[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,167 Views

  • 1,494 Comments

  • 4,010 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,012

    Overall
    110,167

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 : บาดแผลใหม่ขององค์ชาย #เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    10 พ.ย. 59

ตอนที่ 13 

ห่างไปจากเมืองเวลล์หลายพันก้าวภายในฐานทัพลับกลางป่าซึ่งอยู่เยื้องกับเมืองเอวินด์ได้มีการพูดคุยกันลับๆ ระหว่างบุคคลสองคน หมาป่าลาดตระเวนถูกปล่อยให้วิ่งรอบๆ คอยเฝ้าระวังผู้ไม่เกี่ยวข้องที่อาจจะมาแส่ระหว่างที่นายของมันกำลังคุย พลทหารลับประจำตัวเจ้าเมืองอัลฟินต่างถืออาวุธครบมือแต่ก็แอบวางมันลงและหาวหวอดออกมา เพราะนี่น่าจะเป็นชั่วโมงที่สองแล้วที่นายของมันคุยกันไม่ยอมออกมาสักที  


ซึ่งถ้าหากพวกมันรู้ว่าบรรยากาศข้างในเดือดพล่านขนาดไหนคงจะนึกดีใจที่พวกมันมีหน้าที่แค่เฝ้ายามอยู่ข้างนอกไม่ใช่เป็นผู้ที่ถูกนายของมันไล่ต้อนจนหวาดกลัวจนแทบบ้า 


"หมายความว่ายังไงเจ้าจะบอกว่าสิ่งที่ข้าสั่งไป เจ้าทำผิดพลาดงั้นเหรอ" แม้น้ำเสียงของอัลฟินจะไม่ได้ตวาดกร้าวแต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปความเย็นชาและจิตสังหาร  


คล้ายกับเลือดในกายถูกแช่แข็ง นัยน์ตาของมันเบิกค้างและคลอหน่วงด้วยน้ำตาแห่งความกลัวสุดขั้วหัวใจ "องค์รักษ์ขององค์ชายเฟเนกส์มันแข็งเกร่งมาก.... แค่ข้าจะยิงธนูใส่ตัวมันตอนที่องค์ชายกำลังทักทายประชาชน มันก็รู้ตัวทันทีว่ามีผู้บุกรุกแล้ว" 


บนหน้าของสิงโตหิมะเส้นเลือดปูดรวมถึงสีหน้าที่นิ่งเรียบค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้าย "โง่เง่า หมาขี้เรือนอย่างเจ้านี่มันโง่จริงๆ ใครใช้ให้เจ้าทำร้ายมันตอนนั้น! ต่อให้เป็นเห็บโง่ๆ บนตัวเจ้ายังรู้เลยว่าช่วงเวลานั้นจะมีองค์รักษ์มากที่สุดหรือฝีมือดีที่สุดกำลังเฝ้าระวังภัยให้อยู่!!" 


เพล้ง 


แก้วทรงเรียวในมืออัลฟินถูกกำแน่นจนแตก  


"ข้า ข้าพยายามแล้วขอรับ ตอนที่มันกำลังจะเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร ข้าแอบเข้าในครัวใส่ยาพิษไปในอาหารของมัน แต่คนที่ตายกลับเป็นสาวใช้ของมัน.." 


อัลฟินเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม "เจ้าจะแก้ตัวอะไรอีก ดันเคล ในเมื่อผิดพลาดก็ต้องยอมรับว่าผิดพลาด ไม่ว่าเจ้าจะพยายามแล้วหรือไม่ก็ตาม 


ไอเย็นบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทั่วห้องจนดัลเคลตัวสั่นเทามองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสิงโตหิมะที่คนส่วนใหญ่ให้ความเคารพจากรูปลักษณ์โดยที่ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วกลับที่สิงโตกระหายเลือดและอำนาจมากที่สุด 


"แต่ แต่ว่า...ดันเคลพยายามพูดต่อรองแม้ว่าจะรู้สึกถึงขาที่ถูกแช่แข็งและลามขึ้นมาเรื่อยๆ  


มันรู้ดี... ถ้าหากมันขอความเมตตาไม่สำเร็จ จุดจบของมันจะเป็นยังไง  


"หุบปาก เจ้าก็น่าจะรู้จักข้าดี ดันเคล ว่าข้าเกลียดความผิดพลาดขนาดไหนนัยน์สีเทาเหลือบมองอย่างกราดเกรี้ยว "ข้าไม่น่าทำให้หมาขี้เรื้อนอย่างเจ้ากลายเป็นหมาป่าเลยจริงๆ หมดเวลาสำหรับเจ้าแล้ว เพราะครั้งนี้ไม่มีโอกาสครั้งที่สองสำหรับเจ้า!" 


