[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,401 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,007 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,246

    Overall
    110,401

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 : เกียรติ์ของเหล่าพิราบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

ตอนที่ 12 


พยัคฆ์ดำใช้ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าเมืองเขม็งราวกับพยายามมองลึกไปในใจอีกฝ่ายว่ากำลังคิดอะไรอยู่ " เจ้าแน่ใจ ? " คำรามถามเสียงต่ำ 


โฮมส์เชิดหน้าอย่างถือดีแม้ว่าจะรู้สึกกลัวก็ตาม ใบหน้าหล่อเหลาปรากฎรอยยิ้มเมื่อรู้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าอีกฝ่าย " อย่าลืมสิว่าข้าคือบุตรใคร ฟีเรนอสเจ้าแห่งข่าวสาร.. หากข้าไม่รู้จักพยัคฆ์ทมิฬที่โด่งดัง นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องแปลก " 


สีหน้าของโลกัสอ่อนลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับผ่อนคลาย ความหวาดระแวงยังคงมีอยู่เต็มอก เขาโดนหลอกลวงเรื่องพยัคฆ์ทมิฬนับสิบครั้งแล้ว ความไม่รู้ทำให้ต้องยอมโดนหลอกไปตามสถานที่ต่างๆ และพบกับศัตรูที่มารอแก้แค้นเขาซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าอภิรมย์ใจสักนิด " เจ้ารู้จักพยัคฆ์ทมิฬมากแค่ไหน " 


" ข้าจะได้อะไรกับการให้เบาะแสกับท่าน " ขยับยิ้มยียวนนัยน์ตาสีเพลิงทอประกายระยับ   


ทุกข่าวสารล้วนมีค่าในตัวมัน 


ท่านพ่อกล่าวไว้เช่นนั้นและเขาก็ถือปฎิบัติเป็นอย่างดี ภายในหัวของเขาอัดแน่นไปด้วยข้อมูลมหาศาลที่มาจากการแลกเปลี่ยนสืบค้นดักฟัง ยิ่งเขารู้มากก็ยิ่งเป็นประโยชน์มาก เช่นเดียวกับตอนนี้ 


เวลาที่เขากำลังเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวอันตรายอันดับหนึ่งในดินแดนมนุษย์ 


แม้ว่าเขาจะหวาดกลัวในทีแรกแต่ก็สามารถเหยียบมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว ความสุขุมจะทำให้ศัตรูหวาดกลัวและตายใจว่าเขามีกำลังพอๆ กับมัน 


สายเลือดแห่งเจ้าข่าวสารกำลังกู่ร้องอยู่ภายใน 


เป็นเด็กที่น่าหงุดหงิดชะมัด !  


โลกัสคิดด้วยความไม่สบอารมณ์ ดื่มเหล้าที่ยังคงเหลือในแก้วจนหมดในคราวเดียวและใช้หลังมือเช็ดริมฝีปาก รสชาติหวานเฝื่อนทำให้เจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อยซึ่งถ้าไม่ดื่มเข้าไปก็ไม่วายเผลอคว้าดาบที่สะพายหลังออกมาฟันหัวเป็นการจบบทสนทนา " ข้าจะบอกในสิ่งที่เจ้าอยากรู้ " 


" ข้ารับข้อเสนอของท่าน " โฮมส์ยิ้มรับฝ่ามือจรดลงบนตราสัญลักษณ์ประจำเมือง 


นกสีเทาสยายปีกหากในความหมายปกติคือความเป็นอิสระเสรี 


แต่ความหมายสำหรับเขานั้นคือเกียรติของเหล่านกพิราบ 


พวกเขานั้นเปรียบได้กับนกพิราบสื่อสารที่ทุกคนรู้จักและไร้พิษภัย หากแต่พวกเขานั้นกลับปรากฎอยู่ทุกเมืองแทบไม่มีเมืองใดที่ไม่มีนกพิราบนอกจากเสียว่าเมืองแห่งนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิต 


ความน่ากลัวของพวกเขานั้นคือจำนวนที่มีอยู่มากและรับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น 


สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่ส่งผลให้เมืองเวลล์กลายเป็นเมืองที่ต่อกรด้วยยากที่สุด 


เพราะเพียงแค่ขยับตัวพวกเหล่านกพิราบก็จะแตกตื่นและส่งข่าวอย่างรวดเร็ว 


โฮมส์เป็นบุตรชายคนโตของฟีเรนอส ฟีเรนอสที่เป็นผู้ก่อตั้งเมืองเวลล์ขึ้นมา เขารับช่วงต่อเจตนารมณ์อุดมการณ์ได้อย่างครบถ้วน แม้ในทีแรกอาจจะเสียความควบคุมไปบ้างแต่เพียงเวลาไม่นานก็กลับคืนสู่ปกติ  


ทำให้ในตอนนี้โฮมส์ที่ยืนตรงหน้าพยัคฆ์ดำนั้นราวกับเป็นคนละคนกัน ! 


