[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,244 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,011 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,089

    Overall
    110,244

ตอนที่ 34 : ตอนพิเศษ : ถ้าโลกัสกับองค์ชายอยู่ในโลกปัจจุบัน [ตระกูลอัจศุชวาล]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    13 มี.ค. 60

ตอนพิเศษ โลกปัจจุบัน 


ณ เวลานี้คงไม่มีใครไม่รู้จักนามสกุล 'อังศุชวาลตระกูลของเจ้าสัวใหญ่สัญชาติจีน-เยอรมัน ซึ่งในมือถือครองธุรกิจอหังสาริมทรัพย์แทบทุกประเภท ตั้งแต่หมู่บ้านจัดสรรจนถึงคอนโดในย่านดังของกรุงเทพ ทำให้มีฐานะติดอันดับต้นๆ ของคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศไทย 


หากแต่ความร่ำรวยของเจ้าสัวก็ไม่มีได้มีที่มาเป็นสีขาวเสมอไป เบื้องหลังเงินทองที่มากมายนั้นถูกแลกด้วยเลือดจำนวนไม่น้อยเช่นกัน มีผู้คนมากมายที่พยายามขัดขืนไม่ขายที่ให้เจ้าสัวแต่สุดท้ายก็ยอมขายด้วยร่างไร้วิญญาณ ความจริงเรื่องนี้ใช่ว่าผู้คนส่วนใหญ่จะไม่รู้เพียงแต่ไม่กล้าปริปากพูดอะไรเท่านั้น 


แต่ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่สามารถใช้เป็นข่าวซุบซิบวงในได้สนุกปาก เจ้าสัวพยายามอย่างยิ่งทั้งยัดเงินทั้งอะไรแต่ก็ไม่ได้ผล จึงได้แต่พยายามกลบข่าวด้วยข่าวอื่นที่ใหญ่กว่าเมื่อมีคนปูดเรื่องนั้นขึ้นมา 


เรื่องที่ว่าลูกชายคนโตของเจ้าสัวอังศุชวาลเป็นออทิสติก 


ทุกงานแถลงข่าวหรืองานเลี้ยงเจ้าสัวจะไม่พูดถึงลูกชายคนโตของตัวเองราวกับไม่มีตัวตนอยู่ แต่พูดถึงลูกชายคนรองของตัวเองแทน ลูกชายที่เพียบพร้อมไปทั้งรูปลักษณ์และสติปัญญาอีกทั้งยังจบเจ้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของประเทศด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เจ้าสัวภูมิใจกับลูกชายคนนี้มากและมักเปรยต่อหน้าสื่อบ่อยๆ ว่าจะให้รับช่วงกิจการต่อ ส่วนลูกชายคนเล็กนั้นยังคงเรียนอยู่ในระดับมัธยมปลาย 


น่าเสียดายที่พวกนักข่าวไม่ได้ชอบข่าวธรรมดาแต่ชอบข่าวคาวซะมากกว่า ต่อให้เงินจำนวนมากมายเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหยุดความสอดรู้ของพวกเขาได้ มีหลายครั้งที่นักข่าวพยายามตะล่อมขอเข้าไปถ่ายทำรายการชีวิตเจ้าสัวข้างในบ้านที่ใหญ่ราวกับคฤหาสน์แต่หารู้ไม่จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาคือตัวลูกชายคนโตต่างหาก! 


มีครั้งหนึ่งที่มีแม่บ้านลาออกจากบ้านเจ้าสัวมาขายข่าวให้กับนักข่าวทำให้พวกนักข่าวตื่นเต้นกันมาก เพราะแม่บ้านเล่าว่าลูกชายคนโตของเจ้าสัวนั้นถูกขังเอาไว้ในบ้านหลังเล็กซึ่งในบ้านหลังนั้นก็มีแค่เปียโนหลังหนึ่งกับตู้หนังสือเท่านั้นไม่มีอะไรอีก แต่ทันทีที่พวกเขากำลังจะปล่อยข่าวนี้ลงอินเทอร์เน็ตกลับถูกสายลึกลับโทรมาขู่ฆ่าซะก่อน แน่นอนว่าแม่บ้านคนนั้นก็หายไปอย่างลึกลับเช่นกัน 


