[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,407 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,252

    Overall
    110,407

ตอนที่ 46 : ตอนพิเศษ : เสือป่วยยย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 พ.ค. 60

ตอนพิเศษ : เสือป่วย 


วันนี้เป็นวันครบรอบเปิดร้านทำให้เกลตัดสินใจให้เวสเปอร์ไปเล่นเพลงหน้าร้านเป็นการเฉลิมฉลองและเรียกลูกค้า พื้นที่บริเวณหน้าร้านที่ปกติเป็นสนามหญ้าโล่งๆ แต่วันนี้ถูกจับจองด้วยเวทีโต๊ะเก้าอี้มากมาย พวกปีศาจกระต่ายที่เกลจ้างให้เป็นพนักงานต่างหัวหมุนกับการจัดนู่นนี่นั่นอย่างดอกไม้หรือแม้แต่ครัวก็ถูกยกออกมาทำเป็นซุ้มด้านนอกเพื่อสะดวกต่อการทำและเสิร์ฟอาหาร 


ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันดีแต่โลกัสกลับรู้สึกว่าเป็นวันที่เลวร้ายที่สุด 


"ฮื่อออ" 


"นอนๆ ไปเถอะน่า โลกัส" เกลมองเสือร้ายที่พยายามตะกายลงจากเตียงด้วยสายตาสมเพชแกมสงสารนิดๆ "เวสเปอร์ไม่โดนฉุดง่ายๆ หรอก" 


"..เจ้าไม่เข้าใจ" โลกัสขู่แง่งเสียงแตกจากอาการหวัด ไข้ที่ขึ้นสูงพรวดๆ ผิดวันทำเอาเสือร้ายตาพร่าจนมองทางแทบไม่เห็น "..พวกมันจะแย่งของๆ ข้า!" แม้แต่เรี่ยวแรงยังตกลงไปกว่าครึ่งทำให้ออกจากเตียงไม่ได้สักที 


"ข้าดูแลตัวเองได้น่า เจ้าเสือ" 


องค์ชายที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าสีขาวของตัวเองหน้ากระจกเหลือบมามองเจ้าเสือด้วยความรู้สึกสงสารนิดๆ 


"..ไม่" โลกัสขบกรามกรอดพยายามตะกายออกจนเกือบตกเตียงก็ถูกเวสเปอร์ผลักกับเข้าที่เดิมอย่างง่ายดายและกระชับผ้าห่มให้อย่างใส่ใจ 


"ไว้ใจข้าสิ" องค์ชายพูดพึมพำลูบมือเจ้าเสือที่ร้อนผ่าวกว่าทุกที 


ไม่แน่ใจว่าเพราะนานๆ ทีจะป่วยรึเปล่า เสือร้ายของเขาถึงได้อาการหนักขนาดนี้.. 


"ฮื่อ.. รอข้าหายก่อนไม่ได้เหรอ" โลกัสใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของตัวเองดึงมือองค์ชายมาจูบเบาๆ 


"...แต่" องค์ชายเม้มปากแน่นเริ่มลังเล สายตาอ้อนๆ ของเจ้าเสือแบบนี้มีให้เห็นไม่บ่อยนักหรอก แน่นอนว่าทำให้องค์ชายใจอ่อนยวบ 


"รอเจ้าหายมันก็เลยวันครบรอบร้านข้าแล้วจ้ะ น้องเสือ" เกลที่เดินมายืนข้างๆ เวสเปอร์จัดการดีดหน้าผากโลกัสด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบจนเจ้าตัวขู่ฮื่อๆ ออกมาอย่างดุร้าย 


"..เจ้า!" นัยน์ตาของโลกัสแทบลุกเป็นไฟด้วยความโมโห 


"เอาล่ะ ล่ำลากันพอแล้วก็ไปกัน เวสเปอร์ นี่ก็จวนจะถึงเวลาแล้ว" เกลดันหลังเวสเปอร์ออกจากเตียงซึ่งก็ไม่วายหันมามองโลกัสอยู่เป็นพักๆ เหมือนเป็นห่วง 


"...ข้าจะรีบกลับมานะ" องค์ชายตัดสินใจพูดแล้วรีบเดินออกจากห้อง กลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่กลับไปหาเจ้าเสือไม่ได้ ยิ่งงานนี้เป็นงานใหญ่ยิ่งทำให้เวสเปอร์ตื่นเวทีกว่าปกติ ไหนจะโลกัสที่นอนเป็นผักในห้องอีก 


งานครั้งนี้จึงเป็นอะไรที่ทำให้เวสเปอร์กังวลพอสมควร ยิ่งกับชื่อเสียงหลังจากไปงานเปิดตัวร้านอาหารยิ่งทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นจนแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ถ้าไม่มีโลกัสไปด้วย 


"ไม่ต้องกังวลน่า เจ้าก็แค่เล่นเหมือนเดิมแค่เปลี่ยนสถานที่นิดหน่อย" เกลพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเอื้อมมือไปจัดคอเสื้อที่ยับนิดๆ ของเวสเปอร์และจัดผมที่ปรกใบหน้าเวสเปอร์ออกเพื่อใส่หน้ากากกวาง 


"แต่ว่า.." 