" พยัคฆ์ทมิฬเป็นปีศาจเสือโคร่งสีดำที่อาศัยอยู่ในป่าเคียร์ " โฮมส์หยุดพูดและมองพยัคฆ์ดำเพื่อดูปฏิกิริยาแต่ก็พบว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับคำพูดของตัวเองแม้แต่นิดเดียว ซึ่งนั่นก็มีความหมายอยู่กลายๆ ว่าให้เขาพูดต่อไปเรื่อยๆ " มันล่ามนุษย์ที่หลงเข้าไปในป่าเป็นอาหารจนไม่มีใครกล้าเข้าไปในป่า .. จนกระทั่งมีกลุ่มมนุษย์ที่กล้าเข้าไปและฆ่ามันได้  


เมื่อพูดถึงประโยคนี้แววตาของโลกัสกลับวูบไหวผิดวิสัยแต่โฮมส์ก็ไม่สามารถจับสังเกตได้เช่นเคย โลกัสสามารถควบคุมสีหน้าของตัวเองได้ดีเยี่ยมในขนาดที่ว่ามีคนฆ่าตัวตายตรงหน้าก็ก็ยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ไว้ได้ 


หากเปรียบเทียบกันด้านประสบการณ์ต่อให้อายุเท่ากันโลกัสก็เจนโลกกว่าโฮมส์เป็นเท่าตัว การหลอกลวงหรืออะไรก็ตามแต่ที่โลกัสต้องการที่จะทำ โฮมส์ไม่มีทางล่วงรู้เท่าทัน 


" เอาล่ะถึงตาท่านแล้ว โลกัส " โฮมส์เขย่าแก้วเหล้าในมือเบาๆ จนน้ำสั่นเป็นวงด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย นัยน์ตาจับจ้องนักฆ่าอย่างคาดคั้น " เพราะอะไรท่านถึงได้ตามหาพยัคฆ์ทมิฬ ? " 


ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะเมื่อพยัคฆ์ดำหลับตาเพื่อครุ่นคิด คนที่เป็นคนถามถึงกับกลั้นหายใจเมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดของโลกัส ราวกับว่าคำถามที่เขาถามนั้นเป็นคำถามร้ายแรง ทั้งๆ ที่มันเป็นคำถามที่ใครต่อใครก็อยากรู 


นักเดินทางที่พบปะต่างกล่าวขานว่าพยัคฆ์ดำกำลังตามหาพยัคฆ์ทมิฬ 


ฉับพลันพยัคฆ์ดำลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาฆ่าฟันจนโฮมส์สะดุ้งเฮือก เขารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกมันมาพร้อมกับอาการสั่นเทาของร่างกายทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกกลัว ! 


นี่สินะ.. ไอสังหารของนักฆ่า  


เขาเคยเจอนักฆ่ามุ่งเอาชีวิตมาหลายครั้งแต่ก็ไม่รุนแรงจนควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ ! 

แต่บุตรแห่งข่าวสารก็ยังคงพยายามควบคุมสีหน้าของตนเองไว้ "่ คำถามเดียวสำหรับเบาะแสของพยัคฆ์ทมิฬอย่างละเอียด ข้าสามารถยืนยันได้ว่าข้าเคยเห็นหนังของพยัคฆ์ทมิฬในห้องของเวสเปอร์ " 


" สาบานสิว่าเจ้าจะไม่เอาเรื่องของข้าไปขายต่อ " โลกัสพูดเสียงกระซิบ  


สียงนั้นกลับดังก้องในหัวของโฮมส์ คนเป็นเจ้าเมืองนวดขมับตัวเองอย่างวิงเวียน มืออีกข้างก็พยายามนวดขาที่เริ่มจะชาสิ่งที่เขายังควบคุมไม่ได้คือเนื้อตัวที่ยังสั่นเทาไม่หาย.. 


