ตอนที่ 20 : ตอนที่ 18 : การปะทะกันของพยัคฆ์ดำและเฟเนกส์ # เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    29 ก.ค. 59

ตอนที่ 18 


"ต้องฆ่าเวสเปอร์ ข้าต้องฆ่าให้ได้! 


เสียงพูดพึมพำดังก้องหน้าปราสาทอันเงียบสงัด รอบกายนั้นมีทหารองค์รักษ์ฝีมือเก่งกาจจำนวนหนึ่งคอยคุ้มกันผู้ที่มีตำแหน่งเป็นองค์ราชาในวันพรุ่งนี้ ซึ่งพวกเขานั้นล้วนมีสีหน้าไร้อารมรณ์ราวกับเป็นเพียงร่างมนุษย์ที่ไม่มีวิญญาณอยู่ข้างในแต่นั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับความจริงนัก ชีวิตพวกเขาไม่สนใจความดีหรือศีลธรรมอะไรทั้งนั้น หากมีเงินมากพอพวกเขาล้วนสวามิภักดิ์และภักดีด้วยชีวิต 


"ถ้าข้าฆ่าได้ ท่านพ่อต้องดีใจมากแน่ๆ" องค์ชายอันดับสองแห่งเมืองเอวินด์พูดรอยยิ้ม มือกระชับดาบสีขาวสว่างที่ตามดาบสลักด้วยเวทสีทองสละสลวยช่วยเพิ่มพละกำลังยามที่ฟาดฟันดาบนี้ลงไป มันเป็นดาบที่ท่านพ่อเพิ่งให้เขาเมื่อกี้ ท่านพ่อบอกว่าตั้งใจจะให้ตอนที่ขึ้นไปราชาแล้วแต่ตอนนี้เกิดเหตุฉุกเฉินเลยให้ตอนนี้แทน 


เฟเนกส์มองดาบในมืออย่างภูมิใจ มันมีลักษณะคล้ายกับดาบของกษัติรย์เมืองโฮรัสที่เป็นเมืองแห่งแสงสว่าง เพียงแต่ดาบที่เฟเนกส์ได้รับนั้นมีน้ำหนักที่เบากว่ามากเพราะเมืองเอวินด์เป็นเมืองแห่งสายลม หากไม่รู้จักประยุกต์ให้ดีก็คงจะเป็นเรื่องน่าอาย ดาบของเฟเนกส์นั้นถูกลมช่วยประคับประคองตลอดเวลาโดยอาศัยช่างดาบกับนักเวทย์ระดับสูงหากแต่เมื่อใช้มันฟันสิ่งใดแม้แต่เหล็กกล้าก็มิอาจทนได้ 


ฮื่อออ 


"เงียบน่า ไคออส เดี๋ยวมันก็มาแล้ว" เฟเนกส์หันไปเอ็ดมังกรเพลิงที่ชะเง้อคอไปมาพยายามหาร่างของศัตรูที่ทั้งนายมันและตัวมันเองกำลังรออยู่่ 


ไคออสพ่นลมหายใจเพลิงออกมาพรวดใหญ่จนเกิดเพลิงขนาดยักษ์ในอากาศ อากาศรอบข้างพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครตกใจหรือหน้าเปลี่ยนสีเลยแม้แต่นิดเดียว 


มันกำลังไม่พอใจที่ต้องอยู่นิ่งๆ เฉยๆ ตามวิสัยของมังกรเพลิงนั่นคือความใจกล้า บ้าระห่ำ ไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดแม้ว่าศัตรูตรงหน้าจะมีพละกำลัง พลังเวทย์มากกว่าตัวก็ตาม มันเกลียดการหนีจากศัตรูมากที่สุดและสิ่งที่มันชื่นชอบที่สุดก็คือการโรมรันเข้าหาศัตรูก่อนที่ศัตรูจะตั้งตัวได้ 


"ข้ารู้ว่าเจ้าอยากสู้จนเต็มทน เพียงแต่ว่าครั้งนี้เจ้าจะเล่นเหมือนทุกครั้งไม่ได้" เฟเนกส์กล่าวตำหนิไคออสเสียงเย็น นัยน์ตากลับมาเย็นเยียบและอำมหิตดังเดิมราวกับว่ารอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น 


ฮื่อ! 