มือของเวสเปอร์ตอนนี้ชื้นไปด้วยเหงื่อแม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามเช็ดมันกับเสื้อแล้วก็ตาม แววตาสีทองขององค์ชายมีความกังวลอยู่เต็มเปี่ยม "เกล.. ถ้าข้าทำได้ไม่ดี ข้าขอโทษนะ" 


ไม่แน่ใจว่าเพราะโลกัสที่เป็นที่พึ่งทางใจของเวสเปอร์ป่วยรึเปล่าถึงทำให้องค์ชายอ่อนไหวง่ายกว่าปกติ บาดแผลลึกที่ในใจที่เหมือนจะหายแต่ก็ไม่มีวันหายจึงถูกสะกิดจนองค์ชายลนลานไปหมด ถึงแม้จะกลับมาเป็นปกติแล้วแต่ความทรงจำเลวร้ายก็ยังคงหลอกหลอนองค์ชายอยู่เนืองๆ ในบางครั้ง 


เกลหัวเราะแล้วลูบหัวองค์ชาย "กลัวอะไรของเจ้า องค์ชาย เจ้าเป็นถึงกวางระเริงเพลงนะ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก ข้าเชื่อในตัวเจ้า" 


ฮื่อ... 


เวสเปอร์ก้มลงไปก็พบว่าฟินด์ในร่างเสือเอาหัวมาถูไถเวสเปอร์อย่างออดอ้อนไม่ต่างอะไรกับตอนที่อยู่ในร่างแมว องค์ชายจึงเผลอยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้และนั่งยองๆ กอดฟินด์แน่น 


"เฮ้อออ" เกลถอนหายใจเมื่อร่างของกวางระเริงเพลงยับเยินผมเผ้ายุ่งไปหมดเพราะฟินด์เอาหัวทั้งไถทั้งอ้อน ร่างสาวงามจึงตบหัวฟินด์เบาๆ เชิงเอ็ด "พอได้แล้วน่า เวสเปอร์ต้องขึ้นเวทีแล้ว" 


ฟินด์ส่งเสียงฮื่อๆ เลียหน้าเวสเปอร์แผล่บสองแผล่บก็ถอยออกมาเลียขนตัวเองบ้าง วันนี้มันได้รับมอบหมายจากโลกัสให้เป็นองค์รักษ์ให้กับเวสเปอร์ ส่วนองค์ชายก็จัดคอเสื้อชุดตัวเองใหม่และรับหน้ากากกวางครึ่งใบหน้าจากเกลมาสวมด้วยความมั่นใจที่มีมากกว่าเดิมนิดหน่อย 


เกลเหลือบมองนาฬิกาที่ติดว่าบนประตูแล้วพยักหน้าให้เวสเปอร์ "ออกไปได้แล้ว ถ้าเจ้ากังวลมากจริงๆ ก็คิดเรื่องเงินก็ได้ รับรองข้าให้เจ้าเยอะแน่ๆ ถ้าคนมาเยอะ" เกลหลุดหัวเราะเมื่อเวสเปอร์มีท่าทีสนใจกับคำว่าเงินเป็นพิเศษ 


"..ข้า ฝากดูแลโลกัสด้วย" องค์ชายพูดด้วยสีหน้าเขินนิดๆ ก่อนที่จะเปิดประตูไม้หนักๆ ออกทั้งสองข้าง 


น่าแปลกที่เพียงแค่เห็นร่างสีขาวผู้คนที่มาจับจองพื้นที่กันอย่างคับคั่งก็ส่งเสียงฮือฮาตะโกนบอกว่า 'กวางระเริงเพลงมาแล้วๆ ' ซึ่งนั่นก็ทำให้บุคคลที่นั่งตรงพื้นที่พิเศษติดขอบเวทียิ้มอย่างพอใจ นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากสีดำวาววับเมื่อเห็นกวางระเริงเพลงเดินด้วยท่าทางเคอะเขินผ่านหน้าตัวเอไป ใบหน้าครึ่งล่างที่ไม่ได้ถูกซ่อนส่งยิ้มเล็กๆ ให้กับผู้คนที่มาชมในวันนี้ 


"เอาเว้ย วันนี้ไอ้โหดนั่นไม่มา!" ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหนึ่งในคนที่มาร้านเกลเพื่อฟังเวสเปอร์พูดอย่างย่ามใจกับเพื่อนตัวเอง "วันนี้แหละ ดอกกุหลาบข้าต้องถึงมือกวางระเริงเพลง และข้าก็จะเป็นคนแรกที่จะได้เห็นใบหน้านั่น ฮ่าๆ" 


แต่หัวเราะไปได้ไม่เท่าไหร่ก็สะดุ้งกับเสือขาวขนาดยักษ์ที่ส่งเสียงขู่แง่งใส่ 


โฮกก!! 