อันตราย 


คำๆ นี้ดังก้องในหัวโฮมส์ 


" สาบาน ข้าสาบาน.. " 


เผลอพูดออกไปไม่รู้ตัวแต่ก็ถูกนัยน์ตาสัตว์ป่าตรึงเอาไว้เพื่อให้ยืนยันในคำตอบ 


" หากเจ้าผิดคำสัญญา ข้าจะฆ่าเจ้า " คำว่าฆ่าถูกเน้นหนักจนโฮมส์ชะงักและพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย 


ความหวาดกลัวจนแทบเสียสติเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาคุ้นเคยนักหรอก.. 


" มีแค่ข้าที่รู้ " 


ถึงแม้จะได้รับคำยืนยันแต่โลกัสยังไม่คลายจิตสังหารของตัวเอง บนใบหน้าปรากฎยิ้มเยาะคล้ายกับสเพชในความอ่อนแอของตัวเองในวัยเยาว์ " สำหรับข้าพยัคฆ์ทมิฬคือพ่อ เขาถูกฆ่า ข้าย่อมอยู่เฉยไม่ได้ " 


" ท่านเป็นปีศาจ ? " ความสงสัยทำให้ลืมความกลัวไปชั่วครู่ โฮมส์จึงเผลอถามด้วยสีหน้างุนงง  


โลกัสหัวเราะหึ " ข้าไม่ใช่ปีศาจแต่ก็เป็นปีศาจ " ลูบหัวองค์ชายที่ยังคงนอนอยู่บนตัก " ในตอนนี้ข้าสำหรับพวกเจ้าต่างอะไรกับปีศาจล่ะ ? " 


โฮมส์จับความเศร้าในน้ำเสียงได้จึงเริ่มลดความกลัวในตัวนักฆ่าลง ในทีแรกคิดไว้ด้วยซ้ำว่าเป็นนักฆ่าไร้หัวใจฆ่าคนได้ไม่กระพริบตาในเวลานี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไป  


" เหตุผลอะไรที่ท่านต้องเป็นนักฆ่าล่ะ ถ้าหากแค่ตามหาท่านก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าใคร " 


" พยัคฆ์ทมิฬเป็นสัตว์ดุร้ายที่ไม่มีใครสามารถฆ่ามันได้มานาน คนที่ฆ่ามันได้จะมีฝีมือระดับไหน ? ถ้าหากข้าไม่เจอคนที่เก่งกาจบ่อยๆ ข้าอาจจะไม่มีวันฆ่ามันได้ !! " น้ำเสียงคำพูดสุดท้ายเต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว 


ตาของโลกัสเป็นประกายระริกโกรธจัด ในหัวคล้ายกับเห็นภาพเสือโคร่งสีดำตัวยักษ์ถูกฆ่าตายต่อหน้าฉายซ้ำไปซ้ำมา เพื่อตอกย้ำในเป้าหมายที่แท้จริงในการเดินทาง 


" ข้าเดินทางเพื่อแก้แค้น.. ข้าตอบคำถามของเจ้าครบแล้วถึงเวลาที่เจ้าต้องคำถามของข้าบ้าง  


คำตอบที่ได้รับนั้นเหนือความคาดหมายของโฮมส์ไปมาก การคาดเดาของเขาคือพยัคฆ์ดำกับพยัคฆ์ทมิฬมีความแค้นต่อกันแต่คำตอบของพยัคฆ์ดำนั้นกลับหักล้างโดยสิ้นเชิง พยัคฆ์ดำเดินทางเพื่อแก้แค้นให้กับผู้มีพระคุณโดยดำรงชีวิตอยู่ด้วยอาชีพนักล่าค่าหัวที่มีผลพลอยได้คือฝีมือที่ดุดันขึ้นเรื่อยๆ 


" ข้ารับปากว่าจะไม่บอกเรื่องของท่านกับใคร " โฮมส์มองบุคคลที่ขึ้นชื่อว่านักฆ่าด้วยแววตาเห็นใจ ถึงแม้การดำรงชีวิตปกติของเจ้าเมืองเวลล์นั้นจะเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการฉ้อฉล แต่เรื่องบางเรื่องเขาก็เลือกที่จะทำตามจริยธรรมของตัวเอง " ในช่วงที่อาการของเวสเปอร์ไม่ออกมาก พ่อข้าเห็นว่าการผูกสัมพันธ์กับคนที่น่าจะได้เป็นกษัตริย์ในอนาคตเป็นเรื่องที่ดีจึงส่งข้าไปเรียนอยู่ที่เมืองเอวินด์ " 


