[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,244 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,011 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,089

    Overall
    110,244

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 24 : กอด # เต็มตอน [ ตอนจบ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    20 ต.ค. 59

ตอนที่ 24 

 


บรรยากาศน่าขวยเขินนี่มันอะไรกัน 


องค์ชายรู้สึกอยากหาอะไรมาหาคลุมหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด รู้สึกไม่อยากเห็นหน้าเจ้าเสือหรืออะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับโลกัสทั้งนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่คำพูดหยอกล้อของเกลถึงทำให้เขาเขินถึงขนาดนี้ 


ให้ตายสิ มันทำให้ข้ารู้สึกอยากกลับไปปัญญาอ่อนเหมือนเดิมชะมัด ตอนนั้นข้าแทบไม่เคยคิดอะไรกับการกระทำทุกอย่างของเจ้าเสือแต่ตอนนี้กลับตรงข้าม สติปัญญาของข้าครบถ้วนและเข้าใจดีว่าเจ้าเสือคิดกับข้ายังไง 


เวสเปอร์จึงตัดสินใจหันหลังให้โลกัสเพื่อเป็นการตัดปัญหาแต่ก็ไปเจอตุ๊กตาไหมพรมที่เป็นเสือดำอีก ใบหน้าหล่อเหลางอง้ำนิดๆ เมื่อดวงตาสีแดงที่ทำจากลูกปัดนั่นเหมือนกับโลกัสไม่ผิดเพี้ยน 


ดูเหมือนว่ายังไงข้าก็หนีความจริงไม่พ้นสินะ.. 


องค์ชายคิดอย่างท้อใจแล้วหยิบขลุ่ยสีขาวที่เจ้าเสือซื้อมาใหม่มาจรดริมฝีปาก อย่างน้อยการเป่าเพลงสักเพลงก็ทำให้เขาหัวโล่ง ไม่ต้องคิดเรื่องเจ้าเสือวนไปวนมาไม่รู้จบ แค่คิดถึงหน้าเจ้าเสือร่างทั้งร่างก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ่นมาแปลกๆ บัดซบ นี่ข้าก็กลับไปคิดเรื่องโลกัสอีกแล้ว 


"เมื่อไหร่เจ้าจะฟื้นนะเวสเปอร์บ่นพึมพำ อย่างไรก็ตามเขาก็คิดถึงกอดอุ่นๆ ร่างหนาๆ อยู่ดี 


ภายในหัวองค์ชายปรากฏเนื้อเพลงนับร้อยเพลงซึ่งองค์ชายก็เลือกเพลงรักมาเพลงหนึ่งและเป่ามันออกมาอย่างเหม่อลอย เดิมทีองค์ชายเป็นคนมีพรสวรรค์ทางด้านดนตรีอยู่แล้วการจำเนื้อเพลงที่ตัวเองชอบย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไรนักรวมถึงการทำความเข้าใจบทเพลงต้องห้ามของชายชรา จะว่าบังเอิญก็ได้ที่เวสเปอร์เคยเห็นมันผ่านๆ ในตำราเรียนที่แอบขโมยท่านพ่อมาอ่าน พอโลกัสนำมาให้อ่านอีกครั้งก็สามารถจดจำได้ทันทีเมื่อร่างกายกลับมาเป็นปกติ 


บทเพลงที่องค์ชายเลือกนั้นเป็นเรื่องราวเกี่ยวชายหนุ่มที่หลงรักหญิงสาวคนนึงมากจนกระทั่งตัวเองต้องตายเพราะพ่อของฝ่ายหญิงไม่ยอมรับ หากแต่เนื้อเพลงที่ขับขานออกมาได้ทำนองเสียงขลุ่ยนั้นกลับหวานล้ำ บทเพลงนี้ถูกขับร้องด้วยชายหนุ่มผู้นั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทุกๆ ท่วงทำนองจนเต็มไปด้วยความละมุนละไมและความรัก  


เสียงขลุ่ยขององค์ชายนั้นไม่หยุดเพียงในห้องนอนมันยังดังลอดออกไปยังห้องครัวที่เกลกำลังผัดเนื้อวัวป่าให้กับฟินด์อยู่ เกลเผลอคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกองค์ชายที่อยู่ในทำนองเพลง  


"ข้าเดาผิดซะที่ไหนล่ะเกลพูดกับฟินด์ยิ้มๆ  


แต่ฟินด์ไม่สนใจกระดิกหูฟังเพลงด้วยหน้าตาเคลิบเคลิ้มเหมือนแมวถูกมอมเมา มันจำได้ว่าเวสเปอร์เล่นดนตรีเป็นจึงตั้งใจฟังเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่ามันจะไม่เข้าใจท่วงทำนองของเนื้อเพลงมนุษย์เท่าไหร่แต่ก็รู้สึกว่าเพราะมากอยู่ดี 