ฟินด์คำรามใส่จนชายคนที่ว่าผงะถอยหลังจึงยอมเดินเชิดหน้าวิ่งตามเวสเปอร์ไปติดๆ 


"เสือขาวงั้นเหรอ.." บุคคลในหน้ากากสีดำแสยะยิ้มเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะจนเหล้าชั้นดีในเก้าทรงสูงเกิดวงคลื่น "น่ารำคาญ" 


ฮื่อ.. 


หมาป่าขนาดใหญ่กว่าปกติเงยหน้าขึ้นมามองเจ้านายมันและเอียงคอเบาๆ เชิงถาม เพราะถ้าหากมีคำสั่งให้ 'กำจัด' มันก็จะไม่ลังเลที่จะกระโจนเข้าใส่แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงเสือก็ตาม 


"ใจเย็นน่า" คนเป็นเจ้านายลูบหัวมันเบาๆ และหัวเราะเสียงต่ำ "เดี๋ยวถึงเวลาเจ้าก็รู้เองว่าต้องกำจัดเสือขาวนั่นตอนไหน" ก่อนที่จะใช้นัยน์ตาสีน้ำเงินมองกวางระเริงเพลงที่ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ไม่วางต 


"เอาล่ะขอรับ ขอเสียงปรบมือให้กวางระเริงเพลงหน่อยปีศาจกระต่ายที่ถูกเกลยัดเยียดตำแหน่งพิธีกรพูดด้วยน้ำเสียงคึกคัก พอมีเสียงเฮตอบมันก็กระดิกหูยาวๆ ไปมาอย่างอารมณ์ดีเพราะจำนวนคนตอนนี้เยอะมากจนตาลาย แน่นอนว่าเกลต้องให้เงินพิเศษมันเยอะแน่ๆ ถ้ามีคนมากขนาดนี้ "วันนี้เป็นวันพิเศษนะขอรับ เป็นวันครบรอบเปิดร้านของท่านเกลเอ้า ขอเสียงเฮให้หญิงงามประจำเมืองเราด้วยขอรับมันวาดแขนไปทางเกลที่กำลังยืนยิ้มโบกมือให้กวางระเริงเพลง 


ซึ่งพอมันไปหันไปเจอกวางระเริงเพลงมันก็นึกเรื่องบางอย่างออก พอรวมกับเหล้ารสเลิศที่มันแอบจิบมาพอให้กรึ่มๆ พอให้มีความกล้ายิ่งทำให้มันฮึกเหิมตะโกนออกมา "วันนี้เสือของกวางระเริงเพลงป่วยขอรับ! ปลอดภัยหายห่วง ใครอยากทำอะไรก็เต็มที่เลยขอรับ! ฮ่าๆ" 


สิ้นเสียงของเจ้ากระต่าย เกลก็ถลึงตามองมันอย่างคาดโทษ ขืนลองปล่อยให้เรื่องอะไรกับเวสเปอร์สิ เสือร้ายที่นอนป่วยเป็นแมวน้อยนั่นคงอกแตกตาย 


จากเสียงฮือฮาครั้งแรกตอนนี้ดังลั่นกว่าเดิมมากจนมีบางคนทำท่าจะโถมเข้าไปคว้าตัวกวางระเริงเพลงจากเวทีลงมาชมใกล้ๆ แต่แน่นอนว่ายังมีบางสิ่งทำหน้าที่ของมันได้ดีอยู่ 


โฮกกกกก 


ฟินด์คำรามดังลั่นแยกเขี้ยวขู่อย่างดุร้าย มันจ้องมนุษย์ทุกคนที่เดินเลยอาณาเขตที่เกลกำหนดไว้ของผู้ชมตาขวาง แน่นอนว่าถ้ามีใครกล้าแตะเวสเปอร์มันจะงับคนนั้นให้จมเขี้ยวไม่เช่นนั้นเจ้านายมันที่นอนอยู่บนเตียงคงจะเอามันตายแน่  


งค์ชายลูบหัวฟินด์เบาๆ เชิงขอบคุณแล้วจรดขลุ่ยที่ริมฝีปาก เริ่มเป่าเพลงออกมาเพื่อตัดบททุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ เสียงเพลงทุ้มนุ่มจากขลุ่ยที่เสริมด้วยเครื่องดนตรีชนิดอื่นจากวงนักดนตรีทำให้บรรยากาศคึกคักเริ่มสงบลง เหล่าลูกค้าเริ่มหาที่นั่งเพื่อจับจองและสั่งอาหารแต่ก็มีบางส่วนที่เอาแต่มองกวางระเริงเพลงนิ่งราวกับจะกลืนกิน น่าเสียดายที่พวกเขาทำได้แค่หลงใหลแต่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น 


