[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,309 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,154

    Overall
    110,309

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 16 : รู้ตัว #เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    10 ก.ค. 59

ตอนที่ 16 


เจ้าม้าดำโผบินขึ้นไปในอากาศส่งเสียงร้องฮื่อๆ คำรามในลำคอ นัยน์ตาสีดำประหลาดของมันจดจ้องไปยังอากาศข้างหน้าอย่างดุร้ายเมื่อเห็นธนูแสงถูกยิงตามขึ้นมา มันคำรามออกมาครั้งหนึ่งซึ่งไม่ใช่เสียงของม้าป่าแต่เป็นเสียงของสัตว์ร้ายในตำนาน! 


เสียงคำรามของมันดังกึกก้องจนธนูที่ส่งมาสั่นน้อยๆ แต่เจตนารมณ์ของเหล่าองค์รักษ์ยังคงถูกฝังอยู่อย่างเหนียวแน่นทำให้ลูกธนูยังดันทุรังเข้ามาใกล้ตัวเจ้าม้าดำได้ 


"ข้าซื้อเจ้ามาแพง เจ้าช่วยแสดงให้ข้าเห็นหน่อยแล้วกันว่าเจ้าคุ้มค่าพอกับเงินของข้าพยัคฆ์ดำเอ่ยยิ้มๆ มือสากลูบแผงคอสีดำทมิฬเช่นเดียวกับลำตัว 


ครั้งแรกที่เห็นมันโลกัสก็รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่ม้าธรรมดาแต่เป็นเพกาซัส สัตว์กระหายเลือดที่อาศัยอยู่ในป่าลึกโชคดีที่มันมีอยู่ไม่มากนักเพราะอาหารหลักของมันก็คือวิญญาณ โลกัสเคยไปเจอมันเข้าตอนที่เข้าไปในป่าลึกเพื่อหาสมุนไพรหายากมารักษาพิษบาดแผลตัวเอง โชคดีที่ตอนนั้นไม่เกิดการปะทะกันขึ้น ทั้งโลกัสและเพกาซัสจ้องตากันอย่างลองเชิงก่อนจะแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง นักล่าย่อมไม่ล่ากันเอง นั่นอาจจะเป็นอีกนิยามหนึ่งการใช้ชีวิตเพราะนอกจากจะเสียเวลาแล้วยังอาจจะทำให้ตายทั้งคู่ 


เพียงแต่ครั้งนั้นที่โลกัสเคยเห็นมันเป็นสีขาวไม่ใช่สีดำทมิฬเช่นนี้ ไม่อย่างนั้นตาลุงหน้าเลือดนั่นอาจจะพอมองออกอยู่บ้างว่าเจ้าม้าดำนี่ไม่ใช่ม้าที่มีดีแค่ฝีเท้าจัดจ้านอย่างที่มันคิด ส่วนสาเหตุที่เจ้าม้าดำกลับไปหาตาลุงนั่นบ่อยๆ ก็คงเพราะว่ามันได้กลืนกินวิญญาณมนุษย์พวกนั้นไปแล้วและต้องการนายคนใหม่เพื่อเป็นอาหารจานใหม่ของมัน 


แต่ครั้งนี้มันอาจจะไม่ได้ทำเช่นนั้นเพราะเจ้านายครั้งนี้ของมันไม่ใช่มนุษย์ที่มีดีแค่เงินกับเวทย์นิดๆ หน่อยๆ อย่างที่เคยเป็นแต่มันก็ไม่ได้เศร้าโศกเสียใจนักเพราะครั้งนี้มันก็แค่รู้สึกถูกใจกลิ่นอายกระหายเลือดที่เหมือนกับมันกับกลิ่นหอมจางๆ คล้ายลูกม้าของมนุษย์ผมสีขาว 


ภายในท้องของมันยังอัดแน่นไปด้วยวิญญาณมนุษย์มากมาย มากเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกินอะไรไปอีกนาน หญ้าที่มันกินก็เป็นแค่การขบเคี้ยวเล่นๆ เท่านั้น รสชาติหวานของหญ้าสำหรับมันแล้วเทียบไม่ได้เลยกับรสชาติหวานจัดของวิญญาณมนุษย์ที่มันได้กัดกินเข้าไปอย่างตะกละตะกลามเมื่อมีโอกาส 


เจ้าม้าดำสะบัดหัวมันน้อยๆ เชิงรับรู้ แม้ว่ามันจะยอมรับพยัคฆ์ดำกับเวสเปอร์แต่ก็ไม่ได้หมายความมันจะยอมให้เป็นนายของมัน  


หมอกดำที่แผ่จางๆ ข้างลำตัวของเจ้าม้าดำเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำแล้วพุ่งไปคลุมลูกธนูทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนมีเสียดกรีดอากาศและเสียงร้องของอะไรบางอย่างที่น่าสยดสยอง  


แสงกับความมืดแม้นในเวลาปกติมันจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติเฉกเช่นกับท้องฟ้าในเวลากลางวันและกลางคืนแต่หากมันได้มีโอกาสปะทะกันก็.. 


