[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,273 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,118

    Overall
    110,273

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : ปลอมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

ตอนที่ 2

                “ เจ้าต้องปลอมตัว ”

                เจ้าเสือว่าอย่างนั้นก่อนจะพาข้าเข้าร้านขายชุดใกล้ๆ

                ชาวบ้านรอบบริเวณต่างพากันจับจ้องพยัคฆ์ดำไม่กล้าพูดหรือขยับตัว

                “ อย่าได้แพร่งพรายว่าเจ้าเคยพบองค์ชาย ”

                โลกัสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแต่ผู้ที่ได้ฟังนั้นรู้ดีว่าพยัคฆ์ดำนั้นหมายถึงอะไร

                หากมีผู้อื่นล่วงรู้เรื่องนี้เข้า

                พยัคฆ์ดำก็จะตามมาสะสางถึงที่บ้าน !

                “ นี่ นี่ข้าไม่มีเงินหรอกนะ ” องค์ชายดึงกระเป๋ากางเกงออกมาเผยให้เห็นว่าไม่มีอะไรอยู่ข้างในแม้แต่อย่างเดียว ซึ่งท่าทางขององค์ชายนั่นดูตลกและคล้ายเด็กไม่เข้ากับอายุ

                เสียงหัวเราะหลุดออกจากริมฝีปากของผู้คน

                เว้นเพียงโลกัส

                “ เงียบ ”

                พูดเสียงดัง

                “ ข้า ข้าไม่พูดก็ได้ ” องค์ชายสะดุ้งมือกำขนฟินน์แน่นย้ายสายตาเปลี่ยนไปมองชุดที่ถูกแขวนเรียงรายรอให้คนมาเลือกซื้อ

                “ ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า ”

                โลกัสมององค์ชายนิ่งแต่ยิ้มมุมปาก

                ข้าแค่ไม่อยากให้องค์ชายต้องกลายเป็นตัวตลกเท่านั้น

                ไม่ว่านั่นจะเป็นการเสแสร้งหรือเรื่องจริงก็ตาม

                “ เลือกเอาชุดที่เจ้าชอบแล้วกัน ”

                “ จะ เจ้าจะซื้อให้ข้าเหรอ แต่ แต่ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่ชุดที่ไม่ได้ถูกเตรียมให้ ”

                โลกัสเริ่มรู้สึกรำคาญ

                “ เลือกๆ เอาเถอะ ตอนนี้เจ้าอยู่กับข้าไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถผูกมัดเจ้าได้ ”

                แม้ว่าสิ่งที่ต้องแลกคือการปฎิเสธสายเลือดของตัวเองก็ตาม

                เมื่อได้ฟังคำอนุญาตองค์ชายก็เดินวนรอบร้านทันที ตาเป็นประกายสนใจทุกอย่างที่อยู่ในร้านไม่เว้นแม้แต่แมงมุมสีแปลกตาที่แอบชักใยในช่องเล็กๆ องค์ชายใช้นิ้วเขี่ยอย่างนึกสนุกโดยลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าตนนั้นกำลังทำอะไร

                มือขององค์ชายถูกกระชากออกพร้อมร่าง

                “ นั้นมันแมงมุมมีพิษ !

                โลกัสแทบจะตวาด

                ถ้าหากว่าข้าไม่เห็นล่ะ

                ไม่วายคงถูกกัดแน่

                ไม่ว่านี่จะเป็นการเสแสร้งหรือเรื่องจริง

                ข้าก็ไม่ต้องการที่จะเห็นใครตายต่อหน้า !