องค์ชายยังคงเล่นเพลงเดิมซ้ำไปเรื่อยๆ แม้ว่ามันจะจบไปแล้วหลายครั้งเพราะมัวแต่เหม่อนึกถึงความหลัง ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองที่ผ่านมาทั้งหมด บางครั้งความคิดก็ไปสะดุดอยู่ที่คำว่าข้าทำถูกรึเปล่านะที่ทำแบบนั้นไป ทำไมทุกอย่างถึงต้องกลายเป็นแบบนี้นะอะไรทำนองนั้น 


ถึงแม้จะรู้สึกเศร้านิดๆ แต่องค์ชายก็ไม่คิดจะแก้ไขอะไรกับสิ่งที่ตัวเองทำไปแล้ว อย่างว่า ตอนนี้เขาตัดสินใจไปแล้วว่าจะมาอยู่กับเจ้าเสือ เจ้าเสือไปไหนเขาไปด้วยก็แค่นั้น พอกันทีกับเมืองเอวินด์ 


แต่เอาเข้าจริงลึกๆ ในใจองค์ชายก็ยังไม่สามารถละทิ้งได้หมดอยู่ดี ความอาลัยในบ้านเกิดเมืองนอนยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น บางครั้งความรู้สึกก็ดูจะเป็นสิ่งที่ควบคุมยากกว่าร่างกายด้วยซ้ำไป 


เสียงหอบหายใจดังแผ่วจากร่างองค์ชายเมื่อถอนริมฝีปากจากขลุ่ย การเป่าเพลงไปเรื่อยๆ ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งไปวิ่งรอบปราสาทสามสี่รอบยังไงยังงั้น แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเลวร้ายอะไรนัก การทำในสิ่งที่ชอบย่อมรู้สึกดีอยู่แล้ว 


องค์ชายจึงจรดริมฝีปากกับขลุ่ยอีกครั้ง หลับตาพริ้มและเป่าเพลงที่ตัวเองคุ้นเคยออกมา 


เพลงที่ท่านแม่ชอบเป่ายามที่ท่านพ่อหมางเมิน..  


บทเพลงที่ว่าด้วยความเศร้าของหญิงที่ถูกฆ่าคนรักทิ้งซึ่งคนรักก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากชายจากเพลงเมื่อกี้ สองเพลงนี้มีความเกี่ยวเนื่องกัน แต่อารมณ์เพลงกลับขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง 


จากท่วงทำนองหวานล้ำกลับกลายเป็นเศร้าหมองทำให้สังเกตเห็นได้ชัดที่พรสวรรค์ในด้านดนตรีของเวสเปอร์ ที่สามารถเล่นเพลงอออกมาได้ราวกับเป็นเจ้าของบทเพลงจริงๆ ทุกทำนองเต็มไปด้วยความรู้สึกอย่างแจ่มชัด แม้แต่หยดน้ำตาที่หยดลงบนตักล้วนเป็นของจริง 


เวสเปอร์เผลอน้ำตาไหลในขณะที่เป่า ในหัวเหมือนจะขาวโพลนลืมทุกเรื่องไปแล้ว อยู่ดีๆ เขาก็รู้สึกคิดถึงแม่ขึ้นมาก็แค่นั้น แม่ที่เคยใจดีกับเขามาก แม่ที่เอาใจใส่เขามาก แต่ก็เกลียดเขามากเช่นกัน 


ที่องค์ชายเลือกเพลงนี้เพราะอยากจะเป่ามันเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อที่จะทิ้งความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมดเอาไว้กับบทเพลงนี้ เขาจะพยายามไม่มายุ่งเกี่ยวกับความรู้สึกในอดีตพวกนี้อีก ความเจ็บปวดในอกเกินจะทานทนล้วนมาจากเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้ทั้งนั้น 


บางครั้งเวสเปอร์ก็รู้สึกว่าเครื่องดนตรีเป็นสิ่งมหัศจรรย์ มันสามารถถ่ายทอดความคิดของผู้บรรเลงออกมาได้อย่างซื่อตรงถ้าหากว่าผู้บรรเลงเลือกเพลงที่ตรงกับสิ่งที่ตัวเองคิดน่ะนะ 


จนช่วงใกล้จบเนื้อเพลงองค์ชายก็ลืมตาขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาลูกปัดสีแดงอีกครั้ง ไม่แน่ใจเพราะอารมณ์เศร้าๆ ที่เจิ่งนองในอกหรืออะไรที่ทำให้องค์ชายเผลอสะอื้นออกมา ทำท่าจะหยิบเจ้าตุ๊กตาไหมพรมมากอดต่างเจ้าเสือ 


หมับ 


"อย่าร้องไห้สิ องค์ชายของข้า.." 


