[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,198 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,011 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,043

    Overall
    110,198

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : มอมเหล้าองค์ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    6 ก.พ. 59

ตอนที่ 3

                โลกัสพาองค์ชายเข้าร้านอาหารที่ดูลับตาคน แต่พอเปิดประตูเข้าไปในร้านนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง เสียงตะโกนคุยกันเสียงดนตรีเล่นเพลงกันครื้นเครง ผู้คนเมามายกอดคอคุยโวเรื่องต่างๆ ไฟไม่กี่ดวงถูกจุดเพียงเพื่อให้แสงสว่างแค่เพียงพอต่อการมองดูรายการอาหารแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสลัวอยู่ดี

                ร้านนี้ถือว่าเป็นร้านมีชื่อพอสมควร

                เป็นร้านที่นักเดินทางมักจะมาแลกเปลี่ยนข่าวสารกันหรือแลกเปลี่ยนสินค้าด้านหลังร้าน มีทั้งสินค้าทั่วไป หายาก หรือแม้แต่สินค้าต้องห้ามก็ยังหาได้จากร้านนี้

                สาเหตุที่ร้านนี้ไม่ถูกปิดไปเพราะเจ้าของร้านที่มีลูกชายเป็นองคมนตรีของกษัตริย์บวกกับร้านนี้สามารถกระตุ้นเศรษฐกิจให้กับเมืองได้มากกว่าการเปิดสถานที่ท่องเที่ยวสิบแห่งด้วยซ้ำ

                เป็นร้านอาหารที่รวบรวมทุกอย่างไว้ครบครัน

                แม้แต่เรื่องอย่างว่า

                แสงไฟที่มืดสลัวทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าผู้ที่เข้ามาใหม่นั้นคือพยัคฆ์ดำ

                “ นายท่านต้องการอะไร” น้ำเสียงหวานหยดย้อยเข้ามาคลอเคลียทันทีเมื่อรู้ว่าผู้ที่เข้ามานั้นเป็นชายฉกรรจ์ มือบางเกาะเกี่ยวแขนแกร่งอย่างออดอ้อน

                รอยยิ้มแตะแต้มมุมปากโลกัส

                หากเป็นเวลาปกติคงจะไม่ปฏิเสธหญิงสาวแต่ตอนนี้ท้องนั้นว่างเกินทนแล้วยังมีองค์ชายนี่มาด้วย

                “ ข้าขอแค่อาหารแล้วกัน ”

                หญิงสาวทำท่าเสียดายแต่ก็ยังยิ้มรับ “ ให้ข้านำทางท่านไปนะ ”

                โลกัสเสียงอืออาในลำคอเชิงตอบรับ

                ท่าน ?

                พยัคฆ์ดำขมวดคิ้ว

                ทำไมแค่ท่านล่ะ

                หันซ้ายหันขวาก็พบว่าร่างขององค์ชายนั่นหายไปแล้ว ส่วนฟินด์ที่เปลี่ยนร่างเป็นแมวตัวเล็กแล้วก็ยังร้องแง้วๆ จากกระเป๋าเสื้อ

                เวร !!

                “ เจ้าจัดที่นั่ง 3 ที่ให้ข้า ไว้ข้าจะไปนั่งเอง ”

                หันไปพูดเสียงเฉียบขาด

                ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งในอารมณ์ที่เปลี่ยนไปกะทันหันจึงรีบรับคำแล้วเข้าไปจัดที่ทันที ไม่กล้าตอแยอะไรอีก ลูกค้าที่หญิงสาวพบนั้นมีหลายรูปแบบ อารมณ์แปรปรวนเช่นนี้จากประสบการณ์บอกไว้ว่าไม่ควรยุ่งมากที่สุด

                โลกัสขบกรามแน่นหงุดหงิด ร้านที่ใหญ่โตทำให้การหาตัวคนนั้นเป็นไปได้ยาก

                องค์ชายนั่นแสร้งทำจริงๆ ด้วย !

