ

                แต่คนโดนเอ็ดก็ไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิมหนำซ้ำยังหยิบขลุ่ยขึ้นมาลองเป่าตามเนื้อเพลงที่อ่านออกบ้างไม่ออกบ้าง จนได้เป็นบทเพลงกระท่อนกระแท่น

                “ เวสเปอร์ ”

                “ ข้า ข้ายังไม่ง่วงเลย.. ” องค์ชายพูดเศร้าๆ

                และมันก็ได้ผล นักฆ่ายอมใจอ่อน “ อีกสักพักแล้วกัน ” 

                เวสเปอร์ยิ้มและเป่าเพลงทำนองเดียวกับความรู้สึกตัวเอง มีความสุข...

                โลกัสหลับตาฟังอย่างเพลิดเพลิน นึกอยากให้เวลายืดยาวต่อไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ หายไปเหลือเพียงสีหน้าไร้อารมณ์และนัยน์ตาเศร้าสลดมองร่างที่หลับไปแล้ว

                ถ้าหากเจ้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ เจ้าจะหวาดกลัวข้าเช่นคนอื่นๆ ไหม เวสเปอร์..

                มือหนารั้งตัวให้องค์ชายมานอนตักตัวเองจัดท่าทางให้นอนสบายใช้เสื้อคลุมตัวเองห่มทับอีกชั้นนึง

                ความจริงที่ว่าข้าเป็นนักฆ่าก็ยังคงเป็นความจริง หากไม่ใช่มิตรและมุ่งร้ายข้าย่อมสังหารมันทั้งหมด

                “ อย่าหวาดกลัวข้าเลย เวสเปอร์ ”

                พูดเสียงเบาปล่อยให้คำขอลอยไปในอากาศ

                แด่พยัคฆ์ดำนักฆ่าผู้กระหายเลือด

 

เมืองเวลล์ขึ้นชื่อว่าเป็นศูนย์กลางทางการค้าของเมืองมนุษย์ทำให้มีดินแดนอื่นๆ เข้ามาทำการค้าขายด้วยอย่างเปิดเผย หากจะหาความเสมอภาคที่สุดในดินแดนมนุษย์ก็คงจะหาได้จากเมืองนี้ มนุษย์ส่วนใหญ่ค่อนข้างจะชินชากับดินแดนอื่น การเห็นปีศาจเข็นอัญมณีปาดหน้าไปมาเป็นเรื่องปกติ พวกเขากล้าขนาดที่ว่าจะตะโกนด่าด้วยซ้ำแต่ก็ไม่ได้ทำจริงๆ เพราะยังอยากมีหัวอยู่บนบ่า ส่วนเหตุผลสำคัญอีกอย่างที่ทำให้พวกเขาไม่กล้าทะเลาะกันคงจะเป็นค่าปรับมหาศาลกับทหารร่างยักษ์เดินถือดาบตรวจตราความเรียบร้อยแทบจะตลอดเวลา

 รถม้าของโลกัสสามารถเข้าไปในเมืองได้อย่างง่ายดายโดยเสียค่าเข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น โลกัสจ่ายเงินให้กับรถม้าด้วยเงินเหรียญทองที่เหลืออยู่ในกระเป๋าเพียงน้อยนิด

" ขอบคุณท่านมาก " ร่างนักฆ่าในคราบนักเดินทางผงกหัวน้อยๆ ให้กับเจ้าของรถม้าที่เป็นชายฉกรรจ์

" ขอบคุณท่านเช่นกันที่ใช้บริการข้า  หากครั้งหน้าขอให้ข้าได้ให้บริการท่านอีก ข้าอวยพรให้้พวกท่านสนุกกับเมืองแห่งความหลากหลายนี่นะ ! " พูดด้วยรอยยิ้มกว้างมือลูบหัวม้าที่ก้มลงมาหาตัวเองอย่างรักใคร่

" ข้าจะใช้บริการท่านอีกแน่นอน " โลกัสแสร้งยิ้มก่อนจะขอตัวออกมา มือหยาบกระชับมือบางที่เจ้าของมือยังคงหาวหวอดๆ เดินด้วยตาที่จะปิด