มือที่กำลังลูบหัวเวสเปอร์ชะงักทันควัน โลกัสก้มมองใบหน้าที่ส่อเค้าคมคายแต่เมื่อผสมรวมกับผมสีขาวแล้วกลับออกมาน่ามองอย่างบอกไม่ถูก หากว่าเจ้าของใบหน้านั้นไม่ได้มีความผิดปกติในเวลานี้อาจจะเป็นกษัตริย์ที่เตรียมจะขึ้นบัลลังก์ในเวลานี้ 


เพียงเพราะความผิดปกติที่ทำให้เวสเปอร์ต้องถูกไล่ฆ่า.. 


โฮมส์เห็นภาพที่เกิดขึ้นชัดเจนและเริ่มยอมรับรู้ถึงความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างเวสเปอร์กับโลกัส แม้ในอกจะรู้สึกปั่นป่วนโดยไม่ทราบสาเหตุแต่ก็ไม่คิดจะใส่ใจ " ข้ากับเวสเปอร์กลายเป็นเพื่อนสนิทกันและวสเปอร์ก็พาข้าเข้าไปในห้องนอน ข้าเห็นหนังเสือโคร่งสีดำยักษ์ถูกพาดอยู่บนเก้าอี้ ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นเสื้อคลุมหรือเปล่าเพราะข้ามัวแต่สนใจลายของมันอยู่ มันเหมือนกับมีไอเวทสีดำแผ่ออกมาจางๆ แต่ดูได้ม่นานข้าก็ถูกพ่อเวสเปอร์ไล่ตะเพิดออกมา " โฮมส์สูดหายใจลึกเมื่อพูดจจบ " ที่ข้ามั่นใจว่าเป็นพยัคฆ์ทมิฬเพราะหนังเสือโคร่งธรรมดาไม่มีทางแผ่ไอเวทออกมาได้ " 


โลกัสใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอ ลำคอแห้งผาก รู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นรัวกับความรู้สึกในอกที่ปั่นป่วน ความโกรธความดีใจทุกอย่างมันกำลังปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งจนต้องขบกรามแน่นเรียกสติของตัวเอง 


อืม.. เป็นเซบนั่นแหละ  


แต่น้ำเสียงที่พูดออกไปกลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม.. 



 

" พรุ่งนี้ข้าจะกลับเมืองเอวินด์ " 


" หมายความว่าเจ้าจะกลับไปที่เมืองเอวินด์ทั้งๆ ที่เจ้าเพิ่งออกมาเนี่ยนะ ! " เกลโวยวายเมื่อโลกัสบอกกับตนเช่นนั้นก่อนที่จะปิดประตูห้องดังปังเพื่อยุติบทสนทนาให้คุยกันต่อในวันพรุ่นี้ 


สีหน้าของอดีตหญิงงามประจำเมืองเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและถอนหายใจออกมาในความดื้อดึงของเพื่อนสนิทตัวเอง เกลเคยบอกโลกัสหลายต่อหลายครั้งเรื่องที่ว่าต่อให้แก้แค้นยังไงคนที่ตายไปแล้วก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาอยู่ดีแต่ทุกครั้งที่พูดก็ถูกตวาดกร้าวกลับมา 


 เจ้ากำลังจะบอกให้ข้าลืมในสิ่งที่มันทำกับเซบงั้นเหรอ ! เจ้าไม่เคยแม้แต่จะเจอเซบด้วยซ้ำ อย่ามาพูดพล่อยๆ แบบนี้อีก !! 


แต่เกลก็ไม่เคยละความพยายาม สิ่งที่สุดท้ายที่หล่อนต้องการคือการเห็นโลกัสตายตามพยัคฆ์ทมิฬ ชื่อเสียงของพยัคฆ์ทมิฬมีมานาน บุคคลที่ฆ่าได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา หากโลกัสไปแก้แค้นสิ่งที่ได้รับกลับมาอาจจะไม่ใช่ความสะใจแต่เป็นชีวิตที่เสียไปของเขาแทน 


" ท่านเกลขอรับ ! มีคนอยากฟังเสียงท่านร้องเพลงขอรับ " มีแค่เสียงของเจ้ากระต่ายอ้วนที่ดังก้องในทางเดินส่วนตัวของมันกำลังวิ่งวุ่นกับการจดเมนูอาหารลูกค้ารายใหม่ 