ตูม!!! 


เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น ลูกธนูหายไปในพริบตาหมอกสีแดงก่ำส่งเสียงครืดๆ คล้ายกับกำลังขบเคี้ยวของแข็งบางอย่างก่อนที่มันจะลอยล่องกลับมาหาเจ้าม้าดำ 


"หึ ขุมพลังจากวิญญาณสินะโลกัสกล่าวอย่างไม่ประหลาดใจนัก 


เจ้าม้าดำส่งเสียงหึในคำ ปีกคู่ยักษ์บนหลังตีอากาศแรงขึ้นทำให้ร่างของมันโฉบไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มันเบื่อที่จะเล่นสนุกกับพวกลูกธนูไร้สาระพวกนี้แล้ว  


พยัคฆ์ดำคลี่ยิ้มปล่อยให้เจ้าม้าดำนำทางไปโดยไม่กล่าวอะไร เพราะดูเหมือนจะรู้แล้วว่านักฆ่าอย่างเขากำลังคิดจะทำอะไร 


ซึ่งการเห็นปลายยอดปราสาทสูงลิบจากตรงนั้นก็น่าจะเป็นหลักฐานได้ดี 


"ฮือ...เสียงร้องครือดังเบาๆ แทบจะถูกเสียงหวีดหวิวของอากาศรอบด้านกลืนไปแต่โลกัสก็ยังได้ยินอยู่ดี มือหนาลูบหัวองค์ชายพยายามปลอบประโลม 


"เจ้าเลิกสนใจครอบครัวของเจ้าเถอะเวสเปอร์โลกัสโน้มตัวลงกระซิบข้างหู  


เวสเปอร์ไม่ได้ตอบรับทำเพียงแค่นั่งสะอื้นเงียบๆ 


ที่ผ่านมาใช่ว่าเวสเปอร์จะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เพียงแค่ไม่อยากจะยอมรับเท่านั้นว่าตัวเองโดนเกลียดและทอดทิ้งจริงๆ จึงเลือกที่จะปล่อยผ่านมันไป บางสิ่งที่คิดแล้วเจ็บปวดก็จะไม่ใส่ใจมัน ในหัวพยายามซึมซัมเรื่องราวใหม่ๆ เพื่อกลบทิ้งความอัดอั้นตันใจเลวร้ายในอก 


แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว มันชัดและตรึงแน่นในหัวของเวสเปอร์ ต่อให้อยากลบก็ทำไม่ได้ทำได้เพียงแค่ยอมรับความจริงโดยไม่จำยอม 


"เจ้าเสือ...เวสเปอร์พูดเสียงสั่นพร่าก้มมองแผงคอนุ่มๆ ของเจ้าม้าแล้วใช้มือลูบเล่น นัยน์ตาสีทองส่อประกายระริก "เจ้า ไม่เกลียด.. ข้าใช่ไหมองค์ชายพูดอย่างแช่มช้าพยายามไม่พูดซ้ำไปซ้ำมาอย่างที่เคยเป็น 


ท่านพ่อบอกว่ามันน่ารำคาญ พี่น้องของเขาเคยกล่าวว่ามันปัญญาอ่อน 


ข้ายอมรับแล้ว.... อย่าเกลียดข้าเลยนะ 


องค์ชายปล่อยให้น้ำตาหยดเล็กๆ ไหลอาบใบหน้า 


ถ้าข้าไม่ปัญญาอ่อนทุกอย่างจะจบลงแบบนี้รึเปล่านะ..? ท่านพ่อจะยังรักข้าเหมือนเดิมใช่ไหม ท่านแม่ก็ด้วย รวมถึงพี่น้องของข้าด้วย ถ้าข้าไม่ปัญญาอ่อน ทุกอย่างจะไม่จบลงแบบนี้ใช่ไหม.. 


ทำไมข้าถึงต้องปัญญาอ่อนด้วยนะ? 


ข้าไม่เข้าใจเลย.. ไม่เคยเข้าใจสักนิด 


แต่ตอนที่ข้ายังเด็กข้าก็ยังปกติดีนะ.. ทำไมตอนนี้ทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ สุดท้ายแล้วข้าก็ต้องตายเหมือนคนอื่นๆ สินะ ในเมื่อองค์ชายที่ปัญญาอ่อนคงจะไม่เป็นที่ต้องการของเมืองเอวินด์สักเท่าไหร่และน้องชายของข้าก็ดูเหมือนว่าจะทำหน้าที่แทนข้าได้ดีด้วย 


แล้วเจ้าเสือล่ะ.. คิดยังกับข้า..? 