องค์ชายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกรวบร่างเขาไปอยู่ในอ้อมกอด ทั้งๆ ที่องค์ชายคิดว่าตัวเองนั้นตัวไม่ได้เล็กอะไรนักหากแต่เมื่อถูกโลกัสกอดนั้นร่างทั้งร่างขององค์ชายจึงดูบางลงไปถนัดตา ในขนาดที่ว่าถ้าหากเล่นซ่อนหาแล้วองค์ชายมาหลบในอ้อมกอดของเจ้าเสือคงจะไม่มีใครหาเจอ 


"…" องค์ชายประหม่าจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งตัวแข็งปล่อยให้เจ้าเสือลวนลาม 


ดูเหมือนว่าโลกัสยังคงงัวเงียอยู่บ้างจึงควบคุมร่างกายตัวเองได้ไม่ดีนัก...  


"อือ...!" 


องค์ชายหน้าแดงก่ำปิดปากตัวเองทันที เมื่อถูกมือร้อนสอดใต้เสื้อบางๆ ที่เกลให้เปลี่ยนเข้ามาลูบไล้แผ่นอกซึ่งก็ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ลิ้นร้อนๆ ยังเลียต้นคอเขาอย่างกับเป็นเนื้อกวางหวานๆ ยังไงยังงั้น 


"ฮื่อ.." โลกัสส่งเสียงฮึมๆ ในลำคอเริ่มกลับมาได้สติช้าๆ จึงผละมือออกมาจากใต้เสื้อองค์ชายอย่างงุนงง "นี่ข้า?" น่าแปลกที่พอเอามือแล้วกลับรู้สึกเสียดายนิดๆ  


"…" องค์ชายพูดไม่อะไรไม่ออกนั่งก้มหน้าตัวแข็งทิ้งคราบองค์ชายผู้เย็นชาและน่าเกรงขามในวันนั้นราวกับว่าเป็นคนละคนกัน มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่ยังคงแดงก่ำ 


โลกัสขมวดคิ้วรู้สึกงุนงงมากถึงมากที่สุดเพราะจำได้ว่าตัวเองอยู่ในปราสาทไม่ใช่บนเตียงนุ่มๆ แบบนี้ "เกิดอะไรขึ้น? เจ้าร้องไห้ทำไม? เวสเปอร์" ไปๆ มาๆ โลกัสกลับคิดว่าตัวเองคิดผิดไปที่ถามองค์ชายเพราะยังไงก็คงไม่สามารถให้คำตอบได้แน่ชัดนัก 


"ข้า..ไม่ได้ร้องไห้" องค์ชายพูดปัดเสียงเบายังคงไม่กล้าสบตาโลกัสอยู่ดี 


"แต่ข้าว่าข้าได้ยินเสียงร้องไห้นะ" ไม่ว่าเปล่าพลิกร่างองค์ชายให้หันกลับมาตัวเองอย่างง่ายดายราวกับว่าองค์ชายนั้นเป็นเพียงตุ๊กตายัดนุ่นตัวหนึ่งไม่มีน้ำหนักใดๆ 


องค์ชายยังไม่ได้ทันได้ขัดขืนรู้ตัวอีกทีก็สบกับนัยน์ตาคมดุของร่างนักฆ่าซะแล้ว นัยน์ตาสีแดงก่ำกระหายเลือดที่ผู้คนกล่าวขานว่าสามารถมองลึกภายในจิตใจผู้อื่นซึ่งคงจะเป็นเช่นนั้นจริงเพราะหัวใจในอกเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อถูกมองมาด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนกับว่าเขาเป็นของล้ำค่านักหนา 


ทั้งๆ ที่ข้าเลิกคาดหวังไปแล้วแท้ๆ ว่าจะมีใครต้องการข้าอีก.. 


เวสเปอร์น้ำตาคลออีกรอบโผกอดคอโลกัสสะอื้นฮักออกมาจริงๆ แต่มันไม่ใช่เพราะความเศร้าแต่อย่างใด มันเป็นความยินดีที่มากจนบรรยายไม่ถูก  


"อย่าร้องไห้สิ เวสเปอร์" 


ไหนจะมือที่ลูบหัวนี่อีก ทั้งๆ ที่ข้านั้นปัญญาอ่อนแท้ๆ แต่โลกัสกลับดีกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าไม่เข้าใจว่าข้ามีอะไรดี โลกัสถึงต้องดีกับข้าขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นโลกัสจะปล่อยให้ข้าตายตรงนั้นก็ได้เลยแท้ๆ แต่เขากลับช่วยชีวิตข้าไว้  