มังกรเพลิงจ้องกลับตาวาวโรจน์ไม่พอใจ มันตบเท้าลงบนพื้นจนเกิดเป็นหลุมยักษ์ 


"ไคออส เจ้าอยากรู้งั้นเหรอว่าใครเป็นนายของเจ้า!" องค์ชายอันดับสองคำรามออกมาเสียงดังลั่นจนไคออสชะงักกึก มันส่งเสียงฟืดๆ ไม่พอใจแต่ก็ยอมอยู่นิ่งๆ ไม่กล้าทำท่าทีไม่พอใจอะไรอีก 


เฟเนกส์แค่นเสียงหึในลำคออย่างพอใจ ท่าทีหยิ่งทระนงตนเหมือนกับพ่อตนเองไม่ผิดเพี้ยน มือข้างที่ว่างตบฝุ่นออกจากชุดเกราะสีขาวจัดที่ทำมาจากอัญมณีหายากมีคุณสมบัติในการป้องกันเชิงเวทย์และทางกายอย่างดีเยี่ยม  


ทั้งตัวขององค์ชายเฟเนกส์นั้นแทบจะเป็นสีขาวซึ่งมันก็เข้ากันดีกับใบหน้าหล่อเหลา ผมสีทองและนัยน์ตาสีเดียวกัน ส่งผลให้รูปลักษณ์ของเฟเนกส์นั้นเหมือนกับองค์ชายแห่งแสงสว่างที่จะนำพาความรุ่งโรจน์มาสู่ดินแดนมนุษย์ 


แต่ในความเป็นจริงนั้นสวนทาง 


หากองค์ชายเฟเนกส์เป็นผู้นำความรุ่งโรจน์มาสู่ดินแดนมนุษย์จริง ดินแดนมนุษย์นั้นคงลุกเป็นไฟ ดังนั้นสิ่งที่เห็นจึงเป็นเพียงลักษณะภายนอกที่ใช้หลวกลวงผู้คนเท่านั้น ใครเล่าจะคิดว่าบุคคลที่มีฐานะเป็นถึงกษัตริย์และรูปโฉมสง่างามถึงเพียงนี้จะมีจิตใจโสมมยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน ใครเล่าจะเชื่อถือขอทานที่แท้จริงแล้วอาจเป็นผู้ที่ใจประเสริฐที่สุด  


และใครเล่าจะเชื่อถือในร่างนักฆ่าที่ขึ้นชื่อว่าอำมหิตที่สุด! 


"องค์ชายขอรับ มันมาแล้ว!" 


ฮื่อ!!!! 


เจ้าม้าดำส่งเสียงคำรามดังลั่น ทะยานลงมาหยุดยืนตรงหน้าองค์ชายเฟเนกส์ที่กำลังใช้ดวงตาสีทองที่คล้ายจะแดงก่ำ แสยะยิ้มน่าขนหัวลุกเมื่อมองเห็นเวสเปอร์ในอ้อมกอดของโลกัส 


"สายัณห์สวัสดิ์เวสเปอร์" เฟเนกส์พูดด้วยรอยยิ้มอำมหิต มือที่จับดาบกวัดแกว่งไปมาเล่น 


ส่วนมังกรไฟที่ตอนนี้ได้เจอศัตรูสมใจ มันเชิดหน้าใส่จ้องมองด้วยสายตาดุร้าย ตามเนื้อตัวเริ่มปรากฎเพลิงลุกไหม้จางๆ จนทั่งพื้นที่อากาศร้อนระอุแม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน 


"พ่อเจ้าอยู่ที่ไหน!" โลกัสคำรามถามกดหัวเวสเปอร์ให้จมลึกลงไปในอกตัวเองมากกว่าเดิม 


เฟเนกส์เลิกคิ้วยิ้มยียวน "พ่อข้าจะอยู่ไหนก็เรื่องของพ่อข้าสิ พยัคฆ์ดำ เจ้ามันก็แค่นักฆ่าที่มีดีแค่ดาบโง่ๆ เท่านั้น!" กล่าวจบก็กระโจนและตวัดดาบใส่ทั้งโลกัสและเจ้าม้าดำทันที 


เจ้าม้าดำกระโดดหนีได้ทันท่วงที มันส่งเสียงฮี้ๆ หงุดหงิด เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่ตนเองเป็นแค่เพกาซัสธรรมดาๆ ตัวหนึ่งทำไมต้องมาตกอยู่ท่ามกลางสงครามของมนุษย์พวกนี้ด้วย! นี่มันไม่สนุกแล้ว 


ถ้าหากมันตายใครจะรับผิดชอบ! 