สิ่งทำให้เวสเปอร์โด่งดังไม่ใช่เพียงเพราะรูปลักษณ์ที่ดูลึกลับและเสียงเพลงแต่เป็นทำนองเพลงที่แทบจะสามารถจับต้องได้ถึงความรู้สึกของเวสเปอร์  


มีผู้คนมากมายที่อยากเห็นใบหน้าใต้หน้ากากของกวางระเริงเพลงและเรียกร้องให้เปิดอยู่บ่อยๆ แต่นอกจากรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้ากวางระเริงเพลง พวกเขาก็ไม่เคยได้รับอะไรมากกว่านั้น 


กึก 


แก้วไวน์ที่ถูกดื่มจนหมดกระแทกกับโต๊ะก่อนที่เจ้าของแก้วจะผลุดลุกขึ้นแล้วย่างสามขุมเข้าไปหากวางระเริงเพลงโดยไร้ท่าทีเกรงกลัวใดๆ 


ฮื่อออ 


ฟินด์ที่นอนหมอบอยู่แยกเขี้ยวขู่อย่างดุร้าย 


คนโดนขู่ทำเพียงแค่ปรายตามองมันก่อนที่หมาป่าร่างใหญ่ตัวหนึ่งจะกระโจนเข้าไปหาเสือขาวแล้วแยกเขี้ยวขู่ สัตว์ร้ายสองตัวขู่ฮื่อๆ ในลำคอเสียงดังลั่นใส่กัน มีหลายสายตาจับจ้องบุคคลที่อาจหาญบุกเข้าไปด้วยสายตาใคร่รู้ แต่เสียงสัตว์ป่าที่ดังกลบเสียงขลุ่ยและดนตรีกลับไม่ได้ทำให้กวางระเริงเพลงรู้สึกตัวสักนิดแม้ว่าคนอื่นๆ จะหยุดเล่นไปหมดแล้ว 


"อะไรกัน..?" เกลขมวดคิ้วมุ่นมองแขกคนที่ว่าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เธอจำได้ว่ามีแขกมาจองที่ตรงนั้นด้วยราคาสูุงลิ่วแต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ว่าเป็นใครเพราะงานนี้มีแขกตำแหน่งใหญ่ๆ มาร่วมกันเยอะแยะจนตาลาย ไหนจะโฮมส์ที่บอกจะมาร่วมงานช่วงดึกๆ อีกซึ่งตอนนี้ก็เพิ่งทุ่มสองทุ่มเท่านั้น 


หากแต่เมื่อเกลกำลังจะเดินเข้าไปกลับถูกชายฉกรรจ์ชุดสีดำทางการเดินเข้ามาขวางทาง ยังไม่ทันโวยวายก็ต้องกลืนน้ำลายเอือกเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์หมาป่ากับพระจันทร์เสี้ยวที่ถูกประทับไว้บนมือ 


"มาทำอะไรที่นี่" เกลถามอย่างหงุดหงิด 


กลุ่มหมาป่ารัตติกาลที่มีชื่อด้านการค้ามนุษย์และอาวุธ พวกมันกระจายตัวอยู่ทั่วเมืองมนุษย์และมีอิทธิพลมากพอๆ กับเจ้าเมืองหนึ่งเลยทีเดียว ขอเพียงแค่นายของมันออกปากไม่ว่าใครก็ต้องยอมหลีกทางให้อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว 


"ท่านดีนอสต้องการกวางไปเลี้ยง 


เกลสะดุ้งเฮือก "ไม่ได้ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่เจ้าจะมาเอาคนของข้าไปไม่ได้!" แต่โวยวายยังไงชายฉกรรจ์ก็สีหน้าไม่เปลี่ยนอยู่ดีอีกทั้งยังยืนขวางทางเกลไว้เพื่อไม่ให้ขัดขวางนายของมันที่เริ่มดำเนินการแล้ว ซึ่งพอเกลทำท่าจะลงไปตามเสือป่วยก็ถูกมันขวางทางไว้อีก จนทำได้แค่ภาวนาในใจให้แมวน้อยที่ป่วยอยู่รีบๆ ขึ้นมาตามหึงกวางตัวเอง 


ในตอนนี้มีเพียงแค่เสียงดนตรีของเวสเปอร์ที่ยังคงดำเนินอยู่ผิดกับทุกอย่างที่เงียบไปหมดแล้ว ดีนอสยืนฮัมเพลงในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดีพลางเคาะนิ้วบนไม้เท้ารูปหัวหมาป่าเป็นจังหวะตามเพลง เฝ้ารอให้เล่นจนจบเพลงถึงจะเริ่มทำบางสิ่ง 