" ได้  ข้ากำลังลงไป "  เกลมองประตูไม้เนื้อดีเป็นครั้งสุดท้ายและยอมเดินออกมา 


ด้านหลังของประตูไม้นั้นมีชายร่างยักษ์ยืนพิงบนใบหน้ามีรอยยิ้มเหยียดหยามตัวเองในอ้อมแขนมีชายร่างเล็กกว่าเป็นเท่าตัวกำลังหลับและหายใจอย่างสม่ำเสมอ 


มีรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าคล้ายกับกำลังฝันดี 


ยิ่งเห็นแบบนั้นรอยยิ้มของพยัคฆ์ดำก็เหยียดมากขึ้นเรื่อยๆ  


ข้าขอโทษ เวสเปอร์ " 


กระซิบเสียงเบา 


เขาเลือกที่จะกลับไปยังสถานที่ที่แห่งนั้นเพื่อตัวเองซึ่งนั่นก็หมายความว่าเป็นเขาเองที่กำลังหยิบยื่นความตายให้กับเวสเปอร์ ทั้งๆ ที่ตัดสินใจว่าจะปกป้องแต่กลับเป็นเขาเองที่กำลังฆ่าเวสเปอร์ 


" ขอโทษ " 


พูดออกมาเสียงแหบพร่า รู้สึกจุกในอก  


หากจะให้เขาทิ้งอุดมการณ์ตลอดชีวิตมันคงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ.. 


การกลับไปอยู่ในถิ่นศัตรูก็คล้ายกับก้าวเท้าเข้าไปในกับดักที่เพียงแค่ก้าวเดียวก็สามารถทำให้ตายได้  


" ข้าขอโทษ องค์ชาย.. " 


คนถูกเอ่ยถึงขยี้ตาตัวเองอย่างงัวเงียเมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเจ้าเสือก็อดตำหนิไม่ได้ " อึก ! เจ้าเสือ นอน นอนได้แล้วนะ ! ข้า ข้าง่วงมากเลย " พูดเสียงงึมงำในลำคอก่อนจะผลอยหลับไปอีกครั้ง 


โลกัสเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูแต่แววตายังคงเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ค่อยๆ เดินอย่างระมัดระวังและบรรจงวางองค์ชายลงบนเตียงหลังนุ่มซึ่งทันทีที่หัวแตะหมอนองค์ชายก็กวาดเอาผ้าห่มรอบตัวมากอดแน่นคล้ายหมอนข้าง 


หัวเราะหึกับเหตุการณ์ตรงหน้า ทิ้งตัวนอนลงข้างๆ และรวบตัวองค์ชายมากอดหลวมๆ ฝังหน้าบนกลุ่มผมนิ่มด้วยจิตใจที่อ่อนแอ 

 


" จะ เจ้าเสือ ข้าปวดหัวมากเลย " องค์ชายงอแงระหว่างที่นอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม นัยน์ตาส่อประกายขอความเห็นใจกับเจ้าเสือที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่บนเก้าอี้ 


นั่งมาตั้งแต่ตอนเช้าแล้วนะ ? 


เวสเปอร์หน้างอเมื่อหันไปมองนอกหน้าต่างก็พบว่าแสงแดดนั้นแรงมากๆ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าตอนนี้สายมากแล้ว ! ท้องของข้าเริ่มร้องไห้แต่เจ้าเสือกลับเอาแต่นั่งนิ่งๆ 


" เจ้าเสือ ข้า ข้าจะโกรธเจ้าแล้วนะ !  


" เจ้าเสือ... " 


องค์ชายพูดเสียงเบาค่อยๆ พาร่างตัวเองไปหาเจ้าเสือที่นั่งนิ่งมองไปที่ประตู " เจ้าเสือ ไม่ ไม่สบายเหรอ.. "  ใช้มือเล็กๆ อังที่หน้าผาก 


ซึ่งนั่นคล้ายกับกระชากสติของโลกัสให้กลับมา 


มือหนากระชากตัวองค์ชายล็อกคอไว้แน่นตามสัญชาตญาณป้องกันตัว นัยน์ตาสีแดงเป็นประกายวาบเมื่อรู้สึกคล้ายกับได้กลิ่นเหยื่อของตัวเอง เผลออ้าปากงับคอกวางหนุ่มเบาๆ 


" ฮือออ เจ้าเสือ ! " 


โลกัสเบิกตากว้างปล่อยองค์ชายทันควันสะบัดหัวตัวเองหอบหายใจยิ่งเห็นเวสเปอร์ตัวสั่นเทายิ่งตกใจจนทำอะไรไม่ถูกรวบตัวเวสเปอร์มากอดและลูบหัว สีหน้าของโลกัสนั่งยังคงเคร่งเครียดเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเอง 


 สิ่งที่เขาพยายามควบคุมมันเริ่มจะควบคุมไม่อยู่แล้ว.. 