                หลอกให้ข้าพาตัวออกมาแล้วก็หนีไป

                แต่ก่อนที่โลกัสจะตัดสินองค์ชายแบบนั้นก็ได้ยินเสียงของคนที่กำลังก่นด่าพอดี

                “ ข้า ข้าไม่เคยกิน แต่ แต่หวานข้าชอบ ”

                หน้าขององค์ชายแดงก่ำ

                ตั้งแต่ที่เข้ามาในร้านองค์ชายที่วันๆ ขลุกตัวอยู่แต่ในปราสาทก็สนใจทุกอย่าง เผลอเดินสำรวจโดยไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าตัวเองก็ถูกผู้อื่นสำรวจเช่นกัน หน้าตาหมดจดเหมือนกับลูกกวางที่เข้ามาในป่าเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย องค์ชายถูกชักชวนให้นั่งด้วยและถูกมอมเหล้าด้วยความนึกสนุกของกลุ่มนักเดินทางที่เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์

                “ ฮ่าๆๆ ชอบก็ดีแล้ว กินอีกสิ ”

                ภายใต้ความนึกสนุกก็มีความเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

                แต่ก็เพียงเท่านั้น

                เด็กที่ยังไม่ทันได้รู้จักโลกนั้นหอมหวานเพียงใด ?

                หากได้ลองลิ้มรสคงจะคุ้มกับราคาเหล้าที่เสียไป

                แววตาฉายชัดถึงความหื่นกาม ไม่ละเว้นว่าจะเป็นเพศใด การจะซื้อบริการจากหญิงสาวของร้านนั้นราคาแพงเกินทน สู้จับเอาคนในร้านไม่ง่ายกว่าหรือ

                องค์ชายรับแก้วไปดื่มอีกราวกับสิ่งที่กำลังกินอยู่เป็นเพียงน้ำที่ตนกินเป็นประจำ

                ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้องค์ชายรู้สึกดี

                ความมึนงงในหัวทำให้องค์ชายจดจำไม่ได้ว่าตัวเองนั้นมากับใครด้วยซ้ำ

                แม้แต่ตอนที่ถูกกระชากไปพาดไหล่ก็ยังหัวเราะคิกคัก

                “ ท่านแม่ ท่านแม่เล่นอะไร ”

                “ เขามากับข้า ”

                โลกัสพูดเสียงต่ำ จ้องผู้ที่แย่งองค์ชายไปด้วยสายตาเหมือนจะฆ่าให้ตาย

                ความเมามายที่มีอยู่ในหัวหายไปทันที เมื่อรู้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็นใคร ปากคอสั่นพูดอะไรไม่ออกทันทีราวกับโดนสาปให้ไม่สามารถพูด

                พยัคฆ์ดำแบกองค์ชายกลับไปนั่งที่นั่งด้วยความหงุดหงิด

                “ ข้า ข้าอยากกินอีก คิกๆ ”

                องค์ชายเริ่มเลื้อยใส่โลกัสโดยไม่ได้สังเกตหน้าของโลกัสแม้แต่น้อย

                ว่ากำลังจะกัดหัวองค์ชายอยู่แล้ว

                “ ไม่มีเงินจ่ายก็หุบปากไป !  

                โลกัสตะคอกจนองค์ชายสะดุ้งเฮือกคู้ตัวทันที

                “ ฮือ ข้า ข้าไม่กินก็ได้ ”

                พอเวสเปอร์ร้องไห้ อารมณ์ของโลกัสก็เย็นลง ไตร่ตรองสิ่งที่เกิดขึ้น

                ต้องยอมรับว่าเมื่อกี้ที่หงุดหงิดเพราะองค์ชายหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าวทำให้คิดว่าหนีไปแล้ว

                แต่ตอนนี้องค์ชายไม่ได้หนีไปเพียงแค่ถูกชวนให้กินเหล้าเท่านั้น

                หน้าแดงก่ำที่ตอนนี้เหมือนตาจะแดงก่ำไปด้วย

                จะว่าไปคนเมาก็สามารถล้วงหาความลับได้นี่ ?