โฮกกกก 


เจ้าม้าดำคำรามเสียงดังปีกคู่ยักษ์งอกออกมาจากแผ่นหลัง มันสยายปีกออกคลุมตัวโลกัสและองค์ชายไว้หลวมๆ หมอกวิญญาณลอยรอบตัวมันรอคอยคำสั่งจากปากมัน 


"ข้าจะทบทวนความจำให้เจ้าได้นะ เฟเนกส์ ว่าครั้งที่แล้วมันเกิดอะไรขึ้น" โลกัสกล่าวยิ้มๆ รอยสักสีดำคล้ายลวดลายเสือโคร่งปรากฎขึ้นจางๆ ตามแขน  


"มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? เรื่องที่ว่ามีเสือหน้าโง่ที่หนีออกจากปราสาทหัวซุกหัวซุนน่ะเหรอ!" เฟเนกส์หัวเราะดังลั่นราวกับสิ่งที่ตนเองพูดตลกนักหนา ทั้งๆ ที่ครั้งนั้นมันรู้สึกกลัวพยัคฆ์ดำแทบตายแต่ตอนนี้มันกลับเฉยชาราวกับศัตรูตรงหน้าเป็นเพียงแมวตัวหนึ่งไร้พิษภัย 


ไม่สิ สาเหตุที่มันไม่รู้สึกหวาดกลัวก็คงจะเป็นเพราะดาบที่ท่านพ่อให้แน่ๆ 


ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ 


คิดถึงเรื่องนี้เลือดของเฟเนกส์ก็พลุ่งพล่านด้วยความฮึกเหิม รู้สึกร่างกายเบาหวิวพร้อมที่จะสู้กับพยัคฆ์ดำตรงหน้าจนตายกันไปข้าง 


"ปากดี" โลกัสแค่นเสียงหัวเราะดูแคลน มองอย่างแข็งกร้าวแทบจะฉีกทึ้งร่างตรงหน้าทั้งเป็น "ข้าไว้ใจเจ้าได้ไหม เพกาซัส" ก่อนจะเปลี่ยนมาคุยกับเจ้าม้าดำ 


เจ้าม้าดำโคลงหัวไปมาชั่งใจคิดก่อนจะส่งเสียงฮื่อๆ ออกมาเชิงตกลงและพยักเพยิดให้โลกัสลงจากตัวมันแล้วไปจัดองค์ชายปากดีตรงหน้านั่นได้แล้ว! 


"ขอบใจ ในตอนนี้มีเพียงเจ้าที่ข้าไว้ใจและปกป้องเวสเปอร์ได้" กล่าวขณะที่กระโดดลงจากตัวเจ้าม้าดำและวางเวสเปอร์ที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวบนหลังเจ้าม้าดำ 


แต่ยังไม่ทันกล่าวอะไรต่อก็ถูกไคออสจู่โจมทันควัน! 


ฮื่อออ 


เพลิงลูกยักษ์ถูกพ่นใส่โลกัสกับเวสเปอร์ซึ่งมันก็คลุมไปทั้งตัวจนร่างทั้งคู่หายไปในเพลิง 


ฮี้! 


เจ้าม้าดำส่งเสียงคล้ายอวดชัยชนะเพราะเมื่อเพลิงหายไปก็ปรากฎร่างของทั้งคู่ซึ่งไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว หมอกสีดำที่สว่างขึ้นจนเกือบส้มส่งเสียงฟู่วๆ เหมือนคนกำลังเป่าอะไรสักอย่างให้หายร้อน 


แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือร่างของโลกัสที่เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ทั่วลำตัวเกิดลวดลายสีดำคล้ายเสือโคร่ง หูมนุษย์แปรเปลี่ยนเป็นหูของเสือโคร่งตั้งชัน เขี้ยวแหลมที่ซุกซ่อนไว้ในปาก แต่สิ่งที่ทำให้เฟเนกส์ลมหายใจกระตุกและเผลอก้าวถอยหลังก็คือดวงตาที่ตาขาวเปลี่ยนสีแดงและตาดำที่กราดเกรี้ยวเหมือนกับพยัคฆ์จริงๆ ในร่างมนุษย์! 


"ตั้งรับให้ดีแล้วกัน!!" โลกัสคำรามมือที่มีกรงเล็บงอกยาวจับดาบแน่นและกระโจนเข้าไปหาเฟเนกส์โดยไม่ไตร่ตรองอะไรอีก! 


ความฉุนเฉียนหงุดหงิดทำให้โลกัสไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เท่าที่ควรจนกดพลังที่พยัคฆ์ทมิฬเคยให้ไว้ไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นโลกัสก็ไม่ได้ต่อต้านมันปล่อยให้มันรุกล้ำร่ายกายและแปรเปลี่ยนเป็นพละกำลังและพลังเวทย์ ด้วยจุดประสงค์หนึ่งเดียวคือการแก้แค้นให้การเจ้าของพลังที่มันใช้อยู่ตอนนี้! 


หากแต่เมื่อคมดาบใกล้จะถึงเฟเนกส์กลับถูกดาบหนึ่งสกัดเอาไว้อย่างรุนแรงจนต้องร่นถอยกลับไปตั้งหลัก 


"เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเถิดองค์ชายเฟเนกส์!" 