แต่นั้นก็ยิ่งทำให้พวกเขาอยากรู้จนตัวสั่นแต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้น หากมากกว่านี้ก็คงจะอันตรายต่อชีวิตจนเกินไป เช้าวันต่อมาเจ้าสัวออกมาแนะนำลูกชายที่เคยบอกว่าเป็นคนรองของตัวเองว่าเป็นลูกชายคนโตและพร้อมจะรับตำแหน่งเจ้าสัวคนต่อไป 


ทำให้เรื่องราวของลูกชายคนโตของอังศุชวาลค่อยๆ จางหายไปจากตระกูลอังศุชวาล 

 

 



"งานนี้ขอให้เร่งมือหน่อย ถ้าไอ้เสี่ยอ้วนมันขัดขืนก็ฆ่าทิ้งไปได้เลย ส่วนเรื่องเงินเจ้าสัวบอกแล้วแต่มึงจะเรียกชายร่างท้วมซึ่งมีฐานะเป็นพวกซักล้างของเจ้าสัวพูดกับชายร่างใหญ่ที่อยู่ในชุดคลุมดำทั้งตัว ถึงแม้จะเคยคุยกันมาสองสามครั้งแต่สิ่งที่ชายร่างท้วมเคยเห็นมีเพียงนัยน์ตาสีดำอำมหิตราวกับนักล่าเท่านั้น  


ซึ่งมันก็สมกับฉายาพยัคฆ์ดำ นักฆ่าที่ลงมือฆ่าได้รวดเร็วและฉับไว ไร้ความลังเลใดๆ คล้ายกับว่าในจิตใจของมันไม่เคยมีความเมตตา  


สิ่งที่ชายร่างท้วมพอรู้นั้นมีเพียงชื่อกับข้อมูลเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ทำให้ทุกครั้งที่เจอกันชายร่างท้วมมักจะลอบใช้ดวงตาเล็กๆ ราวกับเม็ดถั่วของตัวเองสำรวจร่างของโลกันต์ มือปืนชื่อดังในธุรกิจมืดที่เก่งเรื่องพรางตัวและลงมือฉับไว เพราะความเก่งกาจทำให้มันไม่จำเป็นต้องอยู่ในสังกัดใคร ใครที่ให้เงินมากที่สุดมันก็จะรับงานนั้น 


"ล้านนึง บัญชีเดิมเจ้าของฉายาพยัคฆ์ตอบเสียงราบเรียบและสาวเท้าออกทันที ราวกับว่าการหายใจร่วมกับคนเป็นนั้นเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับมัน 


"แม่งแค่ฆ่าคนเดียวได้ตั้งล้านนึงเลยเหรอวะคนพวกซักล้างบ่นอย่างไม่พอใจนักกึ่งอิจฉา    


ปัง! 


ชายร่างท้วมสะดุ้งเฮือกตัวสั่นเทาเมื่อข้างๆ เท้าตัวเองเป็นรอยกระสุน พอเงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นนัยน์ตาสีดำนั่นวาวโรจน์ โดยไม่รู้ตัวแข้งข้านั้นอ่อนยวบจนทรุดไปกองบนพื้นด้วยความหวาดกลัว 


ถ้าหากเปรียบโลกันต์เป็นพยัคฆ์ มนุษย์ทุกคนที่ยืนตรงหน้ามันคงไม่ต่างอะไรจากกวางที่มันสามารถขย้ำให้ตายในครั้งเดียว! 


เสือร้ายที่เพิ่งทำคนกลัวจนเข่าอ่อนถอนหายใจไม่สบอารมณ์นัก เพราะตอนนี้มันกำลังเดินอยู่ในสวนของตระกูลอังศุชวาลที่ยุงเยอะเป็นบ้าและตอนนี้ก็ใกล้จะเช้าแล้วมันยังไม่ได้นอนเลยสักชั่วโมง มันเดินไปเรื่อยๆ อย่างหงุดหงิดเพื่อหาแมวที่ตัวเองเอามาด้วย ไม่รู้ว่าแมวบ้านั่นมันคลั่งอะไรถึงวิ่งตามอะไรสักอย่างไปตอนที่มันกำลังจะรับงานจากไอ้อ้วนนั่น 