                โลกัสยิ้ม

                หน้าแดงก่ำนี่ก็สามารถแสร้งเมาได้

                ไอ้ท่าทีเด็กๆ นี่ก็แกล้งทำได้เหมือนกัน

                มือหนาลูบหัวองค์ชายเบาๆ เชิงปลอบ

                “ อยากกินแบบไหน แบบเดิมหรือเปล่า ที่อร่อยกว่านี้ก็มีนะ ”

                องค์ชายสั่นหัวดิกกอดตัวเองแน่นกว่าเดิม

                “ ไม่ ฮือ ข้าไม่กินแล้ว ”

                โลกัสขมวดคิ้ว

                แง้ววว

                ฟินด์ตะเกียกตะกายออกมาจากกระเป๋าเสื้อกระโดดไปหาองค์ชาย พยายามใช้เนื้อตัวคลอเคลียอย่างออดอ้อนแต่สายตากลับสั่งให้เจ้านายสั่งอะไรมากินสักที

                แง้ว !

                “ ก็ได้ๆ เจ้าท่าจะหิวมากนะฟินด์ ” พยัคฆ์ดำโบกมือเรียกความสนใจแต่ก็ไม่มีใครสนใจจึงตัดสินใจตะโกนดังลั่น “ ข้าเอาเนื้อย่างสามจาน กับเหล้าที่แรงที่สุดที่ร้านเจ้ามี 

                เสียงของพยัคฆ์ดำนั้นเหมือนพยัคฆ์คำรามไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรระหว่างที่พยัคฆ์ดำตะโกน

                ผู้คนที่เมามายเริ่มรู้ว่าแขกผู้มาใหม่นั้นเป็นนักฆ่าเลื่องชื่อ

                มีเพียงองค์ชายที่ไม่รู้ถึงฐานะของโลกัส

                “ เจ้าแมว.. ” องค์ชายพูดเสียงเบา จดจำได้ทันทีว่าแมวที่คลอเคลียตัวเองอยู่คือฟินด์ ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วกอดฟินน์แน่น

                โลกัสคิ้วกระตุกเมื่อเห็นองค์ชายกลับมาอารมณ์ดีง่ายๆ เพราะฟินน์

                ทั้งๆ ที่พยัคฆ์ดำนั้นก็ปลอบเหมือนกัน

                เจ้าของร้านเมื่อได้ยินเสียงของพยัคฆ์ดำก็ตกใจจนตัวสั่น รัดคิวการทำอาหารให้กับพยัคฆ์ดำทันที ในครัวเกิดความโกลาหลกับการหาเนื้อที่ดีที่สุด เหล้าราคาแพงและแรงที่สุดในร้านที่มักจะใช้ต้อนรับเจ้าขุนมูลนายถูกเปิดและนำมาเสิร์ฟให้กับพยัคฆ์ดำทันที

                แก้วใสเล็กๆ ถูกวางตรงหน้าโลกัสและเวสเปอร์

                หญิงสาวคนเดิมค่อยๆ รินน้ำด้วยใจเต้นรัว

                หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจว่าตนจะทำอะไรผิดแล้วจะถูกฆ่า

                แต่หน้าตาหล่อเหลาของพยัคฆ์ดำก็ยั่วยวนหญิงสาวเช่นกัน

                ให้ความรู้สึกว่าหากได้กอดสักครั้งคงจะคุ้มค่ากับการต้องทิ้งชีวิต

                โลกัสมองหญิงสาวตาขวางเชิงไล่เมื่อเจ้าตัวไม่ยอมไปไหนสักที มือหนาคว้าตัวองค์ชายมานั่งตักตัวเอง องค์ชายนั้นตัวเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับโลกัส

                ราวกับพ่อกับลูกกำลังหยอกล้อกันยังไงยังงั้น

                เวสเปอร์ตกใจพยายามตะเกียกตะกายออกจากตัก

                “ ไม่ ไม่ อึก ข้าไม่กินแล้ว ฮือ ”