ถ้าหากเจ้าเสือเกลียดข้าอีกคน.. ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว 


"ตอบสิ โลกัสองค์ชายกระซิบ 


โลกัสเบิกตาน้อยๆ รู้สึกประหลาดใจที่ชื่อของตัวเองถูกเรียกออกมาครั้งแรกแต่ไม่รู้ทำไมกลับไม่รับรู้ถึงความดีใจของตัวเองแม้แต่นิดเดียว  


การเรียกชื่อครั้งนี้สัมผัสได้ถึงความห่างเหินและสนิทสนม 


"เรียกเจ้าเสือสิเสียงทุ้มพร่าพูดตอบ "ข้าไม่มีวันกลียดเจ้า เวสเปอร์ ข้าจำได้ว่า ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วนะ" 


เวสเปอร์หัวเราะเบา  สีหน้าเศร้าหมอง 


"เกลียดได้สิ ท่าน.. พ่อยังเกลียดข้าเลย" 


"ไม่เอา ไม่พูดสิ องค์ชายของข้ามือหยาบกร้านลูบริมฝีปากองค์ชายอย่างอ้อยอิ่ง "ไม่ดีเลย" 


เวสเปอร์ปัดมือโลกัสออก "เจ้าทิ้งข้า..ไปเถอะ โลกัส ข้าไม่ ไม่องค์ชายหยิกเนื้อตัวเองเมื่อเผลอติดอ่างออกไป "ข้าไม่มีประโยชน์สำหรับใครหรอก" 


หากโลกัสทิ้งตนจริงๆ เวสเปอร์ก็ตั้งใจว่าจะลองพยายามใช้ชีวิตด้วยตัวเองดู กับแค่อาการปัญญาอ่อนของเขาคงจะไม่เป็นปัญหาในเรื่องรับใช้คนอื่นหรอกมั้งหรือต่อให้ต้องทำอย่างอื่นที่หนักหนาสาหัสกว่านี้ก็คงจะไม่เกี่ยง  


เพราะทางเลือกที่รอเขาให้เดินนั้นมีให้เลือกไม่มากนักหรอก 


"ทำไมจะไม่มีล่ะ เจ้าลืมเจ้าเสือของเจ้าแล้วงั้นเหรอองค์ชาย 


เวสเปอร์ยิ้นเฝื่อนๆ 


"ท่านไม่ใช่..เจ้าเสือของข้าหรอก ท่าน.. เป็นตัวท่านเอง โลกัส" 


โลกัสขมวดคิ้วมุ่นจับตัวองค์ชายพลิกให้นั่งมาหันหน้ามาหาตัวเอง เห็นหน้าซีดเผือดขององค์ชายกับนัยน์ตาแดงก่ำที่มาจากการร้องไห้ซึ่งตอนนี้สีหน้าขององค์ชายเจ็บปวดมากจนคนมองรู้สึกอึดอัด 


องค์ชายของข้าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ทำไมเจ้าต้องส่งสีหน้าเจ็บปวดขนาดนี้ สีหน้าที่เหมือนกับสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว แม้แต่หัวใจที่กำลังเต้นตึกตักอยู่ในอก 


"ข้ารู้ว่าสิ่งที่เจ้าเผชิญอยู่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เจ้าต้องผ่านมันไปให้ได้สิองค์ชาย"  น้ำเสียงอ่อนโยนสบมองนัยน์ตาสีทองสั่นระริก จ้องมันอย่างเผลอไผลก่อนจะโน้มคอลงไปบดเบียดริมฝีปากของเวสเปอร 


องค์ชายที่มีความเศร้าสุมอยู่เต็มอกไม่มีกระจิตกระใจมาตกใจมากนักจึงทำเพียงแค่พยายามผลักพยัคฆ์ดำออก แต่ความร้อนรุ่มจากเจ้าเสือที่แผ่เข้ามาในร่างกายทำเอาทุกอย่างในหัวขาวโพลน 


ลืมความเศร้า การหักหลัง การโดนทอดทิ้ง 


ในหัวมีเพียงความว่างเปล่ากับความรู้สึกแปลกประหลาดที่แทรกแซงเข้ามาในอก ความรู้สึกที่เหมือนกับถูกกระชากเข้าในโลกประหลาดที่มีเพียงแค่เจ้าเสือกับเขา สิ่งที่เห็นอยู่ในโลกประหลาดนั้นไม่ใช่เจ้าเสืออย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเสือดำขนาดยักษ์กระโจนเข้ามาตะครุบบนตัวใช้นัยน์ตาแดงก่ำมองเขาที่อยู่ใต้เท้านิ่งงัน แต่เรื่องแปลกอีกอย่างคือเขาไม่รู้สึกกลัวเจ้าเสือดำนี้เลยแม้แต่นิดเดียว 


องค์ชายส่งเสียงเครือในลำคอเมื่อถูกเจ้าเสือสอดมือเข้าไปในเสื้อและลูบเนื้อตัวอย่างหยาบโลน  


โลกัสขมวดคิ้วมุ่นแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยริมฝีปากออกมา เริ่มรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังกระทำ ใจหนึ่งก็อยากดึงตัวเองออกมาเพราะคำว่าน้องชายที่ฝังในหัว ถึงแม้พยัคฆ์ดำจะเป็นนักรักแต่ก็ไม่เคยลองกับชายแม้แต่ครั้งเดียว การยอมรับว่าตัวเองลุ่มหลงในตัวองค์ชายอาจจะเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยากอยู่บ้าง ทำให้ตอนนี้โลกัสยังสองจิตสองใจ 