" ข้าเตือนเจ้าแล้วองค์ชาย " ขยี้ผมสีดำด้วยความเอ็นดู

องค์ชายหน้างอยอมลืมตาขึ้นมา " ข้า ข้าไม่ได้ง่วงสักหน่อย ! " พูดอย่างร้อนตัวและเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ร้านค้าจำนวนมหาศาลที่มีทั้งการตั้งโต๊ะลวกๆ วางขายบนพื้น ไปจนถึงร้านหรูหราชั้นดี ผสมรวมกันจนน่าสับสนแต่ก็ดูมีสเน่ห์อยู่ในที ตามรายทางมีโคมไฟลวดลายนกสีเทาสยายปีกที่เป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองคอยให้แสงสว่างและความสวยงาม แต่สิ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ให้ความสนใจไม่น้อยไปกว่าการเดินซื้อของคือการแสดงเปิดหมวก ซุ้มดูดวง หรือแม้แต่คณะละครสัตว์ชื่อดังที่มักจะมาเยือนอยู่บ่อยๆ

อีกอย่างที่ทำให้ผู้คนแห่กันมาคือลานประลองที่มีการวางเดิมพันกันทุกเดือน จุดม่งหมายครั้งแรกที่สร้างของเจ้าเมืองคือให้คนที่มีเรื่องบาดหมางกันมาจัดการกันในนี้ไม่ให้สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น แต่ไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นที่นิยมอย่างมาก จึงได้จัดเป็นการประลองประจำเดือนไปเลย มีการประกาศชื่อผู้ที่เป็นเจ้าสนามในแต่ละเดือนเพื่อดึงดูดความสนใจผู้คนมาเข้าร่วมเชียร์์หรือประลอง เงินรางวัลสำหรับผู้ชนะคือเงินส่วนหนึ่งของการตั้งโต๊ะพนันของเจ้าเมือง เรียกได้ว่าเจ้าเมืองเวลล์นั้นได้ทั้งขึ้นทั้งร่องเลยทีเดียว

" จะ เจ้าเสือคนเยอะมาก มากเลย " องค์ชายพูดอย่างตื่นเต้น

" ก็ปกติของที่นี่ " โลกัสตอบเสียงเรียบ รีบพาองค์ชายเข้าไปกลมกลืนในฝูงชนเมื่อเห็นหนูสีขาววิ่งอยู่ไกลๆ คงจะเป็นหนูขายข่าวที่อัลฟินจ้าง พยัคฆ์ดำคิดอย่างหงุดหงิด หนูขายข่าวพวกนี้ทำงานเข้ากันได้เป็นอย่างดีคุ้มค่ากับค่าจ้างของมัน ความจมูกไวความขี้สังเกตและความฉลาดทำให้พวกมันกลายเป็นผู้ขายข่าวที่แม่นยำที่สุดในเวลานี้ 

ผลั่ก

เวสเปอร์ถูกชนแรงจนเกือบล้มหากโลกัสไม่ได้จับมือเอาไว้คงลงไปกองบนพื้น องค์ชายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บลูบไหล่ของตัวเอง รู้สึกขนลุกอย่างไม่ทราบสาเหตุจึงจะเงยหน้าไปถามเจ้าเสือแต่พอเห็นสีหน้าของโลกัสก็ต้องชะงัก ก้มหน้าต่ำไม่กล้าพูดอะไรอีก

เจ้าเสือน่ากลัวจัง..

โลกัสหยุดเดินมองตามคนที่กล้าชนเวสเปอร์แล้วไม่ขอโทษที่ตอนนี้แทรกซึมหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธ เมื่อรู้ว่าตัวเองคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ก็กลับมาให้ความสนใจกับเวสเปอร์ " เจ็บรึเปล่า ? องค์ชาย " น้ำเสียงกระด้างเพราะอารมณ์ฉุนเฉียวที่ยังคงค้างคา

องค์ชายสะดุ้งส่ายหน้าเป็นพัลวัน " ไป ไปต่อเถอะเจ้าเสือ " พึมพำตอบเสียงเบา

" อืม " ร่างนักฆ่าคว้าตัวองค์ชายมาโอบไหล่เอาไว้หลวมๆ ใช้แขนของตัวเองกับนัยน์ตามุ่งร้ายกันผู้คนออกจากเวสเปอร์จนผู้คนเผลอถอยห่างและหลีกทางกันอย่างว่าง่าย