สิ้นคำร่างทั้งร่างของดันเคลก็ถูกแช่แข็งทันที 


สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของมันมองนายของตัวเองอย่างตัดพ้อ บาดแผลทั่วกายจากการปะทะกับองค์รักษ์ไม่ได้ทำให้นายของมันเห็นใจแม้แต่นิดเดียว แต่มันก็ต้องยอมรับว่าในวันที่มันยอมมอบชีวิตให้กับท่านอัลฟิน มันได้เลือกไปแล้ว ว่าจะอยู่ใต้การปกครองของคนๆ นี้และจะภักดีจนถึงที่สุด หากมันทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รางวัลและคำชม แต่ถ้าหากไม่สำเร็จหลายๆ ครั้งที่สิ่งที่รอมันอยู่ก็คือความตาย! 


มันหลับตาลงยอมรับความเจ็บปวดแทบขาดใจเมื่อร่างของมันถูกเพลิงสีฟ้าโลมเลีย ความรู้สึกเย็นเยียบหายไปแล้วเหลือเพียงความร้อนระอุที่แผดเผามันจนกว่าร่างมันจะกลายเป็นจุญ 


ก่อนที่สติของมันจะหายไปจริงๆ มันก็พูดพึมพำในสิ่งที่มันท่องทุกเช้าทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาได้ 


กษัตริย์อัลฟินจงเจริญ 


น่าเสียดายที่อัลฟินไม่ได้ใส่ใจที่จะมองหมาในการเลี้ยงดูของตัวเองขนาดนั้น สีหน้ายังคงหงุดหงิดเพราะแผนที่วางไว้ถูกพังไปทีละส่วน ไม่ว่าจะแผนลักพาตัวองค์ชายที่ตั้งใจจะลักพาตัวตั้งแต่วันที่เกิดการไล่ฆ่าองค์ชายแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะถูกพยัคฆ์ดำแย่งไปจนต้องระเห็จตามสืบและตามไปแย่งตัวกลับมาก็ถูกมันเอาไปอีกจนได้ 


ซึ่งก็ต้องหาทางล่อมันกลับมาที่เมืองเอวินด์อีก ระหว่างนั้นก็จะถ่วงเวลาให้องค์ชายเฟเนกส์ขึ้นครองราชย์ให้ช้าที่สุด แผนของมันคือส่งดันเคลที่พอมีฝีมืออยู่บ้างเข้าไปลอบทำร้ายแต่ใครจะรู้ว่ามันโง่เง่าจนถูกจับได้! ในเวลานี้พวกมันคงจะรู้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นและสิ่งที่พวกมันจะทำแน่ๆ คือการเพิ่มทหารองค์รักษ์ฝีมือดีที่ทำให้แผนของอัลฟินพังไม่เป็นท่า เพราะมันจะเพิ่มความยุ่งยากในการแย่งชิงบัลลังก์คืน! 


ความผิดของดันเคลร้ายแรงมากจนแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่รู้ สิ่งที่พอจะชดใช้ความผิดของมันได้นอกจากชีวิตมัน อัลฟินก็คิดอะไรไม่ออกอีก 


"บัดซบ ทำไมช่วงนี้ข้าถึงได้ดวงตกนักนะสิงโตหนุ่มบ่นพึมพำในลำคอ เหตุการณ์หลายๆ เหตุการณ์ที่ไม่ได้เป็นไปตามที่วางแผนไว้นอกจากคำว่าดวงตก อัลฟินก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายก่อนที่จะพ่นลมหายใจเซ็งๆ ลูบแหวนบนข้อนิ้วและเคาะเบาๆ จนเกิดลมพัดวูบในห้องพัดพาเอาฝุ่นที่กองอยู่บนพื้นให้หายไปโดยที่เจ้าตัวไม่มีท่าทีอาลัยโดยแม้แต่น้อย 