เสียงทุ้มต่ำตะโกนดังลั่นพร้อมปรากฎร่างคุ้นตาของเฟเนกส์ 


ร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดเกราะหนักสีดำทั้งตัว ทุกอย่างในตัวถูกปกปิดทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าที่มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกปิดเอาไว้  

"ท่านอาจารย์แอคเนส" เฟเนกส์ครางในลำคอหยุดชะงักขาที่ตั้งใจจะร่วมวงด้วย มองบุคคลที่เป็นทั้งอาจารย์ของตัวเองและเป็นองค์รักษ์มือหนึ่งของท่านพ่อด้วยสายงุนงง  


พยัคฆ์ดำไม่ได้ปล่อยให้พักหายใจนานมากนักบุกเข้าโรมรัมต่อทันที การลงดาบทุกดาบดุดันและเน้นจุดตายหากแต่คำว่าองค์รักษ์มือหนึ่งไม่ได้เป็นเพียงแค่ฉายาของแอคเนส ทำให้แอคเนสสามารถตั้งรับร่างนักฆ่าได้ทุกท่วงท่า แม้ว่าดาบที่ฟันมาแต่ละครั้งนั้นจะไวจนมองตามแทบไม่ทันและรุนแรงจนรู้สึกร้าวไปทั้งกระดูก แอคเนสนั้นเป็นองค์รักษ์ให้กับกษัตริย์ไซมอนด์ตั้งแต่ยังหนุ่มจวบจนถึงปัจจุบัน คอยเป็นแขนขาให้กับองค์กษัตริย์มาตลอด ฝีมือที่ถูกลับคมด้วยระยะเวลาอันยาวนานย่อมทำให้ฝีมือเฉียบคมและฉับไว ต่อให้มีพละกำลังเป็นรองก็สามารถหาหนทางในการเอาชนะได้ 


หากแต่ก็มีบางสิ่งเช่นกันที่ช่วยเกื้อหนุนให้แอคเนสเก่งกาจอย่างก้าวกระโดด 


บางสิ่งที่บางครั้งแม้แต่ตัวมันเองก็ยังควบคุมไม่ได้ 


"เจ้ากลับเข้าไปในปราสาทซะ พิธีแต่งตั้งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว" แอคเนสกล่าวตัดบทอย่างเย็นชา ไม่แยแสสีหน้าของเฟเนกส์แม้แต่น้อยว่ากำลังทำสีหน้ายังไงอยู่ 


"ท่านพ่อสั่งให้ข้าฆ่าเวสเปอร์!" เฟเนกส์คำรามออกมาเสียงดังเมื่อถูกขัดใจ ความสุขที่มันวาดไว้กำลังถูกพังลง หากมันไม่ได้ฆ่าเวสเปอร์ด้วยตัวเองแล้วท่านพ่อจะดีใจเหรอ? จะชมมันงั้นเหรอ? ย่อมไม่ ฉะนั้นความสุขเล็กๆ นี่มันไม่ยอมสูญเสียไปเป็นอันขาด 


องค์ชายอันดับสองแห่งเมืองเอวินด์จึงพุ่งตัวเข้าไปหาเจ้าม้าดำอย่างไม่ลังเลแต่กลับถูกเรี่ยวแรงมหาศาลผลักออกจนเซถอยหลังออกจากเจ้าม้าดำ 


"ข้าสั่งให้เจ้ากลับไป เฟเนกส์ องค์ราชารอเจ้าอยู่ข้างใน!!" องค์รักษ์ร่างใหญ่ตะคอกเสียงดัง นัยน์ตาที่เปิดเผยเพียงอย่างเดียวในร่างกายขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่ากลัว "แค่ข้าเจ้ายังไม่มีปัญญาทำอะไร อย่าหวังว่าเจ้าจะสู้กับพยัคฆ์ทมิฬได้ เฟเนกส์!" 


"บัดซบ!" เฟเนกส์สบถเสียงดัง "ท่านก็ฆ่าพยัคฆ์ดำไปสิ ข้าก็จะไปฆ่าเวสเปอร์!!!" ตะโกนออกมาดังลั่นโดยไม่ได้สังเกตแม้แต่นิดเดียวว่าบุคคลที่ตัวเองกล่าวถึงนั้นร้องไห้จนตัวโยน กอดเจ้าแมวในมือแน่นคล้ายกับพยายามหาสิ่งยึดเหนี่ยวให้กับตัวเองแทนเจ้าเสือที่กำลังฟาดฟันอยู่ในสนาม 


"เพกาซัสเจ้าก็ไม่มีปัญญาฆ่าหรอ--!" แอคเนสยังด่ากลับไม่ทันจบประโยคก็รู้สึกถึงจิตสังหารรุนแรงที่กระทบกับตัวเอง ความเย็นเยียบเกาะกุมตั้งแต่หัวจรดเท้า คนเป็นองค์รักษ์สูดหายใจลึกรีบท่องเวทย์บางอย่างทันท 


"คู่ต่อสู้เจ้าอยู่นี่" โลกัสกล่าวเสียงเย็นและออกแรงฟันคอสุดแรงก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อศัตรูของตัวเองยิ้มพรายไม่ยอมเอาดาบขึ้นมาตั้งรับดังเช่นปกติ 


หรือว่าเกราะเหล็กนี่แข็งกว่าดาบข้า? โลกัสคิดงุนงง แต่ก็ได้ข้อหักล้างอย่างรวดเร็ว ไม่สิ มันก็แค่เหล็กโง่ๆ เท่านั้นเอง! 