เวสเปอร์มองรอบข้างด้วยความสนใจแต่ก็ไม่กล้าอ้อนเจ้าเสือให้แวะ ทำได้เพียงมองตามอย่างเสียดาย

" นายท่านสนใจจะดูดวงกับข้ารึเปล่า ? "

น้ำเสียงอ่อนเยาว์ที่แฝงไปด้วยความกระตือรือร้นดังชัดเจนราวกับพูดอยู่ข้างหูทั้งๆ ที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนวุ่นวาย

โลกัสกับเวสเปอร์ได้ยินเสียงนั้นชัดเจน แต่มีเพียงโลกัสที่มองหาที่มาของเสียงที่ว่า เพราะเวสเปอร์ยังกลัวๆ กับอารมณ์ของโลกัสอยู่จึงเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ความทรงจำที่ผ่านมาสอนให้เวสเปอร์รู้ว่าเวลาที่ใครก็ตามอารมณ์ไม่ดี สิ่งที่เขาต้องทำคือการเงียบไม่พูดอะไรไม่ทำตัวปัญญาอ่อนหรือทำตัวอย่างที่ชอบทำ

การโดนแม่ของตัวเองตบเพราะความรำคาญไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์ใจสักนิด

" ข้ามีนามว่าชาร์เลส หากนายท่านใคร่ที่จะฟังวาจาของข้า ขอให้หันมาทางซ้าย "

พยัคฆ์ดำหันขวับตามที่ว่าทันที เห็นซุ้มดูดวงสีดำเก่าๆ ภายในมีชายสวมชุดคลุมปกปิดใบหน้ากำลังนั่งกลิ้งลูกแก้วที่ภายในมีปลาสีรุ้งแหวกว่ายอยู่ ร่างนักฆ่าจึงพาองค์ชายไปนั่งเก้าอี้เก่าๆ ตรงข้ามชาร์เลส ที่มีเพียงตัวเดียวส่วนตัวเองยืนข้างๆ

หากเป็นเวลาปกติโลกัสแทบจะไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ด้วยซ้ำเพราะเชื่อว่าตัวเองเป็นผู้กำหนดโชคชะตาไม่ใช่ลมปากของคนอื่น แต่ในครั้งนี้สัญชาตญาณกลับรู้สึกว่าต้องรับฟังหมอดูผู้นี้

  อะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าคำพูดทุกคำของคนผู้นี้จะเป็นความจริง

" ที่ข้าดูดวงให้กับพวกเจ้าเพราะข้าถูกชะตาน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก " หมอดูหัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดีใช้นิ้วดีดลูกแก้วจนปลาที่อยู่ภายในตกใจว่ายสะเปะสะปะชนผนังรอบตัว " แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ ข้าก็ต้องกินต้องใช้ ค่าอาหารสักนิดแลกกับการทำนายดวงชะตาก็น่าจะคุ้มนะ นายท่าน "

โลกัสพยักหน้ารับ หยิบอัญมณีที่ได้มาจากการเลาะดาบให้กับชาร์เลสอย่างว่าง่าย

ชาร์เลสรับไปพลิกไปพลิกมาด้วยตาเป็นประกาย มันถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมทำให้โลกัสเห็นเพียงร่างหมอดูกำลังมองสิ่งที่ตนเองให้อย่างสุขุม  " ดี ค่อยคุ้มค่ากับค่าเสียเวลาข้าหน่อย

องค์ชายมองชาร์เลสกล้าๆ กลัวๆ ถึงแม้การพูดจะฟังดูเป็นมิตรแต่ลักษณะการแต่งกายกลับสวนทาง เสื้อคลุมสีดำที่ปกปิดมิดชิดที่ข้อมือมีกำไลจากกระดูกสัตว์แขวนเป็นพรวนมันส่งเสียงน่าขนลุกยามที่เจ้าของมือขยับตัว

" ยื่นมือของท่านมา " ชาร์เลสพูดเสียงนุ่มสายตาจับจ้องบุคคลที่ถือได้ว่าเป็นลูกค้าคนแรกในรอบเดือนเขม็ง

เวสเปอร์สะดุ้งเฮือกยื่นมือสั่นๆ วางบนโต๊ะ มือของเวสเปอร์ถูกคว้าไปกุมแน่นทันทีซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างที่ยืนข้างองค์ชายขยับตัวจับจ้องชาร์เลสไม่วางตา บรรยากาศการฆ่าฟันแผ่ออกมาจากตัวโลกัสอย่างเห็นได้ชัด