                ความหงุดหงิดเข้ามาในหัวโลกัสอีกครั้ง

                “ ข้าเอาให้กินแล้ว เจ้าจะร้องไห้ทำไมอีก ”

                ยื่นแก้วเล็กที่มีน้ำสีอำพันนอนแน่นิ่งอยู่

                โลกัสรู้จักกลิ่นนี้ดี

                เหล้ารสหวานแผดเผาคอที่กินไปเพียงนิดก็เมาได้ง่ายๆ

                ถ้าไม่คอทองแดงแบบข้าไม่มีทางที่เจ้าจะไม่เมา

                องค์ชาย

                โลกัสรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังทำตัวแบบชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น

                แต่ใครจะทำไม  ?

                หากจะเดินทางกับข้า ข้าต้องการความจริง

                เพื่อความปลอดภัยที่สุดสำหรับข้า

                การลอบฆ่าจากคนข้าเริ่มไว้ใจไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ

                องค์ชายยอมนั่งนิ่งๆ เมื่อได้กลิ่นหวาน

                แต่ก็ยังคงสะอึกสะอื้น

                “ ข้าไม่ว่าเจ้าแล้วองค์ชาย กินเถอะ ”

                หน้าหมดจดขององค์ชายทำให้โลกัสใจอ่อนยวบ

                “ จะ เจ้าสัญญาแล้วนะ ”

                องค์ชายถามเสียงสั่น

                ยอมรับแก้วไปจรดริมฝีปากและค่อยๆ กลืนลงไปจนหมดแก้ว

                “ อร่อย.. ข้า ข้าขอกินอีก ”

                โลกัสยิ้มยื่นแก้วต่อไปให้ทันทีและรินต่อให้เรื่อยๆ จนหมดขวด

                “ นี่ขอรับ เนื้อย่างสามจาน ”

                เจ้าของร้านเสิร์ฟด้วยตัวเองเพราะกลัวว่าคนอื่นจะทำให้พยัคฆ์ดำขัดใจเข้า

                “ ขอบใจ ”

                โลกัสพูดด้วยความอารมณ์ดี หยิบเนื้อย่างโยนให้ฟินน์ไปแทะ

                “ ข้า ข้าขอด้วยสิ ”

                องค์ชายยิ้มกว้างขณะที่พูด แขนข้างนึงเกาะโลกัสแน่นส่วนแขนอีกข้างพยายามคว้าเนื้อย่างที่โลกัสยื่นให้ แต่ก็ไม่สามารถคว้าได้สักที ไม่ใช่เพราะโลกัสยกหนีแต่เป็นเพราะภาพที่เวสเปอร์เห็นนั้นไม่อยู่นิ่ง

                “ ข้าจะให้เจ้ากิน ก็ต่อเมื่อเจ้าตอบคำถามข้า ”

                “ อือ ได้ สิ คิกๆ ” องค์ชายพิงตัวกับตัวของโลกัส

                “ เจ้าเป็นใคร 

                “ ข้า ข้าคือองค์ชายไง เจ้าไม่รู้งั้นเหรอ ” เวสเปอร์เอียงตัวไปมาบนตักอย่างซุกซน

                พยัคฆ์ดำแค่นเสียงหึ

                “ ข้ารู้เรื่องนั้นดี องค์ชาย.. เจ้าเก่งในเรื่องใดบ้าง ”

                “ อืออ เก่ง ข้าเก่งดนตรีล่ะ อึก วาดรูป ข้าก็วาดได้ ” องค์ชายหลับตาพริ้มวาดไม้วาดมือบนอากาศราวกับพยายามวาดรูปให้โลกัสเห็นเพื่อยืนยันฝีมือตัวเอง

                เก่งในเรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์สักนิด

                โลกัสคิดเบื่อๆ

                “ แล้วการรบล่ะองค์ชาย เจ้าเก่งด้านนี้ไหม ”

                มือที่วาดในอากาศชะงักค้าง องค์ชายเก็บมือทันที ก้มหน้าต่ำ “ ข้า อึก ข้า  ข้าจำไม่ได้ ”