"ฮึก เจ้าเสือ" 


ถึงแม้จะมีคำพูดที่อยากจะพูดมากมายในใจแต่คำที่เล็ดลอดออกไปกลับมีเพียงไม่กี่คำ  


โลกัสคลี่ยิ้มแม้ว่าจะองค์ชายจะไม่เห็นก็ตาม มือหนาบรรจงลูบกลุ่มผมนุ่มๆ "เจ้าพอจะรู้บ้างรึเปล่า ว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมข้ากับเจ้ามาอยู่ที่นี่" 


"ฮึก" 


องค์ชายเม้มปากแน่นรู้สึกลังเลที่จะบอกความจริง เริ่มรู้สึกกลัว ไม่แน่ใจว่าเจ้าเสือที่ดีกับตัวเองถึงขนาดนี้เพราะว่าเอ็นดูในความปัญญาอ่อนรึเปล่า แล้วถ้าหากเขาหายปัญญาอ่อนแล้ว จะยังเหมือนเดิมไหม  


ความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้องค์ชายกลัวจนตัวสั่น กลัวว่าตัวเองจะต้องสูญเสียเจ้าเสือไปถ้าหากเจ้าเสือรู้ว่าเขาไม่ได้ปัญญาอ่อนแล้ว 


"ฮึก ไม่เอานะ เจ้าเสือ เจ้าห้ามทิ้งข้านะ" องค์ชายกอดโลกัสแน่นตัวสั่นเทาเหมือนกับลูกนกตัวเล็กๆ ที่แสนอ่อนแอ เพียงแค่เสียงฟ้าผ่าก็อาจทำให้มันตกใจจนพลัดตกจากรังและตายเอาง่ายๆ 


เจ้าเสือขององค์ชายเริ่มงุนงงยิ่งกว่าเดิมเพราะองค์ชายในตอนนี้ดูจะเปราะบางเป็นพิเศษ จึงดึงร่างขององค์ชายลงมานั่งบนตักอีกครั้งและมองใบหน้าน่ามองที่คลอไปด้วยน้ำตาด้วยแววตานุ่มนวล 


น่ากิน... โลกัสเผลอเลียริมฝีปากอย่างอดไม่ได้ อย่างไรก็ตามองค์ชายสำหรับเขาแล้วก็เหมือนกวางเผือกสง่างามตัวหนึ่งที่ชอบส่งกลิ่นหอมๆ มายั่วยวนเสมอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โลกัสรู้สึกแบบนี้  


ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้! โลกัสสะบัดตัวเองมึนๆ โชคดีที่องค์ชายยังจดจ่ดกับการสะอื้นซึ่งโลกัสก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรอยู่ดี "บอกข้าได้รึเปล่า? เจ้าร้องไห้เรื่องอะไร" 


"…" 


โลกัสขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิมเมื่อองค์ชายเม้มปากแน่นก้มหน้าต่ำไม่ยอมสบตาเขา แม้แต่มือที่วางอยู่บนตักยังจิกแน่นลงไปบนขาขาวๆ นั่น มือหนาๆ ของเจ้าเสือจึงความหมับที่มือองค์ชายทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้จิกลงไปในขาที่เริ่มเป็นรอยเล็บ โลกัสไม่ได้พูดอะไรกับท่าทีของตัวเองแต่สายตาจับจ้องตรงๆ ไปยังองค์ชาย 


..ทำไม เวสเปอร์ถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้!  


โลกัสเริ่มรู้สึกร้อนรนมือที่ขากุมอยู่นั้นก็เย็นเฉียบเหมือนกัน "เกิดอะไรขึ้น เวสเปอร์ เจ้าเป็นอะไร บอกข้ามาสิ" แต่ดูเหมือนว่ายิ่งถามก็ยิ่งแย่ลง องค์ชายตัวสั่นขึ้นเรื่อยๆ หน้าซีดเผือด ทำให้โลกัสต้องดึงตัวองค์ชายมากอดแน่นด้วยความเป็นห่วง หน้าซีดเผือดไม่ต่างจากองค์ชาย 


"เจ้าเป็นอะไร บอกข้าสิ มีคนรังแกเจ้าเหรอ ถ้ามีข้าจะไปฆ่ามันเอง 


"..ข้า" องค์ชายแทบจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ในขณะที่พูด "หาย..ปัญญาอ่อนแล้ว" น่าแปลกที่พอพูดออกไป ร่างกายจู่ๆ ก็ชะงักค้างอยู่ที่เดิมนิ่งงัน 


"…" 


ยิ่งโลกัสนิ่งเงียบนานไปเท่าไหร่ องค์ชายก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น กลัวจนไม่กล้ามองหน้าโลกัส 


อย่าทอดทิ้งข้าเลย ได้โปรด.. 