และคนแรกที่เห็นก็ยังคงเป็นเวสเปอร์เช่นเคย

" ฮึก  ข้า ขอโทษ" องค์ชายสะอื้นเสียงเบา

ข้าต้องทำผิดอีกแล้วแน่ๆ เจ้าเสือถึงได้น่ากลัวแบบนี้

" เวสเปอร์เจ้าร้องไห้ทำไม ? " บรรยากาศฆ่าฟันหายฉับพลัน โลกัสย่อตัวหยิบมืออีกข้างของเวสเปอร์ไปกุมแน่น

" จะ เจ้าเสือ ข้าขอโทษ "

สีหน้างุนงงเต็มพิกัดปรากฎบนใบหน้าโลกัส " ขอโทษ  ขอโทษข้า ? "

องค์ชายพยักหน้าหงึก " จะ เจ้าเสือน่ากลัว ฮึก ข้า ข้าทำให้โกรธใช่ไหม "

" สนใจข้าหน่อยสิพวกท่าน " ชาร์เลสปล่อยมือจากเวสเปอร์และโบกมือเรียกความสนใจให้กลับมาที่ตัวเอง เมื่อกี้ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงจิตสังหารเพียงแต่เมินมันด้วยความไม่ใส่ใจเท่านั้น เขาเคยเจอแบบรุนแรงชนิดที่ว่าวิญญาณสะท้านจากคนที่เขารักที่สุด หมอดูหลุดยิ้มบางเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมา

" พูดสักที " โลกัสพยายามควบคุมน้ำเสียงตัวเองให้ปกติ ส่วนมือที่ว่างก็ลูบหัวองค์ชายที่กอดตัวเองแน่นและเอาแต่บ่นพึมพำว่าขอโทษ

" ให้ข้าได้เรียบเรียงคำพูดหน่อยสิท่าน " ข้ออ้างถูกยกขึ้นมาฉับพลัน ชาร์เลสถอนหายใจเบาๆ หยิกตัวเองให้สนใจกับสิ่งที่กำลังทำ หยุดคิดเรื่องท่านผู้นั้นได้แล้ว ! คิดเตือนสติตัวเองซ้ำอีกครั้งก่อนจะหลับตานึกถึงภาพที่ตัวเองเห็นในหัว " ในอนาคตขอให้ท่านพึงระวังต่อการสูญเสียคนสำคัญ ในปัจจุบันขอให้ระมัดระวังคนแปลกหน้า สิ่งที่อยู่ในอดีตมีไว้เพียงย้ำเตือนถึงความผิดพลาด ดวงชะตาช่วงนี้ของท่านจะมีโชคเรื่องความรัก จะถูกรักด้วยความลุ่มหลงจนท่านจะปลีกตัวไปไหนไม่ได้ สิ่งสุดท้ายที่ข้าขอให้ท่านพึงระลึกไว้คือการรักตัวเอง ไม่ว่าท่านจะพอใจในร่างของท่านหรือไม่ก็ตาม สุดท้ายแล้วมันจะเป็นสิ่งที่ช่วยเหลือท่านเอง " กล่าวจบก็คลี่ยิ้มบางๆ

องค์ชายหยุดสะอื้นเมื่อได้ยินคำว่ารักตัวเอง ปล่อยมือออกจากตัวเจ้าเสือหันมาเผชิญหน้ากับหมอดูนิ่ง นัยน์ตาสีทองฉายความโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด " ให้ ให้ข้ารักตัวเองทั้งๆ ที่ไม่มีใครไม่รัก รักข้างั้นเหรอ " พูดเสียงเบาน้ำตาไหลอาบแก้ม

ใช่ว่าองค์ชายจะไม่รู้เรื่องซะทีเดียวในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองมาเกือบจะตลอดชีวิต เพียงแต่ว่าเวสเปอร์เลือกที่จะมองในสิ่งดีๆ เท่านั้นเพียงเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของตัวเอง พยายามลืมเลือนในสิ่งที่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด แต่ลึกๆ แล้วในใจของเวสเปอร์ก็ยังคงอยากได้บางอย่างอยู่ดี