องค์ชายหลับตาพริ้มเป่าจนจบเพลงและพอลืมตาขึ้นมาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อมีชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำและปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากสีดำมายืนตรงหน้าตัวเองด้วยท่าทีคุกคาม องค์ชายลดขลุ่ยลงและจับมันแน่น รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวกับสายตามุ่งร้ายของร่างตรงหน้า 


ดีนอสโค้งตัวให้เวสเปอร์และถอดหน้ากากออก "สวัสดี ลูกกวาง" เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยอำนาจ ผมสีเทาเข้มคล้ายขนของหมาป่าถูกเสยขึ้นเผยให้เห็นสันกรามชัด 


แค่ดีนอสถอดหน้ากากออกคนนอกที่มองด้วยสายตาใคร่รู้ต่างพากันตื่นตระหนกแต่ไม่กล้าส่งเสียงจอแจเพราะลูกน้องของกลุ่มหมาป่ารัตติกาลเริ่มเผยตัวออกมาควบคุมความสงบ 


"..ต้องการอะไร" องค์ชายพูดเสียงกร้าว ถึงแม้จะไม่รู้จักชายตรงหน้าก็ตามแต่ก็พอจะรับรู้ถึงจุดประสงค์ที่ไม่ดีแน่ๆ จากอีกฝ่าย 


ดีนอสยิ้มมุมปาก "เจ้า" 


"ข้าไม่ได้ขายตัวองค์ชายหรี่ตามองขบกรามกรอด พยายามมองหาฟินด์และพบว่าฟินด์กำลังขู่แง่งใส่หมาป่าสลับกับมองมาที่เขาอย่างเป็นห่วง ทำเอาองค์ชายคิดถึงเสือที่นอนป่วยอยู่ข้างในแต่ก็ทำเพียงแค่คิด องค์ชายหยิกตัวเองให้กลับมาสนใจและรับมือกับชายบัดซบนี่ด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามเขาก็เคยเป็นถึงที่องค์ชายมาก่อน 


องค์ชายสบตากับดีนอสและพบว่าในดวงตาสีน้ำเงินหมดจดนั่นแทบไม่มีความรู้สึกใดๆ มันว่างเปล่าจนน่าขนลุก 


"ข้าไม่ได้ต้องการความเห็นจากเจ้าดีนอสยังคงยิ้มและกระแทกไม้เท้าตัวเองกับพื้นเบาๆ จนกลไกภายในทำงานเปลี่ยนจากไม้เท้าเป็นดาบยาวที่มีด้ามจับเป็นหัวหมาป่า 


"เจ้าไม่มีสิทธิ์!" เกลตะโกนดังลั่นอย่างเดือดดาลซึ่งมันก็เรียกให้ดีนอสหันไปสนใจได้แค่เพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่หมาป่าแห่งรัตติกาลจะหันมาให้ความสนใจลูกกวางที่โด่งดังจนไปถึงหูสัตว์ร้ายอย่างเขาเข้า 


"ไม่ต้องกลัว เจ้ามาอยู่กับข้า ข้ามีที่นอนดีๆ ในกรงให้เจ้าแน่นอน" ดีนอสว่าขณะที่ก้าวขาขึ้นไปบนเวที ตั้งใจจะไปคว้าอีกฝ่ายและนำกลับไปกับตัวเองราวกับว่าเป็นลูกกวางตัวนึงจริงๆ แต่พิเศษหน่อยที่กวางตัวนี้สามารถเป่าขลุ่ยให้เจ้านายที่อารมณ์เสียอยู่เป็นนิจอย่างเขาให้อารมณ์ดีได้อย่างเมื่อกี้ 


องค์ชายยิ้มอย่างทระนงตัว "ข้าไม่ไป 


ดีนอสเลิกยิ้มทำเอาใบหน้าหล่อเหลาทะมึนขึ้นจนน่ากลัวและยื่นมือเข้าไปหาเวสเปอร์ตั้งใจจะกระชากเข้าหาตัว "ถ้าขืนเจ้ายังเล่นตัวมาก แม้แต่กรงเจ้าก็จะไม่มีให้นอน 


โครม!! 


ร่างของนายแห่งหมาป่ารัตติกาลถูกลมอันไร้ที่มาพัดเข้าจนไปชนเข้ากับโต๊ะที่ตัวเองเคยนั่ง นัยน์ตาสีน้ำเงินแทบจะกลายเป็นสีแดงก่ำเมื่อดีนอสคำรามออกมาอย่างดุร้าย 


"เจ้า!!" 