พลังอำนาจที่ไม่ได้มาแต่กำเนิดเป็นสิ่งที่ควบคุมยาก 


เพราะมันพร้อมที่จะสำแดงพลังออกมาหากนายของมันไม่มีสติหรืออ่อนแอ 


มันมีประโยชน์หากว่าเขาอยู่ตัวคนเดียวเพราะไม่ต้องสนใจว่าใครจะได้รับบาดเจ็บหรือได้รับอันตรายจากพลังมหาศาลนี่่ แต่เขามีเวสเปอร์... 


ซึ่งเขาจะยอมให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นมาไม่ได้.. 


" ฮือ เจ้าเสือ ไม่ ไม่สบายเหรอ " ความตกใจกับอาการปวดหัวทำให้องค์ชายอดร้องไห้ไม่ได้แต่ภายในหัวก็ยังมีความเป็นห่วงเจ้าเสืออยู่ไม่น้อย 


" ข้าสบายดี เวสเปอร์ ไม่ต้องห่วงข้าหรอก " โลกัสคลี่ยิ้ม รู้สึกอุ่นวาบในอก องค์ชายสำหรับพยัคฆ์ดำในตอนนี้คงเปรียบได้กับดวงอาทิตย์ในฤดูหนาวแต่คิดเพียงได้ไม่นานก็ถูกความจริงถาโถมใส 


เมฆสีดำค่อยๆ เคลื่อนตัวมาบดบังดวงอาทิตย์จนหายไปเหลือเพียงฤดูหนาวที่โหดร้ายและเดียวดาย 


เวสเปอร์เจ้ายังอยากไปกับเจ้าเสืออยู่ไหม ? " 


หากองค์ชายตกลงที่จะไปกับข้า ข้าก็จะพาไปด้วย โดยไม่สนว่าจะเป็นอันตรายกับองค์ชายหรือเปล่า  


เวสเปอร์พยักหน้า 


" ไปสิ ไป เจ้าเสือสัญญา สัญญาแล้วว่าจะพาข้าไปด้วย " 


ซึ่งมันก็เป็นคำตอบที่โลกัสคาดคะเนเอาไว้ในใจอยู่แล้ว 


เขาแค่ถามไปเท่านั้นเพื่อเรียกความตั้งใจอีกอย่างของตัวเอง ว่าจะปกป้ององค์ชายด้วยชีวิตของตัวเอง เขาไม่ไว้ใจให้ใครดูแลองค์ชายแทนตัวเองทั้งนั้น ! 


ถึงเขาจะสามารถฝากองค์ชายไว้กับเกล 


แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำมัน 


เวลาที่ใช้ใคร่ครวญสำหรับเรื่องนี้คือครึ่งเช้าจนกระทั่งเวสเปอร์มาสะกิดเรียก 


มันอาจจะเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาที่อยากเก็บดวงอาทิตย์ของตัวเองไว้ใกล้ตัว แต่หน้าหนาวที่ไร้ดวงอาทิตย์ก็ดูจะหนาวเหน็บเกินไปเช่นกัน 


ถึงมันจะเหมือนกับว่าเป็นเขาเองที่ยื่นเวสเปอร์ให้กับอัลฟินด้วยการเข้าไปในถิ่นศัตรู แต่เขาไม่สนใจเพราะไม่อย่างไรอัลฟินก็ไม่มีวันได้แตะต้องเวสเปอร์ตราบใดที่พยัคฆ์ดำยังมีลมหายใจ ! 