บางอย่างที่เรียกว่าความรัก.. กอดเขาในเวลาที่เขาหวาดกลัว ยิ้มตอบเวลาที่เขามีความสุข แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความฝันที่ถูกฝังลึกลงในสมอง

การกระทำของทุกคนรอบตัวนั้นก็เป็นคำตอบสำหรับเวสเปอร์อยู่แล้ว

ว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นจริง

โลกัสที่ไม่ได้ยินในสิ่งที่องค์ชายพูด เริ่มทำอะไรไม่ถูก เดิมทีเขาไม่ใช่คนที่ใส่ใจหรืออ่อนโยนกับคนอื่นสักเท่าไหร่ " ข้าไม่ได้โกรธเจ้าเวสเปอร์ อย่าร้องไห้สิ  " หยิบฟินน์ที่นอนในเสื้อคลุมออกมาวางบนตักองค์ชาย " เจ้าแมวอยู่นี่ไง

เจ้าแมวที่ถูกปลุกจากฝันหวานสะดุ้งตื่นงัวเงียสะบัดหัวมึนๆ ตาหรี่เล็กอ้าปากหาวหวอด แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายคนที่สองของมันร้องไห้ก็ตื่นเต็มตาพยายามอ้อนเต็มที่

รอยยิ้มมุมปากของชาร์เลสหายไปทันทีเหลือเพียงแววตาที่เห็นใจเล็กๆ เท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้มันก็เกิดขึ้นจนเขาชินตาซะแล้ว หัวใจของเขาหากผ่าออกมาคงจะมีแต่ความว่างเปล่า " ท่านสนใจเพียงคนที่อยู่ข้างกายท่านก็พอแล้ว คนอื่นๆ เป็นเพียงส่วนประกอบในชีวิตท่านไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากหรอก "

องค์ชายหัวเราะเสียงเบากอดเจ้าแมวแน่นไม่ได้พูดอะไรอีก

มือหยาบพยายามเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าองค์ชายด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ สีหน้าของโลกัสเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด หันไปตำหนิร่างหมอดู " เจ้ามันแย่ ทำให้ลูกค้าร้องไห้ "

คนโดนตำหนิหัวเราะตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกขำ " ความจริงเป็นสิ่งที่ควรยอมรับไม่ใช่ผลักไสมันออก " พูดไปก็รู้สึกเหมือนด่าตัวเองชอบกล ชาร์เลสก่นด่าตัวเองในใจ " ยื่นมือของเจ้ามาสิข้าจะดูให้เจ้าบ้างและไม่ต้องกลัวว่าข้าจะพิศวาสพวกเจ้าหรอกนะ ข้ามีคนในใจอยู่แล้ว เสียใจด้วย "

นักฆ่าขมวดคิ้วเมื่อตัวเองโดนเหน็บจึงยื่นมือให้หมอดูและบีบมือหมอดูแน่นจนดังกร็อบ

ชาร์เลสมีสีหน้าเหยเกในใจสบถด่าโลกัสด้วยร้อยแปดภาษาที่ปรากฎในหัว " เสือเวรไม่สิ.. ในอนาคตอันใกล้นี้เจ้าจะได้คำตอบในสิ่งที่เจ้าต้องการ  ข้าขอเตือนให้เจ้าอย่าใช้อารมณ์ในการจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากมีสิ่งใดให้เจ้าเลือกขอให้เจ้าไตร่ตรองให้ดีมันจะเป็นผลต่อชีวิตเจ้ามาก ข้าคงบอกเจ้าได้แค่นี้ " ชาร์เลสกระตุกมือตัวเองกลับมานวด " อ้อ อีกอย่างความรักของเจ้ามันอาจจะร้อนแรงเผาผลาญไปนิดระวังจะไหม้คนที่เจ้ารักเอาล่ะ " พูดพร้อมเหลือบไปมองร่างที่เลิกร้องไห้แล้วเล่นกับแมวตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม

" ความรัก ? ข้าไม่ได้รักใคร " โลกัสทวนคำพูดงุนงง ตอนนี้ที่อยู่ด้วยก็มีแค่เวสเปอร์กับฟินน์ ข้าจะไปรักใครได้อีก กับเวสเปอร์ข้าก็มองว่าเป็นเพียงน้องชายที่ข้าต้องปกป้องเท่านั้น