ฉึก 


ดาบยักษ์ถูกสกัดด้วยมือของร่างชุดเกราะอย่างง่ายดาย หากแต่เหล็กของชุดเกราะนั้นหลุดออกมาบางส่วนและร่วงกราวลงบนพื้น กลิ่นเลือดแปลกประหลาดส่งกลิ่นฟุ้งกระจายน่าคลื่นเหียนราวกับว่าไม่ใช่เลือดมนุษย์ 


โลกัสเบิกตากว้าง มือที่จับดาบสั่นเทาเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของศัตรูตรงหน้า 


นัยน์ตาสีแดงก่ำนั้นเปลี่ยนเป็นสีขาว 


ร่างนักฆ่ากระชากดาบกลับมาและถอยห่างจากแอคเนสทันทีโดยไม่ต้องคิด สายตาจับจ้องแอคเนสที่หัวเราะหึๆ ในลำคอ หากแต่เสียงที่ดังออกมานั้นเหมือนเสียงหัวเราะของสัตว์ประหลาด 


"กลัวข้างั้นหรือ เสือน้อยแอคเนสพูดยั่วเย้าแต่ไม่ใช่เสียงของตัวเอง มืออีกข้างจิกแผลที่มือเข้าหากันและมาก็สมานกันอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ร่ายเวทสักคำ 


ความตึงเครียดเกาะกุมโลกัส แม้จะมั่นใจในฝีมือของตัวเองแต่ศัตรูตรงหน้ามันตอนนี้ราวกับไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อกี้ มันเหมือนกับมนุษย์ตรงหน้านี้กำลังถูกบางอย่างกัดกินวิญญาณอยู่ข้างในเพื่อแลกกับการใช้พลังของมัน ซึ่งสังเกตได้จากร่างกายที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำกระด่างแผลผุพองน่ารังเกียจหากแต่เมื่อคิดต่อไปในหัวกลับว่างเปล่า  


มันเคยคิดว่าตัวเองรู้เรื่องราวมากกว่าพวกหนอนหนังสือในรั้วปราสาท แต่ครั้งนี้มันกลับพบว่าในหัวไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับบางอย่างที่มีพลังอำนาจและตาสีขาวเลยแม้แต่น้อย  


"ข้าไม่ได้กลัว!!คำรามตอบเชิดหน้าสูงมือถือดาบเตรียมตั้งรับการโจมตี 


"แมวน้อย แม่แมวคงไม่เคยสอนเจ้าร่างกึ่งคนกึ่งบางอย่างกล่าวกลั้วหัวเราะก่อนที่จะนัยน์ตาสีขาวจะมองพยัคฆ์ดำด้วยสายตามุ่งเอาชีวิต "ว่าอย่าเข้ามาในถิ่นคนอื่น!!" 


ตะโกนดังลั่นเป็นสัญญาณให้กับเหล่าองค์รักษ์ฝีมือดีให้ลงมือฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า! 


ไม่เพียงเหล่าองค์รักษ์ เฟเนกส์ก็พุ่งตัวไปหาเวสเปอร์เหมือนกัน "เวสเปอร์!!หัวเราะเสียงดังลั่นตะโกนเรียกเวสเปอร์ซ้ำไปซ้ำมาคล้ายกับกำลังทบทวนสิ่งที่ตัวเองต้องทำตอนนี้ 


"ข้าบอกว่าไปก็คือไปสิ เฟเนกส์" 


โฮกกกกกก 


ไคออสกรีดร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อมันที่กระโจนเข้าไปหาเวสเปอร์เหมือนกันโดนอะไรบางอย่างตัดเข้าที่ขา โชคดีที่เกล็ดมันหนาพอจึงเป็นแค่รอยกรีดลึก 


เฟเนกส์จ้องไคอสสลับกับพื้นหลุมยักษ์ตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น 


การทำร้ายสัตว์เลี้ยงก็เหมือนกับทำร้ายผู้เป็นนาย. 