เพราะเจ้าแมวนั่นชอบเดินเล่นออกจากห้องพักแล้วโดนหมาฟัดกลับบ้านมาเกือบตายบ่อยๆ มันเลยไม่ไว้ใจให้แมวตัวนี้อยู่บ้านคนเดียว มักจะพาติดตัวไปทำงานด้วยเรื่อยๆ โดยจะยัดไว้ในรถตู้หรือตู้สักตู้ที่พอจะหาได้แถวนั้น ดีที่มันพอรู้งาน ไม่ร้องแหกปากโวยวายเวลาโดนขัง ทำเพียงแค่นอนรอเงียบๆ เท่านั้น 


เมี้ยว~~ 


นัยน์ตาดุร้ายวาววับ ไอ้แมวเวรนั่นโลกันต์สาวเท้าเร็วๆ ไปทางต้นเสียงที่เป็นป่ารกครึ้มทันทีเพราะอยากกลับบ้านไปนอนเต็มทน หากแต่เมื่อกำลังจะตะคอกด่า คำพูดทุกคนกลับจุกอยู่ที่ลำคอเพราะภาพตรงหน้า 


ชายร่างโปร่งซึ่งมีผมสีขาวโพลนระต้นคอนัยน์ตาสีทองกำลังเล่นกับแมวบัดซบของมันด้วยรอยยิ้มกว้างและส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ 


กร็อบ 


บัดซบ มันเผลอเหยียบใบไม้! 


แน่นอนว่าคนที่ถูกลอบมองอยู่ก็รู้ตัวเงยหน้าขึ้นมามองทันที ยิ่งพอเห็นว่าเป็นคนแปลกหน้าใบหน้านั่นก็ซีดลงถนัดตาและลนลานจนทำอะไรไม่ถูกจึงตัดสินใจนั่งอยู่ที่เดิมยกมือสองข้างขึ้นมาบังตัวเองตัวสั่นเทา 


"ขะ.. ขอ ขอโทษ ฮึก ไม่ ไม่ เล่นแล้ว" 


เสียงทุ้มนุ่มดังแว่วออกจากริมฝีปากบางเฉียบ 


แง้ว 


เจ้าแมวเหลือบมองเจ้านายตัวเองแล้วขู่ฟ่อใส่ ข้อหาทำให้คนที่มันถูกใจร้องไห้ 


"แมวเวร เลี้ยงเสียข้าวสุกโลกันต์สบถใส่แมวเนรคุณของตัวเองอย่างไม่จริงจังนักแต่ก็สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ถอยหนีชนหลังติดกำแพงด้วยความหวาดกลัว 


นัยน์ตาสีทองที่ได้จากทวดน้ำตาคลอเบ้านิดๆ เมื่อรู้สึกว่าตนเองจนมุม มือสองข้างเปลี่ยนเป็นไหว้ขอขมาด้วยความเคยชิน "ฮึก ขะ ขอโทษ ไม่ ไม่ทำแล้ว เวส เวส ขอโทษ" 


ร่างสูงถอนหายใจแล้วนั่งยองๆ ตรงหน้าคนที่กลัวจนตัวสั่นไม่หยุด 


"ร้องไห้ทำไม" 


"ฮึก เล่น เล่นแมว แมวใครไม่รู้" 


โลกันต์สบมองแมวตัวเองที่ตอนนี้ยืนขวางเวสราวกับกำลังปกป้อง ทั้งๆ ที่ตัวเองนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายกลัวจนตัวสั่น 


"ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยมือหยาบที่จับแต่กระบอกปืนและมีดสัมผัสกับกลุ่มผมนุ่มเบาๆ ราวกับกำลังจะปลอบประโลมเท่าที่เสือดุร้ายตัวนึงจะทำได้ 


แน่นอนว่าพยัคฆ์ดำก็เคยได้ยินเรื่องราวของลูกชายระกูลอังศุชวาลมาบ้าง ความรู้สึกแรกที่รู้ไม่มีความเห็นใจแทรกอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว หากแต่เมื่อเห็นอยู่ตรงหน้าตัวเองกลับปล่อยผ่านไม่ได้เพราะร่างตรงหน้านั้นอ่อนแอราวกับกำลังจะแตกสลายได้ตลอดเวลา 