องค์ชายคิดเงียบๆ ในใจน้ำตาทำท่าจะไหลอีกรอบแต่ยังไม่ทันได้ร้องไห้ก็ถูกเชยคางขึ้นรับจูบหนักๆ จนร่างอ่อนปวกเปียกพอโลกัสผละออกองค์ชายถึงได้เห็นใบหน้ายินดีของโลกัส 


"ก็ดีสิ องค์ชายของข้า" โลกัสยิ้มอย่างมีความสุขกอดองค์ชายแรงจนกระดูกองค์ชายแทบหัก "เกิดอะไรขึ้น บอกข้าได้รึเปล่า? ข้าอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างก่อนที่เราจะมาอยู่ที่โรงแรงของเกลได้   


องค์ชายซุกหัวลงบนตัวโลกัสกอดตอบ รู้สึกดีใจมากพร้อมกับตำหนิตัวเองที่จินตนาการได้ไกลเกินความจริงไปมาก "ท่านพ่อของข้าถูกกริมม์ฆ่า 


เวสเปอร์ชะงักเล็กๆ เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป ความรู้สึกบางอย่างคลอหน่วงในลำคอแต่เพียงไม่นานองค์ชายก็กลืนมันลงไปอย่างไม่ใส่ใจพูดต่ออย่างไม่ยี่หระ "ส่วนข้าคนเป็นฆ่ากริมม์" 


โลกัสเผยสีหน้าประหลาดใจ "เจ้าฆ่าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นได้? " 


องค์ชายพยักหน้าหงึกหงัก "ข้าก็เป่าเนื้อเพลง ที่ท่านให้นั่นแหละ" จนถึงตอนนี้องค์ชายก็อดรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าโลกัสไปเอาเพลงต้องห้ามนี่มาจากไหน แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ต้องใส่ใจอะไรนัก  


"หึ ลุงนั่นพูดถูก เจ้าเข้าใจเนื้อเพลงนี่จริงด้วย" โลกัสหัวเราะลูบหัวทุยๆ ขององค์ชายอย่างเอ็นดู "เล่าต่อสิ องค์ชาย" น้ำเสียงหวานละมุนจนองค์ชายหน้าแดงขึ้นมานิดๆ 


"หลังจากนั้นอัลฟินก็แต่งตั้งตัวเองเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นมาแทน"  


โลกัสพูดพึมพำกับตัวเอง "ในที่สุด สิงโตอำมหิตนั่นก็ทำสำเร็จสักทีสินะ" การติดตามอัลฟินในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ทำให้โลกัสรู้ว่าอัลฟินหมายปองอะไรในเมืองเอวินด์ แต่อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาต้องการที่จะทำมาตลอดก็สำเร็จแล้ว 


การแก้แค้นให้กับท่านพ่อ 


แล้วก็.. 


โลกัสดึงตัวองค์ชายมานั่งบนตักอีกครั้งมององค์ชายอย่างประหม่าเล็กๆ "ในที่สุดข้าก็ทวงของๆ เจ้ากลับมาให้เจ้าได้สำเร็จแล้ว" ถึงข้าจะสลบไปกลางคันก็เถอะ 


องค์ชายเขินแต่ก็ยิ้มจนตาหยีตอบ 


"ข้าเป็นนักฆ่าเพื่อที่จะฆ่ากริมม์ แต่ตอนนี้กริมม์ตายแล้ว" โลกัสยิ้มนิดๆ ขณะที่พูดและมององค์ชาย "หลังจากนี้ข้าคงจะเลิกเป็นนักฆ่าแล้วก็ทำตามที่เจ้าต้องการ" จากรอยยิ้มนิดๆ กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที มือหนาคล้องที่เอวขององค์ชายหลวมๆ 


กวางหนุ่มตื่นตระหนกเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกเสือตะครุบเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่นั่งนิ่งยอมกลายเป็นเหยื่ออันโอชะด้วยความเต็มใจเพราะรู้ลึกๆ ว่ายังไงเสือตัวนี้ก็ไม่มีวันฆ่ามันแน่นอน 


เวสเปอร์หัวเราะในลำคอใช้มือเช็ดน้ำตาของตัวเองออก "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะทำอะไรต่อไปดี" 


เสือร้ายโน้มหน้าลงและขบเบาๆ ที่คอขององค์ชาย "บอกข้าได้รึยัง ว่าเจ้าร้องไห้ทำไม? ถ้าอัลฟินเป็นคนทำ ข้าจะไปกระทืบมันให้มันขอโทษเจ้า" 