มือไม้ยังเฟ้นฟ้อนไปทั่วตัวเวสเปอร์ ในหัวตีกันวุ่นวายระหว่างคำว่าน้องชายกับกวางของข้าๆๆๆ 


เวสเปอร์ที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวเรื่องพวกนี้ตัวอ่อนยวบเหมือนแมวขี้เซา ใบหน้าแดงก่ำยันลำคอ 


ฮื่ออออ 


เจ้าม้าดำคำรามออกมาเสียงไม่ดังมากนักอย่างหงุดหงิด เมื่ออาคันตุกะทั้งสองที่อยู่บนหลังมันทำท่าจะพลอดรักกันโดยไม่สนใจมันแม้แต่นิดเดียว ถ้าไม่ติดว่ามันไม่อยากโดนตามฆ่ามันคงจะสลัดทั้งสองออกจากหลังแล้วกลับไปหาลุงบ้าๆ นั่นแล้ว 


โลกัสขมวดคิ้วมุ่นยอมผละออกมาจากองค์ชาย มือประคองตัวองค์ชายไว้ไม่ให้ตกจากหลัง แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่ยังคงรู้สึกถึงรสชาติหวานๆ ขององค์ชาย แต่เมื่อสบกับองค์ชายที่มีสีหน้าประหลาดเหมือนยังตกอยู่ในภวังก์ก็เผลอยิ้มออกมา 


"ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ใช่น้องชายข้าแล้วล่ะ เวสเปอร์" 

 


พิธีแต่งตั้งกำลังจะถูกจัดในวันรุ่งขึ้นเพราะคำสั่งจากกษัตริย์เมืองเอวินด์ ท่านต้องการให้มันมีขึ้นให้ไวที่สุดเพื่อทำลายแผนของผู้ไม่หวังดีที่พยายามจะยื้อเวลาให้นานขึ้นเรื่อยๆ ฉะนั้นยิ่งเฟเนกส์ขึ้นครองบัลลังก์ไวก็ยิ่งเป็นเรื่องที่ดี เรื่องการตระเตรียมงานไม่ใช่ปัญหาเพราะทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างเนิ่นนานแล้วรอเพียงแค่กำจัดองค์ชายเวสเปอร์ออกไปอย่างละมุนละม่อม  


การก่อกบฎของพวกทหารที่เกิดขึ้นในวันนั้นล้วนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกคนในรั้วปราสาทล้วนรู้เห็นและปิดปากเงียบ ส่วนพวกชาวบ้านที่อาศัยอยู่รอบนอกรับรู้เพียงว่าเกิดการก่อกบฎภายในวังแต่องค์ชายเฟเนกส์ก็ควบคุมเอาไว้ได้โดยมีข่าวร้ายอย่างเรื่องการสูญเสียรัชทายาทไปแต่ก็อย่างที่รู้พวกเขาไม่ได้สนใจนัก  


บุคคลภายนอกที่ได้ยินเรื่องราวขององค์ชายเฟเนกส์ก็จะเกิดความเลื่อมใสและศรัทธาโดยไม่รับรู้ความจริงที่ว่าได้เกิดการฆ่าเพื่อแย่งชิงบัลลังก์กันภายในอาณาจักรเอวินด์ ความโหดร้ายของกษัตริย์จะไม่ถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ระหว่างดินแดนอื่นจะไม่สั่นคลอนเพราะความหวาดกลัวในความโหดเหี้ยมของกษัตริย์เมืองเอวินด์ ทุกอย่างจะดำเนินต่อไปอย่างเรียบนิ่งและมั่นคง รอให้องค์ชายเฟเนกส์เข้ามาครองบัลลังก์ 


แต่ทุกอย่างที่สร้างมากลับถูกฟินน์พังไม่เป็นท่า 


องค์ชายเวสเปอร์ถูกลักพาตัวไปและยังรอดชีวิต ทุกหนทุกแห่งในดินแดนมนุษย์รับรู้ถึงข่าวนี้แต่กลับไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ ในตอนนี้กษัตริย์เอวินด์แทบจะเป็นใหญ่ที่สุดแล้วในดินแดนมนุษย์รองจากกษัตริย์จากเมืองโฮรัส ถ้าหากมีหนอนบ่อนไส้ในวงคาบข่าวไปบอกคงไม่วายถูกตามฆ่าเพราะกษัตริย์แห่งเมืองเอวินด์นั่นเกลียดการถูกกล่าวถึงบุตรชายคนโตของตัวมากถึงมาุกที่สุด 