“ฮึก ขอโทษ” ร่างเล็กยังคงสะอื้นแม้ว่าจะเลิกตัวสั่นแล้วก็ตาม น่าแปลกที่มืออุ่นๆ นั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดและมันเป็นความรู้สึกที่เวสต้องการมาตลอด จึงเผลอจับมือนั้นไว้แน่นกลัวว่ามันจะหายไป 


“เป็นอะไร หืม?” ใบหน้าคมคายที่ซ่อนใต้ผ้าคลุมยิ้มมุมปากแกล้งชักมือออกซึ่งก็ถูกดึงไว้แน่นไม่ไปไหน 


แง้ว! 


“หุบปากน่า ฟินด์ โลกันต์มองแมวตัวเองหน่ายๆ แล้วสบมองลูกชายคนโตของอังศุชวาลที่กำลังมองตัวเองไม่วางตา 


“แผลบน บนหน้า.. เจ็บไหม”  


นานแล้วสินะที่ไม่มีใครถามแบบนี้ 


พยัคฆ์ดำยิ้มเอ็นดูแล้วส่ายหัว "มดกัด" ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วตอนได้แผลนี้มาเจ็บจนแทบเสียสติ "แล้วเวสล่ะ ทำไมยังไม่นอน นี่มันจะเช้าแล้ว" 


พอโดนเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงใจดี เวสก็ยิ้มกว้างเพราะแทบไม่มีใครเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้แล้ว พวกแม่บ้านอย่างมากก็มาทำความสะอาดให้พอเสร็จแล้วก็ไป ส่วนอาหารจะถูกวางบนโต๊ะอาหารทุกเช้าและเย็น คนตัวเล็กกินข้าวแค่สองมื้อเพราะวันๆ ใช้ชีวิตหมกมุ่นอยู่กับสิ่งๆ หนึ่งจนลืมหิวไปเลย 


"เล่น เล่นเปียโนน่ะ" เวสพูดเสียงกระตือรือร้น "อยาก อยากฟังไหม เวสจะเล่นให้.. ฟัง" 


ร่างสูงตอนนี้เริ่มไม่รู้สึกอยากนอนเท่าไหร่ "อยากสิ" น่าแปลกที่อยู่ๆ ก็ถูกชะตากับลูกชายคนโตคนนี้ของเจ้าสัวอย่างน่าประหลาด ทั้งๆ ที่ปกติเขามักจะสนใจผู้หญิงแท้ๆ 


เวสดึงมือเจ้าของฉายาพยัคฆ์ดำไปยืนข้างๆ ส่วนตัวเองก็ไปนั่งที่ประจำตัวตั้งแต่จำความได้  


"เวส เวสจะเล่นแล้วนะ ตะ ตั้งใจฟังดีๆ ล่ะ" ร่างโปร่งเปรยก่อนที่จะหลับตาและเล่นเพลงตามความรู้สึกของตัวเองทันที นิ้วเล็กกดตามตัวโน๊ตที่ปรากฎขึ้นในสมองอย่างชำนาญจนเกิดเป็นเพลงไพเราะออกมา ทั้งๆ ที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูด้วยซ้ำแต่เวสก็ไม่ได้กดโน๊ตผิดแม้แต่ตัวเดียว จะเรียกคำว่าชำนาญก็คงไม่ถูกนักต้องเรียกว่าสัญชาตญาณซะมากกว่า 


เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ยอมอยู่กับเวสมาตลอดโดยไม่อิดออด 


คนเป็นมือปืนเบิกตากว้างมองคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นออทิสติกอึ้งๆ 


ทั้งๆ ที่มันไม่ค่อยได้ฟังเพลงหรือสนใจอะไรพวกนี้เท่าไหร่แต่กลับรู้สึกขนลุกกับการเล่นเพลงของเวส ทั้งการกดอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้มองและเสียงเพลงที่ทั้งทรงพลังและแฝงความถ่อมตัวของคนเล่น 