ชาร์เลสหัวเราะ " นั่นมันก็เรื่องที่ท่านต้องไตร่ตรองเอาเองนะ มองร่างนักฆ่าด้วยความเอ็นดู " เอาล่ะ ไปกันได้แล้วไป ข้าจะรับลูกค้าคนอื่นต่อ "

" ไป ไปกันเจ้าเสือ ข้าอยากกิน อันนั้น " องค์ชายที่กลับมาอารมณ์ปกติแล้ว กระตุกชายเสื้อโลกัสชี้ขนมที่ตัวเองเล็งไว้ตั้งแต่เดินมา

" ไปก็ไป แต่เจ้าเลิกร้องไห้เพราะฟินน์อีกแล้ว " โลกัสมองฟินน์ที่หาวหวอดนอนในเสื้อคลุมตัวเองต่อด้วยสายตาอ่านยาก  ข้ามีอะไรที่ด้อยไปกว่าแมวปัญญาอ่อนนี่กัน..

แง้ว

ฟินน์เชิดหน้าใส่เจ้านายตัวเองคล้ายกำลังอวดชัยชนะของมัน

" งั้นข้าขอตัวแล้วกัน " พยัคฆ์ดำสอดนิ้วของตัวเองรับกับมือองค์ชายและกระชับไว้แน่นตามที่ตัวเองได้ตัดสินใจเอาไว้ เพราะความประมาทปล่อยให้องค์ชายเดินไปก่อนทำให้องค์ชายถูกลักพาตัวไป ดังนั้นร่างนักฆ่าจึงตัดสินใจทำให้ตัวเองตัวติดกับเวสเปอร์ตลอดเวลาไม่เว้นแม้แต่เวลาอาบน้ำ

องค์ชายยิ้มแกว่งมือที่ถูกเจ้าเสือจับเล่น ปล่อยให้เจ้าเสือนำทางให้ตัวเองเดินไปร้านที่หมายตา ส่วนตัวเองก็ยังคงมองร่างหมอดูที่โบกมืออยู่ไวๆ

ทันทีที่ร่างของลูกค้าทั้งสองกลืนเข้าไปในฝูงชน ชาร์เลสก็หัวเราะออกมาแต่น้ำตากลับไหลอาบแก้ม ปลาสีสวยจดจ้องร่างหมอดูนิ่งสักพักก่อนจะตกใจเมื่อโดนดีดใส่

" ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นใจหรอกนะ เจ้าปลาโง่ "

ทั้งๆ ทีพูดอย่างนั้นแต่น้ำตากลับไม่ได้ลดลงสักนิด

เขาคิดถึงคนๆ นั้นอีกแล้ว

 

หลังจากซื้อขนมให้เวสเปอร์เสร็จโลกัสก็พาเข้าโรงแรมที่มีเจ้าของเป็นคนรู้จักของตัวเองทันที มันเป็นโรงแรมสองชั้นสร้างจากไม้เนื้อดีถูกตกแต่ง่ายๆ สบายตา ทำให้ดูเป็นสถานที่ที่เข้าถึงง่ายจนมันเป็นที่นิยมในคนหมู่มาก อีกอย่างที่เลื่องชื่อของโรงแรมคือเจ้าของโรงแรมที่เคยชนะการประกวดสาวงามในเมืองเวลล์

ค่าห้องราคาไม่แพงกับอาหารตาประจำเมือง ใครเล่าจะอยากปฏิเสธ

เมื่อเข้าไปในโรงแรมได้โลกัสก็เอ่ยความประสงค์ที่จะพบเจ้าของโรงแรมกับพนักงานปีศาจกระต่ายที่มารับงานช่วงปิดเทอมมันหาวหวอดและกระโดดดึ๋งดั๋งไปเคาะห้องเจ้านายมันเพียงไม่นานก็ปรากฎร่างที่โลกัสต้องการจะพบ

" โอ้ ข้าไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะมีรสนิยมควงหนุ่มหน้าตาน่าเอ็นดูแบบนี้นะ โลกัส " เกลหรือเพื่อนสมัยเด็กของโลกัสพูดขณะที่เดินสำรวจรอบตัวองค์ชายด้วยรอยยิ้มมีเล่ห์ศนัย

" เขาเป็นน้องชายข้า " โลกัสหน้าบูด

" ยินดีที่ได้รู้จักนะ ข้าชื่อเกลแล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร ? " เกลคลี่ยิ้มเป็นมิตร