เหล่าลูกน้องของดีนอสพากันตื่นตระหนกเพราะไม่เคยได้ยินข่าวว่ากวางระเริงเพลงสามารถใช้เวทย์ได้มาก่อนแต่พอจะถลาเข้าไปช่วยก็ถูกสายตาดุร้ายของนายปราบเอาไว้ซะก่อน 


"ดี.. เจ้าคงไม่ได้เป็นแค่กวางแล้วล่ะ!" ดีนอสคำรามอย่างเดือดดาลกระโจนกลับไปบนเวทีเตรียมจะลากคอเวสเปอร์ลงมากับตัวเองอีกครั้งด้วยความระมัดระวังตัวที่มากกว่าเดิมหลายเท่า 


เวสเปอร์ผงะถอยหลังและพูดพึมพำเสียงเบาออกมาอย่างหวาดกลัว "..เจ้าเสือ" 


"ชู่ว.. ไม่ต้องกลัว" 


องค์ชายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกเจ้าเสือซึ่งยังอยู่ในชุดนอนเมื่อกี้รวบตัวเข้าไปกอดและดันเอาไปไว้ด้านหลังตัวเอง เนื้อตัวที่ยังร้อนผ่าวแสดงให้เห็นว่าไข้ของเจ้าเสือยังไม่ลดลงสักนิด 


"ถอยไป" ดีนอสมองโลกัสด้วยสายตาเหยียดหยามเพราะสภาพโลกัสในตอนนี้หาความน่าเกรงขามได้ยากจริงๆ ทั้งผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงชุดนอนที่ยับเยินที่พอจะดูออกว่ามาปกป้องเวสเปอร์ก็มีเพียงดาบคู่ใจเท่านั้น 


"..ไม่!" โลกัสพูดเสียงแหบพร่านึกขอบคุณลางสังหรณ์ของตัวเองที่ทำให้สามารถตะกายร่างออกจากเตียงได้ 


ดีนอสแสยะยิ้มแล้วกระโจนเข้าใส่โลกัสพร้อมกับแทงดาบไปที่คอซึ่งถ้าหากเป็นโลกัสตอนปกติคงจะรับมันได้สบายๆ  


เคร้ง! 


โลกัสยกดาบขึ้นมากันอย่างทุลักทุเลและพุ่งตัวเข้าไปฟันต่อเพื่อความได้เปรียบ ถึงแม้ร่างกายจะต่อต้านการขยับร่างขนาดไหนพยัคฆ์ดำก็ไม่นึกสนใจมัน ออกแรงฟาดฟันดาบอย่างดุร้ายและกราดเกรี้ยว 


ซึ่งค่าตอบแทนต่อการต่อสู้ครั้งนี้ก็สูงมากเช่นกัน จากแค่นอนเป็นผักคงนอนเป็นตายขยับร่างไม่ได้รอให้องค์ชายปรนนิบัติทั้งวัน 


เสียงดาบหนักๆ ฟาดฟันดังเคร้งคร้างฟังบาดหูพร้อมๆ กับโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มกันระเนระนาด 


"..เจ้า" ดีนอสเริ่มรู้สึกตึงเครียดเพราะรู้สึกคุ้นเคยกับเพลงดาบนี่มากๆ เพลงดาบที่เกือบจะคร่าชีวิตเขามาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีที่แล้ว 


โลกัสหัวเราะเสียงต่ำขณะที่ออกแรงกดดาบไปพาดที่คออีกฝ่ายซึ่งมันก็ทำให้ลูกน้องของดีนอสเริ่มขยับตัวเข้ามาล้อมรอบ "ข้ารู้ ว่าเจ้าจำข้าได้ ดีนอส" 


สีหน้าที่นิ่งสนิทเสมอถึงกับซีดเผือด 


"พยัคฆ์ดำ..?" ดีนอสพึมพำเสียงแผ่ว "เจ้าตายไปแล้วนี่" 


เจ้าของฉายาพยัคฆ์ดำออกแรงมากกว่าเดิมจนดาบบาดคอดีนอสจนเลือดซึมออกมาจางๆ "ใช่พยัคฆ์ดำตายไปแล้ว" โลกัสหรี่ตามองและหัวเราะในลำคอ "แต่ข้ายังไม่ตาย" 


ดีนอสสบถหยาบคายเหลือบมองกวางระเริงเพลงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง "งั้นกวางนั้นก็เป็นของเจ้าสินะ" 


"อืม ถ้าเจ้ายังไม่อยากเสียคอเจ้า ก็ไปหากวางตัวอื่นเถอะ" โลกัสดึงดาบออกจากคอดีนอสใช้แขนเสื้อยาวๆ เช็ดเลือดที่ติดอยู่ตามดาบออกอย่างไม่ยี่หระ 


สีหน้าของดีนอสกลับมาเย็นเยือกและกระแทกด้ามดาบซึ่งเป็นหัวหมาป่าแรงๆ จนมันกลับมาเป็นไม้เท้าดังเดิม "ระวังตัวไว้ให้ดี 


ทิ้งคำขู่และสาวเท้าออกจากพื้นที่ด้วยความโมโห  ต่อให้เป็นสัตว์ร้ายที่อันตรายขนาดไหนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้านักฆ่าแล้วก็ต้องยอมหลบทางให้ ดีนอสนั้นคุ้นเคยกับการบัญชาคนเก่งๆ มากกว่าลงมือต่อสู้เอง เขาเคยมีความคิดที่จะดึงตัวพยัคฆ์ดำมาเข้าร่วมกลุ่มตัวเองด้วยการบังคับแล้วและผลก็คือเกือบโดนฆ่าตาย  