ไม่น่าเชื่อคนที่น่าจะกลายเป็นขุมทรัพย์ของนักดนตรีกลับถูกตรวนโซ่ไว้ให้อยู่ในกรงแบบนี้ ทั้งๆ ที่มีความสามารถกลับถูกกับแค่คำว่าออทิสติกตรึงไว้ให้จมปลักอยู่ที่เดิม 


นัยน์ตามาดร้ายของโลกันต์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นมุ่งมั่น มองเวสราวกับสมบัติล้ำค่า 


"ฉันจะพานายออกไปจากกรงนี่เอง" 


หากแต่มันก็ไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของคนที่จมไปในโลกดนตรีแล้วแต่อย่างใด 


โลกันต์จึงเลือกที่จะมองเงียบๆ โดยมีแมวตัวหนึ่งนั่งเลียขนอยู่ข้างๆ 


เฝ้ารอเพื่อที่จะปลดปล่อยจากโซ่ตรวนที่มีชื่อว่าตระกูลอังศุชวาลตระกูลที่รุ่งเรื่องไปด้วยรัศมีโชติช่วง 


--------------

ตอนนี้มาได้ไงไม่รู้ สะพรึงตัวเองที่คิดเล่นๆ เมื่อเช้าแต่แต่งจริง 555555

ตอนนี้ไม่มีในเล่มนา ใครงงเล่มอะไร

ตอนนี้เจ้าเสือเปิดจองอยู่น้า ใกล้หมดเขตแล้ว >< รักไรต์กลัวไรต์หิวกดซื้อได้เลย 55


จิ้มๆ เลยไม่เจ็บเบย


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #1401 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:18
    แบบอยากขอตอนต่อเลยจริงๆค่ะ
    #1401
    0
  2. #1159 Miss Anna. (@tawan10240) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 15:37
    ต่อๆๆๆๆๆๆต่อเป็นภาคปัจจุบันนนนน
    #1159
    0
  3. #1158 Pandora-box (@CrEmErRy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 09:07
    ฮือออออ ขออีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1158
    0
  4. #1156 Red Devotees (@praewsy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 00:27
    อยากอ่านต่อเลยอ่ะ หนูเวส หนูน่ารักเกินไปแล้ว >< เฮียโลกัสดูอบอุ่นอ่ะ ฟินนน =///=
    #1156
    0
  5. #1155 ฮันนี่พี (@chalis) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:26
    อยากอ่านต่อเลยค่ะแงเ น่ารักมากกก ชอบ หนูเวสขี้กลัวน่าสงสารงื้อ
    #1155
    0
  6. #1154 Knight keys (@aomsinka36) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:13
    ชอบค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #1154
    0
  7. #1153 paer2277 (@paer2277) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:11
    อ๊ากกกกก อยากอ่านต่อเลย 555555
    #1153
    0
  8. #1152 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:57
    สนุกมากค่ะ
    #1152
    0
  9. #1151 gasil (@gasil) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:47
    ต่อได้ไหม อยากอ่าน กรี๊ดดดดดด
    #1151
    0
  10. #1150 MeowMeow99 (@MeowMeow99) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:43
    น่ารักกกก รอตอนต่อไปนะค่าาาา
    #1150
    0
  11. #1149 NTM R. (@window-rain) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:24
    ขอโหวตให้เป็นภาคพิเศษสั้นๆค่ะ!!!!!
    #1149
    0
  12. #1148 lily0000 (@lily0000) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:19
    ชอบคะ ต่ออีกนร้าาาา
    #1148
    0
  13. #1147 patty-brw (@pattylover) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:19
    อ๊ายยย คือดีอ่ะชอบมากเลย รอๆๆๆ
    #1147
    0
  14. #1146 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:15
    งานดีๆๆๆ ชอบ ลงต่อไป เย้ๆไๆ
    #1146
    0
  15. #1145 Jirachaya Ketsantea (@jirachayaketsa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:14
    มาซะขนลุกเลยตอนนี้ ไรต์จะเรียกความสงสารจากรีดแบบพวกเราหรอคะ ฮือ ฮือ~~~
    #1145
    0
  16. #1144 inkler (@1566) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:08
    ชอบอ่ะต่อก็ดีนะค้าาาาาา
    #1144
    0
  17. #1143 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:02
    ชอบบบบบบบบบบบ
    #1143
    0