อัลฟินฆ่าคนไม่บ่อยนักแต่คนที่ตายส่วนใหญ่ล้วนได้รับคำสั่งตรงมาจากเขา บุคคลต้องสงสัยที่อาจจะเป็นขวากหนามในอนาคตล้วนถูกฆ่าอย่างแนบเนียน น้อยครั้งที่จะลงมือเองรวมถึงครั้งนี้ก็เช่นกัน หากความผิดของดันเคลไม่ร้ายแรงจนทำลายแผนของเขา สิงโตหนุ่มก็อาจจะใจดีไว้ชีวิตให้ไปทำหน้าที่เป็นพวกซักล้างแทน 


เพราะฉะนั้นสิ่งที่มันได้รับก็สาสมกับความผิดมันแล้ว 


การออกแรงใช้เวทย์ทำให้เสื้อผ้าของสิงโตหนุ่มยับย่น อัลฟินจึงจัดคอเสื้อตัวเองลวกๆ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นมืออาบเลือดของตัวเอง เพียงชั่วพริบตาเลือดบนมือก็หายไปพร้อมบาดแผลที่สมานกันจนไร้ร่องรอย จึงเริ่มจัดแจงเสื้อคลุมหรูหราที่ทำจากแผงคอนุ่มของสิงโตเผือกต่อจนพอใจและสาวเท้าออกจากกระโจม 


รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฎบนใบหน้าแทบจะในทันทีที่ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในกระโจมนั้นไม่ได้เกิดขึ้น ทหารที่หาวหวอดเมื่อกี้รีบกลับเข้าท่าทางปกติ ถึงแม้ว่าพวกมันจะไม่รู้สึกกลัวผู้เป็นนายคนนี้ก็ตามเพราะนายคนนี้ใจดีและสนิทกับพวกมันมาก 


"แล้วดันเคลล่ะขอรับ ท่านอัลฟินทหารนายหนึ่งถามอย่างนอมน้อม 


"ข้าสั่งให้กลับไปดูลาดเลาแถวเมืองของเราน่ะ ข้ารู้สึกว่ามีลางสังหรณ์แปลกๆ นิดหน่อย" พูดจบก็ยิ้มสว่างสไวขับกล่อมให้คำพูดของอัลฟินดูน่าเชื่อถือมากขึ้นไปอีก จนคนที่ได้ฟังไม่มีข้อสงสัยใดๆ 


ว่านายของมันได้ฆ่าดันเคลไปแล้ว... 


"น่าจะเร่งรีบมากสินะขอรับ ถึงได้ให้มุดออกจากกระโจมเลยทหารอีกคนพูดกลั้วหัวเราะจนตาหยี 


อัลฟินหัวเราะเบาๆ รับ "ข้าขอแรงพวกเจ้าไปตามพวกขุนนางเมืองเวลล์มาหน่อยแล้วก็เอาไท์มาด้วย ข้าจะให้มันส่งข่าวให้ไมคัส" 


"ขอรับ!" รับคำกันอย่างกระตือรือร้นก่อนที่จะแยกตัวออกไปสองนายโดยไม่มีการเกี่ยงกัน 


"ข้าจะรอในกระโจมแล้วกัน 


"ขอรับ นายท่าน" 


เก้าอี้นุ่มสีแดงชาดจึงต้องรองรับร่างของสิงโตหนุ่มอีกครั้ง ใบหน้ายิ้มแย้มถูกถอดราวกับว่าเป็นหน้ากากอันหนึ่ง ความหล่อเหลาคมคายเป็นอีกส่วนหนึ่งที่ทำให้คนอื่นๆ ต่างเชื่อในสิ่งที่อัลฟินต้องการให้เชื่ออย่างสนิทใจ 


ในความเป็นจริงหัวใจของสิงโตนั้นด้านชาไปนานมากแล้ว การสนิทสนมผู้คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเป็นเพียงหนึ่งในวิธีเลี้ยงคนของอัลฟินเท่านั้น 