              เวสเปอร์ตกใจจนตัวแข็งปากคอสั่นทำอะไรไม่ถูก “ ขะ ข้า ข้า ”

                “ เรื่องแบบนี้แม้แต่เด็กยังรู้เลยองค์ชาย ถ้าหากว่านี่เป็นการแสร้งทำ ก็บอกข้ามา ! ข้าจะยอมปล่อยกลับวังไป แต่ถ้าหากข้าจับได้ทีหลังว่าเจ้าโกหก เจ้าคงจะรู้ดีว่าจะมีจุดจบแบบใด ”

                องค์ชายก้มหน้าต่ำพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองร้องไห้

                ท่านแม่สอนข้าไว้ว่าหากเป็นองค์ชายก็ต้องเข้มแข็ง

                “ ข้าขอโทษ ขะ ข้าไม่รู้ จะ เจ้าอย่าว่าข้าเลย ฮือ อย่าว่า ”

                แต่ก็ไม่สามารถควบคุมได้

                องค์ชายนั้นได้ถูกตำหนิอย่างหนักหน่วงทุกวัน ไม่มีใครเข้าใจถึงอาการป่วย ฐานะที่สูงศักดิ์ผลักดันให้ทุกคนทำอะไรก็ได้ให้องค์ชายนั้นมีศักยภาพพอที่จะปกครอง แต่สิ่งที่ไปนั้นล้วนไร้ค่าเมื่อองค์ชายที่ว่านั่นปัญญาอ่อน

                โชคดีที่องค์ชายนั้นไม่รู้จักการฆ่าตัวตาย

                ไม่เช่นนั้นมันคงจะถูกใช้ไปแล้ว

                บรรยากาศเย็นเยียบอ่อนลงทันทีเมื่อน้ำตาหยดลงบนพื้น

                โลกัสยังคงเจือความข้องใจไว้ในอก

                หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง ?

                ฉับพลันภาพในหัวที่ชาวนาผู้ใจดีที่ถูกว่าจ้างมาให้ฆ่าเขาก็ปรากฏวูบ

                ไม่สิ

                ไม่ว่าใครนั้นก็ไว้ใจไม่ได้

                ท่าทีของโลกัสไม่แข็งกร้าวเช่นเมื่อกี้แต่ก็ไม่ประนีประนอมเช่นกัน

                ไว้เชิงในระยะที่พอดี

                หากเป็นการเสแสร้งเพื่อฆ่า โลกัสจะไม่ลังเลที่จะฆ่าอีกฝ่ายทันทีเลยแม้แต่น้อย

                แต่ถ้าหากเป็นเรื่องจริง

                ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าข้าจะเช่นไรกับองค์ชาย

                “ ข้าไม่ว่าเจ้าแล้ว เลือกชุดเถอะ ”

                โลกัสลูบหัวของเวสเปอร์เบาๆ

                แต่น้ำตาที่ปรากฏทำให้ข้าใจแข็งตะคอกด่าอีกรอบไม่ได้จริงๆ

                องค์ชายสะอื้นอยู่สองสามทีก่อนจะสูดหายใจลึก

                “ ข้า ข้าจะไม่เล่นแมงมุมสีสวยนั่นแล้ว ข้า ข้าสัญญา ”

                โลกัสเลิกคิ้วให้ความสนใจกับคำพูดของเวสเปอร์

                ฟังลื่นหูดีไม่หยอก

                “ อืม ถ้าแบบนั้นข้าก็จะไม่ว่าเจ้า รีบเลือกชุดแล้วข้าจะพาไปหาอะไรกิน ”

                เสียงเครือครางในลำคอของฟินน์บอกอย่างนั้น

                นับว่าเป็นการบ่นของเสือก็ว่าได้

                จากประสบการณ์ที่อยู่ด้วยกันมา

                “ อือ !

                องค์ชายยิ้ม

                “ ข้า ข้าจะรีบหาชุด !

                ให้คำมั่นสัญญาก่อนจะใช้สายตาสอดส่องเสื้อผ้าพร้อมสะกดจิตตัวเองไม่ให้ไปยุ่งกับเจ้าแมงมุมสีสวยนั่นอีก

                ผ้าบนราวแขวนเกือบทุกชุดถูกองค์ชายดึงออกมาดูและวิจารณ์เบาๆ คนเดียว

                “ แข็งจัง ”

                “ สีดำ อี้ ไม่เอา ข้าไม่ชอบปลาหมึก ”

                “ สีน้ำตาล สีน้ำตาล ต้นไม้ ! ข้าเป็นองค์ชายจะเป็นต้นไม้เพิ่มไม่ได้ ”