                “ จำไม่ได้ ท่านจำในสิ่งที่ท่านร่ำเรียนไม่ได้ 

                โลกัสไล่จี้ทันทีเพื่อเฟ้นหาความจริงในคำพูด

                เวสเปอร์น้ำตาคลอกอดตัวเองแน่น “ ข้า ข้าจำไม่ได้จริงๆ ฮึก เจ้า เจ้า อย่าว่าเลย ข้าขอโทษ ฮือ ข้า ข้าปัญญาอ่อนเหมือนที่ทุกคนว่าจริงๆ เจ้า เจ้าอย่าด่าข้าเลยนะ ”

                ปัญญาอ่อน ?

                โลกัสผิวปาก

                เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินมาแว่วๆ จากนักเดินทาง

                ไม่คิดว่าจะเป็นจริง

                แต่เพียงแค่นี้ยังไม่ทำให้ข้าปักใจช่วยเหลือเจ้าได้เต็มที่หรอกนะองค์ชาย

                “ เจ้าปัญญาอ่อนจริงเหรอ เวสเปอร์ ”

                ถามเสียงเข้ม มือหนาจับปลายคางบังคับให้นัยน์ตาสีทองสบกับสีแดงก่ำ พยายามมองลึกเข้าไปภายในดวงตาเพื่อหาสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่

                เวสเปอร์กัดปากไม่ยอมตอบ ตัดสินใจหลับตาแน่นมีเพียงน้ำตาที่ไหลบ่าออกมา

                “ ร้องไห้ไม่ใช่การแก้ปัญหาหรอกนะองค์ชาย ตอบคำถามข้ามาดีกว่า ถ้าเจ้ายังอยากกินเนื้อนี่ ”

                “ ข้าไม่รู้.. ”

                “ ใครเป็นคนสอนดนตรีให้กับเจ้า ”

                โลกัสตัดสินใจเปลี่ยนคำถาม

                สีหน้าขององค์ชายจึงดูมีสีเลือดขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ “ ฮึก แม่ ท่านแม่เป็นคนสอนข้า ”

                “ แล้วท่านแม่ของเจ้าอยู่ที่ไหน 

                โลกัสถามลองเชิงดูเท่านั้น

                เพราะรู้ดีว่าองค์ราชินีนั้นสวรรคตนานแล้ว เป็นเพียงอุบายตื้นๆ สำหรับทดสอบองค์ชายและผลที่ได้รับนั้นก็ทำให้พยัคฆ์ดำต้องตกใจ

                เวสเปอร์ตัวสั่นเทาหอบหายใจหนัก

                โลกัสตกใจแต่ไม่ได้ลงมือทำอะไร

                ราวกับเสือโคร่งกำลังเฝ้ามองกวาง.. เฝ้ารอเมื่อสบโอกาส หากมีอะไรผิดปกติ พยัคฆ์ดำจะไม่ลังเลในการทิ้งองค์ชายทันที

                “ ท่านแม่ ท่านแม่เกลียดข้า ฮึก ” องค์ชายพูดเสียงสั่นความเค็มจุกในลำคอ นัยน์ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่ท่านแม่ใช้มีดแทงตัวเองอยู่ตรงหน้า

                เวสเปอร์ถ้าเจ้าไม่เกิดมาก็คงดี !

                เสียงตะคอกดังก้องในหัว

                “ อ้ากกกก ” เวสเปอร์กรีดร้องดังลั่นก่อนจะกอดตัวเองแน่น  “ ข้าขอโทษ ข้า ข้ารักท่านนะ ท่านแม่ ” พยายามคว้าร่างจางๆ ตรงหน้า

                ข้าคิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ของท่าน..

                อย่าเกลียดข้าเลย..