"ข้านำไวท์มาให้แล้วขอรับ ท่านอัลฟิน 


"เอาเข้ามาหน้ากากยิ้มแย้มถูกนำกลับมาสวมทันที  


เมื่อได้รับคำอนุญาตก็เข้ามาในกระโจมทันทีพร้อมกับกรงที่มีเหยี่ยวสีขาวขนาดยักษ์กำลังเกาะนิ่งๆ อย่างสง่างามเมื่อมันเห็นเจ้านายตัวเองก็มีท่าทีนอบน้อมรอจนกระทั่งประตูกรงที่ขังมันไว้ถูกเปิดมันก็ถลาบินมาเกาะแขนของอัลฟิน ใช้หัวซุกไซร้ตัวสิงโตหนุ่มอย่างออดอ้อนและคิดถึง 


เกิดรอยยิ้มละมุนละไมยามที่อัลฟินลูบหัวเหยี่ยวของตัวเอง ยิ้มครั้งนี้เกิดขึ้นจากความเอ็นดูจริงๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งปกติของอัลฟิน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครดูออกคิดเป็นเพียงรอยยิ้มทั่วไปของอัลฟินเท่านั้น 


"ขอบใจ เจ้าไปได้แล้วล่ะ ที่เหลือข้าจัดการเองกล่าวไล่อย่างนุ่มนวล เมื่อเหลือเพียงตัวเองกับเหยี่ยวคู่หูก็หยิบกระดาษเนื้อหยาบออกมาเขียนข้อความเพื่อส่งไปยังคนที่กำลังดำรงตำแหน่งแทนตัวเองชั่วคราวโดยอ้างว่าเจ้าเมืองนั้นไปผูกสัมพันธไมตรีกับดินแดนที่อยู่ห่างไกลใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ จึงจะกลับมา 


แม้ว่ากระดาษที่ใช้เขียนนั้นเนื้อหยาบเพื่อให้ดูไม่น่าสงสัยแต่ลายมือที่ใช้เขียนนั้นกลับเป็นระเบียบและเต็มไปด้วยความแข็งกร้าววิสัยปกติของเจ้าตัว ลายมือนี้จะถูกใช้เวลาที่เขียนหาคนสนิทที่รู้นิสัยของอัลฟินดีเท่านั้น อย่างคนที่กำลังจะส่งไปหาก็มีศักดิ์เป็นน้องชายแท้ๆ ของอัลฟินที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่ต่างกัน 


'อย่าเคลื่อนไหวเด็ดขาด อันตราย อาจจะรู้ตัว' 


มันเป็นข้อความสั้นๆ แต่กระชับที่พอบอกกล่าวได้ว่าในตอนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้างและควรทำอะไร เมื่อเขียนจบก็พับกระดาษเป็นชิ้นเล็กๆ ผูกไว้กับต้นขาของเหยี่ยวคู่หู 


"ส่งมันให้กับไมคัสนะ ฝากเจ้าด้วย ไวท์  


เหยี่ยวหนุ่มขานรับเสียงดังมันคลอเคลียไหล่เจ้านายของมันอีกครั้งเชิงลาและโฉบบินออกไปข้างนอกทันท 

 



เมื่อจุดหมายปลายทางแน่ชัดโลกัสจึงไม่มีความจำเป็นต้องหาข้อมูลข่าวสารอีก ทำให้พอมีเวลาพาองค์ชายเดินเล่นรอบตลาดอยู่บ้าง  ถึงแม้ในใจจะอยากกลับแก้แค้นเต็มทนแต่ความรู้สึกผิดลึกๆ ก็กระตุ้นให้ตามใจองค์ชาย 


ในครั้งนี้องค์ชายเห็นว่าเจ้าเสืออารมณ์ดีมากจึงแทบจะซื้อทุกอย่างที่ตัวเองอยากกินและอยากได้ ไม่ว่าจะสายไหมที่เป็นต้นเหตุให้ถูกลักพาตัว ตุ๊กตาไหมพรมถักเป็นรูปเสือสีดำ นกที่แกะสลักจากไม้ กล่องไม้โบราณสำหรับใส่เครื่องดนตรีที่ตั้งใจจะเอามาใส่ขลุ่ย และของเล็กๆ น้อยๆ อีกนิดหน่อย 


"เจ้าไม่เหนื่อยบ้างเหรอ เวสเปอร์โลกัสกระซิบข้างหูองค์ชายในระหว่างที่เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ 


องค์ชายยิ้มจนตาหยี "ไม่ ไม่เลย ให้ ให้ข้าเดินทุกวัน ข้าก็ไม่เหนื่อยพูดจบก็หัวเราะคิก อ้าปากงับสายไหมคำหนึ่งก่อนจะยื่นให้เจ้าเสือกัด 