ถึงแม้มันจะยิ่งทำให้ดีนอสสนใจในตัวโลกัสมากขึ้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นักนอกจากเสียดายและเกลียดพยัคฆ์ดำเข้าไส้ พอได้ยินข่าวใหญ่ที่ว่าพยัคฆ์ดำตายแล้วยิ่งทำให้ดีนอสสะใจจนจัดงานเลี้ยงฉลองลูกน้องหนึ่งวันเต็มๆ 


"กลับ" ดีนอสพูดเสียงเรียบเรียกลูกน้องที่ยืนคุมเชิงโลกัสอยู่ให้กลับมาอารักขาตัวเองหัวซุกหัวซุนซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่ขู่แง่งๆ ใส่ฟินด์ทิ้งท้ายแล้วรีบกลับไปอยู่ข้างกายนายของตัวเอง 


อย่างไรก็ตามที่ดีนอสมาที่นี้ก็เพียงเพราะสนใจกวางระเริงเพลงนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้ต้องการครอบครองอะไรมากมายเพราะถ้าเบื่อตอนไหนก็คงจะขายทิ้งด้วยราคาที่สูงลิบลิ่ว 


ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจบอย่างรวดเร็ว จนองค์ชายและคนอื่นๆ ค่อนข้างงงเพราะไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนพูดคุยอะไรกันรู้เพียงว่าเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดเอามากๆ ก่อนที่จะจบลงที่คนรักของกวางระเริงเพลงเป็นฝ่ายชนะ 


ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้กลุ่มคนคลั่งไคล้กวางระเริงเพลงเสียวสันหลังวาบ กับบุคคลที่สามารถไล่กลุ่มหมาป่ารัตติกาลได้นี่คงไม่ใช่บุคคลธรรมดาแล้ว ชายฉกรรจ์หลายคนมองเวสเปอร์ด้วยสายตาเศร้าใจ นี่ก็เท่ากับว่าพวกเขาหมดสิทธิ์ในการเข้าใกล้กวางระเริงเพลงแล้วสินะ  


พอมั่นใจว่ากลุ่มหมาป่ารัตติกาลออกไปจากพื้นที่แน่ๆ แล้ว โลกัสก็เริ่มยืนไม่อยู่ร่างกายเรียกร้องค่าเสียหายจากการออกแรงต่อสู้มากๆ ทันที 


"เจ้าเสือ!" องค์ชายรีบถลาเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วงซึ่งแน่นอนว่าแทบโดนเสือทับตาย 


"ฮื่ออ" โลกัสวางคางบนไหล่ของเวสเปอร์อย่างอ่อนแอ "ข้าบอกแล้ว มันต้องมีคนมาแย่งข้า.." 


เวสเปอร์หลุดหัวเราะเบาๆ "แต่เจ้าเสือก็มาช่วยนี่" 


โลกัสยิ้มเหนื่อยๆ หลับตาและเผลอหลับไปจริงๆ ทั้งอย่างนั้นทำเอาองค์ชายตกใจจนลนลานเพราะโดนทิ้งน้ำหนักมาที่ตัวเองเต็มๆ จนยืนแทบไม่อยู่ 


"มาๆ ข้าช่วยแล้ว" เกลที่หลุดรอดจากลูกน้องดีนอสรีบเข้าไปช่วยเวสเปอร์พยุงเสือร้ายที่หมดมาดกลับเข้าไปที่ห้อง 


"ท่านเกลแล้วงาน งานล่ะขอรับ" กระต่ายพิธีกรตัวเดิมถามอย่างตื่นตระหนก 


เกลเหลือบมองคนที่ยังเหลืออยู่ค่อนข้างเยอะ "ก็จัดต่อไปนั่นแหละ เอาพวกนักดนตรีเล่นเพลงไปแต่กวางระเริงเพลงยกเลิกไปเลย พอแล้วล่ะวันนี้" 


"แต่..ข้าเล่นต่อได้นะ" องค์ชายรีบพูดเพราะรู้สึกเกรงใจ 


"ไม่ต้องหรอก" เกลส่ายหน้ายิ้มๆ "แค่ดูแลไอ้เสือนี่ไม่ให้งอแงก็มากเกินพอแล้ว" 


เวสเปอร์มองคนที่หลับสนิทไปแล้วด้วยรอยยิ้มนิดๆ 


เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเจ้าเสือมาช่วยไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น...  

 

 

"เวสเปอร์.." 