เริ่มรู้สึกเกรงใจและหวาดกลัวในตัวองค์รักษ์ประจำกายพ่อตัวเองขึ้นมาบ้าง ความตั้งใจจะที่มีเต็มเปี่ยมตอนแรกพลันหดหายค่อยๆ หันหลังกลับและสาวเท้าเข้าไปในปราสาทด้วยเนื้อตัวสั่นเทา สิ่งที่ทำให้เฟเนกส์ยอมอย่างว่าง่ายไม่ใช่เพียงเพราะเหตุผลนี้เท่านั้น 


มีบางอย่างกำลังเลียที่ต้นคอคล้ายกับกระหายเต็มทน กลิ่นสาปคล้ายศพฟุ้งฉุนจมูก กรงเล็บปลายแหลมที่ลากไปมาตรงต้นคอทำให้รู้สึกแสบๆ คันๆ  เฟเนกส์พยายามปัดมันออกจากคอกลับพบว่าทำไม่ได้ มันว่องไวมากและส่งเสียงข้างหูอย่างน่าขนลุก 


"เฟเนกส์.. ยินดีที่ได้รู้จัก... ข้า หึหึ ไม่นานคงได้ทำความรู้จักกัน" 


เฟเนกส์รับรู้ดีว่ามันตามมาจากตัวแอคเนส พยายามขับไล่มันออกจากตัวแต่กลับพบว่าทำไม่ได้ สัตว์ประหลาดบนหลังมันหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ 


"ข้าคง.. เล่นกับเจ้าได้ไม่นาน เจ้างั่งนั่น ต้องใช้.. พลังข้า" 


ก่อนที่มันจะหายไปจากหลังซะเฉยๆ เฟเนกส์สูดหายใจลึกพยายามดึงสติที่หายไปเกือบครึ่งให้กลับมา และตั้งหน้าตั้งตาเดินเข้าไปในปราสาทเพื่อเข้าพิธีแต่งตั้งเป็นองค์กษัตริย์ แต่ลึกๆ ในใจก็คิดว่าอาจจะไม่ได้แต่งตั้งจริงในวันนี้ เพราะตามกำหนดแล้วการต้องพรุ่งนี้ตอนเช้ามืดเพราะเป็นทั้งวันที่ไร้แสงจันทร์มีเพียงดวงอาทิตย์เท่านั้นในวันนั้น ท่านพ่อบอกว่ามันเป็นฤกษ์ที่ดีที่สุดแล้วสำหรับปีนี้ 


ฮี้!!!!! 


เสียงเจ้าม้าดำร้องดังลั่นไม่พอใจเมื่อถูกรุมล้อมทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง ดาบมากมายฟันแทงเข้ามามันไหนจะเวทย์ที่ถูกร่ายเอาๆ และมีเป้าหมายเป็นมัน! 


หมอกดำอเนกประสงค์คลุมตัวมันไว้อย่างหนาแน่น ซึมซับกำจัดสะท้อนพลังที่มุ่งร้ายเจ้าม้าดำ หากแต่แค่หมอกดำไม่อาจะเพียงพอต่อฝีมือและจำนวนองค์รักษ์พวกนี้ได้ 


"คิดว่าจะหลบได้นานแค่ไหนเชียว เจ้าม้า" หัวหน้าองค์รักษ์หัวเราะหึเข้าประชิดตัวเจ้าม้าในช่วงจังหวะที่เผลอและตวัดดาบเข้าที่คอมันทันที 


เคร้ง 


ดาบถูกสกัดอีกครั้งหากแต่ไม่ใช่ของแอคเนส 


แต่เป็นสิงโตหนุ่มที่เพิ่งจะตามมาทัน! 


"อย่ารังแกสัตว์สิอัลฟินตอบด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน "น่าเสียดาย ที่หมาหมู่อย่างพวกเจ้าคงไม่เข้าใจ!" 


อากาศรอบตัวอัลฟินเย็นขึ้นฉับพลัน สิงโตหนุ่มลูบแหวนแล้วร่ายเวทเสียงหนักแน่น พายุหิมะค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ จนกลายเป็นขนาดมหึมาและมันก็พัดเข้าใส่เหล่าองค์รักษ์ทันที 


หัวหน้าองค์รักษ์หน้าเปลี่ยนสีเพราะไม่คิดว่าคนที่มาช่วยนั้นจะเป็นอัลฟิน! 


สิงโตหิมะที่มีนิสัยเป็นมิตรและมักจะมาส่งของบรรณาการทุกปีด้วยท่าทีนอบน้อมไม่ปริปากบ่นอะไรสักคำต่างจากเมืองอื่นๆ ที่มองพวกมันด้วยสายตาเกลียดชังปากบ่นพล่ามถึงความแร้นแค้นที่พวกมันประสบ แต่พวกมันก็ไม่คิดจะใส่ใจ มนุษย์อ่อนแอพวกนี้ก็ดีแต่ปากเท่านั้นไม่มีปัญญาทำอะไรพวกมันได้จริงๆ หรอก 


แต่มันไม่ใช่กัับอัลฟิน สิงโตหิมะที่เป็นหัวกะทิในทุกด้าน! 