โลกัสยิ้ม"ข้าไม่ชอบของหวาน" 


เวสเปอร์พยักหน้าหงึกๆ กินต่ออย่างเพลิดเพลิน นัยน์ตาสีดำที่เปล่งประกายด้วยความมีชีวิตชีวากลอกไปมาอย่างซุกซนพยายามหาเป้าหมายในการซื้ออันต่อไปของตัวเองแต่กลับมาสะดุดกับชายที่ร่างพอๆ กับตัวเองสวมชุที่ทำเลียนแบบหมีจากผ้าหลากสีมาปะชุนกันจนเป็นที่สะดุดตาบริเวณบั้นเอวของเขามีกลองผูกเอาไว้ส่วนในมือทั้งสองข้างมีไม้กลองที่ถูกย้อมเป็นสีขาวสลับดำ 


"นักดนตรีล่ะ!องค์ชายพูดอย่างตื่นเต้นกระตุกชายเสื้อโลกัสให้สนใจ 


นอกจากท่านลุงแล้วข้ายังเจอหมีชอบเล่นดนตรีด้วยล่ะ ท่านแม่! 


องค์ชายคิดด้วยความดีใจ 


การถูกกักขังอยู่ในสถานที่ปิดเป็นเวลานานทำให้องค์ชายไม่ค่อยได้เจอนักดนตรีสักเท่าไหร่ นักดนตรีเพียงหนึ่งเดียวที่องค์ชายน่าจะรู้จักดีก็คงเป็นแม่ของตัวเอง เวลาที่ได้เจอนักดนตรีองค์ชายจึงรู้สึกดีใจมากๆ เพราะจะได้เจอคนที่ชื่นชอบในเสียงดนตรีเหมือนกับตัวเอง ดีไม่ดีอาจจะกลายเป็นเพื่อนกันก็ได้! 


ชายในชุดหมีค้อมตัวหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มการตีกลองเป็นจังหวะช้าๆ แล้วจึงค่อยเร่งจังหวะขึ้นพร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ทำนองที่บรรเลงเป็นทำนองธรรมดาทั่วไปไม่ได้มีความพิเศษอะไรจึงไม่ค่อยมีคนให้ความสนใจเท่าที่ควรนัก ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กเล็กๆ ที่ถูกดึงดูดความสนใจด้วยสีสันของเสื้อผ้า 


เด็กโข่งเวสเปอร์หันมองโลกัสอ้อนๆ เพราะนักดนตรีเดินไปไกลแล้วแต่องค์ชายกับเจ้าเสือยังยืนอยู่ที่เดิม 


"ข้ารู้สึกแปลกๆ กับเจ้าหมีนั่นโลกัสขมวดคิ้วรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลจึงไม่ยอมขยับตามแรงดึงขององค์ชาย 


เวสเปอร์หน้าเสียมองตามตาละห้อย "เจ้าเสือ... พูดเสียงอ่อน 


แต่จนแล้วจนรอดเจ้าเสือก็ใจอ่อนกับองค์ชายอยู่ดี "ก็ได้ เวสเปอร์ จับมือข้าไว้แน่นๆ แล้วกันมือหนารวบมือบางมาจับแน่น  


"อื้อเจ้าเสือรีบ รีบไปเร็ว เจ้า เจ้าหมีไปนู่นแล้วพยายามก้าวไวๆ ไล่หลัง เสียงกลองเป็นจังหวะที่ยังคงดังแว่วเป็นสัญญาณบอกว่าอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก  


เพื่อให้เวสเปอร์สามารถเดินได้ง่ายๆ โลกัสจึงมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาดุร้ายพยายามแผ่บรรยากาศที่ทำให้ไม่มีใครกล้ามาขวางทางหรืออยากยุ่ง นัยน์ตาแข็งกร้าวกวาดตามองไปรอบๆ 


อันตราย! 


พยัคฆ์ดำสะดุ้งเมื่อคำบางอย่างผุดวาบในหัวกระชับมือองค์ชายแน่นกว่าเดิม ความรู้สึกร้อนวูบวาบคล้ายกับเตือนให้ระมัดระวังตัว  


"เจ้าเสือ มีจิ้งจอก จิ้งจอกด้วย! 