องค์ชายไม่ได้ขืนตัวออกและไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้ว่าโลกัสกำลังทำอะไร แต่ก็ยอมให้ทำอยู่ดี "ไม่เกี่ยวกับอัลฟินสักนิด ข้าก็แค่กลัวอะไรนิดหน่อย.. ช่างมันเถอะ" 


เรื่องน่าอายแบบนี้ ใครจะไปบอกเจ้าตัวกัน 


"เกี่ยวกับข้ารึเปล่า?" เสียงทุ้มกระซิบที่ไหล่ให้ความรู้สึกจักจี้นิดๆ เมื่อลมหายใจร้อนถูกพ่นใส่ไหล่ที่เย็นเฉียบเพราะถูกเลิกเสื้อลง 


นอกจากจะเป็นนักฆ่าแล้วนี่เจ้ายังเป็นหมอดูด้วยสินะ 


องค์ชายคิดเซ็งๆ เลือกที่จะเมินคำพูดของเจ้าเสือไป "ข้าอยากไปเที่ยวเรื่อยๆ อือ--" พูดไม่ทันจบก็หลุดเสียงครวเมื่อถูกขบเข้าที่ไหล่ 


"เจ้าเป็นเสือไม่ใช่เหรอ ท่านนักฆ่าอันดับหนึ่ง ไม่ใช่หมาซะหน่อย" 


"งั้นเจ้าก็ตอบข้าสิ 


"อื้อ! อย่า" องค์ชายพยายามผลักหน้าหนาๆ ออกจากหน้าอกตัวเองเพราะร่างนักฆ่านี่ฉีกเสื้อเขาเป็นชิ้นๆ ในพริบตา ใบหน้าขึ้นแดงก่ำรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันซึ่งก็มีทีท่าจะแดงก่ำไปอีกไม่รู้จบ 


"องค์ชาย.. ตั้งแต่ข้าเจอเจ้า ข้าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวคนไหนอีก" โลกัสดันตัวองค์ชายลงไปนอนบนเตียงอย่างนุ่มนวลส่วนตัวเองก็ขึ้นคร่อมด้วยท่าทางอันตราย "ข้าลุ่มหลงในตัวเจ้าจนถอนตัวไม่ขึ้น ข้าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนไหนที่ข้าไม่เห็นเจ้าเป็นน้องชายของข้า ไม่สิ ข้าไม่ได้เห็นเจ้าเป็นน้องชายมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก 


ใบหน้าคมคายยิ้มขำนิดๆ กับความคิดไร้สาระของตัวเองในตอนนั้น  


พี่ชายที่ไหนอยากนึกอยากขบเคี้ยวน้องชายของตัวเองกัน? 


"ตอบข้าสิ เจ้าร้องไห้เรื่องของข้ารึเปล่า" 


น่าเสียดายที่องค์ชายหน้าแดงก่ำเม้มปากแน่นเบือนหน้าหนีไม่กล้าสู้หน้าโลกัสเมื่อได้ยินคำสารภาพที่น่าเขินอายพวกนั้น เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไม โลกัสถึงสามารถพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย ทั้งๆ ที่เขาแค่นึกยังรู้สึกประหม่าแทบตาย 


"..ข้าก็แค่กลัวว่าท่านจะทอดทิ้งข้า ถ้าหากข้าหายปัญญาอ่อนแล้ว" องค์ชายพูดเสียงเบาในประโยคหลัง "เพราะข้าไม่ได้น่ารักน่าเอ็นดูแบบนั้นแล้ว" หากแต่ประโยคถัดจากนั้นกลับเบายิ่งกว่า 


คนฟังชะงักกับคำตอบที่ได้ยินเพราะคำว่าทอดทิ้งองค์ชายไม่เคยอยู่ในความคิดเลยแม้แต่นิดเดียว นัยน์ตาของโลกัสจึงละมุนมากยิ่งขึ้นไปอีก "องค์ชาย สำหรับข้าเจ้าก็คือเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะปัญญาอ่อนหรือไม่ปัญญาอ่อน ข้าไม่สนใจ สิ่งที่ข้าต้องการคือการได้ดูแลเจ้าตลอดไป" 


 โลกัสเคยนึกอยากมีของล้ำค่าของตัวเองมาตลอด ของล้ำค่าที่จะทำให้เขามีความสุขที่จะได้ครอบครอง เดิมทีโลกัสก็เคยลองไปหามันกับพวกหญิงงามแต่ก็ไม่เคยเจอ พวกหล่อนก็แค่สนใจใบหน้ากับเงินของเขาเท่านั้น ไม่นึกว่าจะบังเอิญโชคดีมาเจอมันเข้ากับองค์ชาย 