หากจะเล่าถึงสาเหตุการเกลียดคงต้องเท้าความไปเมื่อตอนที่กษัตริย์เมืองโฮรัสได้มาเยือนเมืองเอวินด์ ในเวลานั้นปราสาทของเมืองเอวินด์ถูกตกแต่งอย่างหรูหราเพื่อแสดงถึงอำนาจของเมืองเอวินด์ จุดประสงค์ในการพบปะครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงการเชื่อมสัมพันธไมตรีแต่เป็นการเอ่ยเตือนกษัตริย์แห่งเมืองโฮรัสให้ระวังตำแหน่งของตัวเองให้ดี กษัตริย์เมืองโฮรัสที่รับรู้ถึงเจตนาแอบแฝงก็เพียงแค่ยิ้มรับไม่กล่าวอะไรเพราะหากพูดอะไรไม่เข้าหูในตอนนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้กลับบ้าน แม้ว่าจะเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองก็ตามแต่การอยู่ในถิ่นของศัตรูโดยไม่มีอาวุธครบมือคงไม่ใช่ความคิดที่ดีนักที่จะเปิดสงคราม 


งานเชื่อมสัมพันธไมตรีเป็นไปอย่างเรียบง่าย หน้ากากอันใหญ่ถูกสวมบนใบหน้ากษัตริย์แห่งเอวินด์ คำพูดแต่ละคำแม้จะสวยหรูแต่เต็มไปด้วยคำเชือดเฉือนหากเปรียบมันกับใบมีดคมๆ เนื้อของกษัตริย์เมืองโฮรัสคงขาดไม่มีชิ้นดี 


"ข้าเคยได้ยินว่าท่านมีลูกด้วยนี่ ท่านไซมอนด์เลฟหรือกษัตริย์แห่งเมืองแสงสว่างพูดด้วยรอยยิ้มไมตรีจิตแต่นัยน์ตาสีทองสว่างกลับเต็มไปด้วยความสะใจเมื่อเห็นท่าทีชะงักไปของอีกฝ่าย  


"มีสิ ท่านเลฟ แต่ลูกข้าเรียนหนักจนไม่สบาย น่าเสียที่ให้มาหาท่านไม่ได้ไซมอนด์กล่าวตอบด้วยยิ้มแต่สีหน้าแข็งกร้าว แก้วในมือแทบจะร้าวเมื่อรู้ว่ากำลังถูกไล่ต้อนเรื่องอาการป่วยของเวสเปอร์ 


ข้ารู้ดี รู้ดีที่สุด ถึงอาการป่วยปัญญาอ่อนของมันและไม่ต้องการให้ใครเข้ามาสอดเรื่องนี้ ต่อให้เจ้าจะเป็นผู้ทรงอำนาจที่สุดในดินแดนมนุษย์ก็ตาม 


"ถ้าท่านอยากเจอบุตรชายของข้าจริงๆ ก็คงต้องเป็นเฟเนกส์ ตอนนี้กำลังอยู่ในวัยซุกซนชื่นชอบการเล่นสงครามมาก ข้าพยายามสอนเรื่องการสร้างพันธมิตรแต่ก็ดูลูกข้าจะไม่ชอบมันสักเท่าไหร่" 


ในอกของเลฟเต็มไปด้วยคำสบถอย่างหงุดหงิด นานแล้วที่ไม่มีใครกล้าวางท่าใส่ข้าแบบนี้ ไม่ใช่ข้าหรือไงกันที่คอยไกล่เกลี่ยเรื่องระหว่างดินแดน ดูพวกโง่พวกนี้มันจะอยู่อย่างสบายเกินไปหน่อยแล้วล่ะมั้งเลยคิดจะโค่นบุตรแห่งแสงสว่างอย่างข้าและครองตำแหน่งของข้าแทน คิดจริงๆ งั้นเหรอว่าเมืองแห่งสายลมโง่ๆ อย่างพวกเจ้าจะเอาชนะเมืองแห่งแสงสว่างอย่างข้าได้! 


"หึ ข้าอยากเจอบุตรชายปัญญาอ่อนของเจ้า ข้าเคยได้ยินเรื่องตลกระหว่างว่าองค์ชายเวสเปอร์แยกไม่ออกว่าควรทำสิ่งใดและไม่ควรทำสิ่งใด เรื่องที่ข้าชอบที่สุดคงจะเป็นเรื่องที่เวสเปอร์ชวนเจ้าอาบน้ำตอนที่เจ้ากำลังจะออกไปพบปะประชาชน อ้อ บุตรของเจ้า อายุเท่าไหร่นะดูเหมือนว่าจะสิบห้าปีแล้ว น่าเสียดายที่ความคิดยังวนเวียนอยู่ที่สามขวบ ข้าล่ะสงสารเมืองเอวินด์จริงๆ ที่จะต้องได้บุตรชายปัญญาอ่อนของเจ้ามาครองเมือง เอ้ะ หรือว่ามันจะเป็นเรื่องดีนะ กษํตริย์ปํญญาอ่อน ชาวเมืองปัญญาอ่อน ฮ่าๆ ข้าว่าพูดไปมันก็ตลกดีนะ หึหึความหงุดหงิดเริ่มครอบงำกษัตริย์เมืองโฮรัสจนไม่อาจเก็บไว้ซึ่งความสุภาพเหมือนเดิม 


แต่เขาก็ไม่คิดจะแก้แต่อย่างใดเพราะสิ่งที่กล่าวมาล้วนเป็นความจริงที่มันไม่มีทางปฎิเสธได้! 