จิ้งจอก? 


โลกัสเลิกคิ้วมองตามมือองค์ชายทันที  


เห็นชายสวมชุดจิ้งจอกที่ปะชุนจากผ้ากำลังเริ่มต้นเป่าเครื่องเป่าแปลกตาเป็นทำนองผิดเพี้ยนจนผู้คนเริ่มหยุดฝีเท้าเพื่อดูว่าใครกันที่เป็นคนบรรเลงทำนองเสียดหูแบบนี้ ปีศาจตนนึงตะโกนด่าถึงความเพี้ยนอย่างตรงไปตรงมา แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเป่าเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ 


เช่นเดียวกับเสียงของกลองและเครื่องดนตรีอื่นๆ ! 


โดยที่ไม่รู้ตัวพื้นที่รอบๆ กลับเต็มไปด้วยมนุษย์ที่สวมชุดสัตว์ต่างๆ ทำจากผ้าสีสดกำลังเล่นดนตรีเสียงเพี้ยนๆ จนคนที่ได้ฟังเริ่มเอามือปิดหู เสียงของมันเสียงแทงเข้าไปคล้ายกับมีดปลายคมจ้วงแทงอย่างไม่ปรานี พวกมันยังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับกระทืบเท้าไปด้วยเป็นจังหวะ 


"ฮือ...องค์ชายเอามือปิดหูน้ำตาคลอผิดกับโลกัสที่จับจ้องพวกมันอย่างหวาดระแวง นัยน์ตาสัตว์ป่าวาวโรจน์คล้ายกับกำลังเฝ้ารอโอกาสที่จะฆ่าเหยื่อ 


แต่จู่ๆ พวกมันกลับหยุดเล่นพร้อมกัน จนเกิดความเงียบสงัดในพื้นที่ทำให้คนเริ่มกลับมาได้สติสบถด่าพวกนักดนตรีห่วยแตกอย่างไม่ไว้หน้ามีบางส่วนที่ตั้งท่าจะหาเรื่องโดยไม่สนใจกฎของเมืองเวลล์ 


ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ชายในชุดหมีก็ตีกลองเรียกความสนใจมาที่ตัวเอง มันค้อมหัวน้อยๆ อีกครั้งให้กับผู้ชมรอบตัวและตะโกนเสียงดัง  


"คณะละครสัตว์อาร์เดนมาถึงแล้ว " 


คนที่ได้ยินต่างเบิกตากว้างอย่างหวาดกลัวตั้งท่าเตรียมจะหนีแต่ก็ไม่ทันการ 


ตูม!! 


เสียงระเบิดดังลั่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คน  


คณะละครสัตว์อาร์เดนหรือคณะละครสัตว์ที่ชื่นชอบการฆ่าคนมากที่สุด พวกมันมักจะมีการแสดงหลอกล่อให้ผู้คนสนใจมาที่ตนเองเมื่อพอใจก็จะไล่ฆ่าผู้คนอย่างโหดเหี้ยม 


"บัดซบ!!โลกัสสบถกระชากดาบออกมาถือส่วนมืออีกข้างก็กระชากตัวองค์ชายให้วิ่งออกจากพื้นที่แห่งนี้ที่เริ่มกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือด พวกมันกระชากเสื้อคลุมสีของตัวเองออกและกระโจนใส่ผู้คนที่อยู่ใกล้ตัวและลงมือทำร้าย ทหารประจำเมืองที่เพิ่งรู้ข่าวพยายามโถมตัวเข้ามาช่วยแต่ก็เข้ามาช่วยไม่ได้เพราะฝูงชนที่พยายามหนีเอาชีวิตรอดออกไป 


มีหลายคนที่พยายามขอความช่วยเหลือจากโลกัสแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเจ้าตัวรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่นักบุญและเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่เวลามาสร้างบุญคุณให้ใคร!  