ซึ่งรอยยิ้มมีความสุขของเวสเปอร์ในตอนนี้ก็ดูจะเป็นคำตอบสำหรับทุกอย่างได้ดี 


เสือร้ายก้มลงจูบกวางหนุ่มที่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่ใช่กวางอ่อนแออีกต่อไปแล้ว แต่เป็นกวางขาวสง่างามตัวหนึ่งที่พร้อมจะร่วมเดินทางไปกับเสือร้าย ไปยังดินแดนต่างๆ ที่กวางหนุ่มต้องการ 


ก็อกๆ 


"เช้าแล้วจ้า คู่ใหม่ปลามัน หิวหรือยังจ๊ะ"  เกลหัวเราะคิกคักขนาดที่ใช้หลังมือเคาะประตู ผิดอย่างที่คาดซะที่ไหนล่ะ พอโลกัสตื่นก็จัดการกินองค์ชายน้อยที่น่ารักของเธอซะไม่เหลือคราบ ในขนาดที่ว่าอยู่ในครัวยังได้ยินเสียงแปลกๆ นั่น 


"อืออ" 


องค์ชายขมวดคิ้วมุ่นซุกตัวเข้าหาร่างหนาร้อนรุ่มที่เปลือยเปล่าไม่ต่างจากตัวเองแล้วหยิบผ้าห่มมาคลุมโปงเพราะเพิ่งนอนไปได้ไม่นานนัก ความง่วงงุนอยากเกาะกุมอยู่เต็มอัตรา 


"เดี๋ยวข้าทำกินเอง เจ้าจะไปไหนก็ไป!" โลกัสงัวเงียขึ้นมาตะโกนดังลั่น วางมือบนเอวองค์ชายแล้วนอนต่อ 


ก็อกๆ 


"…" 


"แหม เบื่อจริงๆ ห้องก็ห้องโรงแรมข้า" เกลบ่นพึมพำด้วยสีหน้าหมั่นไส้แต่ไม่จริงจังนัก 


ฮื่อ ฮื่ออ 


ฟินด์ที่ตอนนี้ทำหน้าตาเศร้ามากครางฮื่อๆ อยู่บนพื้นพยายามตะเกียกตะกายเข้าห้อง มันเริ่มรู้สึกลางๆ ว่ามันอาจจะกลายเป็นแมวหัวเน่า 


"เอาน่า ฟินด์ เดี๋ยวเจ้าก็ชิน" เกลพูดกลั้วหัวเราะส่งผลให้ฟินด์หน้าเศร้าลงไปอีกจนหมดคราบเสือขาวคู่กายนักฆ่าอันดับหนึ่งกลายเป็นเพียงแมวจนตรอกที่พยายามหาทางกลับหาเจ้าของตัวเอง 


ฮื่อๆ 


ฟินด์ร้องออกมาซึ่งเกลก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงร้องไห้ของมันรึเปล่า 

 

  

 END


-------------------------


อย่าเพิ่งตกใจเห็นคำว่า END เพราะก็เพิ่งรู้ว่ามันจบตอนนี้เหมือนกัน 


ปมหลักๆ ในเรื่องตอนนั้นก็คลายหมดแล้วเรียบร้อย เลยไม่รู้จะเขียนอะไรต่อแล้วค่ะ 5555


ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอดนะคะ ถึงจะดองๆ บ้างแต่ก็จบจนได้ เย้ 


เพจค่ะ แวะไปทักทายกดติดตามได้นะคะ >< เพราะดูยังไงเราก็ยังคงวงเวียนกับแฟนตาซีอีกนานนม 55555


 :  https://www.facebook.com/FoggyTime/


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #1445 Ne4w (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 20:59
    โถ่ฟินด์ 555555555
    #1445
    0
  2. #1412 Smuffy (@armymnn01) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:14
    เอ็นดูฟินน์555
    #1412
    0
  3. #1397 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:07
    สนุกกกกกกกกกกกกกก มากกกกกกกกกกก ขอบคุณนะคะ
    #1397
    0
  4. #1359 ♕นางทอง♛ (@namo-m) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:52
    ขอบคุณที่แต่งนิเรื่องราวแฟนตาซีสนุกๆมาให้อ่านนะคะ ดจะติดตามผลงานต่อไปค่าา
    #1359
    0
  5. วันที่ 13 มกราคม 2561 / 13:44
    ขอบคุณที่สร้างเรื่องราวดีๆนี้ขึ้นมา ขอบคุณจริงๆครับ
    #1354
    0
  6. #1135 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 14:39
    โง้ยยยยยย ตอนจบน่ารักมากอยากอ่านต่ออะเนอะ อยากให้มีภาคสอง 555 ขอบคุณมากเลยค้าาาา โลกัสนี่พอรู้ว่าหายเลยจะกินแล้วหรือเปล่า น่าจะทำให้คล้อยตามได้ง่ายยย
    #1135
    0
  7. วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:52
    น้าร้ากกกกกกกชอบอะ ขอบคุณนะค้า
    #1122
    0
  8. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 19:59
    ตอนแรกคิดว่าเรื่องนี้โลกัสจะเก่งสุด ไปๆมาๆเวสน้อยของหมู่เฮาก็หายปัญญาอ่อนแล้วกลับมาเทพอีกครั้ง(ได้ข่าวว่าตอนเรียนเวทย์ยังเด็กอยู่นะ55555)

    ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกก>0<
    #1086
    0
  9. #1057 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 20:58
    อ่า จบ งืออออออ จริงๆอ่านได้ถึงช่วงนึงแล้วก็เลิกอ่านเพราะไม่ชอบอ่านจึกๆ5555 เห็นว่าจบในเล้า เลยมาตามอ่านต่อ ชอบมากๆเลยค่ะเรื่องนี้ แหมอ่านแล้วเขิน แต่พีคต้องพ่อเวสเปอร์เป็นตัวการนี้แหละนึกว่าจะโดนเข้าสิง แถมเฟเนก?ก็ยังมาตาย โหให้เวสเท่ตอนจบ5555
    #1057
    0
  10. #1056 ghost_fay (@faykug) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 21:40
    ใครก็ได้ช่วยตอบทีครับ   ม้าหายไปไหน? หรือผมอ่านข้ามไป? 
    #1056
    1
    • #1056-1 แก้วน้ำสีฟ้า (@michiko-1231) (จากตอนที่ 26)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
      ม้าหนีไปค่ะ 55555 มันไม่ได้ลงไปด้วยเพราะเสี่ยงตายเกิน
      #1056-1
  11. #1007 Vocationa (@Vocationa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 11:40
    ทำไมแมวที่บ้านไม่ทำตัวแบบฟินบ้างง่ะน่ารักจนจิไปนอนฝัน..>\\\<
    #1007
    0
  12. #1004 Choco'l Pis (@nekoy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 21:41
    โง้ยยยย ;//-//;
    #1004
    0
  13. #1000 I_To_Se (@mistfox) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:03
    อ่านตอนนี้แล้วคันยิกๆเลย มดจากไหนไม่รู้มากัด อ๊ากกกกกกก
    #1000
    0
  14. #999 G.U.M.M.Y (@guntamolwan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 14:11
    โอ๊ยยย น่ารักอะไรขนาดนี้องค์ชายยย
    ฟินด์โดนทิ้งง555
    #999
    0
  15. #986 MBCreed (@moonzy95) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 07:42
    ฮือออ ขอตอนพิเศษได้มั้ยยยย น่ารักมากกก ไม่ไหวแล้วววว แต่ก็ขอบคุณมากนะที่มาสานต่อจนจบ สนุกมากเรื่องนี้
    #986
    0
  16. #985 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 07:14
    มีตอนพิเศษไหม
    #985
    0
  17. #984 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 06:44
    สนุกยันจบบบบบ ละมุนนนนนนน
    สงสารเสือ แอบเสียดายพี่ม้า....
    #984
    0
  18. #983 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 06:38
    มีตอนพิเศษมั้ยค่ะ
    #983
    0
  19. #982 Nexizt (@nexizt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 04:23
    รู้สึกเหมือนได้ยินเสียง "ฉึบ" 5555 น่าสงสารน้องเสือจังตะกุยห้องใหญ่เลย555
    ขอบคุณมากนะคะ
    #982
    0
  20. #981 fumaki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 02:23
    ว๊ากกกกกกกกกกก จบอย่างงี้เลยเหรอม่ายยยยย
    #981
    0
  21. #980 SNOOKER (@nuggy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 02:00
    อ้ายยยย น่ารัก >//<
    #980
    0
  22. #979 Little W (@15494) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 01:41
    ขอบคุณมากค่ะ
    #979
    0
  23. #978 Luchia (@lalipat4316) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 01:36
    เวสเปอร์ยังไม่ได้ถูกกินเลย แง่ม
    #978
    0
  24. #977 ★indiekoty★ (@pamnana) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 14:00
    เจ้าเสือฟื้นแล้ววว อย่าตัดกันแบบนี้สิ ใจคอไม่ดีเลย55 #กดf5รัวๆ #รอตอนต่อไปค่าา
    #977
    0
  25. #976 Pinn Ch (@buon-compleanno) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:45
    มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว ฉับบบบบบ เจ็บปวดเหลือเกินตัดกันแบบนี้ ฮือออออ
    #976
    0