กลิ่นความเลือดคลุ้งในปากกษัตริย์แห่งเมืองเอวินด์ เมื่อถูกสบประมาทซึ่งๆ หน้าโดยที่ตัวเองไม่สามารถปฎิเสธได้แม้แต่อย่างเดียว สิ่งที่มันพยายามไม่นึกถึงก็ถูกเลฟขุดคุ้ยขึ้นมาจนปรากฎเต็มหัว ยิ่งเสียงหัวเราะไม่จริงใจยิ่งทำให้มันโมโหมากขึ้นไปอีก มือหนาจิกลงบนเบาะจนเกิดรอยถลอกเป็นแนวยาว ตาขึ้นสีแดงก่ำ  


"เจ้า..!ไซมอนด์คำรามออกมา 


"ท่านพ่อข้า ข้าเก็บดอกไม้มาฝากท่าน ท่านด้วยเสียงใสๆ ดังขึ้นขัดจังหวะในห้องซึ่งมาพร้อมกับเสียงร้อนรนของคนรับใช้ที่อุทานไล่หลัง 


ร่างองค์ชายวิ่งต็อกแต๊กเข้ามาในห้องด้วยชุดมอซอในมือเต็มไปด้วยเศษซากดอกไม้สีขาวที่ท่านแม่เคยบอกเอาไว้ว่าท่านพ่อชอบ เวสเปอร์ยิ้มน่ารักเมื่อเข้าไปใกล้พ่อของตัวเองได้และยื่นดอกไม้ให 


เลฟยิ้มอย่างพอใจเมื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินมานั่นเป็นความจริง  


คนเป็นพ่อสบมองเศษซากสวะอย่างดุร้ายในหัวแบ่งแยกไม่ออกว่าสิ่งใดกันแน่ที่เป็นลูกชายของตนเอง สีหน้าสะใจของเลฟทำให้ไซมอนด์ขาดสติ เขาเกลียดความพ่ายแพ้มากที่สุด!!  


ึง!! 


ตัวของเวสเปอร์ถูกกระชากขึ้นและโยนออกจากห้องอย่างรุนแรง 


ไซมอนด์มองตามอย่างกราดเกรี้ยว "เจ้าจะเข้ามาทำไมให้ข้าอับอาย!! ออกไปถ้าเจ้าไม่ออกไปข้าจะฆ่าเจ้า!!คำรามออกมาดังลั่น ความเกลียดในอกเพิ่มขึ้นทวีคูณ 


เวสเปอร์คู้ตัวอย่างเจ็บปวดสะอื้นฮักในมือยังกำดอกไม้ไว้แน่นแม้จะว่าร่างกายจะเจ็บไปทั้งร่าง แม้แต่ตอนที่ถูกคนรับใช้พยุงออกไปก็หวีดร้องออกมาด้วยเสียงน่าสงสารเมื่อมือ่นั้นเจ็บเกินกว่าจะกอบกุมดอกไม้เอาไว้ทำให้มันปลิวหายไปในทันที 


คนเป็นชนวนเหตุมองตามอย่างไมเชื่อสายตา "อย่างน้อยเวสเปอร์ก็เป็นลูกของเจ้านะ ไซมอนด์" 


"ข้ามีเฟเนกส์เป็นลูกชายคนเดียวเท่านั้น เลฟ 


ในขณะที่พูดปลายเท้าก็บดขยี้ดอกไม้สีขาวที่ปลิวมาตกตรงหน้าจนเป็นจุล สีหน้านิ่งเฉยราวกับว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นเป็นสิ่งปรกติไม่ควรค่าแก่การใส่ใจแม้แต่นิดเดียว 


เลฟมองกลีบดอกไม้เล็กๆ บนพื้น ในใจเกิดความกลัวในความอำมหิตของไซมอนด์ไม่น้อย ข่าวสารภายนอกกล่าวไว้เพียงไซมอนด์เป็นคนเย็นชาไร้หัวใจแต่สิ่งที่เขาพบมันแย่และเลวร้ายกว่านั้นมาก 


"จงรักษามารยาทของการมาเยือนให้ดี เลฟผู้เป็นเจ้าบ้านพูดเสียงเย็น  


เลฟกระตุกยิ้มตอบ "แน่นอน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมเป็นสิ่งที่มีแค่ข้ากับเจ้ารับรู้" 


เรื่องราวความอำมหิตของกษัตริย์จึงยังคงเป็นความลับเช่นเดิม 

 


"เฟเนกส์ เจ้าพร้อมหรือยังสำหรับวันพรุ่งนี้?น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยถามบุตรชายของตนเองในระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ในห้องโถงหรูหราในห้อมีทหารอาวุธครบมือยืนเฝ้าระวังจนเต็มพื้นที่ 