เพราะมือของเวสเปอร์ในตอนนี้เย็นเฉียบเอามากๆ 


ความเป็นห่วงตีตื้นในอกโลกัสจนทำให้รู้สึกอยากรวบตัวองค์ชายขึ้นมาอุ้มแล้วกระโจนออกจากตลาดโง่ๆ นี่เต็มทนแต่ก็ทำไม่ได้เพราะยังคงเป็นพวกมันกระโจนออกมาขวางทางพยายามฆ่าองค์ชายที่หลบอยู่ข้างหลัง หากไม่มีดาบก็คงต้องเสียเวลากับมันไปอีกมาก 


สักพักใหญ่ๆ โลกัสจึงพาองค์ชายหนีออกจากฝูงชนมาหลบอยู่ในที่ป่าได้ 


"เวสเปอร์?โลกัสเรียกเสียงเบาพยายามเขย่าตัวเรียกสติเวสเปอร์ที่หน้าซีดเผือด 


นัยน์ตาสีทองจดจ้องไปในอากาศอย่างเลื่อนลอยแต่น้ำตาที่หยดออกมากลับมากขึ้นเรื่อยๆ เนื้อตัวสั่นเทาจนเห็นได้ชัด พยัคฆ์ดำจึงลูบใบหน้าของเวสเปอร์เบาๆ พยายามเกลี่ยน้ำตาออก 


"เวสเปอร์..." 


เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองเวสเปอร์ก็เหมือนเพิ่งได้สติสะดุ้งเฮือกผวากอดโลกัสแน่นร้องไห้โฮ 


"ฮือออ เจ้าเสือ ฮืออ ข้ากลัว กลัว " 


พูดออกมาไม่เป็นภาษา 


"ข้า ข้าเห็นมีคนถูกตัด ตัดคอ ฮือ ท่านแม่บอก บอกว่าถ้าไม่มีคอ คนจะตาย เขา เขาตายแล้วใช่ไหม ฮือ" 


โลกัสลูบหลังเวสเปอร์ 


"มันเป็นเรื่องปกติ เวสเปอร์ ใครเกิดมาก็ต้องตายทั้งนั้น" 


พยายามพูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลเพราะเป็นวิธีที่ดีที่สุด 


"ตาย ฮืออ เจ้าเสือ ข้าล่ะ ข้าจะตายไหม มันจะฆ่าข้าไหม ข้ากลัว" 


 "ไม่มีวัน มันจะไม่มีวันฆ่าเจ้าได้ เวสเปอร์ตราบใดที่ข้ามีชีวิตอยู่" 


"ฮึก ฮือ มันต้องฆ่าข้าแน่ ข้าแน่ ท่านแม่บอกว่า ข้าตายๆ ไปได้ซะ็ดี มันต้องตามมาฆ่าข้าแน่ ฮึก ข้ากลัว เจ้าเสือ ข้ากลัวมากเลย ช่วยข้าด้วย" 


สีหน้าของโลกัสนิ่งเรียบขณะที่ลูบหลังองค์ชาย 


องค์ชายในตอนนี้ไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูดสักนิด 


อาการในองค์ชายในตอนนี้ก็เหมือนกับครั้งแรกของพยัคฆ์ดำที่เห็นคนตายต่อหน้าต่อตา ตอนนั้นมันกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ร้องไห้เป็นวันถึงจะกลับมาควบคุมสติตัวเองได้ 


สิ่งที่โลกัสจะให้องค์ชายในตอนนี้ก็คือเวลา 


"เวสเปอร์ ข้าอยากฟังเพลงที่เจ้าเป่า" 


หรือลองให้องค์ชายทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ 


องค์ชายเบิกตากว้างกรีดร้องเสียงดังลั่น 


"ไม่!!! ข้า ข้าจะไม่เล่นดนตรีอีก พวกมันต้องตาม ตามมาแน่!!!" 


นอกเหนือจากความหวาดกลัว 


พวกมันยังสร้างบาดแผลลึกให้กับองค์ชาย... 


ความหวาดกลัวที่จะได้เล่นเครื่องดนตรีอีก.. 