ตูม! 


เสียงระเบิดดังลั่นเมื่อหัวหน้าองค์รักษ์ปาระเบิดเพลิงใส่พายุหิมะและพบว่าไม่สามารถทำอะไรมันได้สักนิด มันจิ้ปากไม่พอใจผิวปากเรียกองค์รักษ์ให้กลับมาจัดรูปทัพเพื่อตั้งรับ โล่ขนาดใหญ่ที่สามารถป้องกันได้ทั้งธนู คมดาบ หรือแม้แต่เวทย์หนักๆ ถูกยกขึ้นมาบังร่างกายส่วนมืออีกข้างกดดาบลึกลงในพื้นและจับมันไว้แน่น 


อัลฟินหัวเราะหึๆ เมื่อเห็นพายุหิมะของตัวเองค่อยๆ พัดพาองค์รักษ์ขึ้นฟ้า สิงโตหนุ่มไม่ลังเลเลยที่จะชูมือขึ้นมาและชี้ไปที่เป้าลอยฟ้าเหล่านั้นและกล่าวเสียงเย็น 


"ฆ่า!" 


ธนูเพลิงจำนวนหนึ่งถูกปล่อยใส่ทันทีแต่จู่ๆ มันกลับหายไปทั้งๆ ที่เพิ่งหลุดออกจากคันธนูได้ไม่นาน 


กร็อบ 


เสียงคล้ายไม้หักดังลั่นก่อนที่จะพบซากไม้ที่เคยเป็นลูกธนูกองอยู่บนพื้น 


"ตราบใดที่ยังมีข้าในสนามรบ อย่าหวังที่จะพรากชีวิตพวกโง่พวกนี้" เจ้าของผลงานหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีขาวคล้ายกับลูกตาของซากศพมองอัลฟินแล้วเหยียดยิ้ม "ข้าจำเจ้าได้.. มนุษย์ แต่ดูเหมือนเจ้าจะเล่นซนเกินไปนะ" 


เพียงแค่มันสะบัดมือไปทางพายุ พลังสีดำทมิฬคล้ายดวงวิญญาณของสัตว์ร้ายก็พุ่งเข้าไปกัดกินพายุนั้นจนมันค่อยๆ ลดความแรงลงและหายไปจนหมดทิ้งไว้เพียงสีหน้าเจ็บปวดของอัลฟิน 


"เจ้า เจ้ากินวิญญาณข้าอัลฟินพูดเสียงสั่น รู้สึกถึงหัวใจที่สั่นเทา มือที่สั่นเทา ทั้งตัวสั่นเทาไปหมด ราวกับกำลังหวาดกลัวร่างที่เข้ามากระโจนกัดกินพลังวิญญาณนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ 


ปีศาจ! ไม่ ไม่สิ นี่มันไม่ใช่พลังของปีศาจ 


สิงโตหนุ่มคิดอย่างตื่นตระหนก 


 "เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!!" อัลฟินหายใจเฮือกๆ พยายามยัดอากาศเข้าปอดทั้งๆ กำลังรู้สึกร้าวไปทั้งตัว ตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะคล้ายกับถูกบางอย่างน่าขยะแขยงกำลังไต่ขึ้นมาอย่างช้าๆ นัยน์ตาสีเทาที่มักจะสุขุมตอนนี้หวาดผวาถึงขีดสุดเพราะมองไม่เห็นว่าสิ่งใดกำลังขึ้นร่างของตัวเองอยู่! 


ฉึบ! 


ดาบสีดำอาบด้วยเลือดมนุษย์ตวัดใส่พื้นตรงหน้าอัลฟินจนผืนดินแยกออกจากกันเป็นสองฝั่ง 


วี้ดดดด 


พวกมันกรีดเสียงวี้ดๆ ด้วยความเจ็บปวดรีบผละจากร่างอัลฟินกลับไปยังบ้านที่แสนปลอดภัยและเปี่ยมไปด้วยพลังและอาหารสำหรับพวกมัน 


สิงโตหนุ่มเข่าอ่อนทรุดฮวบลงบนหลังเจ้าม้าขาวปากพึมพำเอ่ยขอบคุณอย่างไม่เต็มใจนัก  


"อยากรู้ว่าข้าเป็นตัวอะไร ก็สาบานด้วยวิญญาณของเจ้าสิ" แอคเนสหัวเราะเสียงเพี้ยนจนน่าขนลุก นัยน์ตาซากศพตวัดมองพยัคฆ์ดำนิ่ง "คงต้องฆ่าเจ้าก่อนสินะ.. เจ้าลูกแมวเจ้าปัญหา" 


โลกัสยิ้มพรายกระดิกหูตัวเองมองแอคเนสด้วยท่าทีที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว  


ต่างจากเมื่อกี้ที่ยังคงมีความหวาดผวาอยู่บ้างแต่เลือดในกายกลับเอาแต่กู่ร้องให้ฆ่ามันเพราะในตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว จะกลัวอะไรกับแค่สัตว์ประหลาดลืมหลุมสักตัว! 