"พร้อมขอรับ ท่านพ่อเฟเนกส์ตอบรับสั้นๆ ขึงขัง นัยน์ตาสีทองเป็นประกายเมื่อเห็นท่านพ่อมองตนเองและเห็นภาพของตัวเองสะท้อนอยู่ในตาของท่านพ่อ ความรู้สึกดีใจเต็มตื้นในอกแต่ไม่กล้าแสดงออกมา สีหน้าจึงยังคงนิ่งสงบแม้ว่าใจจริงอยากจะยิ้มกว้างหัวเราะออกมาดังๆ แต่ความดีใจก็ถูกภาพเก่าๆ ซ้อนทับในหัว 


นานแค่ไหนแล้วนะที่ท่านพ่อไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตา 


เฟเนกส์ชะเง้อหน้ามองจากประตูเห็นพี่ชายตัวเองกำลังหัวเราะคิกคักอยู่บนตักท่านพ่อ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจปนอิจฉาก็เกิดขึ้นอย่างเชื่องช้าจนกลับมามองเวสเปอร์ในรูปของครอบครัวไม่ได้อีกต่อไป เพราะเวสเปอร์เป็นศัตรูตัวฉกาจที่แย่งทุกสิ่งที่ข้าต้องการไป!  


หลังจากนั้นทุกครั้งที่พบปะเวสเปอร์ เฟเนกส์จะวางท่าทีเมินเฉยไม่สนใจไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำดีกับตัวเองมาแค่ไหนก็ตาม ความจงเกลียดจงชังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามความรักที่ท่านพ่อให้มัน! 


และดูเหมือนวันหนึ่งคำสาปแช่งของข้าก็เป็นจริง จู่ๆ เวสเปอร์ก็กลายเป็นคนปัญญาอ่อน พูดติดอ่าง สติปัญญาไม่ดีทั้งๆ ที่ตอนเด็กๆ นั้นดูจะเก่งกาจไปซะทุกอย่าง  


สิ่งที่ทำให้ข้าดีใจจนแทบคลั่งก็คือท่านพ่อทิ้งมันและกลับมาหาข้า! น่าเสียดายที่ท่านแม่ดูจะรักไอ้พี่เวรนั่นมากกว่าข้าเลยเลือกที่จะไปอยู่บ้านเก่าของพวกข้ารับใช้ แต่ข้าไม่สนใจหรอก ในเมื่อท่านพ่อกลับมารักข้าแล้ว ทุกอย่างมันก็ไม่สำคัญแล้ว ดูตอนนี้สิ ข้าสามารถทำได้ทุกอย่าง ท่านพ่อรักข้าแล้ว ข้ายังจะต้องการอะไรในชีวิตอีก? 


ไม่ว่าท่านพ่อของข้าต้องการอะไรข้าก็จะทำ อย่างเรื่องการฆ่าเวสเปอร์ที่ท่านพ่อสั่งมา ข้าก็ยินดีที่จะทำมันมาก ข้าเสียดายโอกาสนั่นชะมัด พยัคฆ์ดำมันไม่น่าเข้ามาขัดจังหวะจริงๆ 


"ดีองค์กษัตริย์เอ่ยชมสั้นๆ ตามความเคยชิน 


แต่องค์ชายเฟเนกส์กลับดีใจจนเผลอยิ้มออกมาครั้งหนึ่งและรีบกลบเกลื่อนมันไปด้วยการตัดชิ้นเนื้อใหญ่ๆ เข้าปากตนเอง 


 นัยน์ตาทรงอำนาจที่ไม่ได้สนใจเฟเนกส์ตั้งแต่แรกหันไปให้ความสนใจกับกระจกบานยักษ์ที่ด้านหลังบานเป็นความมืดมิดพระจันทร์เหลือเพียงเสี้ยวเดียวและยังเป็นสีแดงก่ำ 


ร่างทรงอำนาจขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อรับรู้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง 


เพล้ง 


กระจกบานใหญ่ถูกทำลายด้วยเหยี่ยวหิมะขนาดยักษ์กางปีกกว้างจนแทบจะบังกระจกทั้งหมด มันอ้าปากกว้างกรีดเสียงร้องบาดหูก่อนจะบินโฉบไปหาราชาแห่งเมืองเอวินด์และรีบบินหนีออกไปทันทีก่อนที่พวกทหารจะไหวตัวทันและจับมันเอาไว้ได้ 


กระดาษเนื้อดีสีแดงก่ำถูกหย่อนลงตรงหน้าไซมอนด์ 


คนเป็นราชาหยิบมันขึ้นมาคลี่อ่านทันที 


หากแม้นองค์ราชันย์คงคิดทรราชย์ พวกข้าคงนิ่งเฉยไม่ได้ 


เมื่ออ่านจบกระดาษก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทันที นัยน์ตาสีทองของไซมอนด์ค่อยๆ ถูกแทรกซึมจนกลายเป็นสีแดงก่ำคล้ายกับปีศาจกระหายเลือด 


ทรราชย์ของพวกมันคงกำลังจะหมายถึงข้าที่กำลังจะทำใหเฟเนกส์เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ ทั้งๆ ที่เวสเปอร์ยังมีชีวิตอยู่สินะ นี่อาจจะเป็นเรื่องผิดประเพณีของเมืองแต่ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกมัน 