ก็อก 


" เจ้าจะนอนไปถึงพรุ่งนี้เลยรึไง โลกัส  " 


โลกัสไม่ได้ตะโกนตอบเพียงแค่รวบตัวองค์ชายขึ้นมาอุ้มไปวางบนเตียงอีกครั้งแล้วจึงเดินไปเปิดประตูให้เกลได้เข้ามา 


เกลเหลือบมองสภาพผมเพ้ายุ่งเหยิงกับรอยกัดบนคอเวสเปอร์แล้วหัวเราะคิกคัก" คู่ใหม่ปลามันเหรอ เด็กอร่อยไหมล่ะ เจ้าเสือ " 


คนโดนแซวแยกเขี้ยวด้วยสีหน้าดุๆ " อร่อยบ้าอะไรของเจ้า หุบปากไป รีบๆ เอายาไปให้เวสเปอร์กิน " 


" จ้า จ้า ใช้ข้ายังกับข้าเป็นคนใช้เลย " คนเป็นเจ้าโรงแรมตัดพ้อด้วยสีหน้าชื่นบานยื่นแก้วน้ำเล็กๆ ที่บรรจุยาสำหรับแก้อาการเมาค้างให้กับเวสเปอร์ " กินนี่แล้วจะหายปวดหัว " 


เวสเปอร์ยิ้มรับ " ขะ ขอบคุณเจ้านะ ! " รับมากินด้วยท่าทีกระตือรือร้น 


อืม " เกลยิ้มใจดีก่อนจะหันไปหาโลกัส " เจ้ายังจะไปเมืองเอวินด์อยู่หรือเปล่า ? " 


" ไป "  โลกัสตอบสั้นๆ ไม่สบตาเพื่อนตัวเอง 


ทำไมเขาจะไม่รู้ถึงความหวังดีของเกลล่ะ ? แต่บางครั้งคำพูดสวยหรูกับความเป็นจริงก็ไปด้วยกันไม่ได้ ไม่สิ มันไม่ใช่บางครั้งแต่เป็นทุกครั้งต่างหากเพราะมันไม่มีทางเป็นจริงได้ 


" ดูเหมือนว่าข้าจะรั้งไม่ได้อีกแล้วสินะ " เกลหัวเราะแห้งๆ " เอาเถอะ ข้าก็อวยพรให้เจ้ารอดกลับมาเหมือนทุกครั้งแล้วกันนะ ร้านของข้ายินดีต้อนรับสหายเก่าเสมอ " 


" ขอบใจ " 


โลกัสยิ้มบางให้กับเกลอย่างจริงใจ เกลเป็นเพียงเพื่อนไม่กี่คนที่ยังคงจดจำเขาในฐานะเพื่อนสนิทไม่ใช่นักฆ่ากระหายเลือด 


" ไม่เป็นไรหรอกน่า แล้วองค์ชายนี่ล่ะ ? ฝากไว้กับข้าก็ได้นะ ข้าไม่แอบกินหรอก  


พยัคฆ์ดำแค่นยิ้ม 


" ของๆ ข้า ข้าดูแลเองได้ " 

 

-------------

แก้คำผิดนิดหน่อย ;w;

ตอนหน้าไรต์จะไม่เปลี่ยนชื่อตอนไปมาแล้ว สัญญา 55555 

ขอบคุณทุกคอมเมนต์จ้า ♥

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #1462 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 16:49
    อ่ะป่ะ จะไปก็ไปด้วยกันค่ะ
    #1462
    0
  2. #1388 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:16
    คำทำนาย
    #1388
    0
  3. #1372 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:12
    ทำไมนึกถึงคำทำนายของหมอดูอ่ะ จะมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอนเลย
    #1372
    0
  4. #1225 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 07:43
    จ้าาาา น้องชายมากเลย หวงยิ่งกว่าอะไรเสียอีก
    #1225
    0
  5. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:21
    ดูได้ให้มันจริงนะเจ้าเสือ
    #671
    0
  6. #639 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 16:03
    ถึงเวลาที่เจ้าต้องคำถามข้าบ้าง ตกคำว่า ตอบ ไปหรือเปล่าค่ะ

    รู้สึกว่าลางสังหรณ์ในกายกำลังกรีดร้องว่า การกลับไปเมืองเอวินด์ครั้งนี้ จะเป็นอนาคตที่หมอดูทำนายไว้ เวสจังจะสูญเสียคนสำคัญ... (ถ้าเกิดเรื่องไม่เป็นอย่างนั้น ก็ถือว่าเราไม่ได้พิมพ์อะไรไปเลยนะ 55)
    ถึงเเม้ว่าเราจะไม่อยากให้เจ้าลับไปเลย เเต่ก็เหมือนเกลนั้นเเหละ เราห้ามเจ้าเสือไม่ได้เหรอ การกลับไปเมืองเอวินด์อาจทำให้โลกัสได้เรียนรู้ว่า ตอนสุดท้ายของการเเก้เเค้น มันไม่มีอะไรเลย นอกจากการสูญเสีย...