----------

ขออภัยในความเชื่องช้าค่ะ ;w;


 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #1463 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 17:04
    ความกลัวฝังใจไปแล้ว
    #1463
    0
  2. #1373 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:23
    ฮืออ หนูเวสลูกแม่ เมื่อไหร่จะหมดทุกข์หมดโศกสักทีลูก ;---;
    #1373
    0
  3. วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:54
    แทบจะร้องไห้เลยอ่ะ กลัวในสิ่งตัวเองรัก กลัวในสิ่งที่ตัวเองทำได้ มันเปนอะไรที่... ฮือ
    #1353
    0
  4. #1348 sayupung (@saayuripung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 16:44
    สงสารดัลแคนง่าา เป็นหมาผู้ภักดีที่เจ้านายไม่เห็นค่าTT
    #1348
    0
  5. #1346 Heine. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:36
    อ๊ากกก อย่าทำอย่างนั่นน
    #1346
    0
  6. #1012 petersolenberg (@petersolenberg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:30
    เวสลูกแม่ ทำไมลูกถึงซวยขนาดนี้ เฮ้ออออ~~~
    #1012
    0
  7. #795 yuan-yanyan (@yuan-yanyan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:35
    เราว่าไรท์ต้องมีแค้นกับเวสเปอร์แน่ๆ-_- ทำร้ายน้อง?ซะเหลือเกินเรานี้สงสารน้องจนลูกตาทะลักออกมาแล้ว.....เวสเปอร์หนูเกิดมาเพื่อเป็นที่ระบายความแค้นของไรท์ใข่ไหมลูก? ถถถถถถถ~ ('-';; )
    #795
    0
  8. #720 Get out my heart 💕 (@manat34602) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:23
    ทำร้ายเวสตลอดทั้งเรื่อง 55
    #720
    0
  9. #680 Mewmew12 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 23:47
    ดราม่าาา ฮือ สิ่งสำคัญที่เวสเปอร์ต้องเสียไปคือดนตรีที่รักใช่มะ ถึงจะเศร้าก็คงดีกว่าต้องเสียเจ้าเสือไปนะ

    รีบกลับมารักดนตคีเหมือนเดิมเร็วๆนะ! ยังไม่ได้เล่นโน๊ตเพลงต้องห้ามของคุณลุงเลยนะ!
    #680
    0
  10. #679 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 17:18
    หูยย อยากจะกรีดร้องงงงงงงงงงงงงง โดนทำลายจิตใจซ้ำแล้วซ้ำอีกน่าสงสารรร
    #679
    0
  11. #677 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 17:17
    อ่านรวดเดียวเลยค่า สนุกมากๆ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ

    #677
    0
  12. #676 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 23:57
    รอนะคะ
    #676
    0
  13. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 19:30
    สงสารเวสเปอร์
    #675
    0
  14. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 19:29
    สงสารเวสเปอร์
    #674
    0
  15. #673 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 17:06
    เจ้าพวกชุดสัตว์นิสัยไม่ดี!!
    #673
    0
  16. #672 yukihana (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 15:51
    เวสเปอร์ที่น่าสงสาร
    #672
    0
  17. #670 namwanpocky (@namwanpocky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 12:22
    เวสเปอร์...
    #670
    0
  18. #669 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 11:53
    โอ้ เวรกรรม พรสวรรค์โดนปิดสะและ
    เมื่อไหร่เวสเปอร์จะหายแวะ
    #669
    0
  19. #668 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 11:07
    เด็กตกใจต้องค่อยๆปลอบนะเจ้าเสือ
    แล้วเอาสิ่งที่เด็กชอบมาผูกกับเหตุการณ์ร้ายๆนี่ไม่ดีเลยยยย

    ต้องตีเจ้าเสือซะแล้ว!
    #668
    0
  20. วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 08:49
    น่าสงสารเวสเปอร์จัง
    #666
    0
  21. #665 X_XIII (@moo-m) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 08:14
    โถ่วเวสเปอร์
    #665
    0
  22. #664 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 03:31
    ม่ายยยยย องค์ชายเลิกทำสิ่งที่ตัวเองชอบแล้วมันจะเหลืออะไรอีก เจ็บปวดดดดด ถ้าเจ้าเสือทิ้งไปอีก ชีวิตนี้คงไม่หลืออะไรแล้ว แงงง
    #664
    0
  23. #663 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 23:49
    อยากให้องค์ชายหาย._. เราสงสารมากอ่ะ คือเศร้าอ่ะะะะะ เจ้าชายคะะะะะะะ
    #663
    0
  24. #652 vanilla (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 22:59
    กำลังจะจิ้น อัลฟิน ดันเคล

    เเหม่ะ ตายซะล่ะ 555

    สู้ๆนะค้า

    ชอบนิยายมาก เข้ามาอ่านรวดเดียว ติดงอมเเงมเลย
    #652
    0
  25. #651 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:50
    รอนะคะ
    #651
    0