                “ พอแล้ว เวสเปอร์ พอแล้ว ”

                โลกัสดึงตัวองค์ชายมากอดแน่น ลูบหัวปลอบให้หยุดร้อง

                “ ข้าเชื่อแล้ว.. ”

                เวสเปอร์ไม่ตอบอะไรอีกหน้าซุกกับของโลกัสสะอึกสะอื้น

                แง้ว

                ฟินน์ครางในลำคอพยายามเอาตัวเองไถเวสเปอร์เผื่อว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้บ้าง

                โลกัสมองร่างที่กอดตัวเองแน่นนิ่ง

                องค์ชายปัญญาอ่อนผู้นี้เจออะไรมากัน..

                แววตาที่สะท้อนถึงความเจ็บปวดชัดเจนแบบนี้

                ไม่มีทางที่จะเป็นการแสร้งทำเลย

                พยัคฆ์ดำจ้ององค์ชายด้วยแววตาที่อ่อนลง

            ปัง !!

            “ พวกข้าเป็นทหารของราชา ใครไม่เกี่ยวอย่าแส่ ซุกหัวเน่าๆ แล้วหลบไป ธุระของพวกข้าคือการฆ่าพยัคฆ์ดำและองค์ชายเวสเปอร์ที่ก่อกบฏ 

            ฉับพลันแววตาของพยัคฆ์ดำเปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที

                เสียงเซ็งแซ่ดังวุ่นวายเมื่อรู้ว่าผู้ที่อยู่กับพยัคฆ์ดำเป็นถึงองค์ชายและยังกล้าก่อกบฏ เดิมทีพวกเขาเพียงเฝ้ามองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นแต่เมื่อรู้เช่นนี้ การทำให้ตัวเองมีชีวิตรอดจากตรงนี้ได้คงจะเป็นเรื่องที่ฉลาดที่สุด !

                ขวดเหล้าแก้วตกแตกต่อเนื่องเมื่อชายฉกรรจน์ร่างโตหลายๆ คนพยายามไปหลบข้างใต้ โต๊ะเอียงกระเทเร่ทำให้อาหารทุกอย่างกระจัดกระจายหกเลอะเต็มพื้น ความฉลาดเฉลียวของคอเหล้าดูจะหายไปหมดเมื่อเจอน้ำเมา ความคิดโง่ๆ อย่างการซุกตัวในพรมยังถูกเอามาใช้ หลายคนที่วิ่งพล่านไปมาพยายามหาทางออก

                นั่นทำให้ผู้ที่เพิ่งประกาศประกาศิตไปนั้นถึงคำคิ้วกระตุก

                ดาบที่ประดับประดาไปด้วยอัญมณีหลากสีบอกถึงยศตำแหน่งสูงสุดของทหารถูกชักออกมาและฟันลงที่โต๊ะใกล้ตัวจนขาดครึ่ง

                “ อยู่ให้นิ่ง หัวของพวกเจ้าจะไม่หลุดออกจากบ่า 

                เจ้าของดาบคำรามดังลั่นวิ่งพรวดเข้าไปหาพยัคฆ์ดำ

                เมื่อผู้นำทัพได้นำทาง ผู้ตามอย่างทหารที่ชั้นน้อยกว่าก็โถมเข้าไปทันที จำนวนที่เข้ามานั้นมีเพียงไม่มากแต่มากฝีมือ ทหารที่เหลือจึงทำหน้าที่คุมเชิงอยู่หน้าประตู ไม่เปิดโอกาสให้พยัคฆ์ดำได้ฝ่าหนีออกไปได้

                “ ฟินน์ ”

                พยัคฆ์ดำแสยะยิ้ม

                “ ฮื่อออ ”

                เสือขาวร่างยักษ์ปรากฏตัวพร้อมคำรามเสียงดังลั่นจนอากาศสะเทือน

                “ เจ้าเอาเวสเปอร์ไป 

                โลกัสโยนตัวเวสเปอร์ให้ฟินน์ในขณะเดียวกันก็ดึงดาบของตัวเองออกมา

                ฟินน์กระโดดงับที่คอเสื้อของเวสเปอร์

                “ ดูแลเขาให้ดี ”

                โลกัสพูดเสียงกระซิบ ดาบยักษ์สีดำเงาสะท้อนแสงไฟสลัว

                “ ดาบของข้ากำลังกระหายเลือดพอดี ”

                เคร้ง !!