"ถ้าคิดว่าเจ้าทำได้ก็ลองดู" โลกัสแค่นเสียงดูถูก มือที่ถูกกรีดเป็นแผลลึกลูบดาบดำของตัวเองจนชุ่มเลือด ดาบในมือนักฆ่าร่างนักฆ่าคล้ายกับมีชีวิตขึ้นมา มันกลืนกินเลือดพยัคฆ์ดำไปจนหมด จากดาบที่มีขนาดยักษ์ค่อยๆ หดสั้นลงเป็นขนาดปกติหากแต่ความยาวที่หายไปในั้นกลับไปเพิ่มความคมกับพลังเวทย์ให้กับดาบแทน ละอองผงสีดำกลิ่นประหลาดลอยฟุ้งออกมาจากดาบ 


แอคเนสเหลือบมองดาบโลกัสแล้วเอียงคอไปมา "ต่อให้เจ้ามีก้างปลาโง่ๆ ของเจ้าอยู่ในมือ เจ้าก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอกนะ" แสยะยิ้มจนตาหยีแม้ว่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายเห็นเพียงแค่นัยน์ตาของตัวเองเท่านั้น 


แต่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับการบอกกล่าวคนอื่นว่าเจ้าของร่างกำลังโกรธขนาดไหน!


"อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน แมวน้อย" 

 

 

 

 ----------


ตัดจบแบบ 555555555


ขอบคุณทุกคอมเมนต์ค่าา จะพยายามแต่งให้ไวขึ้น 


(ตอนนี้เงียบจัง ;w;)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #1391 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:00
    นี้สินะคนที่ฆ่าทมิฬ
    #1391
    0
  2. #1350 sayupung (@saayuripung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:32
    ไส้เดือนเปล่ามาจากใต้ดิน ><
    #1350
    0
  3. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 15:16
    ตัวไร้อ่ะ!
    #1116
    0
  4. #821 Kaning Guliko (@prinkaning) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 23:54
    รอค่ะ!! *^*
    #821
    0
  5. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 20:16
    เป็นตัวประหลาดที่น่าขยะแขยงมากคะ คล้ายๆซอมบี้แต่ไม่น่าจะใช่สินะคะ
    #820
    0
  6. #819 •meerino• (@momeerino) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 00:28
    จบได้ค้างมากค่ะ 5555
    #819
    0
  7. #818 ใครซักคน (@someone888) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:26
    จะเทพแค่ไหน จะตัวอะไรใครจะปราชัยหริอเพลี่ยงพล้ำก็ต้องรอดูตอนต่อไป
    #818
    0
  8. #817 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 08:03
    ลาสบอสนี่มันลาสบอสจริงๆ =_=
    #817
    0
  9. วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 06:46
    ขอบคุณครับ
    #816
    0
  10. #815 ❥; witch hazel (@ying21346) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 23:43
    ฮือๆ ขอต่ออีกกกกก
    #815
    0
  11. #814 Jirachaya Ketsantea (@jirachayaketsa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 21:17
    ใครวะ ค้างมากอ่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #814
    0
  12. #813 Mkchlh (@Mkchlh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 14:36
    ใครมาอีกเนี่ย โอ้ยขัดจริงๆเลย รีบมาต่อน้าาา
    #813
    0
  13. #812 ใครซักคน (@someone888) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 13:14
    ใครโผล่มาตอนสุดท้าย?
    #812
    0
  14. #811 wind_gloomy (@wind-gloomy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 10:37
    โอ้ยยยค้างงงง
    #811
    0
  15. #810 D'em (@playzzz1) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 07:54
    อยากเห็นตอนราชาใกล้ตาย...//ซาดิสม์จังฉัน 55555
    การพัฒนาความสัมพันธ์ อยากให้เรื่อยๆเอื่อยๆเหมือนตอนแรกจุงเบย~
    #810
    0
  16. #809 Prasitthiphon (@0933789979) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 07:51
    เวสเปอร์จะได้โชว์เทพกับเขาไหมเนี่ย
    #809
    0
  17. #808 X_XIII (@moo-m) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 06:39
    สู้นะโลกัส
    #808
    0
  18. #807 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 23:59
    จับมันเจี๋ยนเลยลูกพี่แมว(?)!!! ม้าดำเท่ห์เหลือหลาย5555
    #807
    0