                โลกัสเริ่มคิ้วกระตุกอีกรอบเมื่อมันนานเกินความจำเป็น

                ฟินน์ก็ใช้เล็บสะกิดขาโลกัสยิกๆ จนมันเบื่อลงไปนอนกลิ้งรอบนพื้น

                เจ้าเสือขององค์ชายเกือบจะได้ตะคอกอีกรอบ

                เคราะห์ดีที่องค์ชายเดินมาหาโลกัสก่อน

                “ ข้า ข้าเอาอันนี้ ”

                เป็นเสื้อตัดมุมเรียบร้อยตรงชายเสื้อมีลูกไม้ประดับตามเสื้อมีลวดลายดอกไม้สีพื้นเป็นเหลืองอ่อน

                โลกัสยิ้มแห้ง

                “ องค์ชายที่เจ้าถืออยู่มันชุดสตรี ”

                องค์ชายชะงักค้างก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเสียใจมาก

                เหมือนกับเด็กไม่ได้เล่นของเล่นชิ้นโปรด

                “ งั้นเหรอ.. ขะ ข้าจะเลือกใหม่ ”

                พูดเสียงเบาลากขาสั้นๆ กลับมาเลือกใหม่ที่มุมใหม่

                แต่โลกัสคงไม่ได้มีอารมณ์ที่จะรอขนาดนั้น

                “ ฟินน์ ”

                เรียกสัตว์เลี้ยงหรือเพื่อนของตัวเองให้เลิกนอนขี้เกียจ

                ฟินน์หาวหวอดบิดตัวไปมาอย่างขี้เกียจทิ้งภาพลักษณ์พยัคฆ์ขาวไปโดยสิ้นเชิง

                ทำเอาชาวบ้านที่เห็นอ้าปากค้าง

                โลกัสมองเห็นสีหน้านั้นแต่ไม่ได้ใส่ใจ

                ฟินน์คงจะมีข่าวลือใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมา

                โลกัสก้าวเพียงไม่กี่ครั้งก็ถึงตัวองค์ชายดึงร่างจากพื้นมาวางบนหลังฟินน์ที่ยังหลับตาส่งเสียงครางง่วงๆ

                “ ขะ ข้ายังเลือกไม่ได้เลย ”

                องค์ชายทำท่าจะลงจากตัวฟินน์แต่ก็ถูกโลกัสกดร่างไว้

                “ ใส่ๆ ไปสักตัวเถอะ แค่ไม่ใช่เสื้อหรูนี่ก็พอ ”

                ไม่ว่าเปล่าโลกัสแกะปมเชือกทันที ไล่มือปลดกระดุมที่ประดับอยู่บางตา ดึงเสื้อคลุมตัวนอกออกเหลือเพียงชั้นในบางๆ สีขาว

                เวสเปอร์สะดุ้งเมื่อตัวเองถูกถอดเสื้อโดยที่ยังไม่ทันได้ขัดขืน

                “ เจ้า เจ้าปิดตา ! เลยนะ ”

                พยายามเอามือปิดตาโลกัสแต่ก็ไม่สำเร็จ

                “ ข้าจะปิดตาไปทำไมกันองค์ชาย ”

                โลกัสถามเสียงหงุดหงิดมือข้างนึงรวบมือขององค์ชายไว้ส่วนอีกข้างก็ปลดกางเกงออก

                “ แม่ข้าบอกว่า ว่าจะเป็นตากุ้งยิง ถ้า ถ้าเจ้าดูคนไม่ใส่เสื้อ ”

                โลกัสชะงักมือที่ถอดกางเกง

                หลุดหัวเราะออกมา

                องค์ชายนี่ งี่เง่าชะมัด

                เรื่องหลอกเด็กพรรค์นี้เชื่อไปได้ยังไง

                “ เจ้าขำ ขำอะไร ! แม่ ข้าบอกว่ามันเจ็บ เจ็บมากๆ ”

                “ ถ้าเช่นนั้นข้าคงจะเป็นตากุ้งยิงตายแล้ว ”

                โลกัสดึงกางเกงของเวสเปอร์ออกโยนทิ้ง

                 “ แย่ แย่แล้ว แม่ข้าไม่ได้บอกว่ามันรักษาอย่างไร “

                องค์ชายลนลาน

                “ มองข้าสิองค์ชาย ”