ไซมอนด์ขบกรามจนเกิดเสียงบาดหู 


"ข้าจะน่าจะฆ่ามันเอง" 


แต่ก่อนที่จะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ก็มีองค์รักษ์วิ่งหน้าตื่นฝ่าวงทหารเข้ามาหยุดยืนตรงหน้ากษัตริย์ไซมอนด์ 


"ข่าวด่วนขอรับพยัคฆ์ดำบุกเข้าในเมืองขอรับแล้วอีกฝั่งหนึ่งของเมืองก็มีผู้แอบอ้างว่ามีองค์ชายเวสเปอร์อยู่และจะพาองค์ชายเวสเปอร์กลับมาทวงบัลลังก์ขอรับ!"  

 

-------------

บัลลังก์นี้ช่างเดือดยิ่งนัก

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #1478 barious (@barious) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:45
    ถ้าเฟเนกตาย พระราชาคงอกแตกตาย สงสารน้องมรสุมชีวิตมาไม่จบไม่สิ้น
    #1478
    0
  2. #1442 Ne4w (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 17:59
    เกิดอะไรขึ้นกับน้องแน่ๆ ใครทำน้องง ;-;
    #1442
    0
  3. #1390 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:47
    ต้องมีอะไรที่ทำให้น้องเป็นอ่ะ
    #1390
    0
  4. #1377 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:11
    หื้อออ เวสไม่ได้ปัญญาอ่อนตั้งแต่เกิด งั้นต้องเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นแน่เลยอ่ะถึงได้เป็นแบบนี้
    #1377
    0
  5. #1349 sayupung (@saayuripung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:04
    ที่เวสเปอร์ปัญญาอ่อนเกี่ยวกับพยัคฆ์ทมิฬรึเปล่าเนี่ยย
    #1349
    0
  6. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 11:25
    ทั้งพ่อทั้งลูกเลววววว
    #1114
    0
  7. #781 jarafa (@fai7461) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 13:58
    แล้วทำไมเวสถึงปญอ.ได้ ถ้าจากที่เฟนิกส์พูด เกิดอะไรขึ้นกันเเน่ หรือว่าเป็นโรคจริงๆ
    #781
    0
  8. #780 Blue Min (@bb2mimberry) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 10:08
    จัดการมันเลยเจ้าเสืออออ
    #780
    0
  9. #779 0996894556 (@0996894556) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 21:06
    สนุกกกหกมาก
    #779
    0
  10. #778 arreeya2268812 (@arreeya2268812) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 15:55
    ต้องมีคนทำให้เวสเปอร์ ปยอ แน่ๆเลย เฮ้ออออ
    #778
    0
  11. #777 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 00:27
    เง้ออออ เสียใจแทนเวสเปอร์ เกลียดกษัตริย์เฟ้ยยย แง่มมมม เรื่องปญอของเวสเปอร์ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ
    #777
    0
  12. #776 Sylvia8 (@ch-hello77) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:51
    เข้มข้นยิ่งกว่าต้มยำกุ้งงงง รออยู่ค้าาา
    #776
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #774 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:39
    โอ้มายก๊อตตตต!!
    #774
    0
  15. #773 super-haha (@super-haha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 21:18
    รู้สึกเหมือนเวสเปอร์ไม่ได้ปัญญาอ่อนเลย ที่เป็นอย่างนี้ต้องมีสาเหตุแน่เลย
    #773
    0
  16. #772 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 20:09
    โอยยยยยย

    เจ้าบ้า!!

    ท่านมีลูกสามคนนะ เห็นแก่ตัวจริมๆ
    #772
    0
  17. #771 Katou Laltryashki (@latryashki) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 09:43
    โอ้ยย ทั่นกษัตริย์แห่งแสงสว่างเห็นใจน้องช่วยน้องด้วยค่ะ ;--;
    #771
    0
  18. #770 @_Ya_Khaw_@ (@yakhaw) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 08:07
    ตอนเด็กปกติดีเพิ่งมาป่วยตอนโต? หรือว่าจะโดนวางยาให้เป็นแบบนี้
    #770
    0
  19. #769 X_XIII (@moo-m) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 06:18
    สงสารtt
    #769
    0
  20. #768 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 00:41
    โหดร้ายยยย TT
    #768
    0
  21. #763 1141320 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 16:42
    ไม่ใช่น้องชายยยย
    #763
    0
  22. #762 rinsa5 (@rinsa5) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 21:57
    องค์ชายยยยยยยยยยยยยย={}=
    #762
    0
  23. #761 songle (@kimmeri) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 18:26
    ไม่ใช่น้องชายแต่เป็น...น้องสาวสินะ(ไม่ใช่แระ//โดนตบ)
    #761
    0
  24. #760 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 11:01
    แอร๊ยยยย
    ดีใจ มาต่อแล้ววว
    #760
    0
  25. #759 SNOOKER (@nuggy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 10:48
    ไม่ใช่น้องชายแล้วเป็นอะไรล่ะ...? โลกัส
    #759
    0