เวสเปอร์มองผู้หญิงหน้าสะสวยตรงหน้างงๆ ก่อนจะตอบคำถามด้วยยิ้มตาหยี " ข้า ข้าชื่อเวสเปอร์ ! เป็น เป็นเพื่อนกับเจ้าเสือล่ะ "

เกลเลิกคิ้วอย่างสนใจ " เจ้าเสือ ? "

" อื้อ เจ้าเสือใจดีมากเลย "

โลกัสดึงเวสเปอร์มายืนข้างหลังตัวเอง " เลิกเล่นเถอะ ข้ามาหาเจ้าเพื่อที่จะซ่อนตัวกับหาข่าว ไม่ใช่มาให้เจ้าเล่นสนุก "

" อะไรกัน สมัยเด็กเราออกจะสนิทกัน ไปไหนไปกัน พอเจ้ามีน้องชายคนพิเศษก็ลืมเพื่อนอย่างข้างั้นเหรอ " เกลพูดล้อๆ

พยัคฆ์ดำเมื่อไม่เห็นประโยชน์อะไรที่จะแก้ต่างให้ตัวเองจึงเปลี่ยนเรื่องคุยแทน " มีข่าวของพยัคฆ์ทมิฬบ้างไหม "

เจ้าของโรงแรมที่พ่วงสถานะนักสืบจำเป็นหน้าเจื่อนลง " ไม่มีเลย ไม่มีข่าวคราวเลยว่าพยัคฆ์ทมิฬตายที่ไหนหรือตายเพราะใครด้วยซ้ำ โลกัส ข้าว่าเจ้าเลิกตามหาเถอะ... "

โลกัสส่งสีหน้าเย็นชาตอบ หากไม่นับว่าเป็นเพื่อนกันคงจะฆ่ากันตายไปแล้วด้วยสาเหตุพูดพล่อยๆ

เพราะเขาจะไม่มีวันหยุดตามล่า

คนที่กล้าฆ่าพยัคฆ์ทมิฬ


-----------

ตอนนี้มือที่สามไม่โผล่ คอมเมนต์ไม่เลยไม่ร้อนแรงเท่าตอนที่แล้ว 55555

ช่วงนี้เนื้อเรื่องก็ไปเรื่อยๆ ไรต์ก็เรื่อยๆ 555

ขอบคุณทุกคอมเมนต์กะคนอ่านน้า 

 

 

 

 

 

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

78 ความคิดเห็น

  1. #1473 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 00:24
    เป็นพ่อใช่มั้ย
    #1473
    0
  2. #1461 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:22
    พยัคทมิฬนี่เกี่ยวจ้องกันยังไงอะคะ
    #1461
    0
  3. #1429 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 22:20
    หมอดูกลับมาอีกแน่ ปูไว้ซะขนาดนี้
    #1429
    0
  4. #1370 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:49
    หมอดูนี่จะมีบทอีกแน่เลย ดูมีอะไรๆ มากกว่าที่คิด พยัคฆ์ทมิฬนี่เป็นพ่อของโลกัสป่ะ หรือยังไง
    #1370
    0
  5. #1322 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 16:15
    หมอดูเคะ....
    #1322
    0
  6. #1223 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 06:16
    หมอดูต้องมีบทบาทมากกว่านี้แน่เลย
    #1223
    0
  7. #1163 ShiroiKoNeko (@cottonnaja) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 03:24
    เรื่องนี้ขนมาทั้งสวนสัตว์เลยป่าวค่ะ 555+ ลุ้นให้มี"พี่หมี"ด้วย
    #1163
    1
  8. #880 Tharnthip Chavalitsomsakul (@chanbaek111) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 12:48
    พยัคฆ์ เขิน*///////*
    ไหนบอกน้องชายอ่ะ~/////~
    #880
    0
  9. #661 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 03:35
    อย่านร้าโลกัส สนใจเเค่องค์ชายก็พอ
    #661
    0
  10. #637 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:30
    ให้ข้ารักตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครไม่รักข้างั้นเหรอ ไม่น่าจะมีคำว่า ไม่ หรือเปล่าค่ะ