                ไม่สามารถกลั้นยิ้มนี้ได้จริงๆ

                องค์ชายให้ความรู้สึกน่าเอ็นดูไม่น้อย

                หวังว่าเจ้าจะไม่หลอกข้านะองค์ชาย

                “ อ้ะ ทำไม ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ ”

                โลกัสไม่ตอบปล่อยให้องค์ชายงุนงงต่อไป

                เสื้อสีขาวลวดลายสีเทาที่ดูเรียบๆ พร้อมกางเกงคู่ชุดกันถูกนำไปใส่ให้องค์ชาย

                ต้องยอมรับว่าชุดนี้เข้ากับองค์ชายไม่น้อย

                ดูสง่างามและสูงค่า

                แม้ว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นจะไม่ได้มากค่าเช่นเดียวกับฐานะขององค์ชาย

                เสื้อคลุมสีดำถูกดึงออกมาจากตัวหุ่นคลุมองค์ชายไว้อีกชั้น

                และสีดำก็ทำให้องค์ชายได้สติ

                “ สีดำ ! ข้าไม่ชอบปลาหมึก ข้า ข้าไม่ชอบ ”

                “ ใส่ซะ คนอื่นจะได้รู้ว่าเจ้ามากับพยัคฆ์ดำ ”

                โลกัสดึงมือของเวสเปอร์ออกมากัดจนเป็นรอยฟัน

                “ โอ๊ย นี่เจ้ากัดข้า กัดทำไม ข้า ข้าเจ็บ ฮือ ”

                “ หากจะมากับข้าจงยอมรับในสิ่งที่ข้ากระทำ องค์ชาย ”

                “ ก็ได้ ”

                องค์ชายยอมสงบปากสงบคำ ใช้มืออีกข้างลูบรอยแผลเบาๆ

                “ ท่านแม่ ถ้าข้าโดนเสือกัด ขะ ข้าจะตายไหม ”

                เวสเปอร์พูดเสียงเบากับตัวเอง

                โลกัสไม่ตอบเพียงยิ้มมุมปาก

                การกัดมือเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น

                เพื่อให้องค์ชายยอมอยู่นิ่งๆ

                เหรียญทองที่มีมูลค่าสูงเกินกว่าจะมาจับจ่ายในตลาดนับสิบเหรียญถูกนำไปวางบนโต๊ะของเจ้าของร้านที่ตอนนี้ไปยืนอยู่หลังร้านยื่นหน้าออกมาดูลูกค้า

                ในระหว่างที่เดินนั้นไม่มีเสียงอะไรแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายเดินกันพลุกพล่าน แต่ในตอนนี้ทุกคนหยุดชะงักอยู่กับที่จับจ้องไปที่พยัคฆ์ดำที่เดินทอดอารมณ์อย่างสบายใจด้วยความหวาดกลัว

                ชื่อเสียงของพยัคฆ์มีอานุภาพมากพอทำให้เด็กร้องไห้จ้าเมื่อได้ยินชื่อ

                แต่กลับมีเสียงหวานคล้อยมาตามสายลมเบาบาง

                ขับขึ้นเสียงสูงก่อนจะค่อยๆ ทอดเสียงลงมาเป็นบทเพลงที่ทั้งเศร้าและสุขในเวลาเดียวกัน

                “ ขลุ่ย ! เสียงขลุ่ย ข้าชอบ ชอบ”

                องค์ชายตาเป็นประกายพยามเขย่าตัวเจ้าเสือให้เปลี่ยนทิศทางการเดินไปหาต้นเสียงที่นั่งอยู่ไกลๆ

                ฟินน์เงยหน้ามองโลกัสเชิงขออนุญาต

                โลกัสพยักหน้า

                เจ้าเสือทะยานไปข้างหน้าทันที กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางได้อย่างง่ายดายซึ่งสิ่งกีดขวางที่ว่าไม่ใช่อะไรนอกจากพวกชาวบ้านที่ยืนกันเต็มพื้นที่ เมื่อมาถึงเวสเปอร์ก็นั่งฟังชายชราที่ยังคงจรดปากที่ปลายขลุ่ยปล่อยให้เสียงบรรเลงแทนความรู้สึก