            ดาบที่โถมเข้ามาถูกโลกัสสกัดอย่างง่ายดาย โลกัสเบี่ยงตัวหลบคมดาบที่ลอบฟันมาจากด้านหลังก่อนจะใช้ดาบฟันแขนเป็นการตอบแทน

                “ อ้ากกกก ”

                เจ้าของแขนกรีดร้องดังลั่นเมื่อพบว่าตัวเองเหลือเพียงครึ่งแขนอีกทั้งครึ่งแขนนั้นยังเนียนกริบเหมือนกับเนื้อที่ถูกฝาน

                ผู้นำทัพกัดฟันด้วยความโมโหเมื่อพบว่าชั้นเชิงดาบของตัวเองเมื่อเทียบกับพยัคฆ์ดำนั้นแย่จนน่าร้องไห้

                โครม

            หลังคาร้านเป็นรูเมื่อถูกฟินน์กระโจนใส่และหลบหนีไป

                เสียงดังกระทบกันดังลั่นนับสิบครั้งก่อนจะหยุดเมื่อโลกัสหยุดการลงดาบ

                “ ข้าจะไม่ฆ่าผู้ที่ไม่กระทำผิด ” พยัคฆ์ดำเลียริมฝีปากด้วยท่าทางกระหาย

                สมญานามเรื่องนักฆ่าไม่ได้เป็นเพียงคำเล่าสนุกปาก

                พยัคฆ์ดำชื่นชอบการฆ่า

                รื่นรมย์ยิ่งหากเหยื่อนั้นแข็งแกร่ง

                ผู้ที่เคยเปล่งคำพูดโอหังไม่กล้าทำอะไรต่อ ตัวนิ่งค้าง เพียงถือดาบไว้เชิง รู้ถึงความสามารถของตัวเองดี

                คำสัตย์ที่เคยเปล่งวาจากับกษัตริย์ย้ำเตือนในหัว

                ชีวิตนี้มีไว้เพียงแด่องค์ราชัน

                ไม่รู้ตัวได้กระชับมือที่ถือดาบ เข้าโรมรันใหม่อีกครั้ง

                โลกัสแสยะยิ้มพอใจ

                “ แต่ถ้าหากเจ้าต้องการข้าย่อมสนองให้ ”


----------------

ไรต์ไปเที่ยวมา เลยลงช้า 555555555555

อยากลงนะ แต่มันลงไม่ด้ายย


# เมื่อกี้เมาไปอัพเพิ่ม 55555555


รักคนอ่านจ้า ♥


 

 

               

             

               

               

               

               

               

               