    อ่านเเล้วขำเลย ตอนเจ้าเสือบอกว่าข้าจะไปรักใครได้อีก เเหม เวสเปอร์เป็นเเค่น้องชายจ้าเป็นเเค่น้องชายยยยยยยยยยยยยยยย (อมพระมาพูดทั้งวัด เรายังไม่เชื่อเลย) มีทั้งเเก้มเเดง หึงเเม้กระทั่งพยัสฆ์ขาว คู่หูตนเอง เเต่ทั้งปัจจุบันเเละอนาคตของเวสเปอร์นี่ไม่ดราม่าไปหน่อยเหรอ ทำไมมีเเต่เรื่องร้ายๆเนี่ย ขำตอนที่บอกว่า ท่านจะถูกรักด้วยความลุ่มหลงจนปลีกตัวไปไหนไม่ได้(โลกัส:ตัดสินใจว่าจะตัวติดกับเวสเปอร์เเม้กระทั่งตอนอาบน้ำ)

    ชาร์เลสเป็นใครกันเเน่นะ ทำไมอ่านเเล้วรู้สึกสงสารจัง อยากให้เขามีบทอีกจังเลย เป็นคนที่น่าสนใจจัง ใครกันที่เป็นคนสำคัญของเขานะ
    #637
    1
    • #637-1 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 11)
      26 เมษายน 2559 / 22:57
      ชาเลสเป็นตัวเอกเรื่องนกบอกลางค่ะ ominous bird >_<
      #637-1
  11. วันที่ 10 เมษายน 2559 / 02:20
    โลกัสยังไม่รู้ใจตัวเองอีกกกก!
    #570
    0
  12. #557 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 09:42
    พยัคฆ์ทมิฬพี่ชายโลกัสป่ะ ดำก็ความหมายเหมือนทมิฬนี่
    #557
    0
  13. #522 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 19:07
    ยิ่งอ่านยิ่งเอ็นดูเวสเปอร์น้อย
    #522
    0
  14. #495 nangsawice1997 (@nangsawice1997) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:23
    ตอนที่แล้วก็ทำเอาตกอกตกใจนึกว่าเวสจะหายปญอ. พอตอนนี้ก็มีเกลโผล่มา!! แล้วชาร์เลสคือใคร?อันนี้น่าสงสัยคิดว่าชาร์เลสคงไม่ธรรมดา
    #495
    0
  15. #492 creammy_poontharik (@creammy_poon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 14:47
    สนุกมากเลย
    #492
    0
  16. #491 tanchanok24 (@tanchanok24) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 09:41
    เวลาอ่านบทเจ้าเสือเรารู้สึกว่ามัหให้อารมณ์ของโซโลกับดราก้อนยังไงไม่รู้ 55555555 แต่ว่าเราชอบสองตัวละครนี้อยู่พอดี พอมาอ่านเรื่องนี้เลยได้อารมณ์เข้าไปอีก ชอบๆ
    #491
    0
  17. #490 ShyChan s (@shychan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 00:22
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาอยากอ่านนน
    #490
    0
  18. #488 d-might (@love459801) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 18:00
    อยากรู้ว่าทมิฬคือใครแล้วววว
    #488
    0
  19. #485 kapooksung (@yurisung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 00:12
    ปกป้องเวสเปอร์ดีๆนะเจ้าเสือ
    #485
    0
  20. #484 North-kung (@north-kung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 22:40
    เอาชาเรสมากระตุกเราเล่นแบบนี้...
    #484
    0
  21. #483 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 22:38
    ไรทททททททททททท์ /โอดครวญ
    อัพพพพพพพพพพ /ร่ำร้อง
    พลีสสสสสสสสสสสสส /ลงไปกองกับพื้น
    #483
    0
  22. #482 ปลาอะไรอยู่บนฟ้า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 14:06
    ตอนต่อๆไปอย่ามีมือที่สาม ที่สี่โผล่มาเลย แค่เจ้าแมวเจ้า็รับมือลำบากแล้วค่ะ 5555
    #482
    0
  23. วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 11:29
    ห้ามหักมุมนะ แบบเวสเปอร์ฆ่างี้ ไม่เอานะ 55555555
    #481
    0
  24. #480 WindyWeed_Wolny (@WindyWeed_Wolny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 10:17
    ไรท์มาต่อเร็วๆนะ อย่าดองเลย
    #480
    0
  25. #479 Faren-Hight (@Faren-Hight) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 09:21
    พยัคทมิฬนี่ใคร.. คนในครอบครัวหรอ??
    #479
    0