                เวสเปอร์หลับตาลง

                เสียงขลุ่ยทำให้ข้านึกถึงแม่

                แม่ข้าชอบให้ข้าวาดรูป เล่นดนตรี

                ข้าชอบเล่นขลุ่ย ชอบในเสียง รูปร่าง วิธีการควบคุมเสียง

                ส่วนแม่ของข้าชอบเพลงที่ข้าบรรเลง

                โลกัสหยุดยืนฟังเงียบๆ ข้างเวสเปอร์

                จนกระทั่งเมื่อเพลงบรรเลงจบชายชราก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ทั้งสองคนนิ่งๆ ก่อนจะเปลี่ยนไปเล่นเพลงอื่นต่อ

                สิ่งที่ไม่ได้สังเกตกันแต่แรกคือผ้าที่ถูกปูไว้สำหรับใส่เงิน

                เงินสองเหรียญทองถูกหยิบจากกระเป๋าของโลกัสก่อนจะวางตรงหน้าชายชรา แต่เจ้าของการแสดงเปิดหมวกก็ไม่ได้สนใจให้สมาธิกับการบรรเลงเพลงมากกว่า

                “ ชอบขลุ่ยงั้นเหรอ ” โลกัสถามองค์ชาย

                “ อืม ! ข้า ข้าชอบมากเลย เล่นแล้ว เล่นรู้สึกดี ”

                โลกัสหัวเราะหึๆ รับ

                โครกกกก

                เสียงครวญครางดังออกมาจากท้องฟินน์

                ฟินน์คำรามออกมาเสียงดัง

                ดูหงุดหงิด

                “ เอาเถอะๆ พวกเราไปกินข้าวกันก่อนที่เจ้าแมวจะหงุดหงิดกัน ”

                “ อืม ! ข้าหิว หิวเหมือนกัน ”


-------

แก้คำผิดหลังจากอัพแบบไม่เช็ค 555 ( แต่งตอนง่วงๆ )

องค์ชายตอนนี้โดนจับแก้ผ้า 

ชอบองค์ชาย กรี๊ดเสือขาว อยากตบพัยคฆ์ดำ เมนต์ได้เลย 555 ><

               

               

               

               

               

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #1453 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 13:50
    เอ็นดูน้องงง
    #1453
    0
  2. #1434 Puffy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:19

    โอ้ยรำคาญสัส กูต้องอ่านให้ได้ มันอาจจะมีอะไรพีคๆ ฟินๆ ฮืออออ ทรมานจิตใจเหลือเกิน กูมันคนใจบาป

    #1434
    0
  3. #1421 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:51
    เอ็นดูววววววววว

    น้องลูก ทำเอาแม่ใจบางไปหมดแล้ว
    #1421
    0
  4. #1380 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:04
    น้องน่ารักกกกกกกกก เจ้าแมวดูชอบองค์ชาย
    #1380
    0
  5. #1362 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:31
    งื้อออ เอ็นดูน้องงง เจ้าเสือเอ็นดูน้องเยอะๆ ด้วยนะ
    #1362
    0
  6. #1341 Heine. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 07:26
    น้องอ้อนองค์ชายบ่อยๆ
    #1341
    0
  7. #1314 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:49
    ชอบแมวน้อย
    #1314
    0
  8. #1217 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 02:43
    ฟินน์ตลกอ่าาาาา
    #1217
    0
  9. #1213 TaiyoTsuki (@krittimakumdee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 04:00
    องค์ชายช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก><
    #1213
    0
  10. #1174 Somjasit (@Somjasit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:18
    อ๊ายยน่ารักอ่ะะ อยากเอาไปกอดปลอบซะเหลือเกินนน//โดนเสือดำเตะกระเด็น
    #1174
    0
  11. #1141 ffy97 (@foamon97) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:26
    กรี๊ดดดด หนูอยากได้ชุดผู้หญิงหรอลูก พอไม่ได้ใส่ละน้ำตาคลอเชียว เอ็นดูองค์ชาย
    #1141
    0
  12. #1126 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 21:57
    เพิ่งได้อ่าน น่ารักดีค่ะ
    #1126
    0
  13. #1098 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:30
    กรี้ดดดด องค์ชายน่ารัดคต//.,//
    #1098
    0
  14. #695 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 15:46
    นึกว่าตั้งชื่อเรื่องให้แบ๊วๆเฉยๆ ที่ไหนได้องค์ชายปัญญาอ่อนของจริง 555555555