องค์ชายที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่นเมื่อถูกคนป่วยเรียกเสียงพร่า "หิวเหรอ เจ้าเสือ?" องค์ชายถามอย่างงุนงงเพราะเพิ่งป้อนให้เมื่อกี้ 


"หนาว 


เวสเปอร์ขมวดคิ้ว ผ้าห่มเจ้าเสือตอนนี้นี่สองสามชั้นแล้วเรียกได้ว่าอุ่นจนร้อน "เอาผ้าห่มอีกเหรอ" 


โลกัสส่ายหัวดิกแล้วกวักมือเรียกให้เวสเปอร์เข้ามาใกล้ๆ ซึ่งองค์ชายก็ขยับตัวเข้าไปอย่างว่าง่าย 


หมับ 


"เจ้าเสือ!" เวสเปอร์เรียกเสียงดุเพราะถูกคนป่วยกระชากตัวลงไปนอนด้วยบนเตียงและกอดแน่นจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว 


"ง่วงก็นอนกับข้าสิ" โลกัสหัวเราะเบาๆ แล้วซบหน้าที่หลังคอองค์ชายที่เริ่มจะแดง 


"เกลบอกว่าห้ามนอนเดี๋ยวจะติดหวัด" องค์ชายพูดเสียงเบา 


"ช่างสิ ข้าใกล้หายแล้ว" โลกัสหัวเราะในลำคอแล้วงับคอองค์ชายเบาๆ "ข้าคิดถึงเนื้อกวางจะตายอยู่แล้ว" 


 องค์ชายหน้าแดงถอนหายใจอย่างระอายอมให้เจ้าเสืองับๆ ไถๆ อยู่สักพัก เสือร้ายก็หลับไปเพราะพิษไข้ องค์ชายพลิกตัวเข้ามาหาโลกัสแล้วเอาหลังมืออังหน้าผากพบว่าร่างกายของเจ้าเสือยังร้อนจัด ที่ทำไปเมื่อกี้คงจะอยากอ้อนเขาเฉยๆ 


แง้ว 


เวสเปอร์หลุดขำเมื่ออยู่ๆ ฟินด์ก็มุดมาแทรกกลางไม่ให้กอดเจ้านายตัวเองได้ 


ฟินด๋ในร่างแมวส่งเสียงแง้วๆ แล้วเกาะตัวองค์ชายแน่นเชิงให้กอดซึ่งองค์ชายก็ยอมกอดฟินด์ไว้หลวมๆ และขยับเข้าไปหาโลกัสและหลับไปตรงนั้น 


ปฏิเสธไม่ได้ว่ากวางอย่างเขาก็คิดถึงเสือจะแย่แล้วเหมือนกัน 

 

----------

ตอนนี้อยู่ดีๆ ก็อยากเขียน 555

เอาตรงๆ ช่วงนี้เขียนไม่ออกเลย TWT สงสัยหมดไฟแล้วแน่เลย เห้อออออ

เกิดอะไรขึ้นกับไรต์ ม่ายยยย 

(ปิดหน้าร้องไห้)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #1404 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:47
    ป่วยยังสู้ขาดใจ
    #1404
    0
  2. #1335 61seconds (@61seconds) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 17:54
    เสือป่วยโคตรอ้อนเลย 5555
    #1335
    0
  3. #1247 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:08
    หวายยยยยยยยย ขนาดป่วยนะเนี้ย
    #1247
    0
  4. #1246 MeowMeow99 (@MeowMeow99) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 13:33
    ไม่หมดไฟหรอกค่ะ.. ตอนนี้น่ารักมากๆเลย จะรอตอนต่อไปเรื่อยๆนะค่ะ
    #1246
    0
  5. #1245 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 01:15
    โถ่วววว...น่าจะมีฉากองค์ชายใช้เวทเล่นงานพวกนั้นน้าาาาา น่าจะหุหุหุ
    #1245
    0
  6. #1244 kwanyme9 (@mhahedd) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 00:57
    เอ็นดูฟินด์55555
    #1244
    0
  7. #1243 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:43
    นั่ลล้าคคคคคค
    #1243
    0
  8. #1242 Knight keys (@aomsinka36) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    หวงจริงๆ ป่วยแล้วยังมีแรงอีก พลังนี้เหลือล้นจริงๆ
    #1242
    0
  9. #1241 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    มาอีกกก คิดถึงน้องมากกก
    #1241
    0
  10. #1240 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:33
    อยากให้มีอีบุ๊คจัง
    #1240
    1
  11. #1239 Mizaukinaishi (@Mizaukinaishi) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:30
    วางขายเมื่อไรบอกนะครับ ไปเล่นเกมในเพจได้พวงกุญแจยังไม่ได้หนังสือเลย ฮืออออออ //รอตอนพิเศษอีกนะครับไรท์
    #1239
    0
  12. #1238 มู มิน (@prince-night1) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 17:57
    โอ๊ยฟินน่ารักก555
    #1238
    0
  13. #1237 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 17:06
    ถ้าวางขายตามห้างบอกด้วย~
    #1237
    0