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

39 ความคิดเห็น

  1. #1454 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 14:18
    ตอนแม่ฆ่าตัวตายน้องคงช๊อคมากเนอะ
    #1454
    0
  2. #1422 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:03
    ดูแลน้องดูๆ ไม่งั้นแม่ๆจะยกทัพไปตี ทวงคืนน้องผู้น่ารักน่าเอ็นดู
    #1422
    0
  3. #1381 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:10
    น้องเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะดูแลน้องดีๆนะ
    #1381
    0
  4. #1363 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:45
    โลกัสดูแลเวสเปอร์ด้วยนะ ฮืออ สงสารน้อง
    #1363
    0
  5. #1315 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:58
    น่าสงสารอ่าาา
    #1315
    0
  6. #1218 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 03:37
    โลกัสเท่มากอะ
    #1218
    0
  7. #1142 ffy97 (@foamon97) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:02
    ยังจะไล่ฆ่าองค์ชายอีกหรอ คนวังนี้ใจดำกันจังเลย!!!
    #1142
    0
  8. #1131 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:41
    สงสารองค์ชาย โลกัสดูและปกป้ององค์ชายด้วยน่ะ
    #1131
    0
  9. #1099 LAZY (@suttita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:36
    องค์ชายยย ได้โปรดด ขอให้มีอะไรในกอไผ่ทีเถอะ>~<
    #1099
    0
  10. #996 Knight keys (@aomsinka36) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 12:36
    องค์ชายน่ารัก และน่าสงสารจับใจ อยากรู้ความจริงอ่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น
    #996
    0
  11. #881 Kyo_ploy sun (@tamaki-00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:24
    โอ้ย มันส์พ่ะย่ะข่ะ
    #881
    0
  12. #801 น้องฝน น่ารัก (@fon_yada) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:55
    จะมีเล่าอดีตเกี่ยวกับแม่ขององค์ชายมั้ย เราอยากรู้นิ
    #801
    0
  13. #704 slilahs (@slilahs) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 15:53
    องค์ชายน่าสงสารแฮะ
    #704
    0
  14. #655 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:01
    องค์ชาย~~~~
    #655
    0
  15. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 02:46
    องค์ชายรองร้ายนัก พี่ตัวเองก็ปัญญาอ่อนแบบนี้ จะผิดก็ไปล้มเลิกไอธรรมเนียม 21 ปีนั่นเซ่ มัวหัวโบราณอยู่ได้ -^-
    #643
    0
  16. #630 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:37
    การลอบฆ่าจากคนข้าเริ่มไว้ใจไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ ตกคำว่า ที่ ไปหรือเปล่าค่ะ
    นับถือพวกทหารนะค่ะ รู้ตัวดีว่าสู้ไปเเบ้วก็เเพ้เเต่คำสาบานต่อองค์ราชันเหนือหัวก็สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เเต่ก็นะ ขอให้พวกคณไปสู่สุขตินะค่ะ อาเมน สงสารเวสเปอร์มากอ่ะตอนนี้(อ่านมาทุกตอนไม่อยากพิมพ์คำว่าสงสาร เพราะเวสเปอร์คงไม่ต้องการความสงสารเหรอ)เพราะเเม้เเต่ท่านเเม่ ผู้ให้กำเนิดเราดันบอกว่าเราไม่น่าจะเกิดมา มันคือประโยคที่เจ็บปวดที่สุดในโลกของคนคนหนึ่งเเล้ว 
    ป.ล. เจ้าเเมวเเปลงเป็นเเมวตัวเล็กๆได้ด้วย//ลืมไปว้ามันเป็นสัตว์วิเศษ อืม พอคิดไปคิดมาทำไมฟินน์ถึงไปอยู่ที่การเลือกสัตว์วิเศษได้นะ 
    #630
    0
  17. #563 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:09
    องค์ชายน้อยน่าสงสารนะ เราเข้าใจเลย
    #563
    0
  18. #515 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 17:07
    เริ่มมีความน่ารักมุ้งมิ้งระหว่างเจ้า-ับองค์ชายแล้ว น่ารักกกก
    #515
    0
  19. #155 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:45
    เอิ่มมม หนุเอยแกล้งจัดงานศพเจ้าชายก็ดะ สงสารพี่ชายเจ้าหน่อยเถ้อออ แล้วเจ้าก็ค่อยไปเป็นราชาต่อไป
    #155
    0
  20. #144  NR : Just brothers..? >< (@hero-fayzii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:25
    ไล่ล่าอีกทำไมมม เลิกแล้วแต่กันเส้
    #144
    0
  21. วันที่ 20 มกราคม 2559 / 19:22
    ไล่ขนาดนี้ ยังจะล่ากันอีก องคฺชายน่าสงสารออก ใจดำกันทั้งเมืองเลย เศร้าอ่ะ ToT
    #92
    0
  22. #90 North-kung (@north-kung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:26
    ออกจากวังมาขนาดนี้แล้วยังจะมาล่าเขาอีก
    #90
    0
  23. #53 Anazegious (@zevalious) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 20:25
    รอตอนต่อไปปปปป
    #53
    0
  24. #51 อีกาสีขาว (@23451) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 05:11
    เจ้าชายน่าสงสาร ???
    #51
    0
  25. วันที่ 6 มกราคม 2559 / 00:18
    เย่ๆมาต่อแล้ว
    #49
    0