    อาการแบบนี้คล้ายพวกออทิสติกปะ ดูพูดกะตุกกะตัก ไม่ใช่แค่ไม่มีความมั่นใจแล้วละ
    #695
    0
  15. #654 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 01:46
    องค์ชายดูบ่องเเบ๊วมากๆ
    #654
    0
  16. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 02:28
    เป็นแมวที่ฉลาดและตามใจองค์ชายมากค่ะ หุๆ
    #642
    0
  17. #629 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:23
    ไม่เเน้ใจนะค่ะว่าประโยคนี้ผิดหรือเปล่า 
    ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะเช่นไรกับองค์ชาย ตกคำว่า ทำ ไปหรือเปล่าค่ะ
    กรี๊ด เจ้าเสือถอดเสื้อองค์ชายได้ไง ดีนะที่องค์ชายไม่บอกว่า เเม่ข้าสอนว่าห้ามดูใครตอนไม่ใสเสื้อผ้า ถ้าดูเเล้วจะต้องเเต่งงานกับเขาอะไรเเบบนี้ เเละเจ้าเสือ เจ้าบอกคนเเถวนั้นว่าห้ามบอกว่าเห็นองค์ชาย เเต่เล่นเดินกลางถนน เลือกเสื้อผ้าเเบบสบายๆเเถมองค์ชายรองก็รู้ว่ารัชทายาทไปกับพยัคฆ์ดำอีก ทางราชวังก็น่าจะรู้เเล้วล่ะ
    เเต่คุณลุงคนนั้น คนธรรมดาจริงหรือเปล่าเนี่ย ชาวบ้านคนอื่นกลัวกันเเทบตาย ลุงเเกนั่งเป่าขลุ่ยไม่ชิวไปหน่อยเหรอ สนุกค่ะ อยากดูว่าเนื้อเรื่องจะเป็นไงต่อ จะเป็นการเดินทางไปกับเจ้าับเจ้าเเมวหรือว่าจะเป็นการชิงบัลลีงก์คืนกันนะ
    #629
    0
  18. #514 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 16:54
    องค์ชายน้อยน่ารักน่าภนุถนอมมากๆเลย น่าเแอ็นดูไร้เดียงสาแต่ก็น่าสงสาร
    #514
    0
  19. #305 gaempong2 (@gaempong2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 15:14
    เหมือนโลกัสได้ลูกสาวมาเลี้ยงอ่ะ 555
    #305
    0
  20. #267 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:58
    โลกัสเหมือนได้ลูกชายมาใหม่คนนึงเลยอ่ะ5555
    #267
    0
  21. #213 Chiaki04 (@Chiaki04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:47
    เอ็นดูองค์ชาย
    #213
    0
  22. #143  NR : Just brothers..? >< (@hero-fayzii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    โอ้ยน่าเอ็นดูววว อยากเก็บองค์ชายไว้จริงๆ
    โลกัสดูแลดีๆนะ โอ้ยหนูน้อยย
    #143
    0
  23. #128 D_diamond (@nampetch1405) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:28
    องค์ชายน่าเอ็นดูมากอ่ะ
    #128
    0
  24. #89 North-kung (@north-kung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:18
    อยากฟัดเสือขาว อารมณ์แบบหมาที่บ้านเลยค่ะตัวใหญ่ ดูดุ แต่จริงๆคือปัญญาอ่อนมากกกกกก55555555555555 เหมือนฟินน์ตอนหลับ
    #89
    0
  25. #69 Invidia (@chiele) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 13:57
    เหมือมากับลูก 555
    #69
    0