    ตกลงพลังอำนาจของโลกัสเนี่ยมาจากคุณพ่อสินะ น่าจะให้ถ่ายทอดมาให้ตอนช่วงสุดท้ายของชีวิตสินะเพราะบอกว่าไม่ได้ได้มาเเต่กำเนิด อีกอย่างกรี๊ดดดด อยากเป็นเกลค่า ได้เข้าไปเห็นน้องเวสจังสภาพหัวยุ่ง มีรอยกัดที่คอ -/////- รีบมาต่อเร็วๆนะค่ะ ค้างมากกกกกก(ถึงเเม้เราจะไม่อยากอ่านดราม่าเลยก็เถอะ) เเต่ถ้ามีดราม่า ก็ย่อมต้องมีช่วงหวานชื่นเช่นกัน เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะค่ะ Fighting(สะกดถูกหรือเปล่าหว่า)

    ป.ล. เรายังขำพนักงานกระต่ายที่เกลบอกว่าช่วงนี้ปิดเทอม เจ้าพวกนี้เลยมาทำงานพิเศษนะ มันดูไม่มีอะไรนะเเต่ทำไมเราขำจัง? อารมณ์เหมือนเด็กมัธยมที่หางานพิเศษทำช่วงปิดเทอมเลยเนอะ
    #639
    0
  7. #625 today (@tody_girl) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 19:44
    โอ้ยยยยยย มันเหมือนจะมีดราม่า ฮือออ
    #625
    0
  8. #624 KRIS_WU-KY *-* (@maylovelove10) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 16:26
    ตายรัวๆๆๆๆ
    #624
    0
  9. #623 manat34602 (@manat34602) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 13:23
    ตบมือรัว 5555
    #623
    0
  10. #622 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 13:14
    ไอเยดดดดดดดดด ประโยคสุดท้ายกินใจ!!!!!!!
    #622
    0
  11. #621 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 10:41
    ของๆข้า ข้าดูแลเองได้.. กรี๊ดดดดด ><
    #621
    0
  12. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 08:50
    รู้สึกตะหงิดๆ ทำไมมีลางสังหรณ์ว่าเวสเปอร์จะเป็นคนฆ่าพยัคฆ์ดำ ไม่นะ ดราม่าหนักแน่ ขอให้เป็นแค่การเดาไปเองของเราเถอะ 555555555
    #620
    0
  13. #619 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 08:28
    รอนะคะ
    #619
    0
  14. #618 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 08:25
    พี่โลขี้หวง555
    #618
    0
  15. #617 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 08:22
    เกลใจดีจัง เหมือนพี่สาวเลยอ่ะะั
    #617
    0
  16. #616 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 08:06
    โลกัสขี้หวงงง
    #616
    0
  17. #615 ΨเฮียΨ (@fb2uty99) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 07:43
    กลัวเจ้าเสือขององค์ชายจะตายจัง
    #615
    0
  18. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:24
    เจ้าเสือทำไมไม่เห็นองค์ชายสำคัญกว่าเรื่องอื่นฮะ! เชียร์ผู้ชายที่เก่งกว่าเธอและรักองค์ชายมากกว่ามาฉุดไปเลยยย
    #612
    0
  19. #611 PJ_20446 (@2JP_2550) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:23
    เจ้าเสือ...-*- ทำไมทำแบบนี้
    #611
    0
  20. #610 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 14:21
    ทำไมชื่อตอนมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆหว่าาา =*=
    #610
    0
  21. #609 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 09:46
    รอนะคะ
    #609
    0
  22. #608 Miss Delety (@mildmuk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 09:40
    มีแววจะได้กินมาม่า...
    #608
    0
  23. #607 werchu (@werchu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 08:17
    หน่วงงงงคะเจ้าเสือออออออออ สงสารองค์ชายยยยยยยงิ แง้งงงงงง ไม่หน่วงไม่ม่าดิไรรรรรท์
    #607
    0
  24. #606 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 07:20
    55555

    สู้ๆนะแจ้
    #606
    0
  25. #605 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 07:20
    55555

    สู้ๆนะแจ้
    #605
    0